Εκπαιδευτικοί: οι «Αποδιοπομπαίοι Τράγοι» της Σχολικής Αποτυχίας!

Για ό,τι «καλό» ή «κακό» γίνεται στα σχολεία την ευθύνη την έχει αποκλειστικά ο εκπαιδευτικός!!!!
Ετοιμάζονται να ρίξουν στους εκπαιδευτικούς την ευθύνη για τις επιδόσεις των μαθητών (!!)

Το ΥΠΑΙΘ θεωρεί κατάλληλο το χρόνο να προβάλει συστηματικά μια, έτσι κι αλλιώς, διαδεδομένη αντίληψη σύμφωνα με την οποία για ό,τι «καλό» ή «κακό» γίνεται στα σχολεία την ευθύνη την έχει ο εκπαιδευτικός.

Αμέσως μετά την ανακοίνωση των βαθμολογικών επιδόσεων των υποψηφίων από το ΥΠΑΙΘ, σε άρθρο του στην ΕΣΤΙΑ (15 Ιουλίου 2021) με τίτλο «Η κατάρρευσις των βαθμών δείχνει την αποτυχία των εκπαιδευτικών» ο διευθυντής της Εστίας Μανώλης Κοττάκης, σημείωνε:

«Τί μας δείχνουν λοιπόν τα στατιστικά; Πώς όλο το οικοδόμημα πάσχει. Πως το εκπαιδευτικό μας σύστημα στηρίζεται σέ γυάλινα πόδια. Πως οι αντιδράσεις των συνδικαλιστών για την τράπεζα θεμάτων στις προαγωγικές που θα αποκάλυπταν την πραγματική εικόνα του μορφωτικού επιπέδου των μαθητών δεν ήταν αθώες. .. Πώς η αξιολόγηση είναι μονόδρομος… Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ανέτως ότι αρνούνται την αξιολόγηση, όπως ο διάβολος το λιβάνι, γιατί γνωρίζουν ότι θα δείξει αυτό που κρύβουν επί έτη και αποκαλύπτεται μόνον όταν γίνεται η βαθμολόγηση των γραπτών στις πανελλαδικές εξετάσεις: Πώς μορφώνουν πλημμελώς τούς μαθητές... Ο εκπαιδευτικός είναι σαν τον κόουτς: Αν θέλει μπορεί να μεταμορφώσει έναν παίκτη και να τον οδηγήσει στο να κάνει θαύματα ακόμη και αν τον παραλάβει απροπόνητο. Αρκεί να αγαπά την δουλειά του».

Χέρι χέρι με την εκάστοτε πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας οι μόνιμοι «τελάληδες» της κυρίαρχης πολιτικής, δημοσιογράφοι, τεχνοκράτες και «ειδικοί», εγχαράσσουν στο «σκληρό δίσκο» της κοινής γνώμης, ως αυτονόητο, ότι «η κακοδαιμονία του Ελληνικού σχολείου είναι αποτέλεσμα της έλλειψης αξιολόγησης-ελέγχου των εκπαιδευτικών».

Το έδαφος, βεβαίως, είναι εύφορο για την υποδοχή του «αυτονόητου», κοντολογίς, για την άκριτη υιοθέτηση, ως φυσικής και εύλογης, της απαίτησης «να ξεκαθαρίσει επιτέλους το εκπαιδευτικό τοπίο από την κόπρο του Αυγεία».

Η αυξανόμενη δυσαρέσκεια των γονέων, που αναγκάζονται να «τραυματίζουν» τους οικογενειακούς τους προϋπολογισμούς πληρώνοντας ακριβά -σε καθεστώς «Δημόσιας και Δωρεάν εκπαίδευσης»- το κόστος του εισιτηρίου για την πολυπόθητη είσοδο των παιδιών τους στην Πανεπιστημιακή εκπαίδευση, σε συνδυασμό με την κατακόρυφη πτώση της αποδοτικότητας της «επένδυσης», πριμοδοτεί την οικοδόμηση πεποιθήσεων σύμφωνα με τις οποίες, αν ένας μαθητής δεν μαθαίνει γράμματα στο σχολείο, ή αναγκάζεται να πληρώνει φροντιστήριο ή το απολυτήριό του δεν του εξασφαλίζει μια θέση στην αγορά εργασίας, για όλα αυτά και γι΄ άλλα πολλά ευθύνεται ο εκπαιδευτικός, ο οποίος είναι «αναποτελεσματικός ή άπειρος ή τεμπέλης ή ανίκανος» τόσο όσο και ένας υδραυλικός που δεν μπορεί να επισκευάσει μια βρύση ή ένας γιατρός που δεν είναι ικανός να θεραπεύσει μια γρίπη !

Με την «Ελληνική PISA” επιχειρούν να ρίξουν την ευθύνη για τις επιδόσεις των μαθητών στους εκπαιδευτικούς
Στο νόμο 4823/2021 «Αναβάθμιση του σχολείου, ενδυνάμωση των εκπαιδευτικών και άλλες διατάξεις», που ψηφίστηκε τον Αύγουστο που μας πέρασε στη Βουλή σημειώνεται, ανάμεσα σε άλλα:

«Κάθε σχολικό έτος διενεργούνται σε εθνικό επίπεδο εξετάσεις διαγνωστικού χαρακτήρα για τους μαθητές της ΣΤ’ Τάξης των δημοτικών σχολείων και τους μαθητές της Γ’ Τάξης των γυμνασίων σε θέματα ευρύτερων/γενικών γνώσεων των γνωστικών αντικειμένων της Νεοελληνικής Γλώσσας και των Μαθηματικών. Σκοπός των ως άνω εξετάσεων είναι η εξαγωγή πορισμάτων σχετικά με την πορεία υλοποίησης των προγραμμάτων σπουδών και τον βαθμό επίτευξης των προσδοκώμενων μαθησιακών αποτελεσμάτων σε εθνικό επίπεδο, περιφερειακό επίπεδο και σε επίπεδο σχολικής μονάδας».

Η θέσπιση της «ελληνικής PISA», όπως ονομάστηκε, δεν πρόκειται για έναν αθώο σχεδιασμό του ΥΠΑΙΘ.
Πρώτον είναι φανερό ότι όλη η υπόθεση μπορεί να εξελιχθεί σε ένα μηχανισμό «παρακυβέρνησης» της εκπαιδευτικής διαδικασίας καθώς τα δοκίμια αξιολόγησης θα προωθούν μια συγκεκριμένη αντίληψη για τη σχολική γνώση, τη διδασκαλία, τη μάθηση, τη σχολική επιτυχία, το μαθητή, κ.ά., που προβάλλουν (και ως ένα βαθμό επιβάλλουν) αντίστοιχες αρχές στην οργάνωση της ίδιας της εκπαιδευτικής δια­δικασίας.
Δεύτερον τα αποτελέσματα αυτών των τεστ θα αξιοποιηθούν ως εργαλείο για την κατηγοριοποίηση των σχολείων και θα χρησιμοποιηθούν και ως «κριτήρια» για την αξιολόγηση των ίδιων των εκπαιδευτικών. Είναι φανερό ότι το νέο καθεστώς που θα επιβάλλει η «ελληνική PISA», με τον κύκλο των τεστ, μπορεί να βλάψει τους πιο αδύνατους μαθητές και να αποδυναμώσει τις σχολικές τάξεις καθώς αναπόφευκτα συνεπάγεται όλο και περισσότερα τεστ πολλαπλής επιλογής, περισσότερα λεπτομερώς προσχεδιασμένα μαθήματα από «προμηθευτές» που βρίσκονται πάνω και έξω από το σχολείο – και μεγάλο άγχος για τους εκπαιδευτικούς.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι εκπαιδευτικοί «χρεώνονται» την επιτυχία ή αποτυχία των μαθητών τους και η διοίκηση του σχολείου «χρεώνεται» με τη σειρά της την επιτυχία και την αποτυχία όλων.

Δεν είναι, βέβαια, τυχαίο ότι από αυτού του τύπου την αξιολόγηση ουσιαστικά «αγνοούνται» ή καταγράφονται τυπικά οι αμέτρητοι κοινωνικοί και εκπαιδευτικοί παράγοντες που επηρεάζουν και συνδιαμορφώνουν την εκπαιδευτική διαδικασία και το εκπαιδευτικό έργο.

Κοινωνική προέλευση, οικογενειακή κατάσταση, συνθήκες διαβίωσης και κατοικίας, υλικοτεχνική υποδομή σχολείου, τύπος εξετάσεων, σχολικά βιβλία, εκπαιδευτικό κλίμα, παιδαγωγικές μέθοδοι, τα πάντα γίνονται καπνός.

«Αγνοούνται» οι κοινωνικές και γεωγραφικές ανισότητες που διαμορφώνουν αντίξοες συνθήκες για την εκπαίδευση των μαθητών από τα ασθενέστερα οικονομικά και κοινωνικά στρώματα.

Παραλείπονται όλοι εκείνοι οι παράγοντες που οδηγούν στον Καιάδα της εγκατάλειψης του σχολείου και του αναλφαβητισμού.

Η αντίληψη αυτή «επιβλέπει» τη σχολική επιτυχία/αποτυχία μέσα από την «κλειδαρότρυπα» της αίθουσας διδασκαλίας, όπου όλα εξαφανίζονται εκτός από το δάσκαλο και το μαθητή. Δεν είναι, ωστόσο, λίγοι αυτοί που κατανοούν ή διαισθάνονται ότι το σχολείο δεν είναι «θερμοκήπιο» όπου τα παιδιά αναπτύσσονται ομαλά και απρόσκοπτα με καλό πότισμα και συστηματική φροντίδα!

Πολύχρονες και πολυάριθμες έρευνες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, αλλά και οι επίσημες κρατικές στατιστικές έχουν τεκμηριώσει με αδιάσειστα στοιχεία ότι στο «πατρόν» της σχολικής επιτυχίας/αποτυχίας παρεμβαίνουν μια σειρά εξωσχολικοί και εσωσχολικοί παραγόντες που δραστηριοποιούνται στο έδαφος των κοινωνικών ανισοτήτων.

Η γνωστική αυτή κατάκτηση, που στοιχειοθετείται στο «δάσος» των πορισμάτων εκατοντάδων ερευνών, αίφνης, τα τελευταία χρόνια «ξεχνιέται» όλο και πιο συχνά.

«Πώς γίνεται» ρωτούν με επιτηδευμένη αφέλεια κάποιοι «Λύκεια που εδρεύουν στις ίδιες περιοχές, όπου δεν υπάρχει ούτε διαφορά στην κοινωνική προέλευση ούτε στη δυνατότητα φοίτησης σε φροντιστήρια, να παρουσιάζουν τόσο τρομακτικές ανισότητες στην επίδοση των μαθητών τους;».

Και συνεχίζουν: «Εφόσον», λένε, «υπάρχουν οι ίδιες δημόσιες χρηματοδοτήσεις, το ίδιο πρόγραμμα και οι ίδιες πάνω κάτω μέθοδοι, οι διαφορές οφείλονται στην έλλειψη αξιολόγησης των εκπαιδευτικών γεγονός που σηματοδοτεί την ανάγκη για άμεση και αντικειμενική αξιολόγηση όλων των σχολείων στην Ελλάδα».

Η πραγματικότητα που κρύβεται με επιμέλεια
Η τολμηρή πρόταση του Θαλή δεν μπορεί να χρησιμεύσει για την κοινωνική μέτρηση της σχολικής πυραμίδας, όσο οι σκιές της σχολικής στατιστικής δε φωτίζονται και με τη θεμελιώδη μεταβλητή της κοινωνικο-επαγγελματικής προέλευσης των μαθητών.

– Αγνοούν το Υπουργείο Παιδείας και οι «ειδικοί μας» ότι σε κάθε γεωγραφική περιοχή υπάρχει κοινωνική, οικονομική, μορφωτική, δηλαδή ταξική διαφοροποίηση;

– Αγνοούν ότι υπάρχουν σχολεία σε κάθε πόλη, ακόμη και στη μικροκλίμακα μιας περιοχής, που παραδοσιακά «στρατολογούν» και «στρατολογούνται» από παιδιά ευπόρων και μορφωμένων οικογενειών;

Εκπαιδευτικοί: οι «αποδιοπομπαίοι τράγοι» της σχολικής αποτυχίας!
Είναι προφανές ότι ακόμη και αν οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης αγνοούν, η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας γνωρίζει πολύ καλά τις κοινωνικές παραμέτρους της σχολικής επίδοσης. Η στόχευση είναι αλλού και «φωτογραφίζει» κατευθείαν τον εκπαιδευτικό.

Το ΥΠΑΙΘ θεωρεί κατάλληλο το χρόνο να προβάλει συστηματικά μια, έτσι κι αλλιώς, διαδεδομένη αντίληψη σύμφωνα με την οποία για ό,τι «καλό» ή «κακό» γίνεται στα σχολεία την ευθύνη την έχει ο εκπαιδευτικός. «Το παν εξαρτάται από το δάσκαλο» θα αναφωνήσει σε λίγο με βικτοριανή υποκρισία

Μια τέτοια αντίληψη, όπως γίνεται φανερό, εναποθέτει μεγάλο φορτίο ευθύνης στους ώμους του δασκάλου και συνήθως, όταν τίθεται θέμα σχολικής αποτυχίας ή εκπαιδευτικής κρίσης, ο δάσκαλος είναι ο «αποδιοπομπαίος τράγος». Με αυτό τον τρόπο γίνεται ευκολότερη υπόθεση η επιβολή αυταρχικών μέτρων αξιολόγησης, εντατικοποίησης και διοικητικού ελέγχου.

Δεν αμφισβητούμε, βεβαίως, σε καμιά περίπτωση ότι η παρέμβαση του εκπαιδευτικού μπορεί να έχει θετικές ή αρνητικές συνέπειες, που μερικές φορές μάλιστα ξεπερνούν την παιδική και εφηβική ηλικία του μαθητικού πληθυσμού και προεκτείνονται σε ολόκληρη τη ζωή του.

Όμως, τα «συμβαλλόμενα υποκείμενα» της σχολικής επίδοσης δεν εξαντλούνται σε καμιά περίπτωση στη «θέληση» του μαθητή ή στο «ταλέντο» και την «αποδοτικότητα» του δασκάλου. Το «μαύρο κουτί» της αίθουσας διδασκαλίας περιλαμβάνει, όπως υπαινιχθήκαμε παραπάνω, αρκετούς «καταλύτες».

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Απόλαυσε το Κραυγαλέο Σύνθημα (slogan)

Απόλαυσε την... κραυγή

του Τρύφωνα Λιώτα
Ορισμός σλόγκαν: σύντομη φράση σε διαφήμιση ή πολιτική προπαγάνδα, διατυπωμένη έτσι ώστε να τραβά την προσοχή και να αποτυπώνεται εύκολα στη μνήμη του κοινού που στοχεύει.
Ήδη από τον ορισμό μπορούμε να απομονώσουμε κάποια σημαντικά στοιχεία: κοινό, προσοχή, μνήμη και προπαγάνδα. 

Το σλόγκαν λοιπόν απευθύνεται σε μια μάζα ανθρώπων, της οποίας θέλει να τραβήξει την προσοχή για να αποτυπώσει κάτι που απομνημονεύεται εύκολα στη μνήμη της και με το οποίο θέλει να προπαγανδίσει.

Στην εποχή της καταιγιστικής πληροφόρησης που ζούμε το σλόγκαν αποτελεί τον πιο εύκολο τρόπο για προπαγάνδα και χειραγώγηση των μαζών. 

Το χρησιμοποιούμε όλοι μας πλέον και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ειδικά σε αυτά που υπάρχει ο περιορισμός χαρακτήρων και το μήνυμα είναι σύντομο. Όμως η δύναμή του μετριέται από το κοινό στο οποίο καταφέρνει να φτάσει και συνεπώς να επηρεάσει. Όπως καταλαβαίνετε όσο πιο μεγάλο το κοινό τόσο πιο μεγάλη η δύναμη του. 

Φυσικά πρέπει και το κοινό να μην μπορεί να διαβάσει πέρα από τις λέξεις και να είναι πειθήνιο και υπάκουο λειτουργώντας και αυτό με τη σειρά του σαν μέσο διαφήμισης πιστεύοντας και επαναλαμβάνοντας το σλόγκαν, όπου βρεθεί και όπου σταθεί.

Το σλόγκαν συνήθως αποτελείται από ένα επίθετο και ένα ουσιαστικό μαζί με ένα ρήμα. Το επίθετο προσδίδει στο ουσιαστικό μια "καλή" ιδιότητα, ενώ το ρήμα μας προτρέπει στη κίνηση - δράση προς αυτό που στοχεύει αυτός που το δημιουργεί. 

Φυσικά υπάρχει μια ολόκληρη επιστήμη πίσω από τη δημιουργία του που μετρά τάσεις, αντιδράσεις, συναισθήματα του κοινού και όπου τίποτα δεν αφήνεται στην τύχη του. 

Και δεν αφήνεται τίποτα στην τύχη γιατί ο στόχος παραμένει πάντα ο ίδιος: η προπαγάνδα. Στην ουσία επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τα πράγματα (συνήθως παρουσιάζοντας μια μονοδιάστατη άποψη λόγω του σύντομου χαρακτήρα του) με συνέπεια να οδηγεί σε μαζικές κοινές συμπεριφορές (που χαρακτηρίζουν την κοινωνία των "ζόμπι" που έχουμε καταντήσει). 

Είτε πρόκειται για διαφήμιση, είτε για πολιτικό σλόγκαν κάποιος προσπαθεί να μας πείσει για κάτι το οποίο δεν ισχύει. 

Αυτό και μόνο λογικά θα έπρεπε να προειδοποιεί τον δέκτη στο να είναι πιο προσεκτικός στο να πιστέψει το μήνυμα αλλά εδώ λειτουργεί η επανάληψη και η εύκολη απομνημόνευση, η μειωμένη αντίληψη και γνώση του δέκτη καθώς και μερικές φορές κάποια στοιχεία που το κάνουν συνήθως χιουμοριστικό, ώστε να μειώνονται οι άμυνες με την χαλάρωση που προκαλεί το "αστείο". 

Βέβαια το αστείο είναι άλλο στην προκειμένη: σε πρώτο επίπεδο το γεγονός ότι δεν υπάρχει ειλικρινές σλόγκαν και σε ένα βαθύτερο ότι το σλόγκαν είναι κάτι στατικό που μιλάει για τη ζωή λες και αυτή είναι κάτι στατικό (σημειωτέον ότι αυτό το τελευταίο είναι ένας ορισμός του κωμικού σύμφωνα με τον Ανρί Μπεργκσόν - "Το γέλιο").

Ας δούμε μερικά παραδείγματα:

- "Σώστε τη γη.": Το κωμικό; Ποιος είσαι εσύ που θα σώσεις τη γη; είναι σα να λες το μυρμήγκι: σώσε το δάσος. Η γη δεν χρειάζεται τη βοήθεια από πλασματάκια που βρίσκονται διαρκώς στο έλεός της. Μια μεγάλη έκρηξη ηφαιστείου, ένας μετεωρίτης, ένας μεγάλος σεισμός μαζί με ένα παλιρροϊκό κύμα, ένας ανθεκτικός ιός και ο κύριος υπαίτιος της καταστροφής της γης έχει βγει από τη μέση.

- Το νούμερο ένα άχρηστο ποτό στη γη χρησιμοποιεί ένα συνδυασμό όσων αναφέραμε πιο πάνω: "Πιες κόκα κόλα και απόλαυσε, Η κόκα κόλα αναζωογονεί και διατηρεί, Απόλαυσε ζωή, Η ζωή έχει ωραία γεύση, Άνοιξε την ευτυχία" (Drink Coca-Cola and enjoy it, Coca-Cola revives and sustains, Enjoy life, Life tastes good, Open Happiness) είναι μερικά από τα σλόγκαν στο πέρασμα των χρόνων. 

Ρήματα: Πιες, απόλαυσε, αναζωογονώ, διατηρώ, άνοιξε. 

Επίθετα: ωραία 

Ουσιαστικά: Ευτυχία. 

Όσο για το κωμικό από που να πρωταρχίσεις; 

Ότι η ευτυχία είναι η κόκα κόλα; ότι η ζωή είναι ωραία επειδή μπορείς να πιείς κόκα κόλα; ότι αναζωογονεί και διατηρεί όταν όλοι ξέρουμε ότι άνθρωποι δεν έχουν να πιούν νερό σε περιοχές του πλανήτη εξαιτίας της δράσης αυτής της εταιρίας; 

Όταν η ζάχαρη, το ανθρακικό σου καταστρέφουν την υγεία και τα δόντια ενώ τα συντηρητικά το μόνο που διατηρούν είναι το σώμα σου ανέπαφο στο τάφο; 

Ότι η γεύση της ζωής συγκρίνεται με αυτήν του αναψυκτικού; Θα μου πείτε γνωστά όλα αυτά. Τότε τι, αν όχι η δύναμη του σλόγκαν, κάνει το αναψυκτικό αυτό να έχει τις μεγαλύτερες πωλήσεις σε όλη τη γη όταν -όπως έλεγε ένας γνωστός- δεν είναι παρά μια "αμερικάνικη πουστιά"; 

Δεν είναι τυχαίο που ο Τζίμης Πανούσης έλεγε ότι άκουγε το διαβολάκι να του λέει μέσα στο σουπερμάρκετ: "πάρε κόκα κόλα, πάρε κόκα κόλα."

- Πολιτικά σλόγκαν δε θα αναφέρω γιατί θα το ρίξουμε στην πλάκα και δεν είναι αυτός ο σκοπός αυτού του άρθρου. Απλά σκεφτείτε πόσα απ' αυτά έπαψαν να ισχύουν και φανέρωσαν το ψέμα τους την επομένη των εκλογών.

Θα κλείσω με την επίσημη ετυμολογία της λέξης από το εκπληκτικό βιβλίο του Ελία Κανέτι "Μάζα και εξουσία".
Μερικοί λαοί φαντάζονται τους νεκρούς τους, ή έναν ορισμένο αριθμό απ' αυτούς, σαν πολεμικό στράτευμα. Οι Κέλτες των σκωτσέζικων υψιπέδων έχουν μια ιδιαίτερη λέξη για την στρατιά των νεκρών: Sluagh. Αυτή η λέξη αποδίδεται στα αγγλικά ως "spirit-multitude", δηλαδή ποικιλία πνευμάτων. 

Το στράτευμα των πνευμάτων πετάει σε μεγάλα σύννεφα πέρα δώθε - όπως τα ψαρόνια πάνω από τη γη. Με τα αλάθητα δηλητηριασμένα βέλη τους σκοτώνουν τις γάτες, τους σκύλους, τα πρόβατα και τα μοσχάρια των ανθρώπων. Δίνουν μάχες στον ουρανό, όπως οι άνθρωποι στη γη. Τις διαυγείς παγερές νύχτες μπορεί κανείς να τους ακούσει και να τους δει, πως τα στρατεύματά τους επιτίθενται το ένα ενάντια στο άλλο και αποσύρονται, αποσύρονται και επιτίθενται ξανά. Μετά από κάθε μάχη το αίμα τους χρωματίζει κόκκινα τα βράχια και τις πέτρες. Η λέξη ghairm σημαίνει "κραυγή - ιαχή", και το sluagh - ghairm ήταν η πολεμική ιαχή των νεκρών. Από αυτές τις λέξεις βγήκε αργότερα η λέξη "σλόγκαν": ο χαρακτηρισμός των πολεμικών ιαχών των δικών μας, σύγχρονων μαζών προέρχεται από τα στρατεύματα των νεκρών του Χάιλαντ.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Payson and Macky: Τα 3χρονα παιδάκια, που μαζί πάλεψαν τον καρκίνο, συναντήθηκαν ξανά

Ο Mack Porter είναι ένα μικρούλι μόλις 3 ετών.
Ολοκλήρωσε τις θεραπείες του για τον καρκίνο στο Νοσοκομείο Παίδων του Φοίνιξ και τώρα είναι σε καλή κατάσταση.

Από εκείνη τη στιγμή όμως, το μόνο που ήθελε και ζητούσε ήταν να δει τη φίλη του Payson η οποία είναι επίσης 3 ετών. Πέρασαν αρκετές εβδομάδες από τότε που την είχε δει τελευταία φορά και του έλειψε πολύ.

«Κάθε πρωί, η πρώτη του ερώτηση ήταν: «Πότε μπορώ να παίξω με την Payson;» είπε η μαμά του.

Έτσι, το καλοκαίρι που μας πέρασε έφτασε επιτέλους η μέρα. Τα 3χρονα παιδιά που ο καρκίνος και των δύο είναι πια σε ύφεση, συναντήθηκαν ξανά. Αυτή τη φορά μακριά από το νοσοκομείο. Και η χαρούμενη στιγμή τους καταγράφηκε στην κάμερα.

Μόλις συναντήθηκαν, ο Mack προσφέρει ένα μπουκέτο λουλούδια στην φίλη του Payson και εκείνη αμέσως τον αγκαλιάζει. 

Έπειτα τα δύο παιδιά βρίσκονται στο σπίτι της Payson, όπου το αγόρι δείχνει στην μικρή χορευτικές φιγούρες. 

Τι αγνή και γλυκιά εικόνα από την αγάπη δύο μικρών παιδιών!

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι επιπτώσεις του διαδικτυακού μίσους σε έφηβους και νέους / Impact of Online Hate

Χαμηλή αυτοεκτίμηση, έντονη μοναξιά ή απομόνωση και διαταραχές ύπνου, είναι μερικές από τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει το διαδικτυακό μίσος που αντιμετωπίζουν έφηβοι και νέοι ενήλικες. 

Impact of Online Hate

Τις επιπτώσεις αυτές καλείται να απαλύνει μια νέα τηλεφωνική γραμμή συμβουλευτικής υποστήριξης, που λειτουργεί από το ΚΜΟΠ- Κέντρο Κοινωνικής Δράσης και Καινοτομίας. 

Η γραμμή απευθύνεται σε άτομα ηλικίας 13-25 ετών που εκτίθενται σε ρητορική μίσους στο διαδίκτυο, καθώς και σε ανθρώπους του περιβάλλοντός τους, που επιθυμούν να τους βοηθήσουν. 

Μια ομάδα ειδικών, που απαρτίζεται από ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς, είναι διαθέσιμη τόσο τηλεφωνικά όσο και διαδικτυακά (μέσω zoom, viber, whatsapp), Δευτέρα- Παρασκευή, 10 π.μ.- 4 μ.μ., κατόπιν ραντεβού (στο τηλέφωνο 2103637547 ή στο μέιλ commit-project@kmop.org). 

Ο σκοπός της γραμμής είναι να προσφέρει ανώνυμη υποστήριξη σε νεαρά άτομα που εκτίθενται σε φαινόμενα ρητορικής μίσους στο διαδίκτυο, καθώς και σε άτομα που νιώθουν ευάλωτα απέναντι σε ακραία μηνύματα. 

Όπως εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο ψυχολόγος και υπεύθυνος της τηλεφωνικής γραμμής, Νίκος Κωστής, «η ρητορική μίσους μπορεί να έχει έντονες επιπτώσεις στην ψυχολογική κατάσταση των εφήβων και των νέων ενηλίκων», ωστόσο «δεν επηρεάζονται όλοι οι νέοι με τον ίδιο τρόπο. Οι επιπτώσεις εξαρτώνται από διάφορους παράγοντες, όπως οι προηγούμενες εμπειρίες τους, η ψυχική ανθεκτικότητα και το υποστηρικτικό τους περιβάλλον». 

Μεταξύ άλλων, 

«μπορεί να παρουσιάσουν χαμηλή αυτοεκτίμηση, έντονη μοναξιά ή απομόνωση, να υποφέρουν από διαταραχές ύπνου, αυξημένο άγχος και αισθήματα φόβου και ανασφάλειας». 

Χαρακτηριστικό είναι, εξάλλου, το γεγονός ότι σε περιπτώσεις που ο έφηβος εκτεθεί σε ρητορική μίσους για μεγάλο χρονικό διάστημα «έχει διαπιστωθεί ότι μπορεί να παρουσιάσει καταθλιπτική συμπτωματολογία». 

Όπως διαπιστώνεται σε διεθνή έρευνα που δημοσιεύει η UNICEF με αφορμή τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα των Δικαιωμάτων του Παιδιού, οι νέοι ηλικίας 15-24 που συμμετείχαν, στην πλειονότητά τους διαβλέπουν σοβαρούς κινδύνους για τα παιδιά στο διαδίκτυο, όπως βίαιο ή καταφανώς σεξουαλικό περιεχόμενο (78%), διαδικτυακός εκφοβισμός (79%) ή σεξουαλική παρενόχληση (83%). 

Μόλις το 17% των νέων αναφέρει ότι εμπιστεύεται «πολύ» τις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης για την παροχή πληροφοριών. Πάντως συνολικά οι νέοι βλέπουν περισσότερα πλεονεκτήματα παρά κινδύνους στην επαφή των παιδιών με το διαδίκτυο. 

Ο ψυχολόγος της τηλεφωνικής γραμμής επισημαίνει ότι μέσα από την υποστήριξη, μπορεί ο νέος να βοηθηθεί ώστε να διερευνήσει αν υπάρχει κακόβουλη πρόθεση πίσω από τα μηνύματα και τα σχόλια που δέχεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και να διαχειριστεί το περιστατικό που του συνέβη 

«ενισχύοντας την ψυχική ανθεκτικότητα του ατόμου, αναπτύσσοντας τη διεκδικητικότητά του και την αυτοεκτίμησή του». 

Παράλληλα, ο ψυχολόγος βοηθάει το άτομο που δέχεται ρητορική μίσους να διερευνήσει πιθανό υποστηρικτικό πλαίσιο. Σημαντικός είναι ο ρόλος των συγγενικών και φιλικών προσώπων του θύματος, που καλούνται να δημιουργήσουν έναν ασφαλή χώρο, δείχνοντας «πλήρη αποδοχή και ενσυναίσθηση για την κατάσταση του ατόμου που βάλλεται προσέχοντας ιδιαιτέρως να μην το ενοχοποιήσει περαιτέρω», υπογραμμίζει ο κ. Κωστής. 

..................

Διαβάστε περισσότερα εδώ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Αγόρι διάβαζε τα μαθήματά του σε κατάστημα ηλεκτρονικών

Ένα δεκάχρονο αγόρι από τη Βραζιλία που συγκίνησε όλον τον κόσμο.
Γιατί, από ό,τι φαίνεται, η ζωή δεν είναι πάντα δίκαιη αλλά ο κόσμος έχει τη δύναμη να το αλλάξει αυτό.

With No Computer, Boy Uses Tablet At Store To Do Homework

Οι υπάλληλοι σε ένα κατάστημα ηλεκτρονικών ειδών στην πόλη Ρεσίφε της Βραζιλίας, παρατήρησαν κάτι ασυνήθιστο.

Σχεδόν κάθε μέρα και σε μια συγκεκριμένη ώρα, ερχόταν ένα αγόρι και καθόταν κάποια ώρα μπροστά στα κινητά τηλέφωνα. Οι υπάλληλοι θεώρησαν ότι το αγόρι θέλει να παίξει ή να δει κάτι που τον ενδιαφέρει.

Τι έκανε όμως τελικά;
Παρατηρώντας τον καλύτερα, τον είδαν να κρατάει σημειώσεις σε ένα τετράδιο. Πλησιάζοντας, είδαν ότι τελικά το αγόρι που απασχολούσε συχνά τα κινητά τηλέφωνα του καταστήματος, το έκανε για… τα μαθήματα του.

Οι σημειώσεις που κρατούσε ήταν στοιχεία που έψαχνε στο ίντερνετ για να μπορέσει να κάνει τις εργασίες του και τα μαθήματα του.

Στα περισσότερα μέρη του κόσμου η εκπαίδευση είναι πλέον στενά συνδεδεμένη με τον κόσμο του ίντερνετ και της τεχνολογίας. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι οι οικογένειες έχουν πρόσβαση στο ίντερνετ ή έστω σε κάποιο κινητό τηλέφωνο. Όχι όμως παντού.

Δυστυχώς αν και η Ρεσίφε είναι η τέταρτη μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή της Βραζιλίας, υπάρχει και εκεί μεγάλος οικονομικός διαχωρισμός. Πολύ πλούσιοι και πολύ φτωχοί. Και στη Βραζιλία γενικά, το ίντερνετ εξακολουθεί να είναι πάρα πολύ ακριβό για τους φτωχούς ανθρώπους. Όσο για τις ηλεκτρονικές συσκευές όπως τάμπλετ, είναι κάτι απλησίαστο.

Το σχολείο του μικρού αγοριού που ονομάζεται Guilherme, έχει περιορισμένη πρόσβαση στο ίντερνετ και σε υπολογιστές, για τους παραπάνω λόγους. Είναι πολύ δύσκολο να πάρεις σειρά για να κάνεις τα μαθήματα που απαιτούν διαδίκτυο. Και η οικογένεια του είναι πολύ φτωχή για να έχει αυτή την πολυτέλεια.

Όταν οι υπάλληλοι ανακάλυψαν το όμορφο μυστικό του αγοριού, εκείνος τους ζήτησε να τον αφήσουν λίγο ακόμη. Την επόμενη μέρα θα έγραφε διαγώνισμα στο μάθημα της Γεωγραφίας. Και δυστυχώς δεν είχε ούτε υπολογιστή ούτε ίντερνετ στο σπίτι του για να πάρει τις απαραίτητες πληροφορίες.

Ο μάνατζερ του καταστήματος εκείνη την ώρα του πρότεινε να συνεχίσει σε ένα τάμπλετ για να έχει μεγαλύτερη οθόνη. Ο μικρός Guilherme δέχτηκε με χαρά. Τότε ο μάνατζερ τον απαθανάτισε σε ένα βίντεο εξηγώντας στην περιγραφή ότι αυτό το αγόρι βρήκε αυτόν τον τρόπο για να πάει προετοιμασμένος αύριο στο σχολείο του.

Το βίντεο έγινε αμέσως viral.
Τότε η εταιρεία και το κατάστημα αποφάσισαν να του προσφέρουν στο σπίτι του πρόσβαση στο ίντερνετ και δυο τάμπλετ. Ένα για εκείνον και ένα για τον αδερφό του. Το αγόρι έχει άλλα 3 αδέλφια και το ένα από αυτά είναι επίσης στο σχολείο.

Από ό,τι φαίνεται αυτά που ακόμη φαίνονται φυσιολογικά και δεδομένα σε εμάς, δεν είναι για όλους. Τα παιδιά πάντα θα βρίσκουν τρόπους για να μπορέσουν να συνεχίσουν. Να συμμετέχουν. Να μορφωθούν. Όμως αυτός δεν είναι δικός τους ρόλος. Είναι των ενηλίκων. Εκείνων που είναι υπεύθυνοι για την πρόσβαση στη γνώση. Ας ελπίσουμε σε έναν καλύτερο κόσμο.

e-mama
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι