Έκθεση ζωγραφικής και διαγωνισμός κατά της εμπορίας ανθρώπων

Kανένα Παιδί δεν είναι προς πώληση.

“No Child is for Sale”

Στην Ελλάδα καταγράφεται ένα από τα υψηλότερα ποσοστά παιδιών που πέφτουν θύματα εμπορίας ανθρώπων μεταξύ των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

     Εκτιμάται ότι οι πραγματικοί αριθμοί είναι πολύ υψηλότεροι, καθώς πολλά περιστατικά δεν καταγγέλλονται και παραμένουν κρυφά. Ο προσφυγικός και μεταναστευτικός πληθυσμός – ιδίως οι γυναίκες και τα παιδιά – διατρέχουν μεγάλο κίνδυνο να πέσουν θύματα εμπορίας ανθρώπων, λόγω του ευάλωτου νομικού καθεστώτος τους, των επισφαλών συνθηκών διαβίωσης και της έλλειψης βιώσιμων λύσεων. 

Ως εκ τούτου, η ανάγκη στοχευμένων δράσεων κατά της εμπορίας ανθρώπων γίνεται ολοένα και πιο επείγουσα.

Οι πίνακες που παρουσιάστηκαν στην έκθεση αντικατοπτρίζουν τα παρακάτω μηνύματα:

· «Η εμπορία ανθρώπων είναι σκλαβιά»/ “Human Trafficking is Slavery”
· «Δεν θα πέσω στην παγίδα»/ “I won’t fall into the trap”
· «Δεν είμαι προς πώληση»/ “I am not for sale”
· «Σπάστε τις αλυσίδες»/ “Break the chains”
· «Λάβε δράση, μπορείς να βοηθήσεις»/ “Take action, you can help”

Οι 5 πίνακες που συγκέντρωσαν τις περισσότερες ψήφους του κοινού, θα βραβευτούν. Επιπλέον, οι επικρατέστερες ζωγραφιές θα μετατραπούν σε αφίσες και κάρτες με σκοπό την ευαισθητοποίηση και ενημέρωση σχετικά με την εμπορία ανθρώπων σε 4 γλώσσες.

περισσότερα εδώ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Γιατί οι γιαγιάδες είναι τόσο «δεμένες» με τα εγγόνια τους; Grandmothers are more tied to their grandchildren than to their own children

Οι γιαγιάδες μπορεί να νιώθουν πιο δεμένες συναισθηματικά με τα εγγόνια τους παρά με τα παιδιά τους, δείχνει για πρώτη φορά μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα.

Grandmothers are more tied to their grandchildren than to their own children

     Η μελέτη υποστηρίζει ότι ο εγκέφαλος των γιαγιάδων εκδηλώνει μεγαλύτερη συναισθηματική ενεργοποίηση και εμφανίζει πιο έντονα ίχνη ενσυναίσθησης, όταν αυτές βλέπουν φωτογραφίες των εγγονιών τους παρά των αγοριών ή των κοριτσιών τους. Αυτό πιθανώς εξηγεί την εμπειρία που έχουν πολλά μεγάλα και παντρεμένα πια παιδιά με οικογένεια, τα οποία βλέπουν τους γονείς τους να νιώθουν μεγαλύτερη χαρά όταν έρχονται σε επαφή με τα εγγόνια τους παρά με τα ίδια τα παιδιά τους.
     Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή ανθρωπολογίας Τζέημς Ρίλινγκ του Πανεπιστημίου Έμορι της Ατλάντα, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της βρετανικής Βασιλικής Εταιρείας επιστημών “Proceedings of Royal Society B”, σύμφωνα με τον Guardian, μελέτησαν μέσω λειτουργικής μαγνητικής απεικόνισης (fMRI) τους εγκεφάλους 50 γυναικών που είχαν τουλάχιστον ένα εγγόνι ηλικίας τριών έως 12 ετών. Οι συμμετέχουσες κλήθηκαν να κοιτάζουν φωτογραφίες των παιδιών, των εγγονιών τους ή αγνώστων την ώρα που ο εγκέφαλος τους παρακολουθείτο.
     Όπως ανέφερε ο δρ Ρίλινγκ, ”αυτό που πραγματικά ξεχώρισε, είναι η ενεργοποίηση περιοχών του εγκεφάλου που σχετίζονται με τη συναισθηματική ενσυναίσθηση. Κάτι που δείχνει ότι οι γιαγιάδες είναι ‘καλωδιωμένες’ να νιώθουν αυτό που νιώθουν τα εγγόνια τους, όταν αλληλεπιδρούν μαζί τους. Αν το εγγόνι χαμογελάει, αυτές συμμερίζονται τη χαρά του παιδιού. Και αν το εγγόνι κλαίει, εκείνες νιώθουν τον πόνο και το άγχος του παιδιού”.
     Συγκριτικά με μια προηγούμενη έρευνα του ίδιου ερευνητή στους εγκεφάλους πατέρων που κοιτούσαν φωτογραφίες των παιδιών τους, διαπιστώθηκε ότι η ενεργοποίηση στις νευρωνικές περιοχές επεξεργασίας των συναισθημάτων, καθώς επίσης σε αυτές της ανταμοιβής και των κινήτρων, ήταν πιο έντονη στις γιαγιάδες - κατά μέσο όρο - παρά στους πατέρες, αν και ορισμένοι μπαμπάδες είχαν εξίσου έντονη συναισθηματική εγκεφαλική δραστηριότητα.
     Από την άλλη, όταν οι γιαγιάδες κοιτούσαν φωτογραφίες των ενηλίκων πλέον παιδιών τους (των γονέων των εγγονιών τους), ενεργοποιούνταν στον εγκέφαλο τους κάπως διαφορετικές περιοχές, που σχετίζονταν με τη νοητική και όχι τη συναισθηματική ενσυναίσθηση, δηλαδή φανέρωναν μεγαλύτερη τάση να κατανοήσουν το παιδί τους, παρά να το νιώσουν με άμεσο τρόπο συναισθηματικά.
     Όπως διευκρίνισε ο Ρίλινγκ, «συναισθηματική ενσυναίσθηση υπάρχει όταν είσαι ικανός να νιώσεις αυτό που νιώθει ο άλλος, ενώ νοητική ενσυναίσθηση υπάρχει όταν κατανοείς σε γνωστικό επίπεδο αυτό που κάποιος άλλος νιώθει και γιατί».

over60years

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα μαθήματα μουσικής μπορούν να βελτιώσουν τη γλωσσική ικανότητα

Πολλές μελέτες έχουν δείξει ότι η μουσική εκπαίδευση μπορεί να βελτιώσει τις γλωσσικές ικανότητες. Ωστόσο, ήταν άγνωστο εάν τα μαθήματα μουσικής βελτιώνουν γενικά την γνωστική ικανότητα, οδηγώντας σε καλύτερη γλωσσική επάρκεια ή αν η επίδραση της μουσικής είναι περισσότερο εξειδικευμένη στη γλωσσική επεξεργασία.

Μια νέα μελέτη από το MIT αποκάλυψε ότι τα μαθήματα πιάνου έχουν μια πολύ εξειδικευμένη επίδραση στην ικανότητα των παιδιών που φοιτούν στο νηπιαγωγείο να διαφοροποιούν διαφορετικούς τόνους, που μεταφράζεται σε βελτίωση στη διάκριση μεταξύ των ομιλούμενων λέξεων. 

 Ωστόσο, τα μαθήματα πιάνου δεν εμφανίζονται να εισφέρουν οποιοδήποτε όφελος στην όλη γνωστική ικανότητα, όπως μετριέται από το IQ, τη διάρκεια συγκέντρωσης και την εργαζόμενη μνήμη. «Τα παιδιά δεν διέφεραν στις περισσότερο γενικές γνωστικές μετρήσεις, όμως έδειξαν κάποιες βελτιώσεις στη διάκριση των λέξεων, ειδικότερα για το σύμφωνα. Εκεί, η ομάδα των παιδιών του πιάνου έδειξε την καλύτερη βελτίωση», ανέφερε ο Robert Desimone, διευθυντής του Ινστιτούτου McGovern του MIT για την Έρευνα του Εγκεφάλου και κύριος συγγραφέας της μελέτης.

Η μελέτη που διενεργήθηκε στο Πεκίνο, υποστηρίζει ότι η μουσική εκπαίδευση είναι τουλάχιστον τόσο ωφέλιμη στη βελτίωση των γλωσσικών ικανοτήτων – και πιθανώς περισσότερο ωφέλιμη – από ότι προσφέρουν τα επιπλέον μαθήματα ανάγνωσης. 

Το σχολείο στο οποίο διενεργήθηκε η μελέτη συνεχίζει να προσφέρει στους μαθητές του μαθήματα πιάνου και οι ερευνητές ελπίζουν ότι τα ευρήματά τους θα μπορούσαν να ενθαρρύνουν και άλλα σχολεία να διατηρήσουν ή να αυξήσουν τις προσφορές τους στη μουσική γνώση. 

Η μελέτη παρουσιάστηκε στα Proceedings of the National Academy of Sciences, 25 Ιουνίου, με επικεφαλής συγγραφέα την Yun Nan, αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Πρότυπο Πανεπιστήμιο του Πεκίνου (Beijing Normal University).

Τα οφέλη της μουσικής

Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι, κατά μέσο όρο, οι μουσικοί αποδίδουν καλύτερα από τους μη μουσικούς σε δράσεις όπως η κατανόηση κειμένου, διάκριση του λόγου από το θόρυβο υποβάθρου και ταχεία ακουστική επεξεργασία. 

Ωστόσο, οι περισσότερες από αυτές τις μελέτες έγιναν ρωτώντας τα άτομα σχετικά με την προηγούμενη μουσική εκπαίδευσή τους. Οι ερευνητές του MIT ήθελαν να πραγματοποιήσουν μια περισσότερο ελεγχόμενη μελέτη στην οποία θα μπορούσαν παιδιά με τυχαία ανάθεση να λάβουν ή όχι μαθήματα μουσικής και μετά να μετρήσουν τις επιδράσεις.

Αποφάσισαν να κάνουν τη μελέτη σε ένα σχολείο στο Πεκίνο, μαζί με ερευνητές από το Ινστιτούτο IDG/McGovern στο Πρότυπο Πανεπιστήμιο του Πεκίνου, εν μέρει επειδή οι αξιωματούχοι της εκπαίδευσης ενδιαφέρθηκαν να μελετήσουν την αξία της μουσικής εκπαίδευσης κατ’ αντιπαράθεση με την πρόσθετη διδασκαλία ανάγνωσης. 

Τα 74 παιδιά που συμμετείχαν στην έρευνα χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες: μια που έλαβε 45 λεπτών μαθήματα πιάνου, τρεις φορές την εβδομάδα, μια άλλη που έλαβε πρόσθετη διδασκαλία ανάγνωσης κειμένου για τις ίδιες χρονικές περιόδους και άλλη μια που δεν δέχθηκε καμιά παρέμβαση. Όλα τα παιδιά ήταν 4 ή 5 ετών και μιλούσαν Μανδαρινικά ως μητρική γλώσσα.

Έξι μήνες μετά, οι ερευνητές έλεγξαν τα παιδιά για την ικανότητα της διάκρισης λέξεων που βασίζονται σε διαφορές στα φωνήεντα, στα σύμφωνα ή στον τόνο (πολλές λέξεις της μανδαρινικής διαφέρουν μόνο στον τόνο). Η καλύτερη διάκριση λέξεων συνήθως ανταποκρίνεται σε καλύτερη φωνολογική αντίληψη – την αντίληψη της δομής του ήχου των λέξεων, πράγμα που είναι βασικό συστατικό για την εκμάθηση της ανάγνωσης. 

Τα παιδιά που είχαν λάβει μαθήματα πιάνου, έδειξαν σημαντικό πλεονέκτημα επί των παιδιών της ομάδας που έλαβε πρόσθετη διδασκαλία ανάγνωσης, στη διάκριση μεταξύ των λέξεων που διαφέρουν κατά ένα σύμφωνο. Τα παιδιά τόσο στην ομάδα του πιάνου όσο και στην ομάδα της πρόσθετης στήριξης απέδωσαν καλύτερα από ότι τα παιδιά που δεν έλαβαν καμιά παρέμβαση όταν πήγαιναν να διακρίνουν λέξεις που βασίζονταν στις διαφορές φωνηέντων.

Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν επίσης ηλεκτροεγκεφαλογραφία (EEG) για να μετρήσουν την εγκεφαλική δραστηριότητα και βρήκαν ότι τα παιδιά στην ομάδα του πιάνου είχαν ισχυρότερες αποκρίσεις από ότι τα άλλα παιδιά όταν άκουγαν μια σειρά από τόνους διαφορετικών εντάσεων. Αυτό υποδηλώνει ότι μια μεγαλύτερη ευαισθησία για τις διαφορετικές εντάσεις είναι αυτό που βοήθησε τα παιδιά που έλαβαν μαθήματα πιάνου για την καλύτερη διάκριση διαφορετικών λέξεων, αναφέρει ο Desimone. «Αυτό είναι σημαντικό για τα παιδιά στην εκμάθηση της γλώσσας: μπορούν να ακούν τις διαφορές μεταξύ των λέξεων», αναφέρει. «Πραγματικά επωφελήθηκαν από αυτό».

Σε τεστ IQ και εργαζόμενης μνήμης, οι ερευνητές δεν βρήκαν καμία σημαντική διαφορά μεταξύ των τριών ομάδων των μαθητών που υποδηλώνει ότι τα μαθήματα πιάνου δεν εισφέρουν καμία βελτίωση στη συνολική γνωστική λειτουργία. Ωστόσο, τα ευρήματα της έρευνας φέρνουν στο προσκήνιο ένα σημαντικό ερώτημα, αναφέρει ο καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Tufts, Aniruddh Patel: του εάν η ορχηστρική μουσική εκπαίδευση μπορεί να βελτιώσει την επεξεργασία της ομιλίας.

«Η μελέτη αυτή απαντά στο ερώτημα καταφατικά, με έναν κομψό σχεδιασμό που άμεσα συγκρίνει την επίδραση της μουσικής και της γλωσσικής διδασκαλίας στα νεαρά παιδιά. Η εργασία ιδιαιτέρως συσχετίζει συμπεριφορικές βελτιώσεις στην αντίληψη του λόγου με την νευρωνική επίπτωση της μουσικής εκγύμνασης, που έχει σημασία τόσο σε θεωρητικό επίπεδο όσο και στον πραγματικό κόσμο», αναφέρει ο Patel, ο οποίος δεν εμπλέκεται στην έρευνα αυτή.

Ο Desimone ελπίζει τώρα να μπορέσει να εμβαθύνει περαιτέρω στις νευρολογικές αλλαγές που προκαλούνται από την μουσική εκπαίδευση. Ένας τρόπος για να το κάνει αυτό είναι να πραγματοποιήσει τεστ EEG πριν και μετά από ένα μόνο εντατικό μάθημα μουσικής για να δει πόσο μεταβάλλεται η δραστηριότητα του εγκεφάλου.

Πηγή: Massachusetts Institute of Technology

Περισσότερα στη δημοσίευση: Piano training enhances the neural processing of pitch and improves speech perception in Mandarin-speaking children. Proceedings of the National Academy of Sciences.

egno.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Στέλλα Πιτσιλλίδου: «Η δουλειά μου είναι να μιλώ με παιδιά που κακοποιήθηκαν σεξουαλικά»

Κύπρος 

     Η Στέλλα Πιτσιλλίδου είναι ανακρίτρια της Υποδιεύθυνσης Διαχείρισης Υποθέσεων Ευάλωτων Προσώπων. Η δουλειά της δηλαδή, είναι να ακούει τις φρικαλεότητες που έζησαν παιδιά στα χέρια των κακοποιών τους, να βλέπει στα μάτια τους όλα αυτά που τα στιγμάτισαν. Στόχος της να αποδοθεί δικαιοσύνη, να "σπάσει" ο κύκλος της κακοποίησης και να πάρει το παιδί αυτό τη ζωή του πίσω στα χέρια του.

     Μιλήσαμε μαζί της με αφορμή την Ευρωπαϊκή Ημέρα για την Προστασία των Παιδιών ενάντια στη Σεξουαλική Εκμετάλλευση και τη Σεξουαλική Κακοποίηση. 

Πως είναι να λαμβάνεις κατάθεση από ένα παιδί, ποιες είναι οι διαδικασίες που ακολουθούνται και πως έχει εξελιχθεί το έγκλημα στην πάροδο των χρόνων;

Ας αρχίσουμε ορίζοντας το πρόβλημα, τι σημαίνει σεξουαλική κακοποίηση παιδιού; Ποιο είναι το όριο που ορίζει την «ευγένεια» από την κακοποίηση, κάτι που και τα ίδια τα παιδιά δύσκολα το αντιλαμβάνονται μερικές φορές;

     Η Σεξουαλική Κακοποίηση Παιδιού όπως ορίζεται στον Νόμο είναι οποιαδήποτε πράξη που εύλογα θεωρείται εκ της φύσεως της σεξουαλική ανεξάρτητα από τον σκοπό του προσώπου που προβαίνει σε αυτή ή η οποία δυνατόν να είναι εκ της φύσεως της σεξουαλική και οι περιστάσεις υπό τις οποίες γίνεται την καθιστούν σεξουαλική.
     Εάν εξαιρέσουμε τις πράξεις που περιέχουν βία ή απειλές ή εξαναγκασμό, είναι πολύ σημαντικό το πως εκλαμβάνει το θύμα μια πράξη η οποία ενδεχομένως για κάποιον να μην θεωρείται σεξουαλική αλλά για το ίδιο το θύμα να θεωρηθεί εάν αυτή η πράξη προσβάλει τον προσωπικό του χώρο και κάνει το θύμα να νοιώσει άβολα. Για παράδειγμα ένα φιλί ή μια αγκαλιά μπορεί για κάποιο παιδί να θεωρείται κάτι φυσιολογικό αλλά για κάποιο άλλο παιδί να θεωρηθεί ως σεξουαλική πράξη. Με αυτό τον τρόπο διαχωρίζουμε εμείς τις πράξεις που γίνονται από «ευγένεια» και τις πράξεις που αποτελούν σεξουαλική κακοποίηση.

Βλέποντας τα καταγεγραμμένα περιστατικά, πόσα περίπου παιδιά περνούν από κατάθεση κάθε χρόνο και για ποιες υποθέσεις;

     Κατά το έτος 2020 λήφθηκαν 98 συνολικά οπτικογραφημένες καταθέσεις από παιδιά θύματα σεξουαλικής κακοποίησης αλλά και από παιδιά μάρτυρες, τα οποία γνώριζαν ή άκουσαν κάτι το οποίο ήταν σχετικό με το καταγγελλόμενο περιστατικό. Για το έτος 2021 έχουν ληφθεί μέχρι στιγμής 184 οπτικογραφημένες καταθέσεις από παιδιά θύματα ή παιδιά μάρτυρες. 

     Να σημειώσω εδώ ότι η πλειοψηφία των καταθέσεων αυτών είναι από παιδιά θύματα. Επίσης, πέραν των πιο πάνω αριθμών, λαμβάνονται οπτικογραφημένες καταθέσεις από παιδιά και για άλλες υποθέσεις όπου και όταν χρειάζεται που αφορούν αδικήματα που εξετάζονται από άλλους κλάδους της αστυνομίας, όπως για παράδειγμα από τον Κλάδο Διερεύνησης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος καθώς και άλλα τμήματα που εξετάζουν υποθέσεις που αφορούν αδικήματα πέραν της σεξουαλικής κακοποίησης.

Ποιο είναι το προφίλ των παιδιών που κακοποιούνται σεξουαλικά;

     Δεν υπάρχει συγκεκριμένο προφίλ παιδιών θυμάτων. Σε κάποιες περιπτώσεις είναι παιδιά που είναι ευάλωτα λόγω των βιωμάτων τους ή λόγω του χαρακτήρα τους και σε άλλες περιπτώσεις μπορεί να είναι παιδιά τα οποία ενώ θεωρούμε ότι θα είχαν τα εφόδια να αποφύγουν τέτοιες καταστάσεις εντούτοις μπορεί να κακοποιηθούν. Οποιοδήποτε παιδί μπορεί να είναι θύμα σεξουαλικής κακοποίησης και η κακοποίηση μπορεί να είναι μεμονωμένη αλλά και χρόνια.

Ποια είναι η πρώτη κουβέντα που έχετε με ένα παιδί που καταγγέλλει σεξουαλική κακοποίηση;

     Ο χειρισμός ενός παιδιού θύματος ή ακόμα και μάρτυρα είναι ειδικός και διέπεται από πρωτόκολλο που παρέχει κατευθυντήριες γραμμές για λήψη κατάθεσης από ανήλικους ή ευάλωτους μάρτυρες. Όσον αφορά την σεξουαλική κακοποίηση παιδιών, τα θύματα έρχονται μαζί με τον αναίτιο κηδεμόνα στο «Σπίτι του Παιδιού», όπου αρχικά γίνεται γνωριμία με τους ανακριτές αλλά και τον λειτουργό της περίπτωσης και τους εξηγείται σε απλή και κατανοητή γλώσσα η διαδικασία που θα ακολουθήσει. Επίσης εξηγούνται στο παιδί όλα τα δικαιώματα του και ότι θα του παρασχεθεί οποιαδήποτε βοήθεια χρειαστεί. 

     Δεν γίνεται καμία συζήτηση με το παιδί σε σχέση με την καταγγελία του παρά μόνο όταν θα αρχίσει η λήψη της οπτικογραφημένης κατάθεσης. Εννοείται ότι, εάν ένα παιδί δεν επιθυμεί να μπει στο δωμάτιο λήψης της κατάθεσης, ή εάν, κατά τον χρόνο που καλείται, δεν είναι έτοιμο να μιλήσει τότε του δίδεται ο απαιτούμενος χρόνος ώστε να προετοιμαστεί και να συνεργαστεί με την αστυνομία.

Η κατάθεση ακούγεται σκληρή λέξη και ακούγεται ακόμα πιο σκληρή όταν ένα παιδί έχει να περάσει αυτή τη διαδικασία. Να ανακαλέσει δηλαδή στη μνήμη του όσα έζησε και να τα εξομολογηθεί σε ένα άγνωστο άτομο. Ποια είναι η διαδικασία που ακολουθείται; Υπάρχουν μέθοδοι ή πρότυπα που πρέπει να εφαρμόζονται στην κατάθεση ενός παιδιού.

     Όντως η λέξη κατάθεση είναι μία λέξη η οποία δύσκολα μπορεί να γίνει κατανοητή ακόμα και από έναν ενήλικα. Παρόλα αυτά και στις δύο περιπτώσεις ζητείται από το θύμα να περιγράψει τι του έχει συμβεί. Ένας πολίτης είναι δύσκολο να καταλάβει τι πρέπει να πει και τι αναμένει ο αστυνομικός να ακούσει από αυτόν. Σκεφτείτε λοιπόν πόσο δύσκολο είναι να καταλάβει ένα παιδί τον λόγο για τον οποίο πρέπει να περάσει αυτή τη διαδικασία. Όπως ανέφερα και στην προηγούμενη ερώτηση υπάρχει ειδικό πρωτόκολλο για την λήψη των οπτικογραφημένων καταθέσεων. 

     Στο παιδί εξηγείται, σε γλώσσα πάντα που είναι κατανοητή στο ίδιο ανάλογα με την ηλικία του και την νοητική του κατάσταση η όλη διαδικασία που θα γίνει. Γίνεται η γνωριμία μεταξύ παιδιού και ανακριτών και στην συνέχεια...

.................

η συνέχεια εδώ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η βαρύτητα: Τι σχέση έχουν ένα μήλο, ένα τραμπολίνο, μία μπάλα του μπόουλινγκ και το φεγγάρι;

Μας κρατάει στο έδαφος, διατηρεί το φεγγάρι σε τροχιά και είναι υπεύθυνη για τη σταθερότητα των γαλαξιών. 

Η βαρύτητα ελέγχει τον Κόσμο μας, αλλά τα μυστήρια παραμένουν.
Μας κρατάει στο έδαφος, διατηρεί το φεγγάρι σε τροχιά και είναι υπεύθυνη για τη σταθερότητα των γαλαξιών. 

Η βαρύτητα ελέγχει τον Κόσμο μας, αλλά τα μυστήρια παραμένουν.
Το 1666, λέει ο θρύλος, ένας 23-χρονος καθόταν στον κήπο του σπιτιού του στο Woolsthorpe της Αγγλίας και ατενίζοντας πάνω στο φεγγάρι, είδε ένα μήλο να πέφτει από ένα δέντρο στο έδαφος. 

Θα μπορούσε να υπάρχει μια παγκόσμια δύναμη που θα μπορούσε να εξηγήσει την κίνηση και του μήλου και του φεγγαριού; αναρωτήθηκε.

Ο νεαρός, βέβαια, ήταν ο Ισαάκ Νεύτωνας, και η καθολική δύναμη για την οποία αναρωτήθηκε ήταν η βαρύτητα. Δύο χιλιάδες χρόνια πριν γεννηθεί ο Νεύτωνας, οι Έλληνες φιλόσοφοι πίστευαν ότι τα "γήινα" αντικείμενα έλκονται προς την φυσική θέση τους, τη Γη. 

Η ιδέα του Νεύτωνα για τη βαρύτητα έφθασε πέρα από τον πλανήτη μας, ενοποιώντας τους νόμους που διέπουν τη Γη και τον ουρανό για πρώτη φορά.

Ο Νεύτωνας πρότεινε ότι τα αντικείμενα πέφτουν στο έδαφος, λόγω της αμοιβαίας έλξης μεταξύ αυτών και του πλανήτη μας, και ότι η ίδια αρχή αυτής της έλξης εφαρμόζεται σε όλα τα αντικείμενα που έχουν μάζα οπουδήποτε στο σύμπαν. 

Ο Νεύτωνας ήταν επίσης ο πρώτος που ποσοτικοποίησε τη δύναμη της βαρύτητας μέσω μαθηματικών, θεσπίζοντας τις αρχές πάνω στις οποίες ο Αλβέρτος Αϊνστάιν θα βασιστεί για να κτίσει τη θεωρία της γενικής σχετικότητας, το καθιερωμένο μοντέλο της βαρύτητας που χρησιμοποιείται σήμερα.

Η βαρύτητα αναγνωρίζεται σήμερα ως μία από τις τέσσερις θεμελιώδεις δυνάμεις που διέπουν το φυσικό σύμπαν – οι άλλες τρεις είναι: η ηλεκτρομαγνητική δύναμη, η οποία συγκρατεί τα ηλεκτρόνια στα άτομα, καθώς και η ισχυρή με την ασθενή πυρηνική δύναμη οι οποίες διέπουν τα υποατομικά σωματίδια. 

Όμως υπάρχουν πολλά που δεν καταλαβαίνουμε για τη βαρύτητα ακόμη και σήμερα, συμπεριλαμβανομένου του τρόπου που ταιριάζει σε μια άπιαστη έως τώρα «θεωρία των πάντων» που συνδέει τις τέσσερις δυνάμεις μαζί.
........

περισσότερα εδώ

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι