Friday, 13 May 2022

Να είμαστε καλοί Νονοί και... μετά το Πάσχα!

Είστε αρκετά καλή νονά; 
Έχετε επιλέξει καλούς νονούς για τα παιδιά σας;
Και τελικά τι χαρακτηρίζει έναν καλό νονό ή μια καλή νονά;

Αρκετές φορές οι συζητήσεις στις παρέες κινούνται γύρω από τις γιορτές του παρελθόντος. Σχεδόν όλοι μας έχουμε ομολογήσει τη σχέση που είχαμε ή και έχουμε με τον νονό και τη νονά μας.
(...)
Είμαστε άραγε καλοί νονοί μόνο όταν προσφέρουμε στα βαφτιστήρια μας πληθώρα υλικών αγαθών κάθε Χριστούγεννα, Πάσχα, γενέθλια κ.λπ.; 
Η απάντηση είναι όχι. 
Και ενώ κι αυτό φυσικά χρειάζεται και είναι θεμιτό, ωστόσο δεν αρκεί. 
Έχουμε την τύχη να ζούμε σε μία εποχή όπου δεν λείπουν οι κοινωνικοί προβληματισμοί και επαναξιολογούνται τα υλικά αγαθά. 
Αυτό που πρέπει να έχουμε κατά νου είναι ότι θα ήταν ιδανικό να χτίσουμε μία «πνευματική» σχέση με το βαφτιστήρι μας και να το πάρουμε «από το χέρι» για να το οδηγήσουμε σε αυτό το όμορφο μονοπάτι της πνευματικής αναζήτησης.
Είμαι καλή νονά/ός;
Ας δούμε λοιπόν πέντε tips για να γίνουμε οι καλύτεροι νονοί που μπορούμε.

1. Μία δράση, μια σχέση ζωής
Μία θεατρική παράσταση, μια επίσκεψη σε κάποιο μουσείο, μια βόλτα σε κάποιον ανοιχτό αρχαιολογικό χώρο είναι λίγες μόνο από τις δραστηριότητες που μπορείτε να καθιερώσετε και να κάνετε μαζί με το βαφτιστήρι σας. 
Βρείτε δύο ή τρεις διαφορετικές δράσεις, μιλήστε με το παιδί και συναποφασίστε για το τι θα κάνετε. Οργανώστε μαζί του ολόκληρη την ημέρα, πώς θα πάτε, τι θα δείτε εκεί που θα πάτε, αν θα πάτε μετά για μία πορτοκαλάδα ή για φαγητό και πού, αλλά και τι ώρα θα γυρίσετε. Καλό είναι όλα αυτά να γίνουν λίγες ημέρες νωρίτερα και έπειτα από συνεννόηση με τον γονέα.

2. «Νονίσιο» movie night Movie night ή νύχτα πρεμιέρας;
Όπως και να το χαρακτηρίσουμε είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να δεθείτε ακόμα περισσότερο με το παιδί και με τους γονείς του, πράγμα που χρειάζεται να γίνεται από καιρό σε καιρό. Κάντε το movie night μία μοναδική εμπειρία! 
Ετοιμάστε το σαλόνι παραμερίζοντας τα τραπέζια και τα λοιπά έπιπλα και καθίστε άνετα στο πάτωμα και στον καναπέ με τα μαξιλάρια, τα φουσκωτά στρώματα του camping και «χουχουλιάρικες» κουβέρτες. 
Παίξτε επιτραπέζιο παιχνίδι, μαγειρέψτε παρέα ένα αγαπημένο φαγητό του παιδιού, φτιάξτε μια γαβάθα ποπ-κορν και δείτε μία όμορφη παιδική ταινία!

3 Η ολοδική σας παράδοση
Πολλές οι παραδόσεις που κληρονομούμε. 
Τι γίνεται όμως με αυτές που κληροδοτούμε; Είναι πολύ όμορφο όταν μαζί με τα παιδιά δημιουργούμε νέες παραδόσεις, τις οποίες μπορούμε να περάσουμε από γενιά σε γενιά. 
Μην ξεχνάμε ότι κάποια στιγμή ενδέχεται και τα δικά μας βαφτιστήρια να γίνουν νονοί. 
Τι καλύτερο από το να συνεχίσουν αυτό που έχουμε ξεκινήσει μαζί; Πάμε να δούμε τι μπορεί να είναι αυτό. 
Μπορούμε μέσα στις γιορτές να φτιάχνουμε μαζί τα γλυκά των εορτών, μπορούμε μία εβδομάδα πριν από την ονομαστική του γιορτή να πηγαίνουμε μαζί να διαλέξουμε το δώρο του, μπορούμε κάθε χρόνο να ντυνόμαστε αποκριάτικα με στολές που έχουμε φτιάξει μόνοι μας και είναι ζευγάρια (π.χ. Τομ και Τζέρι κ.λπ.), μπορούμε να βοηθάμε στην οργάνωση των γενεθλίων του ή να φτιάχνουμε μαζί την τούρτα. 
Δεν υπάρχουν περιορισμοί. Το μόνο που χρειάζεται είναι η καλή μας διάθεση και το να είμαστε συνεπείς σε αυτή την περιοδικότητα.

4. Η λαμπάδα μου και η λαμπάδα σου

Οργανώστε μία ημέρα κατασκευής λαμπάδας για τους δυο σας. Αγοράστε υλικά και κάντε το πιο όμορφο ανακάτεμα στο σπίτι σας! «Αραδιάστε» τα υλικά στο τραπέζι και αφήστε τη φαντασία σας να ξεχειλίσει. Ο μόνος περιορισμός είναι να φτιάξετε εσείς τη λαμπάδα του βαφτιστηριού σας και εκείνο τη δική σας!

5. Να σας κάνω το τραπέζι;

Με τη μεσογειακή κουλτούρα να είναι στις φλέβες μας, αλλά και τη γαστρονομία να παίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή μας, τι καλύτερο από το να δείξετε την ευγνωμοσύνη σας με ένα γεύμα που θα έχει ως κύριο συστατικό την πολλή αγάπη. Ο λόγος για τους γονείς του παιδιού οι οποίοι είναι οι ηθικοί αυτουργοί γι’ αυτή την τόσο μοναδική σχέση. 
Οργανώστε μαζί με το βαφτιστήρι σας ένα γεύμα προς τιμήν των γονιών του. Αποφασίστε το μενού και μαγειρέψτε το παρέα. Δεν μας νοιάζει να βγει το φαγητό ή το στρώσιμο του τραπέζιού τέλειο. 
Αυτό που έχει σημασία είναι να το πραγματοποιήσετε παρέα και να έχει ως τιμώμενα πρόσωπα τους γονείς του και κουμπάρους σας.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Thursday, 12 May 2022

Θανάσης Τριαρίδης: Ο καρκινοπαθής γιατρός...

... που το πρωί έκανε χημειοθεραπείες και μετά χειρουργούσε τους ασθενείς του!!
«Φοβάσαι;» ρώτησε την εξαδέλφη του Αγγελική Τριαρίδου. «Κοίτα», της είπε, «δεν είναι κακό να φοβάσαι. Αλλά μην σταματήσεις ούτε στιγμή να βάζεις κόντρα…»

Ο γιατρός που την τελευταία δεκαετία δημιούργησε έναν ιδιότυπο αστικό θρύλο, «έναν υπερήρωα της ιατρικής». 

Ο άνθρωπος με τη μαγνητική προσωπικότητα, την εμμονική ανιδιοτέλεια, που ήξερε τη μυστική συνταγή για το χάπι κατά του Φόβου.
Είναι ο καρκινοπαθής γιατρός του Θεαγενείου, που το πρωί έκανε τις πιο βαριές χημειοθεραπείες και αμέσως μετά έμπαινε στα χειρουργεία να χειρουργήσει τους ασθενείς του.
Και στη συνέχεια, στα εξωτερικά ιατρεία έβλεπε τους εκατοντάδες αρρώστους που τον περίμεναν, ειδικά αυτόν.
Και για να μην αφήσει κανέναν χωρίς εξέταση, έβαζε εθελοντικά εξωτερικά ιατρεία το απόγευμα μέχρι αργά το βράδυ.
Ενώ, λόγω της αρρώστιας του, μπορούσε να πάρει ατέλειωτες άδειες, αυτός πολλαπλασίασε τις ώρες της δουλειάς του.
Όσοι ακούγανε τη φήμη υπέθεταν πως είναι ψέματα, πως είναι μια υπερβολή: δεν μπορεί, έλεγαν, να υπάρχει κάποιος άνθρωπος που αντέχει αυτό το πρόγραμμα μετά από μια χημειοθεραπεία.
Κι έπειτα μια δεύτερη πληροφορία διασταύρωνε την πρώτη φήμη και μια τρίτη την επικύρωνε.

    Ο Θανάσης αναποδογύριζε τους νόμους της λογικής, δίνοντας σε όλους μας, στους καιρούς της παροντικής μικροψυχίας, ένα σπάνιο υπόδειγμα δοτικότητας, αλληλεγγύης και προσφοράς.
Και όλα αυτά δίχως να διανοηθεί ποτέ να ζητήσει οποιοδήποτε αντάλλαγμα ή να το εξαργυρώσει με άλλον τρόπο.
Ακόμη και όταν του φέρνανε διάφορα δώρα ευγνωμοσύνης (τρόφιμα ή κρασιά), εκείνος τα μοίραζε γελώντας στις νοσηλεύτριες ή τα έδινε σε άλλους ασθενείς που είχαν ανάγκη.
Έμπρακτα έδειξε αυτό που θεωρούν άλλοι, ότι δεν μπορούν να κάνουν !

Ήταν γιατί το Ήθελε !
Παράδειγμα προς μίμηση για τους Ίδιους, τους α-σθενείς του !
Για το πως να αντιμετωπίζουν την Α-Σθένεια !
Να μην χάνουν το ΣΘΕΝΟΣ τους !
Η Α-Σθένεια είναι αποκοπή από την Ζωή !
Ο Θεός μας δίνει ό,τι Θέλουμε…

Όχι ό,τι Νομίζουμε, ό,τι Θέλουμε…

Και αυτός ο άνθρωπος έδειχνε καθημερινά σε συμ-Πάσχοντες… την Δύναμη που – Έχει μέσα του ο Άνθρωπος, όταν Θέλει!
(...)
ολόκληρο το άρθρο εδώ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Φλόρενς Νάιτινγκεϊλ (Florence Nightingale): Αγγλίδα φιλάνθρωπος και νοσοκόμος/“The Lady With the Lamp”

Υπήρξε πρωτοπόρος της σύγχρονης νοσηλευτικής και θεμελίωσε το επάγγελμα των αδελφών νοσοκόμων.
Προς τιμήν της γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 12 Μαΐου η Διεθνής Ημέρα Αδελφών Νοσοκόμων.
Η Φλόρενς Νάιτινγκεϊλ (Florence Nightingale) γεννήθηκε στις 12 Μαΐου 1820 στη Φλωρεντία, όπου διέμεναν προσωρινά οι εύποροι γονείς της, και μεγάλωσε στην Αγγλία. 
Μορφώθηκε κατά μεγάλο μέρος από τον πατέρα της, ο οποίος της δίδαξε Αρχαία Ελληνικά, Λατινικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Ιταλικά, Ιστορία, Φιλοσοφία και Μαθηματικά. 
Το 1850 έγινε δεκτή από το Ίδρυμα Διαμαρτυρομένων Διακονισσών τού Κάιζερβερτ της Γερμανίας και παρακολούθησε όλα τα μαθήματα εκπαίδευσης ως αδελφή νοσοκόμα. Το 1853 διορίστηκε επιθεωρήτρια του ιδρύματος για τη Φροντίδα Ασθενών Κυριών, στο Λονδίνο.

Η δράση της στον Κριμαϊκό Πόλεμο
Τον Μάρτιο του 1854 ξέσπασε ο Κριμαϊκός πόλεμος και τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους οι Γαλλοβρεττανικές δυνάμεις αποβιβάστηκαν στην Κριμαία. 
Σχεδόν αμέσως, η βρετανική κοινή γνώμη συνταράχθηκε από δημοσιεύματα που περιέγραφαν παραστατικά τις άθλιες συνθήκες, τις οποίες βίωναν οι ασθενείς και οι τραυματισμένοι βρετανοί στρατιώτες. 
    Η Νάιτινγκεϊλ προσφέρθηκε αμέσως να προσφέρει τις υπηρεσίες της και με μία μεγάλη ομάδα νοσοκόμων έφθασε στις 5 Νοεμβρίου στην Κωνσταντινούπολη, όπου θα είχε την πλήρη ευθύνη του νοσηλευτικού τομέα στα στρατιωτικά νοσοκομεία στην Τουρκία, συμμάχου τότε των Αγγλογάλλων κατά των Ρώσων.
Εκεί διαπίστωσε ότι δεν υπήρχαν ούτε καν οι στοιχειώδεις ευκολίες για να επιτελέσει το έργο της. Οι θάλαμοι ήταν γεμάτοι ποντίκια και ψύλλους και η ημερήσια διαθέσιμη ποσότητα νερού για κάθε άτομο, για όλες τις χρήσεις, δεν ξεπερνούσε τα 200 χιλιοστόλιτρα (ml). 
Επιπλέον είχε να αντιμετωπίσει και την εχθρική στάση των γιατρών, που δεν επέτρεπαν στις νοσοκόμες να εισέρχονται στους θαλάμους των ασθενών.
    Μετά τη μάχη τού Ίνκερμαν (5 Νοεμβρίου 1854), τα στρατιωτικά νοσοκομεία της Κωνσταντινούπολης κατακλύστηκαν από ασθενείς και τραυματίες. Ο ιματισμός και οι κλίνες δεν επαρκούσαν για την κάλυψη των άμεσων νοσοκομειακών αναγκών, με αποτέλεσμα οι τραυματίες να κείτονται στους διαδρόμους πάνω σε ψάθες, ανάμεσα στις ακαθαρσίες που προξενούσε η ανεπάρκεια των εγκαταστάσεων υγιεινής.
    Τότε κλήθηκε να βοηθήσει η Νάιτινγκεϊλ και μία από τις πρώτες της απαιτήσεις ήταν να αγοραστούν 200 βούρτσες για τον καθαρισμό του κτιρίου. Στη συνέχεια, μερίμνησε για το πλύσιμο του ακάθαρτου ρουχισμού των ασθενών, έξω από το νοσοκομείο. Ως τα τέλη τού χρόνου, είχε ήδη αναλάβει τον εφοδιασμό τού νοσοκομείου. Μέσα στα τόσα προβλήματα που αντιμετώπιζε ήταν και η απειθαρχία των νοσοκόμων, πολλές από τις οποίες χρειάστηκε να επαναπατρίσει, επειδή μεθούσαν ή διέπρατταν ηθικά παραπτώματα.
    Η Νάιτινγκεϊλ περνούσε πολλές ώρες την ημέρα μέσα στους θαλάμους των ασθενών και δεν υπήρξε σχεδόν κανένας στρατιώτης που να μην τον είχε περιποιηθεί προσωπικά. Κάθε βράδυ έκανε επισκέψεις μέσα στους θαλάμους για να ανακουφίσει και να δώσει συμβουλή, αποκτώντας έτσι το παρωνύμιο «Η Κυρία με τη Λάμπα». Στις 16 Μαρτίου 1856 διορίστηκε επιθεωρήτρια του τομέα αδελφών νοσοκόμων όλων των στρατιωτικών νοσοκομείων.
Μετά τον πόλεμο
    Μετά τη λήξη του Κριμαϊκού Πολέμου, η Νάιτινγκεϊλ επιβιβάστηκε σε πλοίο με προορισμό την Αγγλία, όπου είχε ήδη γίνει από καιρό εθνική ηρωίδα. Επέστρεφε στην πατρίδα της αποφασισμένη να επηρεάσει τις κρατικές υπηρεσίες, με στόχο τη βελτίωση της ιατρικής περίθαλψης, των συνθηκών διαβίωσης και της διατροφής τού βρετανού στρατιώτη. 
Συνάντησε όμως δυσκολίες, διότι οι υψηλά ιστάμενοι αντιμετώπιζαν με κατανόηση την πιθανή εφαρμογή των σχεδίων της, αλλά χωρίς ιδιαίτερο ενθουσιασμό.
    Τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν, όταν τον Οκτώβριο του 1856 συναντήθηκε με τη Βασίλισσα Βικτωρία. Η βασίλισσα άκουσε τις προτάσεις της και τον Μάιο του 1857 συγκρότησε τη Βασιλική Επιτροπή για θέματα Υγείας, στην οποία η Νάιτινγκεϊλ είχε σημαντικό ρόλο και συνεισφορά, με τη σύνταξη της ογκώδους έκθεσης με τον τίτλο «Σημειώσεις πάνω σε θέματα που επηρεάζουν την υγεία, την αποδοτικότητα και τη διοίκηση των νοσοκομείων του βρετανικού στρατού». Μία από τις συνέπειες των δραστηριοτήτων της επιτροπής ήταν η ίδρυση τής Στρατιωτικής Ιατρικής Σχολής το 1857.

Στο μεταξύ, η Νάιτινγκεϊλ ήταν απασχολημένη και με άλλες πρωτοποριακές δραστηριότητες. Το 1860 χρησιμοποίησε....
(...)

Πηγή
© SanSimera.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Παγκόσμια Ημέρα Νοσηλευτή - International Nurses Day

Η Παγκόσμια Ημέρα Νοσηλευτή εορτάζεται κάθε χρόνο, από το 1965, στις 12 Μαΐου (ημέρα γέννησης της γυναίκας που έθεσε τη βάση για την εξέλιξη της Νοσηλευτικής ως επιστήμης) με πρωτοβουλία του Διεθνούς Συμβουλίου Νοσηλευτών (InternationalCouncilofNurses – ICN).
Because nurses are superheroes
Η Παγκόσμια Ημέρα αποτελεί την ελάχιστη πράξη τιμής και αναγνώρισης στο έργο και στην προσφορά των νοσηλευτών σε όλο τον κόσμο.

Η Νοσηλευτική αποτελεί έναν από τους πιο σημαντικούς κλάδους του Συστήματος Υγείας,
με πρωταγωνιστές τους Νοσηλευτές να διαδραματίζουν έναν ρόλο απαιτητικό μα και ευαίσθητο. 
Μπροστά στις σύγχρονες προκλήσεις στον δύσκολο χώρο της Υγείας, με τη συνεχή εξέλιξη της τεχνολογίας και των συνεχών μεταρρυθμίσεων, η νοσηλευτική επιστήμη καλείται να εξοπλιστεί με εξειδικευμένη γνώση, άρτια επιστημονική κατάρτιση και ειδικές δεξιότητες. 
Η νοσηλευτική φροντίδα απαιτεί υψηλό αίσθημα ευθύνης, ενσυναίσθηση, αφοσίωση, κουράγιο, δύναμη ψυχής και αγάπης προς τον συνάνθρωπο.
Ειδικότερα τώρα, αυτή την περίοδο, το έργο των Νοσηλευτριών και Νοσηλευτών, αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί, σημαντική παράμετρο στην αντιμετώπιση της επιδημίας του Covid-19, γεγονός που καταξιώνει και αναδεικνύει στη συνείδηση όλων μας, τον ιδιαίτερο ρόλο και την προσφορά αυτών των ανθρώπων.

Με αφορμή αυτή την επέτειο, η Διοίκηση του ΤΥΠΕΤ εκφράζει τον σεβασμό και την ευγνωμοσύνη της στους Νοσηλευτές και τις Νοσηλεύτριες του ασφαλιστικού μας φορέα και τους ευχαριστεί θερμά για το ουσιαστικό έργο που επιτελούν καθημερινά και τις νοσηλευτικές υπηρεσίες που παρέχουν στους ασφαλισμένους, με καλοσύνη, ευαισθησία και ανθρώπινο πρόσωπο.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Wednesday, 11 May 2022

Δεν μπορείς να αγγίξεις το παιδί μου, χωρίς την άδειά μου

(...)
Τα μωρά είναι αξιολάτρευτα ναι... δεν αποτελούν όμως δημόσια περιουσία...
Η ιδέα ότι ο καθένας μπορεί απλώς να πάει σε ένα μωρό και να το αγγίξει ή να το πάρει χωρίς να ρωτήσει πρώτα τον γονιό είναι εξωφρενική. 
Και είναι μια επικίνδυνη πράξη να διδάσκεις στα παιδιά ότι είναι εντάξει να τα αγγίζουν οι άνθρωποι χωρίς τη συγκατάθεσή τους. Αυτό δεν είναι μόνο δικό μου πρόβλημα. Είναι καθολικό.
Τα μωρά -όσο αξιολάτρευτα κι αν είναι- δεν είναι δημόσια περιουσία. 
Δεν εκτίθενται για να τα «χαϊδεύουν» ξένοι. Από τη στιγμή που δημιουργείται ένα μωρό, οι άνθρωποι φαίνεται να έχουν αυτή την ιδέα ότι δικαιούνται να βρίσκονται στο χώρο αυτού του παιδιού. 
Πηγαίνουν δημόσια σε μια έγκυο γυναίκα και της τρίβουν την κοιλιά. 
Πηγαίνουν σε μια γυναίκα που κρατά ένα παιδί και αγγίζουν το πρόσωπο αυτού του παιδιού, τα μαλλάκια του ή τα ποδαράκια του σαν να υπάρχει μια ανοιχτή πρόσκληση που τους προκαλεί να το κάνουν. Αλλά δεν υπάρχει.
Και να, λοιπόν, που τώρα απλά φωνάζω δυνατά για να με ακούσουν όλοι: Σταματήστε να αγγίζετε μωρά χωρίς τη συγκατάθεση των γονιών τους.
Γιατί… υπάρχουν μικρόβια! 
Και επίσης, επειδή το είπα. Και, ως γονιός του παιδιού μου, έχω το δικαίωμα να θέσω αυτά τα όρια μέχρι να μπορέσει να τα θέσει το ίδιο για τον εαυτό του.

Επιπλέον θα προσθέσω ότι, επειδή δεν ξέρω πού ήταν τα χέρια σας πριν και θα έπρεπε να γνωρίζετε μέχρι τώρα ότι τα μωρά είναι μικρά και ευάλωτα όντα. 
Δεν μπορείτε με το "έτσι θέλω" να εισβάλετε στον προσωπικό χώρο οποιουδήποτε. Αν και σίγουρα δεν θέλω τα βρόμικα και γεμάτα μικρόβια χέρια σας που ήταν "ένας θεός ξέρει πού" να πιάνετε τα μικροσκοπικά δάχτυλα που βάζει το μωρό μου στο στόμα του πολλές φορές την ημέρα. 
Επίσης, δεν θέλω να το αγγίξετε ξανά.

Και δεν πρέπει να ενισχύσω αυτή μου την απόφαση με τη δικαιολογία ότι βρισκόμαστε στη μέση μιας πανδημίας και ότι οι ανησυχίες για την υγεία είναι πάρα πολλές. Σίγουρα, είναι. Αλλά ακόμα κι αν οι συνθήκες ήταν διαφορετικές, η απόφασή μου θα παρέμενε σταθερή.

Το να μην επιτρέπω στους ανθρώπους να αγγίζουν το μωρό μου χωρίς άδεια είναι σημαντικό για μένα γιατί είναι μια πρακτική να διδάξω στο παιδί μου τη συναίνεση και την αυτονομία πάνω στο σώμα του. Και αυτό το μάθημα θα πάει πολύ πέρα ​​από αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή. 
    Με κακοποίησαν σεξουαλικά ως παιδί. 
Μεγαλώνοντας —και πριν καν γίνω μητέρα— είπα στον εαυτό μου ότι δεν ήθελα τα παιδιά μου να ζήσουν κάτι τέτοιο. 
Πιστεύω λοιπόν ότι είναι πολύ σημαντικό να αρχίσω να διδάσκω το παιδί μου τώρα, από νεαρή ηλικία, τα πάντα γύρω από τη συναίνεση, ώστε να καταλάβει ότι δεν χρειάζεται να επιτρέψει σε κάποιον να το αγγίξει ή να αλληλοεπιδράσει μαζί του με τρόπο που νιώθει άβολα ή με έναν τρόπο που ξέρει ότι είναι λάθος και το κάνει να νιώθει άσχημα.
(...)
περισσότερα στην πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki