11 Ιουνίου 1.184 π.Χ: Η πτώση της Τροίας / On This Day – The Fall of Troy

Σαν σήμερα 11 Ιουνίου, το 1184 π.Χ., ο ενωμένος στρατός των Δαναών – Αχαιών (όπως ονομάζονταν τότε οι Έλληνες) άλωσε την Τροία, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Ερατοσθένη.

Ο Τρωικός Πόλεμος ήταν μία δεκαετής πολεμική σύγκρουση των Ελλήνων (Αχαιοί ή Αργείοι ή Δαναοί στον Όμηρο, όπως αποκαλούσε τους Μυκηναίους) με τους Τρώες, κάτω από τα τείχη της Τροίας.

Η κύρια αφορμή του πολέμου ήταν η αρπαγή της Ελένης, της συζύγου του βασιλιά της Σπάρτης, Μενέλαου, από τον πρίγκιπα της Τροίας Πάρι.

Από διαφορετικούς συγγραφείς έχουν διατυπωθεί διαφορετικά έτη της Άλωσης: κατά τον Έφορο από την Κύμη το 1135 π.Χ., τον Σωσίβιο το 1172 π.Χ., τον Ερατοσθένη το 1184/83 π.Χ., τον Τιμαίο το 1193 π.Χ., το Πάριο χρονικό το 1209 π.Χ. ή τον Ηρόδοτο το 1250 π.Χ.

Οι δυνάμεις των Αχαιών περιγράφονται με λεπτομέρεια στον κατάλογο των πλοίων (Νεών κατάλογος), στην β’ Ραψωδία της Ιλιάδας.

Αποτελούνταν από 28 περιοχές: στην Στερεά Ελλάδα, Θεσσαλία, Πελοπόννησο, Δωδεκάνησα, Κρήτη και ορισμένα νησιά του Ιονίου πελάγους, συγκεντρώνοντας στόλο από 1.178 πεντηκόντορους και 50 κωπήλατους.

Ο Θουκυδίδης αναφέρει ότι ο στόλος αποτελούνταν από 1.200 πλοία και συγκεκριμένα ο στόλος των Βοιωτών διέθετε 80 άτομα πλήρωμα σε κάθε σκάφος του, ενώ τα πλοία του Φιλοκτήτη διέθεταν μόνο 50 κωπηλάτες το καθένα.

Προφανώς αυτοί οι αριθμοί αφορούσαν το μέγιστο και ελάχιστο δυνατό πλήρωμα που διέθετε ένα πλοίο.

Αν συνυπολογιστούν όλα τα παραπάνω η συνολική ένοπλη δύναμη των Ελλήνων ανέρχονταν από 70.000 ως 130.000 άντρες.

Άλλος κατάλογος πλοίων που μας διασώζει ο Απολλόδωρος διαφέρει ελαφρώς από αυτόν του Ομήρου όμως συμφωνεί για το σύνολο της εκστρατευτικής δύναμης.

Ορισμένοι ερευνητές έχουν ισχυριστεί ότι ο κατάλογος του Ομήρου είναι αντίγραφο κάποιου παλαιότερου εγγράφου που ανάγονταν στην εποχή του Χαλκού (τότε δηλαδή που διαδραματίστηκε ο Τρωικός Πόλεμος), πιθανόν κάποιου γενικού σχεδίου επιχειρήσεων του Αχαιού άνακτα ή γενικότερα του υπευθύνου της εκστρατείας.

Ορισμένοι άλλοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι απλώς είναι δημιούργημα του Ομήρου.

Στην β’ ραψωδία της Ιλιάδας παρουσιάζεται επίσης και ο κατάλογος των Τρώων και των συμμάχων τους, εκτός από την ίδια την Τροία, της οποίας ηγούνταν ο Έκτορας, στους συμμάχους περιλαμβάνονταν:

Δάρδανοι (υπό τον Αίνεια), Αδραστενείς, Περκοτιανοί, Πελασγοί, Θράκες, Κίκονες δορυφόροι, Παίονες τοξότες, Μύσιοι, Φρύγες, Μιλήσιοι, Λύκιοι υπό τον Σαρπηδόνα και Κάρες.

Δεν διευκρινίζεται τι γλώσσα μιλούσαν αυτοί οι λαοί, μόνο οι Κάρες αναφέρονται ως βαρβαρόφωνοι.

Οι υπόλοιποι σύμμαχοι των Τρώων αναφέρεται ότι μιλούσαν διάφορες γλώσσες και έπρεπε από τους επικεφαλής τους να μεταφραστούν οι διάφορες εντολές στο πεδίο της μάχης.

Ιδιαίτερα σημαντικό είναι το στοιχείο ότι, κατά τα έπη, Τρώες και Αχαιοί υπήρξαν ομόθρησκοι και δέκτες του ίδιου πολιτισμού και οι ήρωες μεταξύ τους μιλούσαν στην ίδια γλώσσα. Αυτό βέβαια μπορεί να γίνεται και χάριν απλούστευσης και δραματοποίησης των επών.

Ο πόλεμος έληξε μετά από δέκα χρόνια με ένα ιδιαίτερο τέχνασμα.

Ο Οδυσσέας επινόησε την κατασκευή ενός μεγάλου σε μέγεθος ομοιώματος ξύλινου κούφιου αλόγου, του Δούρειου Ίππου.

Το άλογο ήταν ζώο ιερό για τους Τρώες και πιστευόταν ότι θα το μετακινούσαν, ως φυλακτό, στο εσωτερικό της πόλης τους, αφού είχαν προετοιμαστεί όλες οι συνθήκες που θα έδιναν την εντύπωση ότι οι Έλληνες έφυγαν οριστικά.

Το κατασκεύασε ο μηχανικός Επειός, με την καθοδήγηση της Αθηνάς και στο εξωτερικό του έφερε την επιγραφή:

«Αφιερωμένο στην Αθηνά από τους Έλληνες, για την επιστροφή τους στην πατρίδα».

Στον Δούρειο Ίππο εισχώρησε ομάδα Αχαιών με επικεφαλής τον Οδυσσέα, ενώ ο υπόλοιπος στρατός έκαψε το στρατόπεδο προκειμένου να πιστέψουν οι Τρώες ότι η αποχώρησή τους είναι οριστική, και έπλευσαν για την Τένεδο.

Το επόμενο πρωί, οι Τρώες ανακαλύπτουν ότι το αντίπαλο στρατόπεδο είχε εγκαταλειφθεί.

Μέσα στον ενθουσιασμό τους πίστεψαν ότι ο δεκαετής πόλεμος έχει λήξει και θεώρησαν ότι πρέπει να μετακινήσουν τον Δούρειο Ίππο στον εσωτερικό της πόλης.

Ορισμένοι μεμονωμένοι Τρώες θεώρησαν ότι είναι καταραμένο και πρέπει να το ρίξουν στον γκρεμό ή να το κάψουν.

Η κόρη του βασιλιάς της Τροίας, Πρίαμου, Κασσάνδρα και ο ιερέας του Ποσειδώνα Λαοκόων προειδοποίησαν ότι μόνο συμφορά θα φέρει στην πόλη.

Αλλά η Κασσάνδρα ενώ είχε την διόραση, από τον Απόλλωνα να μπορεί να προβλέπει γεγονότα, είχε και την κατάρα του, επειδή αθέτησε την υπόσχεσή της να του δοθεί, να μην καταφέρνει να πείθει κανέναν.

Στον δε Λαοκόοντα και στους δυο γιους του επιτέθηκαν τεράστια θαλάσσια φίδια τα οποία τους έπνιξαν στην θάλασσα.

Ο Αινείας και οι οπαδοί του πιστεύοντας αυτές τις προβλέψεις αποτραβήχτηκαν στο όρος Ίδη.

Οι Τρώες τελικά γεμάτοι ενθουσιασμό αποφάσισαν να μεταφέρουν εντός των τειχών τον Δούρειο Ίππο.

Μάλιστα επειδή ήταν αρκετά μεγάλο κατασκεύασμα, αναγκάστηκαν να γκρεμίσουν και τμήμα από την κεντρική πύλη της πόλης, τις «Σκαιές Πύλες».

Αμέσως μετά ξεχύθηκαν στους δρόμους της πόλης για να γιορτάσουν την επιτυχή έκβαση του πολέμου.

Κατά τα μεσάνυχτα όπου ήταν και πανσέληνος ο Σίνων, Αχαιός κατάσκοπος, έκανε σήμα στον Αχαϊκό στόλο στην Τένεδο για να προσεγγίσει, την ίδια στιγμή οι στρατιώτες που βρίσκονταν στον Δούρειο Ίππο βγήκαν και σκότωσαν τους φύλακες.

Οι Έλληνες μπήκαν στην πόλη και σκότωναν τον πληθυσμό της καθώς κοιμόταν στα σπίτια του.

Η σφαγή συνεχίστηκε και την επόμενη μέρα.

Όσοι Τρώες πρόλαβαν, πολέμησαν απεγνωσμένοι με ιδιαίτερο πείσμα, παρόλο που βρέθηκαν αιφνιδιασμένοι, ανοργάνωτοι και χωρίς κάποιον ηγέτη να τους καθοδηγήσει.

Κάποιοι υπερασπιστές πετούσαν κομμάτια των οροφών των σπιτιών στους κατεστραμμένους δρόμους της πόλεως για να εμποδίσουν τους εισβολείς.

Τον 20ό αιώνα πολλοί ερευνητές προσπάθησαν να διαφωτίσουν το θέμα του Τρωικού Πολέμου μέσω αρχαίων αιγυπτιακών και χεττιτικών κειμένων του 13ου-12ου αιώνα π.Χ.

Αν και οι πηγές αυτές δίνουν γενικές πληροφορίες για την πολιτική κατάσταση στην περιοχή, δεν ξεκαθαρίζουν αν πράγματι έγινε ο πόλεμος αυτός.

Ο Andrew Dalby σημειώνει ότι, αν και ο Τρωικός Πόλεμος πιθανότητα συνέβη με κάποια μορφή, και ως εκ τούτου εδράζεται στην ιστορία, εντούτοις τα πραγματικά γεγονότα είναι και θα παραμείνουν άγνωστα.

Χεττιτική πηγή (η Επιστολή Tawagalawa), αναφέρεται σε ένα μεγάλο βασίλειο στα δυτικά του Αιγαίου, το οποίο ονομάζει Αχιγιάβα (πιθανόν κοινή ρίζα με το Αχαΐα δηλ., χώρα των Αχαιών) που ελέγχει την πόλη Milliwanda (που ταυτίζεται με την Μίλητο), και του οποίου ο βασιλιάς αναφέρεται ως ισοδύναμος του Χετταίου βασιλιά.

Επίσης, γίνεται λόγος και για μια συνομοσπονδία 22 πόλεων (Ασσούα, πιθανή σχέση με τον αρχαίο ελληνικό όρο Ασία) στη βορειοδυτική Μικρά Ασία και την απέναντι θρακική ακτή, στην οποία ανήκει και η πόλη Ιουλούσα, οι μελετητές θεωρούν ότι πρόκειται για το Ίλιο (Τροία).

Σε άλλο χεττιτικό κείμενο (την Επιστολή Milawata), αναφέρεται ως βασιλιάς της κάποιος Αλακάσαντου, όνομα που πιθανόν αναφέρεται στον γιο του Πριάμου Πάρη, που ονομάζονταν και Αλέξανδρος.

Σε άλλο κείμενο (Επιστολή Tawagalawa, περίπου 1250 π.Χ.) που διασώζεται αποσπασματικά και απευθύνεται στον βασιλιά των Αχαιών (Αχιγιάβα), αναφέρει ότι στην περιοχή της Τροίας είχαν εμπλακεί δυνάμεις και των δύο μεγάλων βασιλείων.

Η συνομοσπονδία των πόλεων στην οποία ανήκε η Τροία κατά την Χετταιο-Αιγυπτιακή μάχη στο Καντές της σημερινής Συρίας (περίπου 1240-1210 π.Χ.), ενώ αρχικά ήταν να πολεμήσει με το μέρος των Χετταίων, τάχθηκε με τους Αιγύπτιους.

Τις επόμενες δεκαετίες οι Χετταίοι εκστράτευσαν εναντίον αυτής της συνομοσπονδίας αλλά δεν κατάφεραν να την υποτάξουν.

Είναι πιθανόν ο Τρωικός Πόλεμος να ήταν εκτεταμένη πολεμική σύγκρουση μεταξύ Αχαιών και της συνομοσπονδίας αυτής που ανήκε και η πόλη της Τροίας (Ασσούα, κατά τα Χετιτικά αρχεία).

Αυτό συμβαδίζει και με τις αρχαίες αφηγήσεις: αποβίβαση στην Μυσία, εκστρατείες του Αχιλλέα και του Αίαντα του Τελαμώνιου σε Φρυγία και Θράκη.

Οι περισσότερες από αυτές τις περιοχές ανήκαν στην Συνομοσπονδία της Ασσούα.

On This Day – The Fall of Troy

tribune.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Δεν ακούει κανέναν; Χρησιμοποιείστε τη μέθοδο «Γκάντι»!!

Το μικρό σας σας χτυπάει, αρνείται να σας υπακούσει... Με λίγα λόγια, μπροστά σας έχετε έναν μικρό... αντάρτη. Με τη συμπεριφορά του πραγματικά σας φέρνει στα όριά σας. 

Τι κάνουμε λοιπόν;

Σε αυτές τις δύσκολες περιπτώσεις μπορεί να βοηθήσει μια νέα μέθοδος. Το όνομά της; Ειρηνική αντίσταση! Πρότυπό της; Ο Μαχάτμα Γκάντι.

Ακόμη και τα πιο ήρεμα και υπάκουα πιτσιρίκια κάποια στιγμή αναστατώνουν τους γονείς τους. Γι’ αυτό και οι μικροεντάσεις δεν λείπουν σχεδόν από καμία οικογένεια. 

Είτε γιατί ο μικρός δεν μάζεψε τα παιχνίδια του από το καθιστικό είτε γιατί τα αδελφάκια τσακώνονται μεταξύ τους για το τελευταίο ποτήρι χυμό, με αποτέλεσμα ο μπαμπάς ή η μαμά να αναγκάζεται να βάζει τις φωνές. 

Όλα αυτά είναι απολύτως φυσιολογικά και συμβαίνουν και στις... καλύτερες οικογένειες.

Αν όμως το τρίχρονο πιτσιρίκι σας σας χτυπάει, αν το πεντάχρονο αγοράκι σας προσβάλλει και κοροϊδεύει τη νηπιαγωγό του, αν σας πιέζει ζητώντας διάφορα πράγματα με επίμονο και άσχημο τρόπο (π.χ. λειχουδιές, χρήματα, περισσότερη τηλεόραση), αν πρέπει να το παρακαλάτε με τις ώρες για να πάει στο κρεβάτι ή να φάει όλο το φαγητό του ή αν σας απειλεί ότι θα «αυτοκτονήσει», τότε τα πράγματα αλλάζουν. 

Εδώ δεν πρόκειται για συνηθισμένες σκανδαλιές και γκρίνιες, αλλά για προβληματική συμπεριφορά. Ανεξάρτητα από τις αιτίες της, αυτή η συμπεριφορά διαταράσσει την οικογενειακή ισορροπία και φέρνει τα... πάνω κάτω στο σπίτι. Οι γονείς ταλαντεύονται ανάμεσα στην οργή και την απελπισία, τα πιτσιρίκια δοκιμάζουν τα όρια και τα νεύρα του μπαμπά και της μαμάς και απολαμβάνουν την εξουσία τους.

Υπάρχει... σωτηρία; Ναι! 

Αρκεί να ακολουθήσετε τη νέα τακτική που προτείνει ο καθηγητής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ, Ηaim Omer, η οποία βασίζεται στη στάση και τη φιλοσοφία του Μαχάτμα Γκάντι. 

Δηλαδή στην ήρεμη μεν αλλά αποτελεσματική αντίσταση. 

Ο Ινδός πολιτικός είχε καταφέρει να πηγαίνει κόντρα στους Βρετανούς αποικιοκράτες, χωρίς όμως η σύγκρουσή τους να βγαίνει εκτός ελέγχου και να οδηγεί σε καταστροφή. Ποιο ήταν το «όπλο» του; Η ειρηνική, χωρίς χρήση βίας, αντίσταση. Δεν θα μπορούσαν άραγε και οι γονείς να επωφεληθούν από αυτή την τακτική;

Μια πρωτοποριακή μέθοδος

Εδώ και πολλά χρόνια ο καθηγητής Ψυχολογίας Ηaim Omer δουλεύει και δοκιμάζει τη μέθοδό του σε οικογένειες στη Γερμανία και το Ισραήλ. Όλοι οι γονείς που συμμετέχουν στις έρευνές του μοιάζουν μεταξύ τους. 

Δηλαδή είναι μαμάδες και μπαμπάδες που έχουν μια ολέθρια έχθρα με τα μικρά τους, που βρίσκονται σε διαρκή σύγκρουση εξουσίας με τα πιτσιρίκια τους, συνήθως για ασήμαντες αφορμές. 

Ή, από την άλλη, είναι γονείς που έχουν... παραδώσει τα όπλα και έχουν γίνει παιχνιδάκι στα χέρια του απαιτητικού παιδιού τους. Μάλιστα, ήδη η μέθοδος του καθηγητή Omer χρησιμοποιείται με επιτυχία από τους ειδικούς παιδοψυχολόγους στη Γερμανία σε μικρά και μεγάλα παιδιά.

Ποιο είναι, όμως, το μυστικό της νέας μεθόδου; 

Λοιπόν, οι γονείς, ανεξάρτητα από την ηλικία του παιδιού τους, θα πρέπει να σταματήσουν να «απαντούν» στις προκλήσεις του και να μην παρασύρονται σε μια κόντρα που δεν οδηγεί πουθενά, σε αυτόν το φαύλο κύκλο τού «Θα το κάνεις» - «Όχι, δεν θα το κάνω». 

Τι σημαίνει αυτό στην πράξη; Ας δούμε τι προτείνει η νέα μέθοδος:

Όχι κήρυγμα

Οι γονείς πρέπει να σταματήσουν το κήρυγμα, τα παρακάλια, τις ατέλειωτες συζητήσεις. Το μόνο που καταφέρνουν με όλα αυτά είναι να εξαντλούνται οι ίδιοι και στο τέλος το μικρό να κάνει τελικά το δικό του!

Ψυχραιμία και όχι άμεσες αντιδράσεις

Οι γονείς πρέπει να μάθουν να παραμένουν ήρεμοι σε έντονες καταστάσεις και να μην παρασύρονται από την ένταση της στιγμής. Αν, για παράδειγμα, το μικρό τους τους χαστουκίσει, θα πρέπει να μείνουν αρχικά σιωπηλοί και να συλλογιστούν αυτό που συνέβη. Έτσι θα συγκρατήσουν την οργή τους, που μπορεί να οδηγήσει σε λάθος αντιδράσεις. 

Θα «απαντήσουν» στην κακή συμπεριφορά του παιδιού τους μόνο αφού περάσει κάποιος χρόνος: μισή ώρα αν το παιδί είναι κάτω των 6 ετών και μία μέρα αν είναι μεγαλύτερο.

Ξεκαθάρισμα... λογαριασμών με «Sit-in»!

Θα πρέπει να είναι ξεκάθαροι και σαφείς με το παιδί! Δηλαδή, θα πρέπει να του ανακοινώσουν ότι από εδώ και στο εξής δεν θα ανέχονται πια την άσχημη συμπεριφορά του. 

Επειδή όμως ένα πεντάχρονο που χτυπάει π.χ. συστηματικά τα συνομήλικά του ή φέρεται πολύ άσχημα στη μητέρα του δεν... παίρνει και πολύ στα σοβαρά υπόψη του τέτοιου είδους ανακοινώσεις, θα πρέπει οι γονείς να κάνουν την ανακοίνωσή τους με τον πιο σωστό τρόπο. Ποιος είναι αυτός; 

Το «Sit-in» 

Δηλαδή, οι γονείς θα πρέπει να κάνουν «κατάληψη» στο δωμάτιο του παιδιού, να καθίσουν σε μια καρέκλα και να πουν με πολύ σοβαρό ύφος στο μικρό ότι δεν πρόκειται να ανεχτούν πια τη συμπεριφορά του και ότι περιμένουν, εδώ και τώρα, από εκείνο, τις προτάσεις του για να λυθεί το πρόβλημα. 

Όπως τονίζουν οι ειδικοί της μεθόδου, «με το Sit-in δεν επιβάλλουμε τίποτα στο παιδί, αλλά αντίθετα το ενθαρρύνουμε να βρει μόνο του τη λύση. Οι γονείς δεν είναι ούτε αυθεντίες που γνωρίζουν τα πάντα ούτε ρομπότ-παιδαγωγοί που μοιράζουν επιβραβεύσεις ή τιμωρίες».

Μια αγκαλιά στις δύσκολες στιγμές

Αν το παιδί είναι μικρό (2-3 ετών) και έχει κάποιο από τα γνωστά ξεσπάσματα θυμού αυτής της ηλικίας, δηλαδή πέφτει στο πάτωμα, ουρλιάζει, καταστρέφει αντικείμενα ή απειλεί να κάνει κακό στον εαυτό του, οι γονείς μπορούν να το ηρεμήσουν με μια λαβή που ονομάζεται «η αγκαλιά της αρκούδας». 

Σε αυτή την περίπτωση ο ενήλικος παίρνει το παιδί στην αγκαλιά του και κλείνει σφιχτά γύρω του τα χέρια του, έτσι ώστε το μικρό να μην μπορεί να κάνει καμία κίνηση. Το μήνυμα που παίρνει το πιτσιρίκι είναι το εξής: «Είμαι εδώ. Θα μείνω εδώ. Δεν θα σε αφήσω να συνεχίσεις αυτό που κάνεις».

Μάρτυρες «υπεράσπισης»

Συνήθως οι γονείς επιθετικών παιδιών αισθάνονται ντροπή για τη συμπεριφορά του μικρού τους και αποφεύγουν να μιλούν γι’ αυτό το θέμα. 

Σύμφωνα με τους ειδικούς, όμως, είναι σημαντικό να σπάσουν τη σιωπή τους και να αναζητήσουν τη βοήθεια κάποιου δικού τους ανθρώπου: είτε μιας φίλης, είτε ενός θείου ή θείας του παιδιού. 

Αυτό το άτομο μπορεί να μεσολαβήσει στους καβγάδες τους με το μικρό, να χρησιμεύσει ως «μάρτυρας υπεράσπισης» των γονιών και να δείξει στο παιδί ότι βρίσκει σωστή την απόφαση και τη θέση του μπαμπά ή της μαμάς. 

Ας μην ξεχνάμε ότι ο κύκλος των γονιών -οι φίλοι και οι συγγενείς- παίζει σπουδαίο ρόλο για τα παιδιά, αφού αντιπροσωπεύει για εκείνα τον κόσμο των ενηλίκων. Βλέποντας το μικρό ότι αυτός ο κόσμος αποδέχεται και στηρίζει τους γονείς, ηρεμεί και αισθάνεται μεγαλύτερη ασφάλεια και σιγουριά για τους δικούς του, τους σέβεται και τους υπολογίζει.

Mαζί στο γραφείο

Αν το παιδί είναι μεγαλύτερο, οι γονείς μπορούν να εφαρμόσουν την τακτική «Τime-in». Δηλαδή, το παιδί είναι υποχρεωμένο να περάσει μία μέρα με τον μπαμπά ή τη μαμά στο χώρο της εργασίας τους.

Τα οφέλη

Εφαρμόζοντας αυτή τη μέθοδο, οι γονείς κερδίζουν πολλά. Πρώτα απ όλα, αποκτούν υπόσταση ως γονείς. Τι σημαίνει αυτό; Ότι παύουν να είναι... αόρατοι για το μικρό. Έτσι γίνονται πιο δυνατοί και κάνουν αισθητή την παρουσία τους. 

Και αυτή η δύναμη είναι το αντίθετο της εξουσίας, που καταπιέζει και εξουδετερώνει το παιδί. Ας μην ξεχνάμε ότι οι τιμωρίες και οι απειλές απομακρύνουν το παιδί από το γονιό. Αντίθετα, η δύναμη που πηγάζει από την ειρηνική αντίσταση φέρνει το παιδί πιο κοντά στο γονιό, γίνεται μια γέφυρα επικοινωνίας.

Τα παιδιά αναπτύσσονται πιο σωστά όταν αισθάνονται όχι μόνο την αγάπη και την τρυφερότητα των γονιών τους, αλλά και τη δύναμή τους και την αποφασιστικότητά τους. 

Είναι δύσκολο φυσικά να κάνεις το παιδί σου να σε βλέπει έτσι κάθε μέρα: τρυφερό αλλά και δυνατό. Η μέθοδος Γκάντι, λοιπόν, προσπαθεί να συνδυάσει με τον καλύτερο και πιο άμεσο τρόπο αυτά τα δύο στοιχεία. Η ειρηνική αντίσταση μπορεί, πραγματικά, να βοηθήσει τους γονείς να αποκαταστήσουν την ισορροπία στην οικογένειά τους. Και, μάλιστα, από τη στιγμή που θα τα καταφέρουν, είναι πια περιττή...

Ναι μεν, αλλά...

Υπάρχει και αντίλογος σε αυτή τη μέθοδο. Ορισμένοι ειδικοί τη βρίσκουν υπερβολικά σκληρή και δύσκολη για τους γονείς και τα παιδιά. Μπορεί να μη χρησιμοποιούν οι γονείς βία, αλλά, από την άλλη, μήπως με αυτή την τακτική απλώς καταπιέζουν την παρόρμησή τους και επιβάλλουν την εξουσία τους με έναν άλλον τρόπο; 

Ο καθηγητής Omar γνωρίζει αυτό τον κίνδυνο. Όμως, όπως τονίζει, η σχέση παιδιού και γονιού έχει πάντα το στοιχείο της εξουσίας, αφού οι γονείς είναι εκείνοι που θα πρέπει να βάζουν τα όρια.

Η ειρηνική αντίσταση μπορεί να είναι «ειρηνική», αλλά ταυτόχρονα είναι και δυναμική, ενώ ο στόχος των γονιών που την εφαρμόζουν δεν είναι να νικήσουν... το παιδί. 

Η μαμά και ο μπαμπάς που ακολουθούν αυτή τη μέθοδο πρέπει να είναι ταυτόχρονα και τρυφεροί με τα μικρά τους. Θα πρέπει να τους λένε το «σ’ αγαπώ» και να τους δείχνουν έμπρακτα την αγάπη τους και το σεβασμό τους. 

Δεν πρέπει να αποφεύγουν να «καλομαθαίνουν» το μικρό ταραξία με μια εκδρομή ή μια έξοδο για γλυκό. Όμως, αυτό θα πρέπει να το κάνουν χωρίς ανταλλάγματα, π.χ. «Αν είσαι φρόνιμος, θα πάμε σινεμά», και να δείξουν απλά στο πιτσιρίκι τους πόσο πολύ το υπολογίζουν και το εκτιμούν.

Τι είναι το «Sit-in»

O γονιός (ή και οι δύο γονείς) μπαίνει στο δωμάτιο, κλείνει πίσω του την πόρτα και κάθεται σε μια καρέκλα μπροστά στην είσοδο του παιδικού δωματίου. 

Με ήρεμη φωνή λέει στο παιδί: «Δεν αποδέχομαι άλλο αυτό που κάνεις (π.χ. το ότι χτυπάς και βρίζεις τα άλλα παιδιά κ.ά.). Θα μείνω εδώ και θα περιμένω από εσένα τις προτάσεις σου για το πώς μπορεί να βελτιωθεί η κατάσταση στο μέλλον». 

Ο μπαμπάς (ή η μαμά) δεν πρέπει να ανοίξει διάλογο με το παιδί, να το προκαλέσει ή να απαντήσει στις προκλήσεις του. Αν το μικρό απλώσει το χέρι του, μπορεί να αμυνθεί, αλλά όχι με φωνές ή ανταποδίδοντας το χτύπημα. Στην περίπτωση που το παιδί κάνει σοβαρές προτάσεις για τη λύση του προβλήματος, θα πρέπει ο γονιός να τις συζητήσει μαζί του.

Αν πάλι το παιδί δεν προτείνει τίποτε, τότε ο γονιός θα πρέπει να παραμείνει στο δωμάτιο (μισή ή μία ώρα, ανάλογα με την ηλικία του παιδιού). Αν τελικά το «Sit-in» δεν φέρει αποτέλεσμα, μπορεί να το επαναλάβει την επόμενη ή τις επόμενες μέρες. Όπως έχουν δείξει οι έρευνες, η συμπεριφορά του παιδιού καλυτερεύει ύστερα από μερικά «Sit-in». 

Προσοχή όμως! Το «Sit-in» δεν πρέπει να γίνεται αμέσως μετά από κάποιον καβγά.

kids

Πώς να προετοιμάσετε το πρωτότοκό σας για την έλευση ενός νέου μωρού

Δεύτερο παιδί: Και τώρα τι γίνεται με το μεγάλο;

Σίγουρα έχετε ακούσει τις ιστορίες για το πώς το πρωτότοκο παιδί μία φίλης πρότεινε στη μαμά του να φτιάξουν ένα σπίτι για το μωρό στο μπαλκόνι ή πώς όταν ήρθε τελικά το μωρό σπίτι, πρότεινε να το επιστρέψουν. 

Όσο μεγάλο ή μικρό και να είναι το πρωτότοκό σας, σίγουρα θα πρέπει να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα που φέρνει η έλευση ενός νέου μέλους στην οικογένειά σας.

Είναι φυσικό στην αρχή να υπάρχει ζήλια για το μωρό που «κλέβει» όλο το χρόνο της μαμάς. Από εσάς εξαρτάται αν το μεγάλο σας παιδί θα συνεχίσει να βλέπει το αδελφάκι του ως εχθρό ή φίλο όσο περνάει ο καιρός. 

Ακολουθήστε μερικά απλά βήματα για να καλλιεργήσετε την αδελφική αγάπη και να κάνετε τη μετάβαση σε ένα σπιτικό με 2 ή περισσότερα παιδιά ευκολότερη για όλους.

Αν το μεγάλο παιδί είναι κάτω από 24 μηνών
Είναι συνήθως η πιο δύσκολη ηλικία για ένα παιδί να δεχτεί την έλευση ενός νέου μωρού. Το μεγάλο παιδί νιώθει ακόμα ότι χρειάζεται διαρκώς τη μαμά του. 

Το πιο πιθανό είναι ότι όταν έρθει το μωρό στο σπίτι το παιδί θα αντιδράσει και ίσως βγάλει ζήλια. 

Αν δεν είναι εμφανώς στεναχωρημένο από την άφιξη του μωρού, ενδέχεται να «πενθεί» για την απώλεια του τρόπου ζωής του όπως ήταν μέχρι τότε. Αυτό το «πένθος» θα μετασχηματιστεί σε ζήλια, όταν το μωρό αρχίσει να μπουσουλάει και να πιάνει τα πράγματα του μεγάλου παιδιού.
Τι να κάνετε: 

Προσπαθήστε να περνάτε κάποιο χρόνο, έστω και 15 λεπτά, μόνες με το μεγαλύτερο παιδί. Να θυμάστε να χαμογελάτε όταν μπαίνει στο δωμάτιο, ακόμα κι αν είστε εξουθενωμένη από το μωρό. 

Το μικρό σας το χρειάζεται όπως και πριν εμφανιστεί το μωρό. Μην πέσετε στην παγίδα να διαπραγματεύεστε με το παιδί. 

Αν παραπονιέται που δεν το παίρνετε αγκαλιά ενώ θηλάζετε, πείτε του να έρθει να κάτσει δίπλα σας και θα κάνετε αγκαλιές και φιλιά μόλις φάει το μωρό.

Αν το μεγάλο παιδί είναι 2-3 ετών
Πολλά παιδιά αυτής της ηλικίας αρχίζουν τα κλάματα και τη γκρίνια, ειδικά όταν περάσει ο πρώτος καιρός μετά την άφιξη του μωρού. 

Μπορεί να θέλουν να κάνουν ότι κάνει το μωρό, π.χ. να θηλάσουν ενώ πίνουν από μπιμπερό. Ακόμα, ειδικά αν το μωρό κοιμάται στο δωμάτιό σας, το μεγαλύτερο παιδί μπορεί να θέλει να κοιμάται στο κρεβάτι σας και όχι στο δικό του ή να έχει εφιάλτες και να ξυπνάει τη νύχτα. 

Γενικά είναι μία περίοδος που τα παιδιά σε νηπιακή ηλικία νιώθουν μία σύγχυση γιατί η έλευση ενός μωρού από τη μία τα κάνει να θέλουν να γίνουν ξανά μωρά και από την άλλη ένα κομμάτι τους αποζητά αυτονομία και ανεξαρτησία.
Τι να κάνετε: 

• Μιλήστε για τα ανάμεικτα αισθήματα του παιδιού σας. 
• Πείτε του ότι φαίνεται ότι θέλει να είναι και αυτό μωρό ξανά. 
• Αφήστε το να κάνει το μωρό για λίγο και διακωμωδήστε το. Όσο το παιδί διασκεδάζει τόσο περισσότερο ξεθυμαίνει η θλίψη του και το βοηθάτε να προχωρήσει. 
• Ακόμα μπορείτε να προετοιμάσετε το έδαφος όσο είστε έγκυος. 

Για παράδειγμα, αν το παιδί σας έχει συνηθίσει να το ξυπνάτε εσείς και να του φτιάχνετε πρωινό, μπορείτε να πείτε στο μπαμπά του να το κάνει και μάλιστα να λέει στο παιδί πόσο χαρούμενος είναι που πήρε τη θέση της μαμάς. 

Αν το μωρό θα κοιμάται στην κούνια του μεγαλύτερου παιδιού, αγοράστε του ένα κρεβατάκι αρκετό καιρό πριν γεννηθεί το νέο μέλος. 

Σε κάθε περίπτωση, αποφύγετε να λέτε στο μικρό παιδί ότι για τις αλλαγές που πρέπει να γίνουν στο σπίτι «φταίει» το μωρό!

Αν το μεγαλύτερο παιδί είναι 4-6 ετών
Συνήθως σε αυτή την ηλικία τα παιδιά δείχνουν μεγαλύτερη κατανόηση και μπορείτε να τα προετοιμάσετε για την άφιξη του μωρού. 

Για παράδειγμα αν το μωρό πάρει κάποιο παιχνίδι του, είναι ευκολότερο να του εξηγήσετε ότι δεν καταλαβαίνει ότι δεν είναι δικά του παιχνίδια και να βοηθήσετε το μεγαλύτερο παιδί να βάλει τα αγαπημένα του αντικείμενα κάπου μακριά από τα χεράκια του μωρού. 

Εξάλλου, συνήθως σε αυτή την ηλικία συμβαίνουν και άλλα στη ζωή του, πάει νηπιαγωγείο ή σχολείο, και γενικά δεν εξαρτάται τόσο από τη μαμά. 

Πάντα, όμως, η μαμά θα είναι ο άνθρωπος με τον οποίο νιώθει τη μεγαλύτερη σύνδεση, για αυτό φροντίστε να του δίνετε την προσοχή που χρειάζεται για να μην αισθανθεί ότι μένει απέξω.
Τι να κάνετε: 

Ο χρόνος αποκλειστικά με το μεγαλύτερο παιδί είναι το καλύτερο αντίδοτο στην ανησυχία του ότι μπορεί να σας τρώει όλο το χρόνο το μωρό. Ακόμα κι αν είναι για να πάτε μέχρι το περίπτερο, αφήστε το μωρό για λίγο στο μπαμπά του και πάρτε το μεγαλύτερο παιδί σας για να περάσετε λίγο χρόνο μόνο οι δυο σας.

Όταν το μεγαλύτερο παιδί είναι 7-8
Η μεγαλύτερη πρόκληση που θα αντιμετωπίσετε σε αυτή την ηλικία είναι να κάνετε το παιδί να μιλήσει για τα συναισθήματά του. Προσπαθήστε μέσα από την κουβέντα να καταλάβετε αν νιώθει ζήλια ή ανταγωνισμό απέναντι στο...

(...)
η συνέχεια εδώ: Childit
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι κλίκες κάνουν τα παιδιά να αισθάνονται ότι είναι στο περιθώριο

Η κλίκα είναι μία ομάδα παιδιών, που δεν είναι πάντα φίλοι. Είναι μία ομάδα ατόμων (μιλάμε για νέα παιδιά), που αφήνουν επίτηδες κάποια παιδιά μακριά από την παρέα τους.

    Σχηματίζουν μία κλειστή ομάδα και δεν επιτρέπουν σε άλλα άτομα να λαμβάνουν μέρος σε οτιδήποτε και αν κάνουν. Πολλές φορές, τα παιδιά αυτά που ανήκουν στην ομάδα, συμπεριφέρονται άσχημα στα άλλα παιδιά. Συνήθως ένα ή δύο δημοφιλή παιδιά ελέγχουν ποιος θα είναι στην ομάδα και ποιος θα μείνει έξω.
    Η συμπεριφορά των παιδιών αλλάζει, από τη στιγμή που γίνονται μέλος μιας κλίκας. Είναι πράγματι κάτι συγκεχυμένο.

    Τα παιδιά μπορεί να σχηματίσουν τέτοιες ομάδες στο δημοτικό ή στο γυμνάσιο. Μερικές φορές αποτελούνται από παιδιά που μοιράζονται τα ίδια ενδιαφέροντα, όπως σπορ, μουσική, ή παιχνίδια στον υπολογιστή. Μπορεί επίσης να επιβάλλουν ένα συγκεκριμένο είδος ρούχων ή ακόμη να κάνουν τα παιδιά που οι γονείς τους δεν είναι πολύ καλά οικονομικά, να αισθανθούν πολύ άσχημα.
    Τέτοιες ομάδες σχηματίζουν τα αγόρια και τα κορίτσια. Όμως τα άτομα που μελετούν τις ομάδες αυτές δηλώνουν ότι τα κορίτσια είναι πιο σκληρά από τα αγόρια.

Νιώθουν ότι μένουν έξω.
    Τα παιδιά που δεν ανήκουν στην ομάδα είναι απογοητευμένα και μπερδεμένα. Ο καλύτερος φίλος της περασμένης εβδομάδας τώρα ούτε καν σας μιλάει. Θα νιώσετε θυμωμένοι ή και λυπημένοι, μοναξιά και απογοήτευση, επειδή δεν ξέρετε τι να κάνετε.

Γιατί συμμετέχουν άλλα παιδιά;
    Ένα από τα δύσκολα πράγματα για τις ομάδες αυτές είναι, εάν ο καλός σας φίλος γίνει μέλος μίας ομάδας και αρχίζει να σας αντιμετωπίζει διαφορετικά. Μερικές φορές το πρόβλημα ξεκινά με μία διαφωνία μεταξύ σας. Και άλλες φορές μπορεί να βρεθείτε εκτός, χωρίς κανένα ιδιαίτερο λόγο.
    Μερικές φορές σας απομακρύνουν επειδή ενεργείτε, ντύνεστε ή η εμφάνισή σας είναι διαφορετική από τους άλλους. Τα παιδιά μιας ομάδας θέλουν να είναι δημοφιλή, και πιστεύουν ότι αν ανήκουν στην ομάδα θα τα κάνει να αισθάνονται πολύ καλά και δυνατά.

Πολλές φορές συμβαδίζουν με αυτό που κάνουν οι άλλοι, ακόμη και αν γνωρίζουν ότι δεν είναι σωστό, ακόμη και αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να εγκαταλείψουν τον καλό τους φίλο.

    Πολλά παιδιά αισθάνονται άσχημα για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν τους άλλους, αλλά δεν καταφέρνουν να καταλάβουν πως μπορεί να είναι «coοl» και συγχρόνως να φέρονται καλά στα παιδιά που είναι εκτός ομάδας.

Νιώθουν παγιδευμένα σε μία «κλίκα».
    Πολλές φορές τα παιδιά διαπιστώνουν ότι δεν θέλουν πλέον να ανήκουν στην ομάδα αυτή. Δεν θέλουν να πληγώσουν τους φίλους τους. Συνειδητοποιούν επίσης ότι χάνουν σπουδαία παιδιά από φίλους, μόνο και μόνο επειδή δεν ανήκουν στην ομάδα.
    Το να είσαι μέλος της κλίκας, μπορεί να σημαίνει ότι πρέπει να εγκαταλείψεις κάποια ελευθερία και ίσως να αλλάξεις σαν χαρακτήρας, το είδος της μουσικής που προτιμάς ή και πώς να ντύνεσαι.
    Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, ξεπερνούν την ανάγκη να γίνουν μέρος μια ομάδας και δεν ενδιαφέρονται πλέον πάρα πολύ για το ποιος είναι «μέσα» και ποιος «έξω». Αυτά τελειώνουν συχνά με το τέλος του λυκείου, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για πιο διασκεδαστικές και απολαυστικές ομάδες φίλων.

Ποιος μπορεί να βοηθήσει;
Οι γονείς, τα αδέλφια, τα άλλα μέλη της οικογένειας και οι δάσκαλοι μπορούν να βοηθήσουν δίνοντας συμβουλές για το πώς να αντιμετωπίζετε τα....

(...)

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Αρνητικά σχόλια και προσβολές: Μάθετε στα παιδιά να μην τα παίρνουν προσωπικά

Όταν αντιμετωπίζουν κάποια κακή κριτική ή προσβολή τα παιδιά θα αισθανθούν προσβεβλημένα και ίσως αντιδράσουν επιθετικά.
Όμως το να μάθουν να μην παίρνουν τα πάντα προσωπικά θα τα βοηθήσει στην προσωπική και κοινωνική τους ευτυχία.

Οι γονείς οφείλουν να δώσουν στα παιδιά τους τα απαραίτητα εργαλεία για να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τις διαφορετικές καταστάσεις που θα συναντήσουν καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής τους.

Παρόλο που δεν θα είναι πάντα σε θέση να ελέγχουν τι τους συμβαίνει, θα είναι όμως σε θέση να αποφασίσουν πώς να αντιδράσουν και εκεί βρίσκεται η δύναμή τους. 

Γι’ αυτό είναι πολύ σημαντικό να μάθουν να μην παίρνουν τα πάντα προσωπικά.
Αυτό είναι κάτι που και εμείς οι ενήλικες βρίσκουμε δύσκολο. 

Μας προσβάλλουν τα λόγια ή οι ενέργειες των άλλων ανθρώπων και αντιδρούμε χωρίς σκέψη. 

Έτσι, εάν θέλουμε να αποφύγουμε να μεταδώσουμε αυτού του είδους τη συμπεριφορά στα παιδιά μας, πρέπει να αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε τη σημασία του.

Οι ειδικοί μας ενθαρρύνουν να μην παίρνουμε τα πράγματα προσωπικά και δηλώνουν ότι αυτή η αλλαγή στάσης θα είναι επωφελής για την προσωπική και κοινωνική μας ζωή. Επίσης είναι πολύ χρήσιμο για τα παιδιά και τους εφήβους μας για πολλούς διαφορετικούς λόγους.

Γιατί να διδάξετε τα παιδιά να μην παίρνουν τα πράγματα προσωπικά;

Δεν είναι προσωπικό.
Γιατί δεν είναι πραγματικά προσωπικό. 

    Τα σχόλια και οι ενέργειες ενός ατόμου αντικατοπτρίζονται στο ίδιο το άτομο, και όχι στο πρόσωπο στο οποίο απευθύνονται.
Κανείς δεν μπορεί να δώσει αυτό που δεν έχει και αυτό σημαίνει πως, ό,τι κάνει ή λέει το άλλο άτομο είναι μόνο αντανάκλαση του εσωτερικού του εαυτού.
    Αυτός που αισθάνεται ότι τον αγαπούν, αγαπά. Αυτός που αισθάνεται ευτυχισμένος συμβάλλει στην ευτυχία των άλλων. Και με τον ίδιο τρόπο, αυτός που είναι πληγωμένος πληγώνει, και αυτός που αισθάνεται ανασφαλής τρομάζει τους άλλους.
    Εάν ένας φίλος προδώσει το παιδί σας, αυτό πρέπει να καταλάβει ότι έχει να κάνει μόνο με το φίλο του, και τις αξίες του και δεν έχει καμία σχέση με το παιδί.
    Δεν πρέπει να αμφισβητεί τι έκανε λάθος για να το αξίζει ή γιατί δεν είναι αρκετά καλό ή πώς θα μπορούσε να το αποφύγει. Δεν είναι προσωπικό, δεν υπάρχει τίποτα κακό στο παιδί. Οι ενέργειες των άλλων ανθρώπων μιλούν για τον εαυτό τους.

Ανακτούν τη δύναμή τους.
    Ο αυτοέλεγχος είναι μία από τις δεξιότητες που θα πρέπει να αποκτήσουν τα παιδιά καθώς μεγαλώνουν.
    Στην αρχή το να ξεπεράσουν τις παρορμήσεις τους και να διαχειριστούν τις έντονες συναισθηματικές καταστάσεις θα είναι πολύ δύσκολο γι’ αυτά.

Ωστόσο, η διδασκαλία να ενεργούν αντί να αντιδρούν είναι μία πολύτιμη μαθησιακή εμπειρία.

Όταν κάποιος κάνει ένα προκλητικό ή δυσάρεστο σχόλιο, ακόμη και οι ενήλικες δυσκολεύονται να μην ενοχληθούν και να μην υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

Αυτό είναι ακόμη πιο δύσκολο για τα παιδιά και τους νέους, έτσι ίσως οδηγηθούν σε συγκρούσεις και διαφωνίες με φίλους ή ακόμη και με τα αδέλφια τους.

    Εξαιτίας αυτού είναι σημαντικό να τους βοηθήσουμε να καταλάβουν ότι όταν αντιδρούν χωρίς σκέψη τότε δίνουν στο άλλο άτομο τη δυνατότητα να αποφασίζει για τις ενέργειές τους.
    Ίσως το παιδί σας είναι συνήθως καλό, με κατανόηση και ευγένεια, αλλά όταν προκληθεί να καταλήγει στην ίδια συμπεριφορά με το άλλο άτομο.
    Και συμπεριφέρεται με τρόπο που δεν θα το είχε κάνει ποτέ αν δεν είχε προκληθεί. Κάνει πράξεις με τις οποίες δεν συμφωνεί, αλλά δεν μπορεί να το αποφύγει όταν αντιμετωπίζει τα λόγια του άλλου ατόμου.
    Εάν τα παιδιά μάθουν να μην παίρνουν τα πράγματα προσωπικά, τότε θα είναι σε...

(...)
η συνέχεια εδώ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι