Στο τέλος θα χάσουμε τον εαυτό μας «Για το καλό» μας

Στίχοι: Γιάννης Μηλιώκας
Μουσική: Γιάννης Μηλιώκας
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Μηλιώκας

Είδα ένα κόσμο να γκρεμίζεται μπροστά μου
είδα να γίνεται γιαπί η γειτονιά μου
για το καλό μου

Είδα τα δέντρα που σκαρφάλωνα κομμένα
σε φορτηγό τα όνειρά μου φορτωμένα
για το καλό μου

Είδα το δάσκαλο να με χτυπάει με ζήλο
είδα τα χέρια μου πρησμένα από το ξύλο
είδα τα νεύρα μου σιγά σιγά να σπάνε
με καλοσύνη και στοργή να με χτυπάνε

Για το καλό μου για το καλό μου
ώσπου δεν άντεξε στο τέλος το μυαλό μου
πήρε ανάποδες στροφές για το καλό μου
και είμαι στο θάλαμο εννιά για το καλό μου
στην ηρεμία για να βρω τον εαυτό μου

Είδα να κόβουν τη μπουκιά για την μπουκιά μου
ρούχα να φτιάχνουν απ' τα ρούχα τα παλιά μου
για το καλό μου

Είδα τη μάνα μου να κλαίει απελπισμένα
είδα το γέρο μου να φεύγει για τα ξένα
για το καλό μου

Είδα τους φίλους μου να σκίζονται για μένα
είδα να θέλουν να ξεκόψω από σένα
είδα χαράματα να με τραβάν στο τμήμα
για να γλιτώσω το κελί να πω το ποίημα

Για το καλό μου για το καλό μου
ώσπου δεν άντεξε στο τέλος το μυαλό μου
πήρε ανάποδες στροφές για το καλό μου
και είμαι στο θάλαμο εννιά για το καλό μου
στην ηρεμία για να βρω τον εαυτό μου

Για το καλό μου για το καλό μου
έχει μουδιάσει το κορμί και το μυαλό μου
ενέσεις χάπια ηλεκτροσόκ για το καλό μου
σήμερα πήρανε νεκρό τον διπλανό μου
ενώ παλεύω για να βρω τον εαυτό μου
κι έχω κρυμμένο το σουγιά για το καλό μου

******************

Στο τέλος θα χάσουμε τον εαυτό μας «για το καλό» μας

Της Μάρης Γαργαλιάνου

    Για το καλό μου να μη δίνω πολλά και να μη δίνομαι για να μη θεωρηθώ σίγουρη. Για το καλό σου να μη της στείλεις πρώτος μήνυμα, μη σε περάσει και για πέφτουλα. Για το καλό του ενώ το πάθος του είναι η μουσική και η κιθάρα να μην ακολουθήσει την αγάπη του γιατί το μέλλον είναι αβέβαιο του χώρου και να καταλήξει αυτό που σπούδασε, δάσκαλος. Για το καλό μας όλοι εμείς να υπομένουμε τα «πρέπει» των άλλων. Για το καλό σας όλοι εσείς να μην εκφράζεστε ανοιχτά και να είστε μετρημένοι γιατί «τι θα πει ο κόσμος».

Για το καλό τους όλοι αυτοί να πάνε κόντρα στα θέλω και τις επιθυμίες τους, γιατί να… ενώ στο ίδιο καζάνι όλοι βράζουμε και από τα ίδια υλικά είμαστε φτιαγμένοι, «για το καλό μας» δεν πρέπει να διαφέρουμε, ούτε να ξεχωρίζουμε. Πρέπει να ακούμε καλά τους προφεσόρους και γκουρού εξαποδόσταλτους πάσης φύσεως και πιστά να ακολουθούμε τις συμβουλές και προτροπές τους.

Γονείς απολυταρχικοί. Δάσκαλοι δογματικοί. Φίλοι ξερόλες, φίδια φυτευτά. Σχέσεις τοξικές. 

    Δεν υπάρχει περίπτωση έστω και ένα από όλα αυτά να μη σου έχει τύχει. Ή κάτι παρεμφερές εν πάση περιπτώσει. Άνθρωποι που με το έτσι θέλω τα νερά σου θολώνουν και με μιας αγγελικό προσωπείο φορούν γιατί σε ξέρουν καλά και «σ’ αγαπάνε» και σε νοιάζονται και φυσικά θέλουν μόνο το καλό σου! Γραφικό τουλάχιστον. Και δε σηκώνω μύγα στο σπαθί μου για τη συγκεκριμένη ατάκα που κάθε φορά που στα αυτιά μου ηχεί, νιώθω να με διαπερνάει ρεύμα ηλεκτρικό.

Αδιανόητο να προφασίζονται ορισμένοι το καλό των παιδιών τους και να μη στηρίζουν τις επιλογές τους, μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουν τον εγωισμό και να ξεσπάσουν τα απωθημένα τους. Αδιανόητο να προσπαθούν κάποιοι σύντροφοι «καλοί» να αποκόψουν τη σχέση τους από τις «κακές παρέες» γιατί «σου φουσκώνουν τα μυαλά». Αδιανόητο οι παιδαγωγοί αντί να σε ελευθερώνουν να σε κλείνουν σε κουτιά, να σε μυούν στην παπαγαλία και να σε κατευθύνουν σε γκρίζες σελίδες μιας ιστορίας με ένα σωρό παραλλαγές εξυμνώντας το «καλό» του έθνους. Αδιανόητο να πέφτεις στη λούμπα όλων αυτών και άλλων πολλών για ένα καλό ολότελα δικό σου…

    Ήρθαν πολλοί έως τώρα που τα μυαλά σου ισοπέδωσαν με θεωρίες περί ηθικής, λογικής και καθωσπρεπισμού και άλλοι τόσοι θα ‘ρθουν που με το έτσι θέλω θα προσπαθήσουν να σε παραπλανήσουν για τα δικά τους οφέλη και τα γούστα τους, πάντοτε φορώντας μια μάσκα καλοσύνης φαινομενικής. Να τους προσέχεις και να είσαι ανοιχτός, μα να φιλτράρεις τα λεγόμενά τους. 

Να αμφισβητείς. Και αυτό όχι από καχυποψία, αλλά να… καλύτερα να πατάς στα πόδια σου γερά κι ας κάνεις λάθη ανθρώπινα, παρά αύριο μεθαύριο να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο επειδή υπήρξες «έρμαιο» συνθηκών. Τότε, δε μπορείς να κατηγορήσεις κανέναν. Οι επιλογές είναι δικές σου και μόνο, όπως και όλα είναι στο χέρι σου.

Θα μπορούσε να θεωρηθεί ιδιαίτερα σκληρό και μη ρεαλιστικό από κάποιους αυτό το «όλα είναι στο χέρι σου». Κρίμα να μη συμφωνούμε, μα είναι. Ακούσαμε πολλά παραμύθια, πήξαμε σε λουλούδια και αγάπες για το καλό μας… για ένα καλό που πηγαίνει τις περισσότερες φορές κόντρα στο ίδιο μας το είναι, για ένα καλό που μας κάνει να ματώνουμε γιατί έτσι όπως μας πλασάρεται, δεν είναι εμείς, για ένα καλό που πάντοτε οι παντογνώστες που μας «λατρεύουν» θα μας επιβάλουν.

Όμως προσέξτε, αν πέσουμε στα δίχτυα του, δε θα ευθύνονται εκείνοι, μα εμείς και ΜΟΝΟ. Ας μη φερόμαστε ανόητα… 

Κι ας μην τρελαθούμε, εγκλωβίζοντας το παιδί μέσα μας και καταπιέζοντας τα πάθη και τις ανάγκες του. Ας μη χάσουμε σε τελική ανάλυση τον εαυτό μας «για το καλό μας». 

Κρίμα είναι…

enallaktikidrasi

Πάρε πίσω το μυαλό σου / Get Your Brain BacK

ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΕΤΣΙ ΕΧΕΙ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ!

    Αυτό το βίντεο, παρόλο που τελικά είναι διαφήμιση για το ψηφιακό χαρτί, εντούτοις προβάλλει με το καλύτερο τρόπο το πόσο δέσμιοι της τεχνολογίας είμαστε! 
Το δημοσιεύουμε με υπότιτλους και μαζί κάποιες επιπλέον σκέψεις που είναι ευκαιρία να διαβάσουν οι μικρότεροι αναγνώστες της σελίδας ή να κοινοποιήσουν στα παιδιά τους και στους φίλους τους οι μεγαλύτεροι. 
Ας εστιάσουμε λοιπόν στην ουσία!

    Ο εθισμός στο Internet, στα social media, στα video games και γενικότερα σε πολλά θαύματα της τεχνολογίας, όπως επίσης και η εξάρτηση από όλα αυτά, έχει αποδειχθεί με έρευνες που έχουν γίνει και δεν είναι μία και δύο μόνο! 
    Όπως όμως στα τσιγάρα που οι περισσότεροι αγνοούν τις ταμπελίτσες με τους κινδύνους που έχουν επάνω, έτσι και σε αυτό το τομέα η πλειοψηφία προσπερνά τα σχετικά άρθρα που εμφανίζονται στο Face book και αλλού, διότι αυτό που ενδιαφέρει είναι τα "Like", τα "Check in", τα "Tag", το "Messenger" και οι "Photo shop" φωτογραφίες. 
Αν δεν καταλάβατε λέξη ρωτήστε το παιδί σας, έναν οποιοδήποτε νεαρό ή τη γειτόνισσά σας που ξημεροβραδιάζεται στα κοινωνικά δίκτυα! 
    Παρατηρήστε στα καφέ παρέες ολόκληρες με τα κινητά στο χέρι να ασχολούνται με το πως θα κοινοποιήσουν τη παρουσία τους εκεί, τους φίλους σας που κάνουν Like σε δημοσιεύσεις χωρίς να τις διαβάζουν, το ότι οι περισσότεροι μιλάνε με μηνύματα και κοινοποιούν αμάσητη ό,τι ανακρίβεια περνάει από μπροστά τους, δημιουργώντας πολλές φορές έναν ανούσιο διαδικτυακό πανικό. 

    Παρατηρήστε τον εαυτό σας, πως κάνετε όταν φεύγετε και ξεχνάτε το κινητό σας στο σπίτι. Για να μην αναφέρω πόσα ατυχήματα έγιναν και γίνονται λόγω της απόσπασης προσοχής εξαιτίας των κινητών, το διαδικτυακό bulling, τα ψυχολογικά και πολλές φορές οργανικά προβλήματα που προκαλεί η αλόγιστη χρήση της τεχνολογίας και ένα σωρό άλλα!

Παραθέτω παρακάτω ένα περιστατικό στα οποίο ήμουν μάρτυς και το οποίο είναι χαρακτηριστικό της κατάστασης που επικρατεί. Μία οικογένεια με δύο μικρά παιδάκια έχουν καθίσει με τους φίλους τους για φαγητό σε ταβέρνα. 
    Το μικρό κοριτσάκι, που πρόσφατα στάθηκε στα πόδια του, αρχίζει να γκρινιάζει δημιουργώντας "φασαρία". Η λύση που δίνει ο πατέρας είναι άμεση και καταλυτική. Απευθύνεται στη μητέρα και με χαρακτηριστική άνεση της λέει: «Δώσε της το κινητό να παίξει». 
Το παιδάκι επί μία ώρα τουλάχιστο ήταν με το κινητό μπροστά στη φατσούλα του, να τρώει την ακτινοβολία, να βλέπει διάφορα στο you tube και φυσικά να μαθαίνει από αυτή την ηλικία ότι... έτσι περνάει η ώρα! 
Οι μεγάλοι ήσυχοι πλέον συζητούσαν για ταξίδια και αυτοκίνητα. Θύμωσα, λυπήθηκα, αλλά το χειρότερο από όλα απελπίστηκα!

    Δεν φταίει η τεχνολογία για όλα αυτά. Αν ήταν έτσι, πρέπει να καταδικάσουμε τον εφευρέτη του λαμπτήρα, της μπαταρίας, του τηλεφώνου και αν πάμε πολύ πίσω, ακόμη και αυτόν που δάμασε τη φωτιά και εφηύρε τον τροχό. 
Η ανώριμη, επιπόλαιη και συχνά εγκληματική χρήση της φταίει, δηλαδή όλοι εμείς που δεν έχουμε μέτρο, που δεν καταλαβαίνουμε ότι έχουμε παγιδευτεί σε μια εικονική πραγματικότητα και χάνουμε έτσι την ουσία και πολλές αξίες της ζωής! Δείτε προσεκτικά το βίντεο! Τα μηνύματα πολλά και όποιος συμφωνεί ας το κοινοποιήσει!

Οφείλω να συγχαρώ το δημιουργικό τμήμα της "Remarkable" για το εξαιρετικό βίντεο που έφτιαξαν! Απέδωσαν με το καλύτερο τρόπο τη κατάσταση! 

Μπήκα στο πειρασμό να αφαιρέσω το τελευταίο εκείνο διαφημιστικό κομμάτι, όμως τελικά το άφησα διότι έχει ενδιαφέρον να δούμε πόσοι θα το χρησιμοποιήσουν ως δικαιολογία για να αναιρέσουν τα υπόλοιπα μηνύματα! 

Πόσοι άραγε βλέπουν το «τυρί», πόσοι τη «φάκα» και πόσοι δε βλέπουν τίποτε γιατί έχουν φάει το τυρί και είναι «μέσα»; 

Όταν κάποιοι δεν θέλουν να δουν ή να παραδεχθούν θα βρουν πάτημα. Ας τους το δώσουμε λοιπόν από πριν!

Εκτός Ύλης
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η «σκληρή» διαδικτυακή πραγματικότητα των παιδιών

Έρευνα που δημοσίευσε το «Χαμόγελο του παιδιού» έδειξε με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο τους κινδύνους που ενδέχεται να αντιμετωπίσουν τα παιδιά σε πλατφόρμες του διαδικτύου, στις οποίες πραγματοποιούν βιντεοκλήσεις με αγνώστους.

Αναλυτικότερα, κατά την έρευνα που πραγματοποιήθηκε από την οργάνωση, μια εργαζόμενη του «Χαμόγελου», μπήκε σε μια γνωστή πλατφόρμα, παριστάνοντας μια κοπέλα 16 ετών.

    Οι απειλές και οι εκβιασμοί που δέχθηκε κατά την παρουσία της εκεί, σε συνδυασμό με τα ευρήματα μιας άλλης έρευνας, από το Ελληνικό Κέντρο Ασφαλούς Διαδικτύου, του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Έρευνας Κρήτης, που διεξήχθη σε 13.000 μαθητές, ηλικίας από 10-18 ετών και έδειξε πως το 1/3 των εφήβων έχει δεχθεί σεξουαλική παρενόχληση μέσω του διαδικτύου, αναδεικνύουν τη σοβαρότητα της κατάστασης για την αντιμετώπιση της οποίας βέβαια, «χρειάζεται μια σοβαρή, επαγγελματική και επιστημονική προσέγγιση της εμπειρίας του παιδιού, για να μην το συνοδεύει για όλη του τη ζωή», όπως δηλώνει στο tvxs.gr, ο Στέφανος Αλεβίζος, ψυχολόγος, που εργάζεται στο «Χαμόγελο του Παιδιού».

    «Τα περιστατικά εκφοβισμού και σεξουαλικής παρενόχλησης στο διαδίκτυο, είναι πάρα πολλά. Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα με τα στατιστικά. Σε αυτές τις καταστάσεις, οι αριθμοί δεν είναι καν ενδεικτικοί. Όσους αριθμούς και να διαβάσει κανείς, το πρόβλημα παραμένει μεγάλο, γιατί παραμένει κρυφό. Και όσο παραμένει κρυφό, δεν μπορεί κανείς να παρακολουθήσει τα ποιοτικά του χαρακτηριστικά και την έκταση του, άρα, δεν μπορούν να γίνουν στοχευμένες παρεμβάσεις. Τα περισσότερα από τα παιδιά-θύματα, αποφασίζουν να μη μιλήσουν, να μη ζητήσουν βοήθεια, φοβούμενοι είτε την αντίδραση των γονιών τους, είτε τον διασυρμό. Μάλιστα, πολλές φορές, και οι ίδιοι οι γονείς, σε περίπτωση που μάθουν ένα τέτοιο περιστατικό, αποφασίζουν να μη ζητήσουν βοήθεια για να μην στιγματιστεί το παιδί τους», αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Αλεβίζος, για να συνεχίσει:

«Αυτός είναι και ο λόγος που σ’ αυτές τις καταστάσεις, δεν φτάνει η καλή διάθεση και η αγάπη για να τις αντιμετωπίσεις».

«Η ψυχολογία του θύτη»

Όσον αφορά, τον τρόπο με τον οποίο, οι θύτες, σε τέτοιου είδους εφαρμογές, «πείθουν» τα παιδιά, να συνεχίσουν να μιλούν μαζί τους, ο κ. Αλεβίζος, απαντά:

«Οι θύτες, εντοπίζουν, έστω και υποσυνείδητα, ένα κενό επικοινωνίας των παιδιών, με το ευρύτερο δίκτυο τους. Αντιλαμβάνονται, ότι εκείνη την στιγμή, το παιδί, είναι ευάλωτο, δεν έχει με ποιον να μιλήσει, και εκμεταλλεύονται αυτό το «κενό επικοινωνίας», είτε εκφοβίζοντας το, είτε παρενοχλώντας το σεξουαλικά. Επίσης, καταλαβαίνουν την έλλειψη ψηφιακής διαπαιδαγώγησης από τα παιδιά, τα οποία δεν κατανοούν τη μονιμότητα και τους κινδύνους του διαδικτύου. Παράλληλα, εκμεταλλεύονται τον παρορμητισμό-αυθορμητισμό που χαρακτηρίζει τις προεφηβικές και εφηβικές ηλικίες. Μέσα σ’ όλο αυτό το πλαίσιο, λειτουργεί και δρα ο θύτης, προσπαθώντας να εκμεταλλευτεί επίσης τα συναισθήματα «ενοχής» που νιώθει το θύμα. Ένα παράδειγμα συναισθημάτων «ενοχής» μπορεί να είναι ένα παιδί που έβγαλε την μπλούζα του, μόλις του το ζήτησε ο θύτης και μετά, επειδή νιώθει «υπαίτιος» για την πράξη του, εγκλωβίζεται».

Σχετικά με τα «χαρακτηριστικά», του θύτη, σε περιστατικά διαδικτυακών εκφοβισμών και σεξουαλικών παρενοχλήσεων, ο κ. Αλεβίζος, υποστηρίζει:

«Το γεγονός ότι δεν έχουμε δεδομένα και εικόνα του τι ακριβώς συμβαίνει στο θέμα αυτό, μας οδηγεί σε μια δυσκολία κατανόησης των ποιοτικών χαρακτηριστικών του θύτη. Συνήθως βέβαια, τόσο στις περιπτώσεις εκφοβισμού όσο και στις περιπτώσεις σεξουαλικής παρενόχλησης στο διαδίκτυο, οι θύτες, έχουν παρόμοια χαρακτηριστικά με τους θύτες, που προβαίνουν σε αντίστοιχες πράξεις, εκτός διαδικτύου. Ωστόσο, με την εξέλιξη της κοινωνίας, τα μέσα προσέγγισης των «κακοποιητών», μετακινούνται. Μετακινείται δηλαδή το περιστατικό σεξουαλικής παρενόχλησης ενός παιδιού από το οικογενειακό τραπέζι, στο διαδίκτυο. Πρέπει όμως να πούμε στο σημείο αυτό, ότι στο παράδειγμα του διαδικτυακού εκφοβισμού, υπάρχει μια σημαντική διαφορά σε σχέση με τον «παραδοσιακό» εκφοβισμό. Στο διαδίκτυο, δεν χρειάζεται να είναι κάποιος πιο δυνατός για να εκφοβίσει ένα παιδί».

Η ψυχολογική διαχείριση του περιστατικού από το θύμα

Σχετικά με το πως, πρέπει, ένα παιδί-θύμα, να διαχειριστεί ένα τέτοιο περιστατικό, ο συνεντευξιαζόμενος, υπογραμμίζει:

    «Όσες δυνάμεις και αποθέματα και αν έχουμε, μια τραυματική εμπειρία, χρειάζεται πάντα τη βοήθεια της οικογένειας μας, του κοινωνικού μας δικτύου αλλά και τη βοήθεια ενός ειδικού. Το παιδί-θύμα, νιώθει φόβο, θυμό, ντροπή και ενοχή, τέσσερα πολύ διαφορετικά συναισθήματα που μπερδεύονται μεταξύ τους, και δεν αρκεί μια μεμονωμένη προσπάθεια στήριξης, από κάποιον που δεν έχει τα επιστημονικά εργαλεία για να τη δώσει. Το παιδί πρέπει να νιώθει ότι μπορεί να μιλήσει στους γονείς του», οι οποίοι, σύμφωνα με τον κύριο Αλεβίζο:

    «Θα πρέπει να έχουν διασφαλίσει ότι έχουν ένα ανοικτό δίκτυο επικοινωνίας με τα παιδιά τους, μέσα στο οποίο τα παιδιά θα μπορούν να «επικοινωνήσουν» οτιδήποτε, δίχως να φοβούνται την τιμωρία ή την κριτική. Από εκεί και πέρα, θα πρέπει να καταπολεμήσουν τα αρνητικά συναισθήματα που νιώθει το παιδί, θέτοντας ένα βασικό δεδομένο: Ότι το παιδί δεν έχει κάνει κάτι κακό και ότι δεν πρέπει να ντρέπεται. Παρέχοντας έτσι την πρώτη ασφάλεια στο παιδί, οι γονείς, μπορούν μετά να καλέσουν στην γραμμή του «Χαμόγελου», 1056, για να αναλύσουμε τις επόμενες κινήσεις που πρέπει να γίνουν».

    Τέλος, όσον αφορά τα όσα μπορεί (και πρέπει) να κάνει η Πολιτεία για την αντιμετώπιση του συγκεκριμένου ζητήματος, ο ψυχολόγος υποστηρίζει ότι «πρέπει να καταλάβουμε ότι πλέον, πέρα από την πραγματική ζωή, τα παιδιά έχουν την ψηφιακή ζωή, στην οποία έχουν ταυτότητα (ταυτότητες). Για να επιβιώσει ένας άνθρωπος μέσα σ’αυτή την ψηφιακή πραγματικότητα, πρέπει να αντιληφθούν όλοι οι αρμόδιοι φορείς και η Πολιτεία πως η ψηφιακή διαπαιδαγώγηση είναι εξαιρετικά σημαντική. Να μάθουν τα παιδιά, πως να αντιδρούν και πως να προστατεύουν τον εαυτό τους και τα δεδομένα τους».

Και πως μπορούν να προστατευτούν νομικά τα παιδιά-θύματα;

Ασφαλώς βέβαια, ιδιαίτερα σημαντική, είναι και η νομική προστασία των παιδιών που έχουν υπάρξει θύματα διαδικτυακού εκφοβισμού ή και σεξουαλικής παρενόχλησης.

«Αρχικά η είσοδος των παιδιών σε κάθε διαδικτυακή υπηρεσία έχει αυστηροποιηθεί από το 2018 και μετά, με τον Γενικό Κανονισμό Προστασίας Δεδομένων, δηλαδή τον GDPR. Σύμφωνα με τον GDPR μόνη η συγκατάθεση του παιδιού κάτω των 15 ετών δεν αρκεί, καθώς οι πλατφόρμες πρέπει να εξασφαλίζουν και την έγκριση των γονέων τους. Αλλιώς η είσοδος των παιδιών σε αυτές τις σελίδες είναι παράνομη εξ αρχής. Έγκυρη συγκατάθεση δίνουν μόνα τους τα άτομα που έχουν συμπληρώσει τα 15 έτη. Αυτά για την ίδια την πρόσβαση των παιδιών στις διαδικτυακές υπηρεσίες γενικά. Ειδικότερα τώρα, για τον εκφοβισμό τους και την σεξουαλική παρενόχληση που μπορεί να λάβει και την μορφή της καταγραφής πράξεων υπάρχει αυστηρή ποινική νομοθεσία», αναφέρει ο δικηγόρος, Βασίλης Σωτηρόπουλος στο tvxs.gr και συνεχίζει:

«Μια πρακτική λύση για να αυξήσουν οι ίδιες οι πλατφόρμες την προστασία των ανηλίκων είναι να προσθέσουν ένα "κουμπί συναγερμού". Πρόκειται για ένα εργαλείο που ενεργοποιεί ένα αντίστοιχο κέντρο επέμβασης της Αστυνομίας για τον άμεσο εντοπισμό δεδομένων του φερόμενου δράστη σε περίπτωση που ένα παιδί νιώσει ότι απειλείται»

    Όσον αφορά τις νομικές ευθύνες του παρόχου (της ιστοσελίδας), ο κ. Σωτηρόπουλος, υποστηρίζει: «Η Οδηγία 2000/31/ΕΚ ορίζει ότι οι πάροχοι δεν έχουν προληπτική ευθύνη για το περιεχόμενο που φιλοξενούν, εκτός αν τους επισημανθεί και δεν το απομακρύνουν ταχέως. Όμως, υπάρχουν περιπτώσεις που ο πάροχος ενδέχεται να είναι εξ αρχής σε γνώση ότι όλη η διαδικτυακή υποδομή αφορά την τέλεση παράνομων πράξεων με ανηλίκους. Σε μια τέτοια περίπτωση, υπάρχει ευθύνη του παρόχου σύμφωνα με τον Ποινικό Κώδικα».

«Ευθύνη έχουν οι πλατφόρμες κατά το άρθρο 348 του Ποινικού Κώδικα όταν κατ’ επάγγελμα ή από κερδοσκοπία επιχειρούν να διευκολύνουν, έστω και συγκαλυμμένα, με τη δημοσίευση αγγελίας ή εικόνας ή αριθμού τηλεφωνικής σύνδεσης ή με τη μετάδοση ηλεκτρονικών μηνυμάτων ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο τη σεξουαλική πράξη με ανήλικο. Το αδίκημα αυτό τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών ετών και χρηματική ποινή», αναφέρει ο δικηγόρος, επισημαίνοντας παράλληλα ότι:

«Ο Ποινικός Κώδικας περιλαμβάνει επίσης πολλές διατάξεις για την τιμωρία σεξουαλικών επιθέσεων σε ανήλικους. Η διάπραξη σεξουαλικής πράξης με ανήλικο κάτω των 15 ετών ή η παραπλάνηση με σκοπό να διενεργηθεί τέτοια πράξη είναι κακούργημα αν ο ανήλικος είναι κάτω των 12 ετών (κάθειρξη), όπως και μεταξύ 12 - 14 ετών (κάθειρξη έως 10 ετών). Είναι επίσης πλημμέλημα αν ο ανήλικος έχει συμπληρώσει τα 14 έτη (φυλάκιση 2 ετών)».

«Αξιόποινη είναι επίσης και η  με πρόθεση παραγωγή, προσφορά, πώληση ή με οποιονδήποτε τρόπο διάθεση ή κατοχή υλικιού παιδικής πορνογραφίας ή διαδίδει πληροφορίες σχετικά με την τέλεση των παραπάνω πράξεων, μέσω πληροφοριακών συστημάτων. Ο ίδιος ο Ποινικός Κώδικας ορίζει ότι "υλικό παιδικής πορνογραφίας" συνιστά "η αναπαράσταση ή η πραγματική ή η εικονική αποτύπωση σε ηλεκτρονικό ή άλλο υλικό φορέα των γεννητικών οργάνων ή του σώματος εν γένει του ανηλίκου, κατά τρόπο που προδήλως προκαλεί γενετήσια διέγερση, καθώς και της πραγματικής ή εικονικής γενετήσιας πράξης που διενεργείται από ή με ανήλικο. Αν οι πράξεις αυτές τελέστηκαν κατ' επάγγελμα τιμωρούνται με κάθειρξη έως 10 ετών και με χρηματική ποινή», υπογραμμίζει ο κ. Σωτηρόπουλος, συνεχίζοντας:

«Ακόμη όμως κι αν δεν τελούνται κατ' επάγγελμα, η κάθειρξη αυτή επιβάλλεται και αν η παραγωγή του υλικού της παιδικής πορνογραφίας συνδέεται με την εκμετάλλευση της ανάγκης, της ψυχικής ή της διανοητικής ασθένειας ή της σωματικής δυσλειτουργίας, λόγω οργανικής νόσου ανηλίκου ή με την άσκηση ή απειλή χρήσης βίας ανηλίκου ή με τη χρησιμοποίηση ανηλίκου που δεν έχει συμπληρώσει το δέκατο πέμπτο έτος ή αν η παραγωγή του υλικού της παιδικής πορνογραφίας εξέθεσε τη ζωή του ανηλίκου σε σοβαρό κίνδυνο».

«Τέλος, όποιος εξωθεί ή ή παρασύρει ανήλικο προκειμένου να συμμετάσχει σε πορνογραφικές παραστάσεις ή διοργανώνει αυτές, τιμωρείται ως εξής:  α) αν ο παθών δεν συμπλήρωσε τα δώδεκα έτη, με κάθειρξη, β) αν ο παθών συμπλήρωσε τα δώδεκα αλλά όχι τα δεκατέσσερα έτη, με κάθειρξη έως δέκα έτη, γ) αν ο παθών συμπλήρωσε τα δεκατέσσερα έτη, με φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών.  Εφόσον οι πράξεις τελέστηκαν με τη χρήση βίας ή απειλής, προκειμένου να συμμετάσχει ανήλικος σε πορνογραφικές παραστάσεις ή με σκοπό την επιδίωξη οικονομικού οφέλους από αυτές, επιβάλλεται: α) στην περίπτωση α΄ τ κάθειρξη τουλάχιστον δέκα ετών, β) στην περίπτωση β΄ κάθειρξη, γ) στην περίπτωση γ΄ κάθειρξη έως δέκα έτη», καταλήγει ο δικηγόρος.

tvxs.gr

Να δούμε τι άλλο θα ακούσουμε... 😞

Βασίλης Παπαθεοδώρου: Το προφίλ του συγγραφέα που προφυλακίστηκε για παιδική πορνογραφία

    Πολυβραβευμένος συγγραφέας παιδικού και εφηβικού βιβλίου, υπεύθυνος, μέχρι πριν λίγες ώρες, του παιδικού τμήματος του εκδοτικού οίκου «Καστανιώτης», ο οποίος πλέον διέκοψε κάθε συνεργασία μαζί του, βρίσκεται εδώ και χρόνια, καθημερινά σχεδόν, ανάμεσα σε παιδιά και νέους, είτε ως επίσημος προσκεκλημένος σε σχολεία είτε ως έκτακτος καθηγητής σε πανεπιστημιακά τμήματα ή ως ομιλητής σε εκδηλώσεις, που περνά μηνύματα, καθοδηγεί και διαμορφώνει συνειδήσεις.

Η είδηση της προφυλάκισης του Βασίλη Παπαθεοδώρου για υπόθεση παιδικής πορνογραφίας, προκάλεσε, απολύτως δικαιολογημένα, σοκ στην ελληνική κοινωνία καθώς επιβεβαιώνεται, με τον πλέον ηχηρό τρόπο, ότι σε αυτού του είδους τα εγκλήματα δεν υπάρχουν άτομα υπεράνω υποψίας.

    Ποιος να το φανταζόταν άλλωστε πως ο δημιουργός κάποιων από τα πλέον δημοφιλή βιβλία της σύγχρονης παιδικής και εφηβικής λογοτεχνίας, που έχαιρε μεγάλης εκτίμησης στους λογοτεχνικούς αλλά και εκπαιδευτικούς κύκλους, μπορούσε να κρύβει, επιμελώς, ένα τόσο σκοτεινό πρόσωπο; 

    Ποιος θα μπορούσε να διανοηθεί πως, αν αποδειχτούν οι κακουργηματικές κατηγορίες που αντιμετωπίζει, εκμεταλλευόταν την ιερή αυτή σχέση που είχε αναπτύξει με το παιδικό κοινό για να στηρίξει τις αρρωστημένες και εγκληματικές δραστηριότητές του; «Με καθαρή συνείδηση πέφτω σαν κούτσουρο, κοιμάμαι πανεύκολα» δήλωνε ο ίδιος, το 2019, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Καθημερινή»!

........
η συνέχεια εδώ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Παιδική Κακοποίηση δεν είναι μόνο οι Ακραίες Συμπεριφορές

Ένα παιδί, που δεν το αποδέχθηκαν, 

τρέχει μια ζωή προκειμένου να φτάσει κάπου.

της Κατερίνας Κοντογιαννάτου*

............
    Όταν κάποιος γίνεται γονιός, τότε είναι η στιγμή που έρχεται στην επιφάνεια το δικό του εσωτερικό παιδί, των δικών του παιδικών χρόνων, έρχεται ξανά σε επαφή με το παρελθόν του, με τα τραύματά του. Και μπορεί είτε να υποκύψει σ’ αυτά και να τα αναπαράγει, διαιωνίζοντας με τη σειρά του αυτό το φαύλο κύκλο γενεών, είτε μπορεί να έρθει αντιμέτωπος με τις πληγές του, σπάζοντας τον κύκλο. 

    Όποια κι αν είναι η επιλογή του, οι συνέπειες είναι αναπόφευκτες και αντίστοιχες της απόφασής του. Ο πρώτος δρόμος είναι σίγουρα ο πιο εύκολος, αλλά εξίσου σίγουρα είναι και ο πιο επικίνδυνος και επώδυνος για το παιδί μπροστά του.
    Οι γονείς βλέπουν το παιδί τους ως προέκταση του εαυτού τους, αδυνατούν να το δουν ως ξεχωριστή προσωπικότητα, ως πλάσμα με διαφορετική ταυτότητα, τη δική του ταυτότητα. 
    Περιμένουν απ’ αυτό να γίνει ό,τι δεν έγιναν, να κάνει ό,τι δεν έκαναν, να ζήσουν τη ζωή που δεν έζησαν μέσα απ’ τη ζωή του παιδιού τους, να “φτιάξουν” το τέλειο, το ιδανικό, το ατσαλάκωτο παιδί. 

Αντ’ αυτού όμως, το μόνο που καταφέρνουν να “φτιάξουν” είναι ένα φοβισμένο παιδί.

«Όταν ο γονιός δεν έχει αρκετή αυτοπεποίθηση, όταν δεν είναι σίγουρος για τη θέση του, μπορεί να αντιδρά άσχημα στις εκδηλώσεις αντίστασης του παιδιού του. Αντί να δει την αντίσταση ως μία εκδήλωση της ταυτότητας του παιδιού, αισθάνεται ότι κατευθύνεται εναντίον του» 

Ιζαμπέλ Φιλιοζά

    Και τότε οι γονείς κάνουν ένα από τα μεγαλύτερα τους λάθη. 
Αντί να προσπαθήσουν να κατανοήσουν τη συμπεριφορά του παιδιού τους, προσπαθούν να μεγαλώσουν ένα υπάκουο και πειθαρχημένο παιδί χρησιμοποιώντας ως όπλο τους και έχοντας ως σύμμαχο τους το φόβο. Και ο φόβος είναι παιδική κακοποίηση.

    Παιδική κακοποίηση δεν είναι μόνο ό,τι αγγίζει τη σφαίρα του ακραίου. Παιδική κακοποίηση είναι οι τιμωρίες, οι επικρίσεις, οι υποτιμήσεις, οι ετικέτες, οι συγκρίσεις, οι απαιτήσεις, οι απειλές, η αδιαφορία, η απόρριψη, η απαξίωση, η ειρωνεία, τα λόγια που πονάνε, η αγάπη υπό όρους («Σ’ αγαπώ/ Είσαι καλός/ή, αν κάνεις αυτό που λέω/θέλω εγώ»).

«Το παιδί δεν μπορεί να ακούει προσβολές, γιατί μόνο έτσι μεγαλώνοντας θα αποκτήσει αξιοπρέπεια»

 F. Engels

Δε μιλάμε πλέον για μια σχέση ισότιμη, αναφορικά με την αξιοπρέπεια και την αξία του παιδιού ως ανθρώπου. 

Μιλάμε για μια σχέση ελέγχου, για ένα μόνιμο παιχνίδι εξουσίας, με τους γονείς να κατηγορούν το παιδί ξεχνώντας ότι αυτοί το ξεκίνησαν.

Κάθε φορά που ο γονιός επιδιώκει να επιβληθεί στο παιδί του, κατ’ ουσίαν επιχειρεί να επιβληθεί στα τραύματα του, για να μην πονάει. Πίσω απ’ τη βία κρύβεται μια δική του ιστορία, είναι οι παλιές πληγές, που ξαναματώνουν, προβάλλει την οργή της παιδικής του ηλικίας στο παιδί του.

Το παιδί εξαρτάται από τους γονείς του, καθρεφτίζεται στο βλέμμα τους, βλέπει τον εαυτό του μέσα απ’ τα δικά τους μάτια. 

Το παιδί δεν έχει ανάγκη από τέλειους γονείς, έχει ανάγκη από γονείς που το αγαπούν και κυρίως το αποδέχονται άνευ όρων και όχι άνευ ορίων. Δε φτάνει μόνο η αγάπη, χρειάζεται και η αποδοχή. 

Ένα παιδί, που δεν το αποδέχθηκαν, τρέχει για μια ζωή προκειμένου να φτάσει κάπου. Έχει ανάγκη από γονείς που αποδέχονται ότι το παιδί τους δεν είναι τέλειο, ότι δεν είναι ίσως αυτό που ονειρεύτηκαν, ότι δεν είναι αυτό που θα ήθελαν να είναι. 

Αλήθεια, οι ίδιοι είναι αυτό που θα ήθελαν να είναι; Αποδέχτηκαν ποτέ τον εαυτό τους; Τον αγάπησαν; Το παιδί έχει ανάγκη από γονείς, που αναγνωρίζουν τα λάθη τους, τα παραδέχονται και προσπαθούν να τα διορθώσουν.

«Κι εμείς τι πάθαμε που μεγαλώσαμε έτσι;». 

Μεγαλώσαμε μέσα σ’ έναν ψεύτικο εαυτό. 
Μάθαμε να φοβόμαστε, να κρυβόμαστε πίσω από μάσκες, να μην έχουμε πρόσωπο, αλλά προσωπείο, να φοράμε το κουστούμι μας και να παίζουμε το ρόλο μας. 

Μάθαμε να μην εκφράζουμε τις ανάγκες και τα «θέλω» μας, να μην τα αναγνωρίζουμε, να θέλουμε τα «θέλω» των άλλων, να τα περνάμε για δικά μας, να τους ανήκουμε, να εξαρτιόμαστε. 

Μάθαμε να μην αγαπάμε τον εαυτό μας, άρα και τους άλλους, να μην τον αποδεχόμαστε, να τον σαμποτάρουμε, να ζητούμε το δυσλειτουργικό για να λειτουργήσουμε ή για να νομίζουμε ότι έτσι λειτουργούμε. 

Μάθαμε να βολευόμαστε, να μη ρισκάρουμε, να μην κυνηγάμε τα όνειρά μας, να μην ονειρευόμαστε, να μας τρομάζει η αλλαγή, δηλαδή η ίδια η ζωή, μάθαμε να μη ζούμε. Άλλα περισσότερο, άλλα λιγότερο. Άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο. Κι αν πάλι όλα αυτά δεν τα αναγνωρίζουμε είναι γιατί κυρίως μάθαμε να τα βάζουμε όλα «κάτω απ’ το χαλί»… Κι αφού δεν τα βλέπω, ή μάλλον δε θέλω να τα δω, τότε δεν υπάρχουν! 

Αυτό πάθαμε. Γίναμε έτσι…

Μας οφείλουμε λοιπόν να βγούμε στο φως, να δούμε τις σκιές μας, να τις αναγνωρίσουμε, να τις γνωρίσουμε κι αυτή τη φορά να μάθουμε να τις διαχειριζόμαστε. 
«Να πούμε “ναι” στον εαυτό μας, να αντιμετωπίσουμε τον εαυτό μας σαν αυτό να είναι το σοβαρότερο απ’ όλα τα καθήκοντά μας.» 

C. Jung

Να βγάλουμε τη μάσκα! Να σπάσουμε τον κύκλο!

* η Κατερίνα Κοντογιαννάτου είναι Ψυχολόγος ΑΠΘ- Ειδ. στη Γνωστική-Συμπεριφορική Ψυχοθεραπεία
e-psychology
antikleidi