Δεν είναι ο κόσμος που σε απογοητεύει, είναι οι δικές σου προσδοκίες γι’ αυτόν

Οι περισσότεροι άνθρωποι αισθάνονται πληγωμένοι, απογοητευμένοι και προδομένοι από την κοινωνία, τους συνανθρώπους τους, τον κόσμο…
... αυτό όμως δεν είναι αλήθεια… είναι μια παραμόρφωση...
Οι άνθρωποι αυτοί είναι πληγωμένοι από τις δικές τους προσδοκίες για τον κόσμο και όχι από αυτόν…

Οτιδήποτε κι αν συμβαίνει στον κόσμο είναι αληθινό,
αυτό όμως που αυτοί σκέφτονται ότι θα έπρεπε να συμβαίνει στον κόσμο δεν είναι αληθινό…
δεν απογοητεύεσαι δηλαδή από τον κόσμο αλλά από τις δικές σου προβολές γι αυτόν…
… στην απόσταση που δημιουργείται μέσα στο μυαλό σου ανάμεσα σε «αυτό που είναι» και αυτό «που θα έπρεπε να είναι» δημιουργείται η σύγκρουση.

Γνωρίζεις για παράδειγμα έναν άνθρωπο και λες «Τι υπέροχος άνθρωπος!»
Και μετά από λίγο καιρό λες «Μα πόσο ανόητος, πόσο διεφθαρμένος άνθρωπος ήταν!»
«αγαπάς» κάποιον γι αυτό που νομίζεις ότι είναι,
για την εικόνα που εσύ έχεις φτιάξει γι αυτόν…
Νομίζεις ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος άλλαξε ξαφνικά;;
Ήταν οι δικές σου προσδοκίες και προβολές γι αυτόν που σε απογοήτευσαν, όχι αυτός ο ίδιος.

Άρα, αυτό που έχει πραγματική αξία να παρατηρήσουμε είναι ο τρόπος που βλέπουμε τον κόσμο και τους άλλους… και αυτός ο τρόπος καθορίζεται από τις αξίες μας και όσα έχουμε μάθει….
Από το τι πραγματικά γνωρίζουμε για τον κόσμο και τους άλλους…
Οι αξίες μας διαμορφώνονται κυρίως μέσα στο περιβάλλον που ζούμε.
Αν ζούμε σ ένα κόσμο εχθρικό και ανασφαλή, έναν κόσμο ανταγωνιστικό και βίαιο οι αξίες μας θα έχουν διαμορφωθεί ανάλογα…
… το ίδιο και οι προσδοκίες και οι προβολές μας για τον κόσμο αυτό…

Υπάρχουν χιλιάδες θεωρίες σχετικές με το πώς θα έπρεπε να είναι ο κόσμος μα όλες αυτές οι θεωρίες δεν έχουν λύσει ποτέ κανένα πρόβλημα ουσιαστικά.
Οι άνθρωποι συνήθως ακολουθούν αυτές τις θεωρίες και χάνονται,
χάνουν τον «στόχο» τους.
Ακολουθούν γοητευμένοι τη θεωρία της Μη Βίας και της ειρήνης, για παράδειγμα, εξακολουθώντας να είναι βίαιοι στη ζωή τους.

Όταν ένας συνάνθρωπος σου πεινάει δεν έχει καμία αξία να του περιγράφεις πως είναι ένα πιάτο με φαγητό.

Η κοινωνία μας δεν είναι προσανατολισμένη στο να λύνει προβλήματα.
Η κοινωνία μας κινείται με βάση ένα πολύ περιορισμένο κίνητρο, το προσωπικό όφελος, το κέρδος
και με ένα τέτοιο κίνητρο, μια τέτοια ψεύτικη αξία δεν θα λύσει ποτέ κανένα πρόβλημα….
Είναι ανοησία να πιστεύει κανείς ότι μπορεί το μέρος να ευτυχεί, όταν το όλον δυστυχεί….

Όλα είναι ένα στον κόσμο μας και καλό θα ήτανε να το επανεξετάσουμε σοβαρά αυτό αν πραγματικά ενδιαφερόμαστε να αλλάξει ριζικά εικόνα αυτός ο κόσμος.

Για να λύσεις ένα πρόβλημα χρειάζεσαι να έχεις τη μέθοδο και τα «εργαλεία» να το κάνεις.

Ο κόσμος μας σήμερα, μας δίνει ένα πλήθος από εναλλακτικούς τρόπους και μεθόδους για να λύσουμε τα προβλήματά μας, οι γνώσεις μας γι αυτόν και τα «εργαλεία» που διαθέτουμε είναι εξαιρετικά.
Το βιοτικό επίπεδο όλων των ανθρώπων της γης θα μπορούσε να είναι πολύ υψηλό.
Και τούτο δεν είναι μια ακόμα προσδοκία ή προβολή γιατί βασίζεται σε πραγματικά και υπαρκτά δεδομένα.
Δυστυχώς όμως, όπως προαναφέρθηκε, ο κόσμος μας δεν είναι προσανατολισμένος στο να λύνει προβλήματα.
Οι άνθρωποι δεν είναι αποφασισμένοι βαθιά και ριζικά να αλλάξουν.
Όλοι οι εναλλακτικοί τρόποι, οι γνώσεις μας και τα «εργαλεία» που διαθέτουμε σήμερα σπαταλούνται για τα περιορισμένα οφέλη της παγκόσμιας ολιγαρχίας που εξουσιάζει τον κόσμο μας.
Ένας άλλος, πιο δίκαιος και ασφαλής κόσμος, υπάρχει μονάχα στις προσδοκίες και τα όνειρά τους και με αυτό τον τρόπο τίποτα δεν αλλάζει ουσιαστικά!!
Κανείς δεν ξέρει πραγματικά το πόσο ακόμα χρειάζονται οι άνθρωποι να δυστυχήσουν και να υποφέρουν για να αποφασίσουν να αλλάξουν ριζικά.

Υ.Γ. Το κείμενο αποτελεί ελεύθερη μετάφραση και ανάπτυξη από σκέψεις του Jacque Fresco

Τάσος Πετρίδης – Πανγαία – Venus Project

Πηγή: ramnousia
antikleidi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ο Σωκράτης συμβουλεύει τον Αλκιβιάδη

Όταν ο #Αλκιβιάδης γιόρτασε τα 18 χρόνια του και ανελάμβανε τη διαχείριση της μεγάλης πατρικής περιουσίας, ο #Σωκράτης αντί για άλλη προσφώνηση του υπενθύμισε:

Στην Περσία, όταν γεννηθεί ο διάδοχος τον παραδίδουν σε τέσσερις σοφούς. Στον #ευλαβέστερο για να του εμπνεύσει το θρησκευτικό αίσθημα, στον #εντιμότερο για να του μάθει να λέει την αλήθεια, στον #φρονιμότερο για να τον διδάξει πώς να εξουσιάζει τα πάθη του και στον #γενναιότερο για να τον κάνει παλικάρι.

Ιστορικό ανέκδοτο, τόσο διαχρονικό!!!

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ποτέ μη συγκρίνεις το Παιδί σου με άλλα Παιδιά

Επειδή η σύγκριση δημιουργεί προβληματικούς ενήλικες.

 
«Ο Γιωργάκης είναι καλύτερος από εσένα στη μπάλα, βάζει πιο πολλά γκολ!!». 

«Η Ελενίτσα είναι πιο καλή μαθήτρια…». 

«Κοίτα τον αδερφό σου πόσο ήσυχος είναι». 

Why You Should Never Compare Your Kids With Others

Τα έχετε ακούσει ή ίσως έχετε ξεστομίσει και εσείς παρόμοια λόγια. Μάλιστα, είναι μία διαδικασία που ο γονιός, ήδη από τον πρώτο του παιδί, ανησυχεί και αγχώνεται για το αν θα είναι έξυπνο, καλό, αν θα μιλήσει ή θα περπατήσει γρήγορα. 

Και πολύ συχνά μπαίνει στον πειρασμό να συγκρίνει το παιδί του με άλλα μωρά και παιδάκια ή ακόμα και με τα ξαδερφάκια ή αδελφάκια του χωρίς να το αντιλαμβάνεται πολλές φορές, αυξάνοντας τη δική του ανησυχία, αλλά και αναστατώνοντας, χωρίς να καταλαβαίνει, το παιδί του. 

Και αργότερα, το συνεχίζει αυτό-άλλωστε έτσι έμαθε είτε από τους δικούς του γονείς – είτε από τη σύγκριση των προηγούμενων μηνών ή και ετών, στο δικό του παιδί. Μόνο που τώρα πια το τραυματίζει άθελά του. 

Τι σημαίνει αυτό για το παιδί
Ακόμα κι αν δεν το δείχνει το παιδί ένα είναι σίγουρο. Μέσα από την όποια σύγκριση πληγώνεται. Συγκρίνοντάς το παιδί σας με το οποιοδήποτε άλλο παιδί, το κάνετε να νιώθει αδύναμο και λίγο. 

Η σύγκριση το απαξιώνει και το μειώνει, του ρίχνει την αυτοεκτίμηση και την πίστη στον εαυτό, αλλά και στις ικανότητές του. 

Έτσι, μπορεί να δημιουργήσει ένα παιδί που νιώθει πως δεν αξίζει, πως δεν χρειάζεται να προσπαθήσει για κάτι καλύτερο, εφόσον δεν θα τα καταφέρει, ένα κλειστό και καταθλιπτικό παιδί που ίσως δεν είναι άξιο να αγαπηθεί και να αγαπήσει. 

Μπορεί, βέβαια, να προκύψει και το αντίθετο. 

Ένα θυμωμένο παιδί, που προσπαθεί να επιβληθεί μέσα από την παραβατικότητα και την πρόκληση. 

Ένα ζηλιάρικο παιδί που δεν μπορεί να καταλάβει, γιατί είναι καλύτεροι όλοι οι άλλοι σε σχέση με αυτό. 

Ένα παιδί γεμάτο ανασφάλειες και κόμπλεξ που θα προσπαθεί να αποδείξει ότι αξίζει για να γίνει αποδεκτό και θα ματαιώνεται διαρκώς στην ενήλικη ζωή του, αφού ποτέ δεν έχει νιώσει αρκετό.

Συγκρίνοντάς το παιδί σας με το οποιοδήποτε άλλο παιδί, το κάνετε να νιώθει αδύναμο και λίγο.

Μπείτε στη θέση του παιδιού
Σκεφτείτε. 

Εσάς σας αρέσει να σας συγκρίνουν στη δουλειά σας για παράδειγμα; 

Πώς νιώθετε, αν, ενώ προσπαθείτε, δεν αναγνωρίζεται η προσπάθεια; Καταλαβαίνω πως ίσως και εσείς μεγαλώσατε αγκαζέ με την σύγκριση από τους δικούς σας γονείς και απλά αυτό μάθατε να κάνετε. Θυμηθείτε, όμως, πώς νιώθατε ή νιώθετε γι' αυτό.

Σταματήστε να συγκρίνετε τα παιδιά σας, αν δεν θέλετε να τους δημιουργήσετε τραύματα που θα κουβαλάνε σε όλη τους τη ζωή, γιατί είναι βέβαιο ότι θα εξελιχθούν σε προβληματικοί ενήλικες. Αντίθετα, αναγνωρίστε πως ο κάθε άνθρωπος, το κάθε παιδί είναι διαφορετικό, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι προβληματικό. Αγκαλιάστε τη διαφορετικότητα του παιδιού σας, ενισχύστε το, υποστηρίξτε το, σταθείτε δίπλα του για όσο σας χρειάζεται.
Θυμηθείτε!

Το κάθε παιδί έχει το δικό του τρόπο και χρόνο απόκρισης και ανάπτυξης, καθώς και το δικό του χαρακτήρα σε σχέση με τα άλλα παιδιά.

Μαρίνα Μόσχα, Ψυχολόγος

Μήπως οι φωνές δεν φέρνουν αποτέλεσμα;

Ο τρόπος που μιλάτε στο παιδί σας παίζει σημαντικό ρόλο. 

Η ποιότητα του τόνου στέλνει διαφορετικά μηνύματα κάθε φορά. Όταν μιλάμε οι άλλοι προσπαθούν να ακούσουν τα λόγια μας αλλά αυθόρμητα ερμηνεύουν και τα μη λεκτικά μηνύματα που στέλνει ο τόνος της φωνή μας. 

Η ταχύτητα, η ένταση, οι παύσεις είναι πράγματα που ο ακροατής θα δώσει προσοχή για να αντιληφθεί το μήνυμα που θέλουμε να του περάσουμε. Για παράδειγμα, ο τόνος της φωνής μπορεί να δείξει ειρωνεία, θυμό, αγάπη, ανασφάλεια, εμπιστοσύνη. Με άλλα λόγια, δεν παίζει ρόλο μόνο το περιεχόμενο των όσων λέμε, αλλά και ο τρόπος που επικοινωνούμε αυτά που θέλουμε να πούμε στους άλλους.

Έτσι λοιπόν, οι περισσότεροι γονείς έχουν υψώσει τη φωνή τους ή έχουν φωνάξει στα παιδιά τους, όταν χάνουν τη ψυχραιμία τους. Στην προσπάθεια τους να τα συνετίσουν και να τους μάθουν τρόπους καλής συμπεριφοράς αναγκάζονται πολλές φορές να βάλουν τις φωνές. 

Τι γίνεται όμως τότε;
Οι φωνές μήπως τελικά δεν βοηθούν αλλά φέρνουν κιόλας τα αντίθετα αποτελέσματα; 

Η αλήθεια είναι πως η φωνή τραβά αμέσως την προσοχή των παιδιών και εκείνη τη στιγμή μπορεί να ανταποκριθούν σ’ αυτό που τους λέτε. Όμως, το γεγονός ότι ανταποκρίνονται δεν σημαίνει πως έχουν καταλάβει αυτό που τους λέτε. Με άλλα λόγια οι φωνές λειτουργούν άψογα τη στιγμή εκείνη αλλά όχι μακροπρόθεσμα.

Τα παιδιά την ώρα που οι γονείς τους φωνάζουν μπλοκάρουν. Αντιδρούν μηχανικά επειδή φοβούνται ή αγχώνονται. Όταν αργότερα ηρεμήσουν δεν θυμούνται για το λόγο που πρέπει να συμπεριφέρονται με τον τρόπο που τους είπατε.

Συνεπώς, οι φωνές δεν είναι ο κατάλληλος τρόπος διαπαιδαγώγησης και μάθησης καθώς δεν βοηθούν το μικρό σας να μάθει ποιες συμπεριφορές είναι αποδεκτές και ποιες όχι. Ακόμα, ο τρόπος αυτός επικοινωνίας εκλαμβάνεται ως ο κατάλληλος τρόπος για να διεκδικήσει κανείς τις ανάγκες και τα θέλω του. Και χωρίς να το καταλάβετε έχετε μετατραπεί σε μια οικογένεια που φωνάζει. Δεν μπορεί να συζητήσει ήρεμα και σε χαμηλό τόνο. Είναι μονίμως σε ένταση και δίνει την εικόνα ότι τσακώνεται συνεχώς. Απλά επειδή άθελά σας μάθατε στα παιδιά να φωνάζουν όταν θέλουν να υπερασπιστούν τη γνώμη τους και να προστατέψουν τα δικαιώματά τους.

Στον αντίποδα όλων αυτών βρίσκεται ο ήρεμος, ζεστός και σίγουρος τόνος στη φωνή σε συνδυασμό με μια χαλαρή αλλά σίγουρη στάση του σώματος, είναι απαραίτητα στοιχεία επικοινωνίας για να προσέξουν και να συνεργαστούν τα παιδιά όταν οι γονείς δίνουν οδηγίες για κάτι. Με αυτό τον τρόπο τα παιδιά νιώθουν ότι οι γονείς τους νιώθουν αυτοπεποίθηση με τον ηγετικό τους ρόλο, και είναι επομένως πιο πιθανό να προσέξουν αυτά που έχουν να τους πουν.

Επίσης, οι γονείς θα πρέπει να προσέξουν πως ο υπερβολικά χαλαρός και φιλικός τόνος της φωνής συνοδευόμενος από μια παθητική στάση του σώματος, στέλνει το μήνυμα πως αυτά που λέτε δεν είναι και τόσο σημαντικά. Με αποτέλεσμα οι οδηγίες που δίνεται στα μικρά σας να αφεθούν στη δική τους κρίση αν θα τηρηθούν ή όχι. Εξίσου μη αποτελεσματικός είναι και ο επιθετικός ή αυστηρός τόνος της φωνής. Που μοιάζει περισσότερο με στρατιωτικό διάγγελμα παρά με συμβουλή ή γαλουχία. Ο αυστηρός τόνος αποπροσανατολίζει, καθώς στέλνει το μήνυμα του εκφοβισμού αλλά και της ταπείνωσης.

Συνεπώς, η επικοινωνία είναι το Α και το Ω στις ανθρώπινες σχέσεις. Τα μικρά σας έχουν ανάγκη να γνωρίζουν τις προθέσεις και όταν τις επικοινωνείτε με τρόπο σωστό τότε τα βοηθάτε να κατανοήσουν τα όσα τους λέτε. Και μην ξεχνάτε πως αποτελείται πρότυπο!

jenny

«Καλά, δεν έχεις 5 ευρώ;»

Όταν δεν έχεις λεφτά, αυτό που γερνά την ψυχή σου, δεν είναι η άδεια σου τσέπη, αλλά η διάψευση των ονείρων σου.

Αυτό έχω καταλάβει τον τελευταίο καιρό που δεν έχω μία, που υπάρχουν μέρες που δεν έχω ούτε 5 ευρώ πάνω μου. Και στις προτάσεις για καφέ, για βόλτα, για παγωτό, για κάτι οτιδήποτε μικρό, απαντώ «δεν έχω». Και τότε όλοι με ρωτούν: «καλά δεν έχεις 5 ευρώ;». Το μόνο μου παρόν είναι το παρελθόν μου και η αγαπημένη μου θέα ο τοίχος.

Γράφει η Έλενα Καραμίχαλου

Η κάθε μου μέρα είναι μια συνεχής αναμονή στο σαλονάκι της αβεβαιότητας, με το μάτι καρφωμένο στην πόρτα. Ξέρεις πως αν ανοίξει, θα βγει το τέρας, απλά δεν ξέρεις ποιο ακριβώς. Αυτό που ξερνάει φλόγες και σε κάνει κάρβουνο, το άλλο που σε σφίγγει μέχρι να σκάσεις ή κάτι που δεν φαντάζεσαι;

Είναι μέρες που δεν έχω ούτε 5 ευρώ, αλλά αυτό νομίζω το ξαναείπα. Αυτό που δεν είπα, είναι πως το πιο τραγικό που μπορεί να συμβεί σε κάποιον, δεν είναι η αφραγκιά, αλλά το να σου αφαιρούν το δικαίωμά να δουλέψεις για να μπορέσεις να ζήσεις.

Κι έτσι, να προσποιείσαι τελικά, πως ζεις. 

Να τσουλάς τη μέρα σαν σπασμένο αυτοκινητάκι που του βάζεις μονωτική ταινία να το κολλήσεις, μπας και ξεγελαστείς ότι τρέχει. Δεν ξέρω πώς τη βγάζουν οι άλλοι, αλλά εμένα η μόνιμη αφραγκιά, η διαρκής ερώτηση «καλά δεν έχεις 5 ευρώ;», μου φέρνει έναν καθημερινό μαρασμό που με αποκόβει ταυτόχρονα από τα δύο άκρα της προσωπικότητάς μου, αυτά που μέχρι τώρα με κρατούσαν ζωντανή: την ηθική και την ακολασία μου. Σκέφτομαι πώς ήμουν πριν έξι χρόνια και νιώθω σήμερα το ζωντανό κουφάρι της χθεσινής μου ζωής, που έχει πια χαθεί, όπως λέει και ο Πεσσόα.

Φοράω τα προπέρσινά μου ρούχα, συλλέγω το κατακάθι από το κραγιόν με τη μπατονέτα για τα αυτιά και είμαι ικανή να θρηνήσω για μικροπράγματα: μια τρύπα στη μπλούζα, ένα μικρό βούλιαγμα στο φτερό του αυτοκίνητου και ένα σπασμένο κουμπί στο πλυντήριο ρούχων.

Πανικοβάλλομαι για όλα όσα εχθές δεν έπαιρνα στα σοβαρά και που σήμερα έγιναν προϋπόθεση για να τη βγάλω καθαρή: τι καιρό θα κάνει αύριο, ελπίζω δροσιά για να μην χρειαστεί να ανάψω aircondition, πώς θα εξοφλήσω τα αγγλικά της μικρής, πόσο αυξήθηκε το γάλα και να βάλω κανένα μακαρόνι στην άκρη, γιατί ποτέ δεν ξέρεις.

Τα παιδιά μου μεγαλώνουν, το κορμί τους απλώνεται σαν κισσός να αγκαλιάσει τον κόσμο και τα ρούχα τους ολοένα και μικραίνουν πάνω τους. Και συνειδητοποιώ πως αυτό που άλλοτε θα με έκανε να χαρώ, να καμαρώσω, το πιο φυσιολογικό δηλαδή, «ότι το παιδί μου μεγαλώνει», τώρα με οδηγεί σε μια απελπισία που με ροκανίζει.

Όταν είμαι στις καλές μου, λέω «πού θα πάει, σε δέκα χρόνια τα πράγματα θα έχουν μπει στη θέση τους και όλα θα είναι καλά. Αν όχι για μας, για τα παιδιά μας». Όμως, είναι τέτοια η απόγνωση αυτές τις ώρες, που φοβάμαι πως όσα χρόνια κι αν περάσουν, κάτι μέσα μου θα κλαίει για πάντα.

[singleparent]

netakias

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι