Showing posts with label Οικογένεια και Οικονομική Κρίση. Show all posts
Showing posts with label Οικογένεια και Οικονομική Κρίση. Show all posts

Thursday, 21 September 2023

«Καλά, δεν έχεις 5 ευρώ;»

Όταν δεν έχεις λεφτά, αυτό που γερνά την ψυχή σου, δεν είναι η άδεια σου τσέπη, αλλά η διάψευση των ονείρων σου.

Αυτό έχω καταλάβει τον τελευταίο καιρό που δεν έχω μία, που υπάρχουν μέρες που δεν έχω ούτε 5 ευρώ πάνω μου. Και στις προτάσεις για καφέ, για βόλτα, για παγωτό, για κάτι οτιδήποτε μικρό, απαντώ «δεν έχω». Και τότε όλοι με ρωτούν: «καλά δεν έχεις 5 ευρώ;». Το μόνο μου παρόν είναι το παρελθόν μου και η αγαπημένη μου θέα ο τοίχος.

Γράφει η Έλενα Καραμίχαλου
Η κάθε μου μέρα είναι μια συνεχής αναμονή στο σαλονάκι της αβεβαιότητας, με το μάτι καρφωμένο στην πόρτα. Ξέρεις πως αν ανοίξει, θα βγει το τέρας, απλά δεν ξέρεις ποιο ακριβώς. Αυτό που ξερνάει φλόγες και σε κάνει κάρβουνο, το άλλο που σε σφίγγει μέχρι να σκάσεις ή κάτι που δεν φαντάζεσαι;

Είναι μέρες που δεν έχω ούτε 5 ευρώ, αλλά αυτό νομίζω το ξαναείπα. Αυτό που δεν είπα, είναι πως το πιο τραγικό που μπορεί να συμβεί σε κάποιον, δεν είναι η αφραγκιά, αλλά το να σου αφαιρούν το δικαίωμά να δουλέψεις για να μπορέσεις να ζήσεις.

Κι έτσι, να προσποιείσαι τελικά, πως ζεις. 
Να τσουλάς τη μέρα σαν σπασμένο αυτοκινητάκι που του βάζεις μονωτική ταινία να το κολλήσεις, μπας και ξεγελαστείς ότι τρέχει. Δεν ξέρω πώς τη βγάζουν οι άλλοι, αλλά εμένα η μόνιμη αφραγκιά, η διαρκής ερώτηση «καλά δεν έχεις 5 ευρώ;», μου φέρνει έναν καθημερινό μαρασμό που με αποκόβει ταυτόχρονα από τα δύο άκρα της προσωπικότητάς μου, αυτά που μέχρι τώρα με κρατούσαν ζωντανή: την ηθική και την ακολασία μου. Σκέφτομαι πώς ήμουν πριν έξι χρόνια και νιώθω σήμερα το ζωντανό κουφάρι της χθεσινής μου ζωής, που έχει πια χαθεί, όπως λέει και ο Πεσσόα.
Φοράω τα προπέρσινά μου ρούχα, συλλέγω το κατακάθι από το κραγιόν με τη μπατονέτα για τα αυτιά και είμαι ικανή να θρηνήσω για μικροπράγματα: μια τρύπα στη μπλούζα, ένα μικρό βούλιαγμα στο φτερό του αυτοκίνητου και ένα σπασμένο κουμπί στο πλυντήριο ρούχων.
Πανικοβάλλομαι για όλα όσα εχθές δεν έπαιρνα στα σοβαρά και που σήμερα έγιναν προϋπόθεση για να τη βγάλω καθαρή: τι καιρό θα κάνει αύριο, ελπίζω δροσιά για να μην χρειαστεί να ανάψω aircondition, πώς θα εξοφλήσω τα αγγλικά της μικρής, πόσο αυξήθηκε το γάλα και να βάλω κανένα μακαρόνι στην άκρη, γιατί ποτέ δεν ξέρεις.

Τα παιδιά μου μεγαλώνουν, το κορμί τους απλώνεται σαν κισσός να αγκαλιάσει τον κόσμο και τα ρούχα τους ολοένα και μικραίνουν πάνω τους. Και συνειδητοποιώ πως αυτό που άλλοτε θα με έκανε να χαρώ, να καμαρώσω, το πιο φυσιολογικό δηλαδή, «ότι το παιδί μου μεγαλώνει», τώρα με οδηγεί σε μια απελπισία που με ροκανίζει.

Όταν είμαι στις καλές μου, λέω «πού θα πάει, σε δέκα χρόνια τα πράγματα θα έχουν μπει στη θέση τους και όλα θα είναι καλά. Αν όχι για μας, για τα παιδιά μας». Όμως, είναι τέτοια η απόγνωση αυτές τις ώρες, που φοβάμαι πως όσα χρόνια κι αν περάσουν, κάτι μέσα μου θα κλαίει για πάντα.

[singleparent]
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Wednesday, 28 June 2023

Πώς μπορούμε να πούμε στα παιδιά ότι δεν θα πάμε διακοπές γιατί δεν έχουμε χρήματα;

Είτε μπορέσουμε να πάμε διακοπές είτε όχι, το σημαντικό είναι να αποφύγουμε να κάνουμε πράγματα που μας πίεζαν όλον τον υπόλοιπο καιρό και να αφιερώσουμε ποιοτικό χρόνο στην οικογένειά μας.
    Μετά το κλείσιμο των σχολείων, τα παιδιά έχουν ανάγκη από ξεκούραση και αλλαγή παραστάσεων, δηλαδή διακοπές!
Πώς όμως μπορούμε να τους πούμε ότι δεν θα πάμε διακοπές γιατί δεν έχουμε χρήματα, χωρίς να τα στεναχωρήσουμε και να αισθανθούν μειονεκτικά;

    Τα τελευταία χρόνια η χώρα μας βρίσκεται σε δύσκολή οικονομική κατάσταση, πράγμα που μας έχει επηρεάσει όλους, δημιουργώντας άγχος, ανασφάλεια για το μέλλον, ακόμα και δυσκολία βιοπορισμού. Έτσι, η οικογένεια καλείται να επαναπροσδιορίσει και να οριοθετήσει στενότερα τις ανάγκες της.

    Μέσα σε όλη αυτή την ανακατάταξη είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι η ευτυχία μας δεν εξαρτάται αποκλειστικά από το χρήμα.

Υπάρχουν εναλλακτικές μορφές διασκέδασης που μπορούν να μας δώσουν ίσως και μεγαλύτερη ευχαρίστηση,  φέρνοντάς μας πολύ κοντά στα αγαπημένα μας πρόσωπα και χωρίς να χρειαστεί να ξοδέψουμε χρήματα.
Καταρχήν θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι πολλές από τις υλικές ανάγκες των παιδιών έχουν δημιουργηθεί για να υποκαθιστούν τεχνητά την απουσία των γονιών.
Έτσι, για τα παιδιά είναι σημαντικό την περίοδο του καλοκαιριού, ακόμα και αν δεν πάτε διακοπές, να φροντίσετε να περάσετε πολύ χρόνο μαζί τους. Η παρουσία των γονιών χρειάζεται να είναι πιο ουσιαστική, μη αποφεύγοντας παράλληλα την έκθεση των παιδιών στη σημερινή δύσκολη οικονομική κατάσταση, χωρίς όμως υπερβολές.
    Οι διακοπές μπορούν να σας αγχώσουν πολύ προσπαθώντας να οργανώσετε και να προβλέψετε τα πάντα. Μπορείτε όμως να κάνετε ολιγοήμερες διακοπές σε κοντινούς προορισμούς με χαμηλό κόστος πρόσβασης (πχ. με το αυτοκίνητο) και διαμονής (πχ. κάμπινγκ).
Ακόμα όμως και αν δεν υπάρχει η αυτή η δυνατότητα, θα μπορούσατε να γίνετε τουρίστες στην πόλη σας!
Θα ήταν ωραίο και εποικοδομητικό να επισκεφθείτε μουσεία, παραλίες και άλλες τουριστικές ατραξιόν, μαθαίνοντας παράλληλα και την ιστορία του τόπου σας.  Επίσης, θα μπορούσατε να φέρετε τα παιδιά κοντά στη φύση, ακόμη κι αν δεν απομακρυνθείτε από το σπίτι, με μια βόλτα στο κοντινό πάρκο, κάνοντας ποδήλατο ή οργανώνοντας εκεί ένα πικνίκ.
    Μένοντας στο σπίτι, θα μπορούσατε να δώσετε έμφαση και σε μικρές καθημερινές δραστηριότητες, που λόγω πίεσης χρόνου δεν κάνατε σωστά, όπως πχ. να δώστε σημασία στον καλό ύπνο, την υγιεινή διατροφή, την άσκηση αλλά και το παιχνίδι. Δίνοντας μεγαλύτερη έμφαση στις διαπροσωπικές σας σχέσεις μπορείτε να κάνετε δραστηριότητες που να αφορούν όλη την οικογένεια.
Επίσης, το γεγονός ότι δεν θα πάτε διακοπές μπορεί να σας δώσει το έναυσμα να κάνετε αλλαγές στο σπίτι σας, κάνοντάς το ένα χώρο χαλάρωσης και άνεσης. Οι αλλαγές δεν είναι απαραίτητα πολυδάπανες, καθώς χρησιμοποιώντας το διαδίκτυο μπορείτε εύκολα να ψάξετε μαζί με τα παιδιά να βρείτε δημιουργικές και σχεδόν ανέξοδες συνθέσεις και κατασκευές που θα αλλάξουν και θα κάνουν πιο ευχάριστο το χώρο σας.
    Είτε μπορέσουμε να πάμε διακοπές είτε όχι, το σημαντικό είναι να αποφύγουμε να κάνουμε πράγματα που μας πίεζαν όλον τον υπόλοιπο καιρό και να αφιερώσουμε ποιοτικό χρόνο στην οικογένειά μας.

Στέλλα Σμπώκου
boro

Sunday, 26 June 2016

Με παραμύθια δεν ταΐζεις τα νηστικά παιδιά της Δραπετσώνας ή της Πάτρας...

Η κοινωνική κατρακύλα συνεχίζεται (γροθιά στο στομάχι)...
ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΤΙ ΑΛΛΟ ΝΑ ΠΟΥΛΗΣΕΙ 
ΚΑΙ ΚΑΤΕΦΥΓΕ ΣΤΟ ΚΟΡΜΙ ΤΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΑΐΣΕΙ  ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ.

Ευγένιος Ανδρικόπουλος

Φθίνουν μέρα με την ημέρα οι ηθικές αξίες σε αυτό το βαθμό ώστε πλέον το ανήθικο να φαντάζει αναγκαίο κακό. Και φθίνουν εκεί όπου η οικονομική εξαθλίωση έχει παραβιάσει ανοιχτές θύρες για να εισβάλλει σε ανοχύρωτους ανθρώπους των λαϊκών μαζών όπου:
Οι ανυπόταχτοι προσφεύγουν στην αυτοκτονία και οι ευάλωτοι γιατί σέρνουν πίσω στην ουρά τους την ευθύνη ανθρώπινων ζωών, παραδίδονται στις σεξοβόρες ορέξεις των χορτάτων λύκων.
Κάπως έτσι μια όμορφη και διαζευγμένη μητέρα στην Πάτρα ομολόγησε στους υπευθύνους του Συλλόγου Φωτεινό Αστέρι πως εκδόθηκε τουλάχιστον μία φορά προκειμένου να θρέψει τα παιδιά της!
Η έκπληξη δεν βρίσκεται στη πράξη αυτή καθ’ εαυτή δεδομένου πως ό,τι είχε πλέον να πουλήσει στην καπιταλιστική αγορά ήταν μόνο το κορμί της.
Η έκπληξη ήταν στις ενοχές της που την κυνηγούσαν ανελέητα και κάτω από τη βαριά σκιά τους βρέθηκε στους χώρους του Φωτεινού Αστεριού τρέμοντας από τα ρίγη σαν να είχε κάνει φόνο.... Ή μήπως είχε κάνει και το θύμα ήταν ο ιδιος της ο εαυτός… 
Η γυναίκα αυτή κατά τον επικεφαλής του Συλλόγου Χρήστο Σπηλιόπουλο έχει πλέον ξεπεράσει τον Ρουβίκωνα και είναι ζωντανή νεκρή. Επιστροφή πλέον δεν έχει.
Η δεύτερη και η τρίτη φορά εφαρμόζει πολύ πιο εύκολα στα μέτρα των νέων αξιών σου που ως πριν απέρριπτες μετά βδελυγμίας.... Το τελευταίο δάκρυ της θα στέγνωσε πάνω στη φωτιά που της άναψαν οι ανάγκες της.
Γνωρίζει πως τα δυο κοριτσάκια της τριών και τεσσάρων ετών θα την περιμένουν κάθε ημέρα με το στόμα ανοιχτό σαν πιτσουνάκια. Και δεν της επιτρέπεται τα χέρια της να είναι άδεια. Κάτι για το οποίο ουδείς δικαιούται να τη δικάσει πολλώ δε μάλλον εγώ.... 
............
Στη καλλίτερη έκδοση. Γιατί στη χειρότερη της κουνούσαν το δάχτυλο λέγοντάς της πως μαζί τα φάγανε....
Μόνο που με παραμύθια δεν ταΐζεις τα νηστικά παιδιά της Δραπετσώνας ή της Πάτρας.... Με παραμύθια ταΐζεις τα παιδιά της Εκάλης και τους πελάτες ψηφοφόρους σου....
............
Αν χρειαστεί αντί στα δύο το ψωμί θα το κόψουμε στα τέσσερα αλλά δεν θα πέσουμε ούτε και θα σε αφήναμε ποτέ να πέσεις στα τέσσερα....
περισσότερα εδώ: klydonas
το βρήκαμε στην αγαπημένη μας Ιδεοπηγή

Saturday, 16 April 2016

Ο ακήρυχτος ενδοοικογενειακός πόλεμος
με θύματα τα παιδιά

Αύξηση των κρουσμάτων κακοποίησης και παραμέλησης ανηλίκων λόγω της οικονομικής κρίσης - Η σκληρή πραγματικότητα των αριθμών

Είναι γεγονός πως η οικονομική κρίση χτυπά περισσότερο τους αδύναμους. 
Και ποιος είναι ποιο αδύναμος από ένα παιδί; Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερα παιδιά γίνονται θύματα κακοποίησης μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, καθώς έχει διαπιστωθεί πως στις περιόδους οικονομικής κρίσης, οι σχέσεις στις οικογένειες γίνονται πιο δύσκολες και σε πολλές περιπτώσεις αυξάνονται τα προβλήματα παραμέλησης και βίας σε βάρος των παιδιών.

Της Μαρίας Ζαχαροπούλου

Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους, αφού την τελευταία τριετία, μόνο στην Εισαγγελία Ανηλίκων της Αθήνας, καταγράφεται αύξηση 30% στις υποθέσεις κακοποίησης και παραμέλησης ανηλίκων. Είναι χαρακτηριστικό πως από το 2009 έως και το 2012 είχαν φτάσει στην Εισαγγελία Ανηλίκων 2.620 υποθέσεις, δηλαδή περίπου 600 το χρόνο. Από το 2013 έως και το 2015 ο αριθμός των υποθέσεων εκτινάχθηκε καθώς αγγίζει τις 900 το χρόνο.
Το 2015, 102 παιδιά απομακρύνθηκαν από 74 οικογένειες που κρίθηκαν ακατάλληλες ενώ, ήδη, το 2016 απομακρύνθηκαν από 14 οικογένειες, 20 παιδιά.
«Πολύ μεγάλο ρόλο παίζει η κρίση. Η εξαθλίωση στο οικογενειακό περιβάλλον προκαλεί εκρήξεις βίας, που πολλές φορές συνδέονται με χρήση αλκοόλ, ναρκωτικά, αλλά και ψυχολογικά προβλήματα…», λέει η εισαγγελέας ανηλίκων Ευθυμία Βερροιώτου, υπογραμμίζοντας ότι «η απομάκρυνση των παιδιών από τις οικογένειες τους δεν είναι οριστική παρά μόνο σε πολύ εξαιρετικές περιπτώσεις. Πολλές φορές η απομάκρυνση του παιδιού λειτουργεί σε πολλούς γονείς καταλυτικά. Κάνουν προσπάθεια για να κερδίσουν το παιδί τους πίσω και τους δίνεται αυτή η ευκαιρία».
Όπως λένε οι ειδικοί, πολλοί γονείς λόγω των οικονομικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν, αισθάνονται απόγνωση και μετατρέπονται σε θύτες με εύκολα θύματα τα ίδια τους τα παιδιά. Καθημερινά φτάνουν στο γραφείο του εισαγγελέα περιπτώσεις κακοποίησης και παραμέλησης παιδιών. Παιδιά που γίνονται αποδέκτες βίαιων συμπεριφορών και άλλα που ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες υγιεινής και σε πολλές περιπτώσεις υποσιτίζονται.
Στην Εισαγγελία φτάνουν και ολόκληρες οικογένειες που βρίσκονται σε κρίση με σοβαρά θέματα επικοινωνίας τόσο μεταξύ των γονιών, όσο και με τα παιδιά τους και οι αρμόδιες αρχές κάνουν προσπάθεια, ώστε να βοηθήσουν να βρεθεί λύση μέσω συμβουλευτικών προγραμμάτων ή και προγραμμάτων απεξάρτησης σε πολλές περιπτώσεις.

Τα περιστατικά σεξουαλικής κακοποίησης, που καταγράφονται είναι λιγότερα σε σχέση με τις υπόλοιπες περιπτώσεις, ωστόσο αφήνουν πίσω τους παιδιά ράκη που χρειάζονται μεγάλη βοήθεια από τους ειδικούς και δίνουν αγώνα ζωής για να καταφέρουν να κάνουν το επόμενο βήμα. Πάντως, αίσθηση προκαλούν, όπως λέει η κ. Βερροιώτου, οι περιπτώσεις μητέρων που «εκβιάζουν» για να πετύχουν διατροφή από τον πρώην σύζυγο κατηγορώντας τον ψευδώς για σεξουαλική κακοποίηση του παιδιού.

Το θέμα της κακοποίησης εξακολουθεί να παραμένει ταμπού αφού σε ποσοστό 80% με 85% οι καταγγελίες που φτάνουν στις αρμόδιες αρχές είναι ανώνυμες, ενώ ακολουθούν τα συγγενικά πρόσωπα και οι δάσκαλοι ή καθηγητές.

Οι ελλείψεις καθυστερούν τις διαδικασίες


Κάθε καταγγελία προϋποθέτει έρευνα, ώστε οι αρμόδιες υπηρεσίες να διαπιστώσουν τη βασιμότητα της και να ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα για το καλό του παιδιού. Και εδώ έρχονται να προστεθούν οι μεγάλες ...
............
η συνέχεια εδώ: newsbeast

Tuesday, 23 February 2016

Μητέρες χτυπούν πόρτες και παρακαλούν
συλλόγους και αγνώστους για λίγο γάλα

Στην Αχαϊκή πρωτεύουσα πεινάνε 4.000 παιδιά, 
ηλικίας από 3 μηνών έως 14 ετών

Τα μεγαλύτερα και αθώα θύματα της παρατεταμένης κρίσης στην Ελλάδα και δη στην Πάτρα, είναι τα παιδιά, η πιο ευαίσθητη πληθυσμιακή ομάδα, που αντιμετωπίζει την κατάθλιψη αλλά και την πείνα.

Στην Αχαϊκή πρωτεύουσα πεινάνε 4.000 παιδιά, ηλικίας από 3 μηνών έως 14 ετών, με τις μητέρες να χτυπούν πόρτες και να παρακαλούν συλλόγους και αγνώστους για λίγο γάλα, όπως αποκάλυψε στο patrastimes.gr, ο πρόεδρος από το Φωτεινό Αστέρι, το οποίο από 400 παιδιά που είχε αναλάβει μέχρι τα Χριστούγεννα του 2015, σήμερα καλείται να καλύψει τις διατροφικές ανάγκες 780 παιδιών.

Αύξηση 100% μέσα σε μόλις δύο μήνες!

Την ίδια ώρα οι κοινωνικοί λειτουργοί του συλλόγου που προσφέρουν εθελοντική εργασία, δίνουν μάχη να βγάλουν τα παιδιά από την κατάθλιψη, αλλά δυσκολεύονται, αφού το μόνο που βιώνουν είναι το δράμα της ανεργίας και της φτώχειας των άνεργων γονέων τους, την ανάγκη να τρέφονται από ξένους και πολλές φορές λόγω μη κατάλληλου πρωινού και ενδυμασίας ντρέπονται να πάνε σχολείο.

Πηγή: patrasTimes.gr

Tuesday, 30 June 2015

Μην αφήσετε τον πανικό να διεισδύσει στο σπίτι σας. Θωρακίστε τον ψυχισμό της οικογένειάς σας

Τις τελευταίες μέρες έχουμε γίνει θεατές μιας σειράς κατακλυσμιαίων γεγονότων που έχουν ενσκήψει σαν χιονοστιβάδα στη χώρα μας ....

Από τη Δευτέρα ξεκινά έλεγχος κεφαλαίων, τράπεζες κλειστές , ράφια των σούπερ μάρκετ που αδειάζουν, ουρά στα βενζινάδικα... μια κατάσταση πρωτόγνωρη που αιωρείτο σαν απειλή, αλλά κανένας δεν πίστευε ότι θα συμβεί στη χώρα μας και να που έφθασε η στιγμή να την βιώσουμε.
Ο πολύπαθος ελληνικός λαός ορθώνει το ανάστημα του στους κραταιούς της Ευρώπης για τη διεκδίκηση του δικαίου.
Η ανασφάλεια είναι διάχυτη, η αγωνία όλων μάς κάνει να κρεμόμαστε από τα χείλη των αρμοδίων και οι δέκτες της τηλεόρασης είναι ανοικτοί μέχρι πρωίας.
Οι συζητήσεις εδώ και μέρες δίνουν και παίρνουν .... Αγωνία , ανασφάλεια, φόβος, θυμός, μουδιασμένο συναίσθημα μας κάνουν με κομμένη ανάσα να παρακολουθούμε τις εξελίξεις .... Το άγχος καιροφυλακτεί, εισβάλλει πάλι στη ζωή των πολιτών σαν μια φυσιολογική αντίδραση σε αυτά που συμβαίνουν....
Χρειάζεται να θωρακίσουμε το ψυχισμό μας, να διαχειριστούμε το άγχος, την αγωνία και την ανασφάλεια μας. Η αυτοσυγκράτηση, ο αυτοέλεγχος και η θετική σκέψη θα είναι σύμμαχοι σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε.
Σ' αυτές τις δραματικές στιγμές που βιώνουμε οφείλουμε να θυμόμαστε ότι δίπλα μας στέκονται τα παιδιά μας, που με τα αθώα τους μάτια παρατηρούν τις αντιδράσεις μας, που δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει capital control, άδεια ATM, Grexit, τέλος προγράμματος, δημοψήφισμα κλπ. που βλέπουν διάχυτη την ανησυχία στην οικογένειά τους....
Τα παιδιά όμως έχουν ανάγκη να αισθάνονται τους γονείς τους δυνατούς να στέκονται δίπλα τους, να τους δημιουργούν την ασφάλεια και την σταθερότητα που έχουν ανάγκη για τη συναισθηματική τους ανάπτυξη.

Να θυμάστε ότι τα παιδιά με τη συμπεριφορά τους μας δείχνουν την ανησυχία ή την ψυχική τους οδύνη. Διαφυλάξτε λοιπόν τον ψυχισμό των παιδιών, αποφύγετε να τα εκθέτετε συνεχώς στις ειδήσεις ή σε συζητήσεις πανικού.

Στα μεγαλύτερα παιδιά με απλά λόγια εξηγήστε αυτό που συμβαίνει, δίνοντας τους την δυνατότητα να εκφράζουν τις απορίες τους, φροντίζοντας όμως να εισπράξουν μηνύματα ασφάλειας όχι μόνο από τα λόγια σας αλλά και από το ύφος και τις πράξεις σας.
Μην αφήνετε τον πανικό να διεισδύσει στην οικογένειά σας.
Το χαμόγελο των παιδιών σας είναι πηγή έμπνευσης και δύναμης ....

Από την Αλεξάνδρα Καππάτου
Ψυχολόγο - Παιδοψυχολόγο - Συγγραφέα
akappatou

Τι λέμε στα μικρά παιδάκια μας
για όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα τις μέρες αυτές

Στα μικρά, επειδή τα μεγαλύτερα έχουν ήδη διαμορφώσει άποψη. Δείτε εδώ:
Τις δικές τους απαντήσεις για την οικονομική κρίση και την επίλυσή της έδωσαν μαθητές της Ε΄και ΣΤ΄τάξης του 1ου Δημοτικού Σχολείου Καλαμαριάς της Θεσσαλονίκης, στο πλαίσιο μιας πρωτοβουλίας του Συλλόγου των Γονέων και Κηδεμόνων.
Γράφει ο Γιώργος Μόσχος*

Πρώτα από όλα θα πρότεινα να αποφεύγουμε να τους μεταφέρουμε λογικές θυμού και μίσους–επιθετικότητας για κάποιους που φαίνεται ότι «φταίνε» για τη σημερινή κρίση. Αρκετά έχουν χορτάσει να ακούνε κατηγόριες, από την κοινωνία των ενηλίκων.


Δεύτερο, επειδή η ανασφάλεια είναι κακός σύμβουλος (όλων μας) είναι σπουδαίο να τους επιβεβαιώσουμε την ασφάλεια της σχέσης μας και των συναισθημάτων μας
, που είναι ο καλύτερος πλοηγός στις δύσκολες φουρτούνες, όποτε και αν ξεσπάνε.

Τρίτο, θα έλεγα, να αποφεύγουμε να κάνουμε μπροστά τους διαλόγους πανικού για το χρήμα και την οικονομική κατάσταση. Αντίθετα, χρειάζεται να περάσουμε στα παιδιά, περισσότερο από ποτέ, το μήνυμα ότι δεν θα μας κάνει το χρήμα ευτυχισμένους αλλά η αίσθηση ότι ανήκουμε σε ομάδες και κοινότητες που μοιράζονται κοινά και όμορφα ιδανικά και νοιάξιμο για τον άλλο / την άλλη.


Και τέταρτο, προτείνω, αυτή την εβδομάδα -όπως και κάθε φορά που η κοινωνία μπαίνει σε συλλογική παράκρουση- να μην αφήνουμε την τηλεόραση να πλημμυρίζει τα σπίτια μας με τοξικότητα.


Ας περπατήσουμε μαζί με τα παιδιά στη φύση, ας παίξουμε, ας ακούσουμε τους ήχους, ας θαυμάσουμε τα χρώματα, ας σκαρφαλώσουμε ανηφόρες μαζί τους και ας τους υποσχεθούμε ότι η ύπαρξή μας θα αντέξει και θα ανθίζει σε κάθε καθεστώς, αρκεί να ποτίζεται τακτικά από την απόλαυση της ενεργητικής, δημιουργικής, αγωνιστικής και αλληλεπιδραστικής πραγμάτωσης της ανθρώπινής μας μοναδικότητας.
Ας χαιρόμαστε που υπάρχουμε, που είμαστε μαζί, που δεν τα παρατάμε στα δύσκολα και που, σε κάθε περίπτωση, είμαστε εμείς που ορίζουμε το νόημα και το περιεχόμενο της ζωής μας.


*Ο Γιώργος Μόσχος ασκεί τα καθήκοντα του Βοηθού Συνηγόρου του Πολίτη για τα Δικαιώματα του Παιδιού. Συμμετείχε ενεργά στο Ευρωπαϊκό Δίκτυο Συνηγόρων του Παιδιού του οποίου διατέλεσε και Πρόεδρος. Έχει συγγράψει εκπαιδευτικά εγχειρίδια για παιδιά και ενήλικες, εκθέσεις και επιστημονικά άρθρα σε θέματα συναφή με τα δικαιώματα των παιδιών και των νέων. Είναι πατέρας δύο παιδιών, από τα οποία διδάσκεται διαρκώς.


greekteachers

Tuesday, 16 June 2015

Πήγε να κλέψει από σούπερ μάρκετ για να ταΐσει το παιδί της!

Εικόνες εξαθλίωσης και ανέχειας στην καθημερινή ζωή μιας πόλης, όπου υπάρχει πείνα...


Φτώχεια και εξαθλίωση για πολλές οικογένειες της Πάτρας, με τα κρούσματα να είναι καθημερινά και να αποτυπώνουν όλα μαζί την ίδια εικόνα:
Το σκηνικό που θέλει ομάδες ανθρώπων, οικογένειες και συγκεκριμένες κοινωνικές κατηγορίες να έχουν φτάσει στα όρια της πείνας.
Τις προάλλες το περιστατικό που έγινε σε σούπερ μάρκετ της Πάτρας σόκαρε όσους έτυχε να είναι μπροστά: Μία μητέρα ενός ανήλικου παιδιού επιχείρησε να κλέψει δύο κονσέρβες, αλλά έγινε αντιληπτή από τους εργαζόμενους του καταστήματος.
Όταν την… έπιασαν στα πράσα η γυναίκα έβαλε τα κλάματα, μη μπορώντας να κρύψει ότι είχε φτάσει σε κατάσταση απόγνωσης, καθώς δεν είχε χρήματα για να ταΐσει το ανήλικο παιδί της.
Όπως είπε στους εργαζόμενους αναγκάστηκε να κλέψει για να δώσει φαγητό στο παιδί της που πεινούσε και που είχε να φάει για μέρες. Από τον τρόπο μάλιστα που τα έλεγε φάνηκε ότι η νεαρή αυτή μητέρα δεν έλεγε ψέματα.
Και δεν είναι το μοναδικό περιστατικό. Άνθρωποι πεινούν και έχουν φτάσει στα όρια της εξαθλίωσης, καταφεύγοντας είτε στους Κοινωνικούς Οργανισμούς του Δήμου, είτε σε συλλόγους και φορείς για να εξασφαλίσουν ένα πιάτο φαγητό ή τα είδη πρώτης ανάγκης για τις οικογένειες και τα παιδιά τους.

Σχετικά:
patrasevents

Sunday, 31 May 2015

Το δικό μου παιδί δεν μου περίσσευε.
Ξέρει κανείς έστω κι ένα παιδί που περισσεύει;

ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΤΕΡΚΕΝΛΗ

Ο πατέρας μου ο Γιάννης ήρθε από το Ικόνιο το 1922 – πρόσφυγας! Ο γιος μου ο Γιάννης έφυγε στο Εδιμβούργο το 2012 - μετανάστης! Χρειάσθηκαν 90 χρόνια για να επαναληφθεί η ίδια ιστορία. Σε νέους προορισμούς αυτήν τη φορά, μα το βίαιο κόψιμο από τις ρίζες παραμένει γεγονός.

Η ανταλλαγή των πληθυσμών το 1922 δημιούργησε στρατιές δυστυχισμένων που άφησαν τις εστίες τους και ήλθαν να φτιάξουν μια νέα ζωή, σε συνθήκες αντίξοες και όχι απαραίτητα φιλόξενες. Κι αν την προσφυγική γενιά του πατέρα μου η Ελλάδα δεν την καλωσόρισε, εμένα με υποδέχθηκε… μετά βαΐων και κλάδων, μου έδωσε την καλύτερη τροφή, μόρφωση, δυνατότητες.

Οταν ενηλικιώθηκα το 1978, λίγα χρόνια μετά την πτώση της χούντας, η Ελλάδα μου πρόσφερε μια νεαρή και πολλά υποσχόμενη δημοκρατία για να ζήσω με ασφάλεια, χρήματα και παιδεία.
Η γενιά μου θεώρησε όμως πολλά πράγματα δεδομένα. Καταχρασθήκαμε το παρόν μας και το μέλλον των αγέννητων παιδιών μας. Με αλαζονεία επενδύσαμε στην υπερκατανάλωση, εκπαιδευτήκαμε να είμαστε νεόπλουτοι, να απολαμβάνουμε όσα δεν δημιουργήσαμε. Φιλήδονοι και φυγόπονοι, εξαρτημένοι από γονείς και το Δημόσιο, δεν αντιληφθήκαμε ότι ροκανίζαμε το καραβόσκοινο που μας ένωνε με τα παιδιά μας και «σχεδόν ανεπαισθήτως», όπως λέει ο ποιητής, «εκλεισθήκαμεν από τον κόσμον τους έξω». Μέσα στην επίπλαστη ευημερία, πιστέψαμε ότι δεν είμαστε από αυτούς που μεταναστεύουν.
Γαλουχήθηκα με τον πόνο του νόστου, που όμως δεν γνώρισα προσωπικά. Ομως, η ιστορία επιφύλασσε τη δική της δυσάρεστη έκπληξη στο παιδί μου: έπρεπε ή να κρεμαστεί από τα φουστάνια μου ή να φύγει. Μα άλλα παιδιά δεν είχαν ούτε φουστάνια να κρεμαστούν… 
Τα καραβάνια της προσφυγιάς του 1922, έγιναν πτήσεις για προσχηματικά μεταπτυχιακά. Η Ελλάδα αδειάζει από τα παιδιά της που φεύγουν κυνηγώντας αυτοσεβασμό, αξιοπρέπεια, αυτάρκεια, εργασία.
Οι κυβερνήσεις εναλλάσσονται και ανταγωνίζονται μεταξύ τους ποια θα ανακαλύψει το φόρο που θα γίνει λιγότερο αντιληπτός, η Χρυσή Αυγή εκμεταλλεύεται την απόγνωση και εκπαιδεύει στη ξενοφοβία και το ρατσισμό, κι εμείς παρακολουθούμε τις ειδήσεις κι εξοικειωνόμαστε με λέξεις, όπως grexit, graccident, πτώχευση, δραχμή.
Δεν υπάρχουν κίνητρα για την επιστροφή των παιδιών αυτών. Κανένα συγκροτημένο σχέδιο ανάπτυξης, κανένα απολύτως πλάνο δημιουργικότητας, κανένα όνειρο και για όσα παραμένουν εδώ, εξαρτημένα από τους γονείς τους και με καλύτερη δυνατή προοπτική μια κακοπληρωμένη θέση στο Δημόσιο ή μια εξαθλιωμένη θέση στον ιδιωτικό τομέα. Σαν να μην ενδιαφέρει κανέναν κυβερνήτη μας η μαζική φυγή στο εξωτερικό. Σα να μη χρειαζόμαστε αυτά τα παιδιά.

Το δικό μου παιδί δεν μου περίσσευε. Ξέρει κανείς έστω κι ένα παιδί που περισσεύει;

Friday, 20 February 2015

Το success story της ΙΣΠΑΝΙΑΣ! Ο λαός κοιμάται
στους δρόμους. Κατά τα άλλα βγήκε από την κρίση!!!


Η φωτογραφία γίνεται viral στο Twitter την Πέμπτη και από εκεί την αναδημοσιεύουμε. Είναι μια εικόνα χίλιες λέξεις για το κατά πόσο η Ισπανία του υποτακτικού του Βερολίνου, Ραχόι, βγήκε από την κρίση, όπως μας λένε…

Ιδού το ισπανικό success story! Άνθρωποι, ολόκληρες οικογένειες, άστεγοι αναζητώντας προστασία κοιμούνται στους υπόγειους αυτοκινητοδρόμους.

Αυτό είναι το μέλλον που ονειρεύονται και για εμάς οι Βρυξέλλες, αυτό είναι το μέλλον μας εάν «πειθαρχήσουμε» στους παρανοϊκούς νεοφιλελεύθερους του Βερολίνου.
press-news

Saturday, 14 February 2015

«Καθημερινά με εγκαταλείπουν οι δυνάμεις μου.... Δεν θέλω να στείλω τα παιδιά μου σε ίδρυμα…»

«Δεν θέλω να στείλω τα παιδιά μου στο ίδρυμα» είναι η κραυγή αγωνίας του 37χρονου, που βλέπει να τον εγκαταλείπουν οι δυνάμεις του, όσο διαπιστώνει αδιαφορία απέναντι στον ίδιο και την οικογένειά του.
Πέντε χρόνια άνεργος, αναζητεί το μεροκάματο και δεν διστάζει να δουλέψει ακόμη και για 5 ευρώ, προκειμένου να εξασφαλίσει ένα πιάτο φαγητό για τον ίδιο, τη γυναίκα του και τα δύο πιτσιρίκια του, το κοριτσάκι του που είναι 18 μηνών και το αγοράκι του που είναι 8 μηνών.

 
Μοναδικοί συμπαραστάτες του το «Χαμόγελο του Παιδιού» και το παράρτημα του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού Αμαλιάδας, που τον βοηθάνε με τρόφιμα.
Όμως δεν περιορίζονται οι ανάγκες μόνο στο φαγητό. Ο λογαριασμός της ΔΕΗ έχει φθάσει τα 565 ευρώ και έπρεπε να τον είχε εξοφλήσει από τον προηγούμενο μήνα , αλλά δεν υπάρχουν τα χρήματα και φοβάται ότι σύντομα θα του κόψουν το ρεύμα.
Τα ενοίκια τρέχουν, για ένα σπίτι- μία κάμαρα επί της ουσίας, οι ανάγκες είναι αυξημένες και η καθημερινότητα μετατρέπεται σε καθημερινό Γολγοθά.
Την ίδια στιγμή το παράπονο του 37χρονου είναι ότι δεν έχει τη βοήθεια της εκκλησίας, παρά το γεγονός ότι όπως λέει ο ίδιος τη ζήτησε κατ’ επανάληψη.
«Ζήτησα βοήθεια από την εκκλησία, πήγα ότι χαρτιά μου ζήτησαν, αλλά τελικά δεν μου είπαν ότι δεν γίνεται τίποτα. Αρρώστησε το παιδί μου και ήμουν στο Νοσοκομείο του Πύργου και τελικά με βοήθησαν με τα φάρμακα το ‘Χαμόγελο του Παιδιού’ και ο Ερυθρός Σταυρός της Αμαλιάδας και ευχαριστώ πολύ την πρόεδρο την κα Μαρία Χριστοφόρου που μου πήρε τη μάσκα για το άσθμα του παιδιού μου. Πρέπει να πληρώσω το ρεύμα, το ενοίκιο και δεν έχω τίποτα, πώς θα ταΐσω τα παιδιά μου;» διερωτάται ο 37χρονος.
Τον στηρίζει λίγο η μητέρα του, αλλά και αυτή είναι μία άρρωστη γυναίκα. Από την άλλη, η σύζυγός του προσπαθεί να μεγαλώσει όσο καλύτερα γίνεται τα παιδιά αλλά και αυτή αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας μετά την τελευταία γέννα.
«Κάνω μεγάλο αγώνα για επιβίωση. Δουλεύω ακόμη και για 5 ευρώ μεροκάματο. Δεν μπορώ να κοιμηθώ τα βράδια και το πρωί σηκώνομαι και ψάχνω μήπως βρω κάποια δουλίτσα για να ταΐσω την οικογένειά μου. Μπορώ να πιάσω την πέτρα και να τη στύψω, η κοινωνία όμως είναι σκληρή» λέει με παράπονο ο 37χρονος.
Απευθύνθηκε και στο δήμο αλλά ούτε εκεί είχε αποτέλεσμα, αφού τον έχουν στο περίμενε και δεν βλέπει φως στον ορίζοντα.
«Καθημερινά με εγκαταλείπουν οι δυνάμεις μου. Σκέφτομαι πώς θα επιβιώσουμε. Δεν θέλω να στείλω τα παιδιά μου σε ίδρυμα. Παρακαλώ πολύ όποιον μπορεί να με βοηθήσει για να μπορέσω και εγώ να αναστήσω τα δύο αγγελούδια μου» είναι η έκκληση του 37χρονου προς την κοινωνία, με την ευχή να εισακουσθεί η φωνή του.

patrastimes

Monday, 20 October 2014

“Success Story”!!!
Οικογένεια με δυο παιδιά μένουν στο αυτοκίνητο!!

Τώρα μόλις, στην εκπομπή του Γιώργου Παπαδάκη, συμπολίτες μας δίνουν λύση στο πρόβλημα αυτής της οικογένειας!!
Απλοί πολίτες συγκινήθηκαν...
Η περιφέρεια Αττικής, υπόσχεται ότι θα βοηθήσει...
Το Κράτος, που οδηγεί οικογένειες πάμπολλες σε τέτοιες καταστάσεις, μιλάει για πλεόνασμα και “Success Story”!!!

Μετέτρεψαν το αυτοκίνητό τους σε σπίτι, τον σιδερένιο ουρανό του σε ταβάνι, τα καθίσματά του σε κρεβάτια.
Εκεί κοιμάται στριμωγμένο ένα ζευγάρι μαζί με τις δύο κόρες του, ηλικίας 16 και 14 ετών.
Ανάμεσα σε ταμπλό, τιμόνι, χειρόφρενο και πορτμπαγκάζ περνάει την καθημερινότητά της μια οικογένεια που το σοκ της πτώχευσης και της έξωσης την υποβίβασε αιφνιδιαστικά στην ανασφαλή κατάσταση του νεοάστεγου.
..................................
Ο πατέρας εργαζόταν σε αρτοβιομηχανία και η μητέρα ως σχολική τροχονόμος, ενώ στο παρελθόν είχε δουλέψει και ως τηλεφωνήτρια σε ραδιοταξί. Τα έφερναν βόλτα με σωστό οικονομικό κουμάντο, δίχως πολυέξοδες υπερβολές. Κατάφεραν το 2010 να αγοράσουν ένα μεταχειρισμένο αυτοκίνητο 20ετίας, ένα ταλαιπωρημένο Rover, για κάποιες μικρές μετακινήσεις, μια βόλτα με τα παιδιά.

Δεν φαντάζονταν τότε ότι απειλούνταν από την απόλυτη υποβάθμιση των υλικών συνθηκών της ζωής τους. Δεν διανοούνταν ότι κινδύνευαν, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, να μεταβούν βίαια από το στάτους του μικρομεσαίου στην κατάσταση του νεόπτωχου. Έβλεπαν μεν τα οικονομικά ζόρια να πυκνώνουν στη γειτονιά, στους φίλους, στους συγγενείς που τους προϊδέαζαν για τα χειρότερα, αλλά έλπιζαν. Νέοι και προκομμένοι ήταν, θα τα ξεπερνούσαν.


περισσότερα εδώ

Thursday, 16 October 2014

«Πάρτε το παιδί μου, δεν μπορώ να το ζήσω!»
Κάπως έτσι βγαίνει το «πλεόνασμα»!!

Ρόδος:
Πατέρας πήγε να παραδώσει το παιδί του στην Εφορία.
Ένας 35χρονος διαζευμένος πατέρας, σε πλήρη απόγνωση, έφθασε χθες στην Εφορία της Ρόδου αγκαλιά με το μικρό αγγελούδι του.

«Πάρτε το – είπε στους υπαλλήλους- δεν μπορώ να το ζήσω!». Τα τελευταία 300 ευρώ που του έβαλαν στον λογαριασμό του, τα άρπαξε η Εφορία. Οι διατάξεις του νόμου δεν κάνουν καμία εξαίρεση. Το σύστημα λειτούργησε άψογα. Χωρίς να υπολογίζει ανάγκες, παιδιά, αγώνες και  αγωνίες. Απλά τσακίζει. Όνειρα, ζωές και ελπίδες…

Η υπόθεση αυτή, που εκ των πραγμάτων αποτυπώνει μέρος του αδιεξόδου στο οποίο έχουν έρθει χιλιάδες οικογένειες στην περιοχή μας, εκτυλίχθηκε χθες το πρωί, με πρωταγωνιστές έναν 35χρονο συμπολίτη μας, σε πλήρη απόγνωση, (ο οποίος διατηρούσε παλαιότερα επιχείρηση) τις κρατικές υπηρεσίες του υπουργείου οικονομικών και την Τράπεζα η οποία δέσμευσε σε απίστευτο χρόνο, το ποσό που είχε κατατεθεί και προορίζονταν για την καθημερινή επιβίωση του μικρού παιδιού και του πατέρα του.
Το ποσό είχε κατατεθεί από τη μητέρα του 35χρονου που διαμένει σε άλλη περιοχή της χώρας μας με στόχο να βοηθηθεί ο ίδιος και να μπορέσει να ανταποκριθεί στα καθημερινά του έξοδα. Ο λογαριασμός της τράπεζας, ενώ παλαιότερα ήταν μισθοδοτικός κι είχε δηλωθεί ως «ακατάσχετος» δεν επικαιροποιήθηκε για το 2014 με αποτέλεσμα η Εφορία να προχωρήσει χωρίς καμία καθυστέρηση στην κατάσχεση του ποσού αυτού.
Σε πλήρη αδιέξοδο και απόγνωση
Ο συμπολίτης μας, απόλυτα συνειδητοποιημένος για την πράξη του, έφθασε χθες το πρωί στα γραφεία της Δημόσιας Οικονομικής Εφορίας Ρόδου και αφού κατευθύνθηκε έχοντας στην αγκαλιά του ένα υπέροχο κατάξανθο αγγελούδι μόλις ενάμιση ετών το οποίο κοιμόταν στον ώμο του, ανέβηκε τα σκαλιά του πρώτου ορόφου της Δ.Ο.Υ Ρόδου και κατευθύνθηκε στο γραφείο του έφορου κ. Νίκου Καλογερόπουλου.

Ο 35χρονος, ξεκαθάρισε ότι με τα χρήματα αυτά, θα μπορούσε να περάσει για το επόμενο χρονικό διάστημα και να καλύψει τα βασικά έξοδά του για τον ίδιο και το παιδάκι του, καθώς έχει την επιμέλειά του.
Με εξαιρετικά ήρεμο ύφος, ενημέρωσε τον Έφορο, ότι βρίσκεται σε πλήρη αδιέξοδο αφού είναι άνεργος εδώ και καιρό και σημείωσε ότι αν τα χρήματα δεν μπορέσουν γρήγορα και πάλι να περάσουν στην κατοχή του, τότε ήταν αποφασισμένος να φθάσει στο σημείο ακόμα και να αφήσει στην Εφορία το παιδί του(!) σε μια καθαρά συμβολική κίνηση διαμαρτυρίας, μια και το ίδιο το κράτος ήταν αυτό που του στέρησε  το δικαίωμα ακόμα και να του παρέχει ακόμα και τα ελάχιστα από τα βασικά αγαθά που χρειάζεται ένας άνθρωπος.
Ο έφορος Ρόδου, φανερά έκπληκτος από την κατάσταση που αντιμετώπισε, του εξήγησε αφού κουβέντιασε για μεγάλο χρονικό διάστημα μαζί του, ότι σε βάρος του εφαρμόστηκε η προβλεπόμενη διαδικασία καθώς έχει χρέη προς την Δημόσια Οικονομική Εφορία Ρόδου.
Ο 35χρονος ζήτησε εξηγήσεις για ποιο λόγο του κατέσχεσαν το ποσό και όπως δήλωσε στη «Ροδιακή» λίγο αργότερα, έπεσε από τα σύννεφα όταν τον πληροφόρησαν ότι έπρεπε να… επικαιροποιήσει τον ακατάσχετο λογαριασμό που είχε δηλώσει πριν από αρκετό καιρό!
Τώρα, αναμένεται να γίνει διαδικασία αποδέσμευσης του ποσού αυτού, αλλά οι πιθανότητες να επιστραφεί και πάλι στον λογαριασμό του είναι ελάχιστες.

Τι δήλωσε ο ίδιος στη «Ροδιακή»
Αμέσως μετά την συνάντηση του με τον διευθυντή της Δ.Ο.Υ Ρόδου ο 35χρονος, βρήκε το κουράγιο να μιλήσει στη «Ροδιακή» και να περιγράψει με νηφάλιο τρόπο το αδιέξοδο στο οποίο βρέθηκε.

........................................
περισσότερα εδώ

Wednesday, 1 October 2014

Στην απόλυτη φτώχεια 5μελής οικογένεια
Άστεγοι για 18 μέρες στην παραλία με τρία μικρά παιδιά

Το δικό της «Γολγοθά ανεβαίνει» μια πενταμελής οικογένεια στο Ρέθυμνο λόγω σοβαρών οικονομικών προβλημάτων, τα οποία την έχουν φέρει στα όρια της επιβίωσης, αφού πέρα από το πρόβλημα της στέγης έρχεται αντιμέτωπη ακόμη και με την πείνα!
01
Η απόλυτη φτώχεια μέσα στην οποία ζουν τρία μικρά παιδιά ξεπερνά ακόμη και τα όρια της φαντασίας αφού η οικογένεια έζησε για 18 μέρες στην παραλία, καθώς δεν είχε χρήματα να πληρώσει το ενοίκιο της!
Σ’ ένα υπόγειο μιας πολυκατοικίας στον Πλατανιά έχει βρει καταφύγιο ο 26χρονος Ηρακλής με την 21χρονη σύζυγο του Μαρία και τα τρία παιδιά τους, τη Γαβριέλα 6 ετών, τη Νεκταρία 4 και την Ευθαλία 2 ετών.
Εκείνο που κάνει εντύπωση με την πρώτη ματιά είναι ότι η Μαρία, παρά το νεαρό της ηλικίας και των δυσκολιών που αντιμετωπίζει, καταφέρνει από το απόλυτο τίποτα να στήσει το σπίτι τους, αξιοποιώντας ό,τι έχουν καταφέρει να μαζέψουν.
Ωστόσο, μπορεί στα πρόσωπα των τριών παιδιών να υπάρχει το χαμόγελο και να είναι εμφανής η περιποίηση που έχουν από τη νεαρή μητέρα τους, όμως το πρόβλημα είναι πολύ σοβαρό καθώς κανείς από τους δύο γονείς δε γνωρίζει αν την επόμενη μέρα θα μπορέσουν να τους προσφέρουν ακόμη και το γάλα τους.
 
03
 
Η αγγελία που έκανε γνωστό το πρόβλημα
Εξαιτίας μιας αγγελίας που δημοσιεύθηκε στον τοπικό τύπο, έγινε γνωστό το πολύ σοβαρό πρόβλημα της οικογένειας του Ηρακλή Μουκάνη, που τις τελευταίες μέρες ζει  σ’ ένα νοικιασμένο υπόγειο στον Πλατανιά. Η αγγελία που αναφέρει: «Άνεργος με 3 κοριτσάκια ζητά να του χαρίσουν babylino, γάλατα, τρόφιμα και ρούχα για τα κοριτσάκια», καταφέρνει να περιγράψει έστω και με λίγες λέξεις το πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο άνεργος πατέρας και η σύζυγός του, οι οποίοι δεν μπορούν να προσφέρουν στα παιδιά τους ούτε τα βασικά.
Τα τρία τελευταία χρόνια ζουν από τα λίγα χρήματα που ο ίδιος κερδίζει πουλώντας μικροπράγματα στους δρόμους του Ρεθύμνου και από τη βοήθεια κυρίως σε τρόφιμα που τους δίνεται από το Φιλόπτωχο Ταμείο της Μητρόπολης Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου.
 
18 μέρες ΑΣΤΕΓΟΙ στην παραλία
Με τρία ανήλικα παιδιά 2, 4, και 6 ετών έζησαν για 18 μέρες στην παραλία του Σταυρωμένου, αφού δεν είχαν χρήματα να πληρώσουν το ενοίκιο τους κι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το σπίτι που έμεναν.
«Τα τελευταία 7 χρόνια που ζούμε στο Ρέθυμνο, έχουμε κάνει 20 μετακομίσεις, γιατί δεν μπορούμε να είμαστε συνεπείς στο ενοίκιο μας», είπε ο Ηρακλής τονίζοντας ότι η δυσκολότερη γι’ αυτούς στιγμή, ήρθε φέτος το καλοκαίρι όταν χρειάστηκε να «κατασκηνώσουν» 18 μέρες στην παραλία του Σταυρωμένου, όπου επειδή η θέα της άστεγης οικογένειας ενοχλούσε τους τουρίστες παρακείμενου ξενοδοχείου, προσπάθησαν να κρύψουν τη φτώχεια τους πίσω από το ιερό εκκλησίας που βρίσκεται επίσης στην περιοχή.
«Είχαμε στρώσει δυο κουβερτούλες στην παραλία κι εκεί ζούσαμε με τα παιδιά μέχρι να συμπληρωθούν οι μέρες και να πάρουμε το τριμηνιαίο επίδομα για τους τρίτεκνους, το οποίο και δώσαμε προκειμένου να μπούμε στο σπίτι που είμαστε τώρα».
Η οικογένεια Μουκάνη ήδη λαμβάνει βοήθεια από το Φιλόπτωχο, η οποία μεταφράζεται σε μερικές τσάντες τρόφιμα και λίγα ευρώ το μήνα. Μετά τη δημοσιοποίηση του προβλήματος επιβίωσης που αντιμετωπίζει, της έγινε εγγραφή και στο Κοινωνικό Παντοπωλείο της Π.Ε. Ρεθύμνου.
«Τους ευχαριστώ όλους, αλλά συνεχίζω να ζητώ βοήθεια γιατί οι ανάγκες των τριών παιδιών μου είναι μεγαλύτερες», είπε ο πατέρας τον τριών ανηλίκων.
 
«Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η στέγη»
Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η πενταμελής οικογένεια είναι το πρόβλημα της στέγης αφού λόγω της ανεργίας δεν υπάρχει συνέπεια στην πληρωμή του ενοικίου κι έτσι αναγκάζονται να μετακομίζουν συνέχεια. «Σε κάθε σπίτι ζούμε λίγους μήνες, αλλά πολύ γρήγορα μαζεύουμε τα πράγματά μας και φεύγουμε αφού δεν μπορούμε να πληρώσουμε. Αν λυθεί το πρόβλημα της στέγης πιστεύω ότι όλα θα είναι καλύτερα» είπε πολλές φορές ο ίδιος, τονίζοντας ότι ανησυχεί πολύ για το χειμώνα που έρχεται, καθώς φοβάται μήπως για μια ακόμα φορά βρεθούν στο δρόμο…
 
«Δεν είχαμε λεφτά για σχολικά και δεν γράψαμε το παιδί στο νηπιαγωγείο»
 Με αφοπλιστική ειλικρίνεια ο Ηρακλης Μουκάνης, τόνισε ότι πρώτα έπρεπε να εξασφαλίσει στέγη κι ύστερα να σκεφτεί το νηπιαγωγείο που έπρεπε να γράψει την 6χρονη Γαβριέλα. «Λόγω της αγγελίας μου τηλεφώνησαν ότι θα μου στείλουν σχολικά κι έτσι θα πάει το παιδί στο σχολείο» είπε και συμπλήρωσε: «Από την αγγελία έχουμε δεχτεί αρκετά τηλεφωνήματα για βοήθεια, αλλά μας τηλεφωνούν μόνο μία φορά μας ρωτούν και δεν ξαναπαίρνουν. Μάλλον οι περισσότεροι δε μας πιστεύουν», είπε ο Ηρακλής, «το καταλαβαίνω όμως, γιατί κυκλοφορούν πολλοί απατεώνες αυτή την εποχή».

«Το ψυγείο μας είναι άδειο»
«Εμείς δεν είμαστε απατεώνες δε λέμε πως δεν έχουμε, ενώ έχουμε» είπε ο πατέρας των παιδιών και σηκώθηκε από θέση του ανοίγοντας ένα μικρό ψυγείο. «Κοίτα τι έχει μέσα» είπε. Το ψυγείο ήταν σχεδόν άδειο, πέρα από μερικές συσκευασίες  γάλα, μια κονσέρβα ντομάτας και απομεινάρια φαγητού, δεν υπήρχε κάτι άλλο.
Ο Ηρακλής με κόπο έκλεισε την πόρτα του ψυγείου, λέγοντας «είναι λίγο χαλασμένη και θέλει κόλπο…»
Δίπλα του βρίσκονταν η Μαρία που χαμήλωσε τα μάτια και χωρίς να κοιτά κανέναν αποσύρθηκε για λίγα λεπτά. Στην επιστροφή της και συνεχίζοντας να κρατά χαμηλά τα μάτια είπε με χαμηλή φωνή. «Δε θέλαμε αυτό, θέλαμε να ζούμε με αξιοπρέπεια, αλλά είναι δύσκολο. Κοίτα,» είπε, δείχνοντας παιδικές πάνες, «μας τα έφεραν για τη μικρή, εμείς δεν μπορούμε να πάρουμε γιατί είναι ακριβά».

Πουλάω στυλό και αναπτήρες
Ο για τρία χρόνια άνεργος Ηρακλής πουλάει στυλό και αναπτήρες στο δρόμο προσπαθώντας να εξασφαλίσει μερικά ευρώ, αφού δεν μπορεί να βρει δουλειά πουθενά.
Πριν από τρία χρόνια δούλευε αποθηκάριος σε επιχείρηση τροφίμων για 8 μήνες από την οποία απολύθηκε λόγω των προβλημάτων που αντιμετώπισε όταν χτύπησε στη μέση. Για την 8μηνη εργασία του στην επιχείρηση, έλαβε μόλις 8 ένσημα, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να επισκεφτεί γιατρό.
Προσπαθώντας να ανταπεξέλθει στα υψηλά έξοδα, ξεκινά από τον Πλατανιά και κατεβαίνει στην πόλη του Ρεθύμνου όπου με μερικά στυλό, αναπτήρες και χαρτομάντιλα προσπαθεί να βγάλει κέρδος και να εξασφαλίσει το φαγητό της ημέρας. Για να μείνουν χρήματα για το ενοίκιο, ούτε λόγος, αφού τα έξοδα της οικογένειας δεν καλύπτονται σε καμία περίπτωση.
Πάντως σε ερώτημα για το αν παίρνουν βοήθεια από τις οικογένειες τους, η απάντηση ήταν ότι και στις δύο οικογένειες, που η μία βρίσκεται στα Χανιά και η άλλη στον Πειραιά, η οικονομική κατάσταση είναι εξίσου τραγική.

«Ζητώ τη συνδρομή των συμπολιτών μου»
«Βρισκόμαστε σε τραγική κατάσταση. Ζητώ τη συνδρομή των συμπολιτών μου αφού μόνος μου, χωρίς δουλειά, δεν μπορώ να στηρίξω την οικογένειά μου. Ακόμη και ένα πακέτο μακαρόνια αποτελεί μεγάλη βοήθεια για εμάς», είπε μεταξύ άλλων ο πατέρας των τριών παιδιών ο οποίος επαναλάμβανε ξανά και ξανά ότι δεν είναι απατεώνας και ότι δε ζητά χρήματα αλλά τρόφιμα ρούχα και πάνες για τα παιδιά του.
Πάντως το τηλέφωνο του Ηρακλή Μουκάνη για όποιον επιθυμεί να βοηθήσει την πενταμελή οικογένεια του, είναι 694 329 36 38.

ΑΘΗΝΑ ΠΕΤΡΑΚΑΚΗ

Thursday, 18 September 2014

«Ευχόμασταν το παιδί μας να ΜΗΝ πετύχει στις πανελλαδικές»

Το σκληρό πρόσωπο της ελληνικής πραγματικότητας αντικρίζουν αυτές τις μέρες δεκάδες απόφοιτοι των λυκείων, οι οποίοι μπορεί να πέτυχαν την εισαγωγή τους στα πανεπιστήμια, όμως η οικονομική αδυναμία των γονέων τους, τους αποστερεί το δικαίωμα στην ανώτερη και ανώτατη μόρφωση.

Σήμερα στη Ρόδο υπάρχουν πολλά παιδιά, τα οποία πέτυχαν μεν στις πανελλαδικές εξετάσεις για τα ΤΕΙ και τα ΑΕΙ, όμως εν τέλει θα φοιτήσουν σε κάποια σχολή του ΟΑΕΔ, διότι οι γονείς τους δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στις δαπάνες που απαιτεί το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα.
Οι περιγραφές που γίνονται από τα στελέχη των σχολών του ΟΑΕΔ της Ρόδου είναι αποκαλυπτικές:

«Ερχονται εδώ οι γονείς και με δάκρυα στα μάτια ζητούν να εξασφαλίσουμε μια θέση μαθητείας για τα παιδιά τους. Μας λένε ότι δεν έχουν χρήματα για να τα στείλουν στις σχολές που έχουν επιτύχει μέσα από τις πανελλαδικές εξετάσεις και προκειμένου να απαλύνουν την πικρία των παιδιών, προσπαθούν να τους βρουν μια άλλη θέση για σπουδές στο νησί μας».
Βέβαια, από την πλευρά τους τα στελέχη του ΟΑΕΔ (και των άλλων σχολών που λειτουργούν στη Ρόδο), αντιμετωπίζουν με κατανόηση το όλο πρόβλημα, ωστόσο την ίδια στιγμή είναι υποχρεωμένα να τηρήσουν το διαδικαστικό που αφορά στον τρόπο επιλογής των σπουδαστών για τα διάφορα τμήματα. «Υπάρχουν γονείς που μας λένε ότι ευχόντουσαν τα παιδιά τους να μην επιτύχουν στις πανελλαδικές, προκειμένου να αποφύγουν αυτή την τόσο δυσάρεστη στιγμή».
Το πρόβλημα είναι ακόμα πιο μεγάλο για τους γονείς εκείνους που έχουν παιδιά που σπουδάζουν και έχουν ήδη περάσει τα πρώτα εξάμηνα της φοίτησής τους.
Είναι χαρακτηριστική η περιγραφή που έκανε ένας γνωστός Ρόδιος παππούς προς τη «δημοκρατική»:
«Ο εγγονός μου βρίσκεται στο τέταρτο εξάμηνο των σπουδών του, όμως οι γονείς του είναι και οι δύο απλήρωτοι από τις δουλειές τους. Τους συντηρώ εγώ με τη σύνταξή μου, αλλά τα έξοδα έχουν φτάσει σε τόσο μεγάλο ύψος, ώστε πια είναι αδύνατο να συνεχίσω να δίνω χρήματα. Δεν φτάνουν για φαγητό, για φάρμακα, για νοίκια και για τις σπουδές του εγγονού. Ηδη, του το έχω πει και το παιδί ψάχνει να βρει δουλειά εκεί που σπουδάζει. Αν δεν βρει δουλειά, που να του εξασφαλίζει τα απαραίτητα χρήματα, τότε αναγκαστικά θα πρέπει να γυρίσει στη Ρόδο». Ο ίδιος τόνισε ότι «δεν είναι στο χαρακτήρα μου, αλλά τις νύχτες δεν μπορώ να κοιμηθώ και πολλές φορές με παίρνουν τα δάκρυα από την απογοήτευση γιατί ο εγγονός μου είναι πραγματικά άριστος μαθητής. Πώς καταντήσαμε έτσι;».
Ο πραγματικός αριθμός των παιδιών που βρίσκονται στην απελπιστική αυτή κατάσταση δεν είναι δυνατόν να υπολογιστεί, όμως στα σίγουρα είναι αρκετά μεγάλος.
Τα παιδιά, οι φοιτητές, οι πολίτες του “αύριο” της ελληνικής πραγματικότητας έχουν αρχίσει να χάνουν το δικαίωμα στην ανώτερη και ανώτατη εκπαίδευση. Δεν το χάνουν λόγω δικής τους αδυναμίας, αλλά εξαιτίας της ανικανότητας του ελληνικού δημοσίου να υποστηρίξει όλα αυτά τα παιδιά. Η οικονομική κρίση έχει αρχίσει να χτυπάει με το χειρότερο τρόπο το μέλλον της χώρας. Η οικονομική κρίση καθοδηγεί τα παιδιά στο να παραμείνουν για πάντα σε επαγγέλματα «δεύτερα».

 Νεκτάριος Καλογήρου

Friday, 31 January 2014

Είχαν ένα παρελθόν, ας τους βοηθήσουμε να βρουν ένα μέλλον! -"Ils ont eu un passé..." - They had a past, let’s help them to find a future…

They had a past, let’s help them to find a future…


Μια  εκστρατεία του Ιδρύματος Abbé Pierre , που παρουσιάζει αστέγους , δείχνοντάς μας το παρελθόν τους μέσα από το φωτογραφικό μοντάζ ...

Μια  ισχυρή εκστρατεία υπέρ αυτών των ανθρώπων
που ζουν στους δρόμους, παρά τον χειμώνα



Στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης, οι άστεγοι έχουν αυξηθεί δραματικά.
Σύμφωνα με στοιχεία του Δήμου Αθηναίων, αυτήν τη στιγμή στην πόλη υπάρχουν 20.000 άπορες οικογένειες. 
 
Ο 51χρονος Λάμπρος, ο οποίος έχασε τη δουλειά του, αδυνατούσε να πληρώσει το νοίκι του και μοιραία βρέθηκε στο δρόμο εξομολογήτε στο μιλά στο metrogreece.gr για την περιπέτειά του:
" Όλα ξεκίνησαν πριν δύο χρόνια, όταν ξαφνικά έχασα τη δουλειά μου. Ήμουν ξενοδοχοϋπάλληλος στην Αθήνα, έπαιρνα έναν αρκετά ικανοποιητικό μισθό , ο οποίος μου εξασφάλιζε και ένα ταξίδι ετησίως στο εξωτερικό, προκειμένου να βλέπω τα παιδιά μου που ζουν εκεί.
Πλέον δε μπορώ να κάνω τίποτα, ζω στον ξενώνα  του ΚΥΑΔΑ τους τελευταίους εφτά μήνες και μιλάω με τα παιδιά μου σπάνια, μέσω διαδικτύου, όποτε έχω αυτή τη δυνατότητα.
Για να μην τρελαθώ, προσπαθώ όσο μπορώ να γεμίζω το χρόνο μου με δραστηριότητες. Για να μην σκέφτομαι τι συνέβη ξαφνικά, από τη μία στιγμή στην άλλη. Συμμετέχω στη θεατρική ομάδα που δημιουργήσαμε στο ΚΥΑΔΑ και εργάζομαι εθελοντικά  συμμετέχοντας  καθημερινά στη διανομή του φαγητού σε άπορους και άστεγους" .
Ο Λάμπρος στέλνει το δικό του μήνυμα στην πολιτική ηγεσία.
«Καταστράφηκαν οι ζωές μας, τόσο απλά και εύκολα. Στην ηλικία που είμαι αδυνατώ να βρω δουλειά, όλες οι πόρτες στην αγορά εργασίας είναι κλειστές για μένα. Κανείς από του πολιτικούς δεν έδειξε το παραμικρό ενδιαφέρον για εμάς. Μιλάνε συνεχώς για ανάπτυξη και πολιτισμό Πως είναι δυνατόν να ζεις σ'αυτή τη χώρα, να  βλέπεις γύρω σου τόση φρίκη και να παριστάνεις τον πολιτισμένο;». 
Θα ήθελα να μπορoύσα να δώσω σε όλους αυτούς τους ανθρώπους μια στέγη μαζί με κάτι πιο σημαντικό την ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΤΟΥΣ πισω .
Ξερετε ποσο ευκολο ειναι να συμβει  στον καθένα μας;

daddycool2403

Wednesday, 22 January 2014

Θλίψη προκαλούν οι αριθμοί της δυστυχίας στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης

Οι αριθμοί της δυστυχίας στην Ελλάδα:
Οκτώ στους δέκα δεν έχουν χρήματα για βασικά τρόφιμα
Το 31% είναι αντιμέτωποι με τη φτώχεια
Σύμφωνα με έρευνα του Ινστιτούτου Μικρών Επιχειρήσεων της Γενικής Συνομοσπονδίας Επαγγελματιών Βιοτεχνών Εμπόρων Ελλάδος και της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης ... Praksis, αποτυπώνεται με τον πλέον αδυσώπητο τρόπο η εξαθλίωση της πλειονότητας των ελληνικών νοικοκυριών.
Σύμφωνα με τον Ελεύθερο Τύπο οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους:

  • Το 90% των Ελλήνων έχασε μεγάλος μέρος του εισοδήματός του
  • Το 31% είναι αντιμέτωποι με τη φτώχεια
  • Το 80% αναγκάστηκε να κάνει περικοπές σε βασικά είδη διατροφής
  • Το 50% δεν είναι σε θέση να καλύψει καθημερινές ανάγκες
  • Το 83% υποχρεώθηκε να κάνει περικοπές και στη θέρμανση του σπιτιού
  • Το 40% των πολιτών έχει μη εξυπηρετούμενα χρέη σε τράπεζες και ληξιπρόθεσμες οφειλές σε εφορίες
  • Ένας στους δύο Έλληνες αντιμετωπίζει τον κίνδυνο να βουλιάξει στα χρέη και να μην μπορεί να ανταποκριθεί στις φορολογικές του υποχρεώσεις.
attacktv.gr
το βρήκαμε εδώ: tro-ma-ktiko

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki