Sunday, 10 December 2023

Μην αναβάλλεις τη Χαρά των Μικρών Πραγμάτων

Μια από τις βασικές αιτίες που δεν χαιρόμαστε είναι ότι περιμένουμε να συμβεί κάτι σπουδαίο, μεγάλο, φοβερό και εκπληκτικό, για να πούμε «έχω αιτία να είμαι χαρούμενος». 
Άδικα περιμένουμε. Δεν πρόκειται να συμβεί τίποτα. 
Η ζωή είναι μικρά πολύ μικρά καθημερινά πράγματα. Εκεί είναι η ομορφιά της.
Μαθαίνουμε να μην αναβάλουμε την χαρά, περιμένοντας μια μεγάλη στιγμή. 
Η χαρά είναι κρυμμένη στο πρωινό ξύπνημα, στην χαραυγή, 
στον καφέ ή τσάι που φτιάχνεις ή πίνεις. 
Στην προσευχή που έχει ευχαριστία και δοξολογία. 
Σε ένα καντήλι που θα ανάψεις, σε ένα λιβάνι που θα μυρίσεις, 
στο φαγητό που ετοιμάζεις για σένα ή την οικογένεια σου.
Στην δουλειά που κάνεις ή μοιράζεσαι με άλλους ανθρώπους.
Στον περίπατο με έναν καλό φίλο ή το αγαπημένο μας ζώο. 
Στην βροχή που σε πλένει, 
στην γη που σε κρατά, 
στον αέρα που σε σκορπά, 
στη φωτιά που μέσα σου κεντά.
Στην χειραψία που είσαι παρών. 
Στην αγκαλιά που δεν είσαι απών. 
Στο φιλί που λαχταράς, 
στην ψυχή που αγαπάς 
στον έρωτα που δεν ρωτά.
Πάψε να τα αναβάλλεις όλα για μετά, δεν υπάρχει παρά μόνο στον νου σου, το μόνο που υπάρχει είναι το τώρα, και εσύ δυστυχώς έμεινες στο πουθενά.

Saturday, 9 December 2023

Οι άνθρωποι με τα πλατιά χαμόγελα κρύβουν χειμάρρους δακρύων στην καρδιά τους.

Χαίρεσαι μαζί τους, θαυμάζεις τη δυνατότητά τους και δε μπορείς να μην αναρωτηθείς: 
«Μα δεν έχουν προβλήματα;». 
Δίνουν την εντύπωση των αλαφροΐσκιωτων, αυτών που δεν έχουν επαφή με την πραγματικότητα.
"Minicuadro" - David Fernandez Saez
Αυτοί που γελούν δυνατά, έχουν περάσει δύσκολα
Τους βλέπεις να γελούν δυνατά, κάνουν θόρυβο από μακριά και πολύ πιθανόν να σε παρασέρνουν στο ρυθμό τους. Το γέλιο τους βαθύ και γάργαρο, σε κάνει να θυμάσαι πως κάπου εκεί έξω υπάρχει ευτυχία και χαρά. Ή απλώς πως κάπου εκεί, υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να δουν την ευτυχία στο καθετί.

Χαίρεσαι μαζί τους, θαυμάζεις τη δυνατότητά τους και δε μπορείς να μην αναρωτηθείς: «Μα δεν έχουν προβλήματα;». Δίνουν την εντύπωση των αλαφροΐσκιωτων, αυτών που δεν έχουν επαφή με την πραγματικότητα.
Παρεξηγημένοι για τη χαλαρότητα και την ξεγνοιασιά τους, μοιάζουν να μην ενδιαφέρονται για το τι θα πει ο κόσμος. Σαν να μη τους αγγίζει τίποτα και κανένας. Μέσα σ’ ένα μαγικό μπαλόνι, χαμογελούν και σκορπίζουν κουράγιο, ελπίδα και μια στάλα χαράς στον καθένα μας.
Αν πας πιο κοντά, φίλε μου, αν τολμήσεις και τους κοιτάξεις στα μάτια, θα τρομάξεις απ’ το βάθος που θα συναντήσεις. 
Στο βλέμμα αυτό, αν είσαι θαρραλέος, θα συναντήσεις κύματα πελώρια, καταιγίδες, σκοτάδια και πόνο. Ίσως, να θελήσεις να πάρεις τα μάτια σου από πάνω τους, αλλά δε θα τα καταφέρεις. Το χαμόγελό τους δε θα σ’ αφήσει να τους αφήσεις.
Οι άνθρωποι αυτοί δε φύτρωσαν έτσι. Μπορεί εσύ να τους βλέπεις να γελούν δυνατά χωρίς δισταγμό, αλλά τώρα δεν έχουν να χάσουν κάτι. Έχουν περάσει από τη Σκύλα και τη Χάρυβδη, έχουν πονέσει, έχουν ματώσει και τώρα έχουν φτάσει σε σημείο ανοσίας. Αυτό που εσύ γνωρίζεις είναι το αποτέλεσμα μιας μεγάλης μάχης κι ο νικητής είναι μπροστά σου.


Πέρασε ποτέ απ’ το μυαλό σου, πόσο κοστίζει ένα χαμόγελο; 

Για να μάθεις να γελάς αληθινά, έχεις γνωρίσει, τι σου έχει κλέψει το δάκρυ. Ζεις έναν πόλεμο με τον ίδιο σου τον εαυτό κι αυτοί οι άνθρωποι είναι οι καλύτεροι δάσκαλοι. Όσο πιο στιγματισμένος είσαι, τόσο πιο δυνατά θα γελάσεις. Γιατί τότε θα ξέρεις την αξία που έχει να παίρνεις και να δίνεις χαρά.
Δε θα θέλεις να σπαταλήσεις ούτε λεπτό σε μάταιες σκέψεις κι άσχημα συναισθήματα. Δε θ’ αφήσεις την πραγματικότητα να σε θάψει, γιατί ξέρεις πολύ καλά πως χειρότερος εχθρός απ’ τον εαυτό σου, δεν υπάρχει. Κι αν μπορεί ο ίδιος σου ο εαυτός να σε καταστρέψει, γιατί ν’ αφήσεις κάποιον άλλο να το κάνει;


Οι άνθρωποι με τα δυνατά χαμόγελα κρύβουν χειμάρρους δακρύων στην καρδιά τους. 

Κάθε βράδυ, πριν τους πιάσει ο Μορφέας στα χέρια του, χαϊδεύει τις πληγές τους και τους παρατηρεί να γλείφουν τα τραύματά τους. Σκέφτηκες ποτέ πως τα χαμόγελα που μοιράζουν είναι η δύναμη τους για να συνεχίσουν; Πως η ελπίδα που σου δίνουν με ευκολία, ίσως είναι η μόνη τους ελπίδα για να μείνουν στο φως;

Δεν υπάρχουν δυνατοί άνθρωποι με εύκολο παρελθόν. 

Γι’ αυτό την επόμενη φορά που θα γνωρίσεις κάποιον και θα τον θαυμάσεις για την ενέργειά του, τις συμβουλές του, την ηρεμία που αποπνέει, τη σταθερότητα στις κινήσεις του, να ξέρεις πως είναι άλλος, ένας καπετάνιος που γλύτωσε από μεγάλη φουρτούνα. 
Κανένας δεν έγινε σοφός, χωρίς να συρθεί στο πάτωμα, κανένας δε γίνεται χαρούμενος, αν δε γνωρίσει το δυστυχισμένο εαυτό του.
Άνθρωποι-κράχτες της ευτυχίας, οι οποίοι έχουν πληρώσει το τίμημα για να δουν την παράσταση που παίζουν σαν μαριονέτες οι άνθρωποι γύρω τους. Χαμόγελα φορεμένα, με σκοπό να παρασύρουν, να βοηθήσουν, ν’ απλώσουν το χέρι σ’ όσους ζουν τώρα. Όσα αυτοί έζησαν λίγο νωρίτερα.
Να το ξέρεις, λοιπόν, να μη τους παρεξηγείς. 

Δε σνομπάρουν, ούτε αγνοούν την πραγματικότητά σου. Ίσως είναι πιο χωμένοι στην κυνικότητα του κόσμου αυτού, απ’ όλους εμάς μαζί. 
Αλλά αυτή είναι η μαγκιά. Να είσαι λερωμένος με αίμα, δάκρυα κι ιδρώτα από πάνω ως κάτω, κι ακόμη να χαμογελάς. 
Εσύ μπορείς;

enallaktikidrasi

Είμαι άνεργη/ος. Τι δώρο να χαρίσω στα παιδιά μου;

Τα Χριστούγεννα έρχονται τρέχοντας να χτυπήσουν και την δική μας πόρτα. Χαρούμενα χαμόγελα παιδιών φωτίζουν τα πρόσωπά τους, γεμάτα προσδοκία για το δώρο τους.
Σίγουρα η απογοήτευση θα 'ναι μεγάλη, εάν δεν πάρουν ένα δωράκι..
Πώς να το κάνουμε, τα παιδιά σ' αυτή την ηλικία καμαρώνουν 
στα άλλα παιδιά για τα καινούργια παιχνίδια τους 
Φτιάξτε super χριστουγεννιάτικα δώρα
πανεύκολα και οικονομικά!

Μπορούμε άραγε να κάνουμε τα παιδάκια μας χαρούμενα μ' ένα δώρο φτωχό στα υλικά δημιουργίας του αλλά πλούσιο σε αγάπη;
Θα το ξαναπώ. 
Τα παιδιά δεν γίνονται ευτυχισμένα με τα πιο ακριβά παιχνίδια ούτε θα μείνουν στη μνήμη τους ως κάτι σπουδαίο ίσα-ίσα θα το αντιμετωπίσουν ως κάτι συνηθισμένο που σε λίγες ώρες θα το βαρεθούν και θα το παρατήσουν.
Για τη δυσκολία της εποχής δεν χρειάζεται να αναλύσουμε διότι είναι γνωστό το θέμα της ανεργίας εδώ και κάτι χρόνια.


Τι δώρο αγάπης μπορούμε να φτιάξουμε με απλά υλικά χειροτεχνίας για τα μικρά μας;
Δείτε το video και χρησιμοποιήστε αυτές τις όμορφες ιδέες.


https://www.youtube.com/watch?v=fhIv0UZS0Kw

e-manoula
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το νου σας κάθε πρωί...

Μου φέρνουν το μωρό κατά τις 9 το πρωί.
Κάνουμε τις χαρές μας και βγαίνουμε στη βεράντα.
Και το μωρό, σηκώνει ψηλά το κεφαλάκι του,
και δείχνει με το χεράκι του τον ουρανό
και λέει στη γλώσσα του
Φως! Ήλιος!

και μετά κοιτάζει ολούθε
και λέει τσίου, τσίου.....
και μετά ξανά απλώνει το χεράκι του μπροστά και δείχνοντας λέει
Δέντο, δέντο, δέντο
και τα δείχνει ένα ένα. Φυτά και δέντρα

Και Φεγγοβολάει το προσωπάκι του
και γίνεται ακόμη πιο όμορφο

Και σκέφτομαι, το μωρό ξέρει την Αλήθεια
Ξέρει για το Φως, τα Πουλιά, τα Δέντρα
Ξέρει για την Ομορφιά
Και χαίρεται
και μαζί μ' αυτό χαίρομαι κι εγώ

Το νου σας αύριο το πρωί
Κοιτάξτε ψηλά και τριγύρω σας... χαρείτε και δοξάστε
και μην αφήσετε τη μέρα να πάει χαμένη

Να μην πάει χαμένη η ζωή σας

Το Χαμομηλάκι

Friday, 8 December 2023

Όσα δεν εκτιμούσαμε και τόσο στα μαθητικά μας χρόνια...

Υπάρχουν κρυμμένα διαμαντάκια στο σχολείο, που αγνοήσαμε κατά τη διάρκεια των μαθητικών μας χρόνων. Ίσως, λοιπόν, ήρθε η στιγμή να τ’ αναγνωρίσουμε και να τα εκτιμήσουμε λίγο παραπάνω.
1. Το ποίημα του Καβάφη «Όσο μπορείς»
    Κάπου στο μακρινό Γυμνάσιο, στην ύλη της λογοτεχνίας, υπήρχε το ποίημα του Κ.Π.Καβάφη «Όσο μπορείς» και μπορεί για εμάς να ήταν ένα ακόμα λογοτεχνικό κείμενο, όπου θα έπρεπε να γράψουμε 10 σελίδες ανάλυσής του, να το μάθουμε απ’ έξω και μετά από το διαγώνισμα να το ξεχάσουμε. 
Αλλά αυτό θα ήταν τόσο κρίμα για εμάς, τη στιγμή μάλιστα όπου ο Καβάφης μας λέει να μην κάνουμε τη ζωή μας «φορτική και ξένη», κάτι που συμβαίνει γιατί ποτέ δε μας άφησαν να πούμε τι πραγματικά σήμαινε το ποίημα για εμάς. Ήρθε η στιγμή να ομολογήσουμε πως δε μας νοιάζει εάν ο στίχος είναι ιαμβικός δεκαπεντασύλλαβος με ομοιοκαταληξία (που δεν είναι) ή οποιαδήποτε άλλη ανάλυση που θα διαβάσει ο καθηγητής κι εμείς πρέπει να την αντιγράψουμε αυτολεξεί. 
Είναι σχεδόν ανόητο να μην ασχοληθούμε ποτέ ξανά με την καβαφική ποίηση ή να μην αναζητήσουμε άλλα ποιήματα, επειδή οι καθηγητές πίστευαν πως ο καλύτερος τρόπος εκμάθησής τους είναι η παπαγαλία.

2. Αρχαία Κείμενα
    Κάτι που μάλλον μας ξέφυγε είναι κι η Αντιγόνη, η Ιλιάδα, η Οδύσσεια, η Ελένη (του Ευριπίδη) κι άλλα κείμενα που δε μας κίνησαν προφανώς καθόλου το ενδιαφέρον στις σχολικές αίθουσες. Για τον απλούστατο λόγο, πως διδάσκονταν αποσπασματικά και χωρίς καμία επαφή με την πραγματικότητα. Δεν είναι παράλογο το ότι για αρκετό καιρό δεν πηγαίναμε να δούμε μια πραγματική αρχαία τραγωδία ή θεωρούσαμε βαρετό το θέατρο. 
Η Αντιγόνη δεν ήταν πρότυπο φεμινισμού (ίσως γιατί δεν την έλεγαν καν αυτή τη λέξη) αλλά ούτε και το ποίημα του Σεφέρη που λέει «για ένα πουκάμισο αδειανό/για μιαν Ελένη» συνδεόταν μ’ εκείνη του Ευριπίδη. Αυτά τα μαθήματα θεωρούνταν τουλάχιστον χάσιμο χρόνου κι ήταν ανάγκη να μας «σύρουν» οι γονείς μας μέχρι την Επίδαυρο για να δούμε πως δεν ήταν και τόσο χάλια, όσο πιστεύαμε.

3. Άρθρα στις εφημερίδες
    Για να μάθουμε να γράφουμε μια καλή έκθεση, για να μάθουμε να εκφραζόμαστε και να μάθουμε να διαβάζουμε, όλοι οι καθηγητές πίστευαν κι υποστήριζαν ακράδαντα πως έπρεπε να διαβάζουμε άρθρα από τις εφημερίδες. Κάτι που κανείς μας δεν έκανε. Τώρα, όμως, βρισκόμαστε εμείς οι ίδιοι εδώ και γράφουμε άρθρα για μια ηλεκτρονική ιστοσελίδα, που πριν μερικά χρόνια ίσως βαριόμασταν και να διαβάσουμε πώς λεγόταν. Αλλά αυτή τη στιγμή θέλουμε να ενημερωθούμε και να δούμε απόψεις που αποτελούν ένα γεγονός της καθημερινότητας, για να γράψουμε τον πρόλογο της έκθεσής μας, αλλά είναι σίγουρα μια αφορμή για να ξεκουνηθούμε λίγο από τη θέση μας. Πλέον, εμείς οι ίδιοι στέλνουμε άρθρα ο ένας στον άλλον, γιατί τώρα θέλουμε να ενημερωνόμαστε γι’ αυτά που μας απασχολούν, θέλουμε να έχουμε άποψη για τα πράγματα και να είμαστε εμείς οι ίδιοι που εκφράζουμε τη γνώμη μας γι’ αυτά, ανοιχτά και δημοσίως.

4. Πώς να γράφουμε μια έκθεση και μια περίληψη
    Ας παραδεχτούμε πως κανείς στο σχολείο δεν εκτίμησε πολύ την έκθεση, πόσω μάλλον τη (μισητή) περίληψη, γιατί για κάποιον λόγο έπρεπε να γράφουμε με συγκεκριμένο στυλ, με συγκεκριμένες λέξεις και να εκφράζουμε συγκεκριμένες ιδέες. Όσο για τη δεύτερη, πιστεύαμε πως ήταν ξεκάθαρα θέμα τύχης να πετύχει κάποιος μια σωστή περίληψη. Κάποια στιγμή ήρθε στη ζωή μας το πανεπιστήμιο, ή έφτασε η ώρα του βιοπορισμού και του βιογραφικού που έπρεπε να γράψουμε, οπότε όλη η θεωρία, τα συνώνυμα, οι τρόποι πύκνωσης κι οι συνδετικές λέξεις απέκτησαν άλλη σημασία. Γι’ αυτό είναι δεδομένο πως εάν δεν αναγκαστούμε να γράψουμε κάτι μόνοι μας που μάς αφορά άμεσα, δε θα μάθουμε ποτέ να εκφραζόμαστε με σαφήνεια και λεπτομέρεια, δίνοντας στον άλλον την εντύπωση πως ξέρουμε τι μας γίνεται και τι θέλουμε να πετύχουμε. Η έκθεση μπορεί να ήταν στο σχολείο μια επίδειξη των γνώσεών μας αλλά στην πραγματικότητα είναι μια αποτύπωση της οργάνωσης της σκέψης μας, της δομής του μυαλού μας.

5. Κοινωνιολογία (ή κοινωνική πολιτική)

    Αυτό το μάθημα μάλλον θεωρούσαμε πως ήταν η ώρα ξεκούρασης και χαλάρωσης, τα τρία τέταρτα όπου διαβάζαμε οτιδήποτε άλλο πέρα από το μάθημα ή κοιτούσαμε τον καημένο τον καθηγητή που το είχε αναλάβει με αυτό το «απλανές βλέμμα της αγελάδας». Κι όμως αυτό το βιβλίο και κατ’ επέκταση το μάθημα έλεγε πράγματα απαραίτητα για να κατανοήσουμε πώς λειτουργεί η κοινωνία, το πολιτικό σύστημα, οι νόμοι αλλά κι όσοι αργότερα ασχοληθήκαμε με αντίστοιχες σχολές, ανατρέξαμε σε αυτού του είδους τις πληροφορίες. Για εμάς, όντας μικρότεροι, ίσως ήταν ένα άκυρο μάθημα, εφόσον δε θα εξεταζόμασταν σ’ αυτό στις πανελλήνιες, το οποίο απαιτούσε μόνο παπαγαλία. Τώρα όμως φάνηκε σαν να «ξυπνήσαμε» κάπως και ν’ αντιληφθήκαμε πως αυτά τα πράγματα επηρεάζουν αληθινά τη ζωή μας, οι θεωρίες αυτές δεν είναι απλά λόγια που είπαν κάποιοι άκυροι άνθρωποι, αλλά έχουν αντίκτυπο κι αντικατοπτρίζουν την κοινωνική πραγματικότητα.

6. Συνεργασία σε ομάδες

    Είτε θα συνεργαζόμασταν με τους κολλητούς μας, είτε θα μας έβαζαν σε ομάδες με παιδιά που δεν είχαμε μιλήσει ποτέ και τα δύο αυτά σενάρια σηματοδοτούσαν πως η δουλειά δε θα γινόταν. Κάποιος θα την έκανε μόνος του, κάποιος άλλος δε θα εμφανιζόταν ποτέ, ένας άλλος θα έβρισκε μια δικαιολογία για να μην κάνει τίποτα και στο τέλος ο καθηγητής (από την απελπισία του) θα έβαζε καλό βαθμό σε όλους. 
Πού να ξέραμε πως δε θα μπορούσαμε να δουλέψουμε μ’ αυτόν τον τρόπο μια ολόκληρη ζωή και θα έπρεπε να μάθουμε να συνεργαζόμαστε με άτομα διαφορετικής νοοτροπίας από εμάς; Οπότε, όταν ενηλικιωθήκαμε προσπαθήσαμε να μιλήσουμε ο ένας με τον άλλον για να βγάλουμε ένα κοινό αποτέλεσμα, να μην πλακωθούμε με τον συνάδελφό μας επειδή δε συνεννοούμαστε ή να μην παραιτηθούμε από τη δουλειά, επειδή όλοι δε λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο με εμάς.

7. Παρουσιάσεις εργασιών
    Ο φόβος κι ο τρόμος της εφηβικής μας ηλικίας στο σχολείο ήταν η στιγμή όπου θα έπρεπε να παρουσιάσουμε οποιαδήποτε εργασία μας, ομαδική ή μη, μπροστά σε όλους τους συμμαθητές μας και στον εκάστοτε καθηγητή. Εκεί ξεκινούσε το τρεμούλιασμα, η αδυναμία ομιλίας, να ιδρώνουν τα χέρια κι η ταχυπαλμία να έχει φτάσει στα ύψη. Αλλά το μαρτύριο δεν τελείωσε εκεί, ούτε κι η ανεξήγητη αίσθηση της ντροπής όταν έπρεπε στη σχολή να παρουσιάσουμε μια εργασία μπροστά στους συμφοιτητές ή να εξηγήσουμε ένα power point στους συναδέλφους μας, ως μέρος της δουλειάς. Η αλήθεια είναι πως με τον καιρό αποβάλλεται αυτό το άγχος έκθεσης αλλά τότε, στο σχολείο, θεωρούσαμε πως μας υποβάλλουν σ’ αυτή τη διαδικασία μονάχα για να μας κοροϊδέψουν αργότερα οι φίλοι μας γι’ αυτό.

8. Μαθητικές εκλογές – δεκαπενταμελές

    Μεγαλύτερη φαρσοκωμωδία από εκείνη των σχολικών εκλογών δεν πιστεύαμε πως υπήρχε· ήταν ένα μεγάλο διάλειμμα το οποίο κρατούσε πολλές φορές τις τέσσερις πρώτες ώρες κι ουσιαστικά ξέραμε όλοι εκ των προτέρων ποιος θα εκλεγόταν. Οι προεκλογικοί λόγοι ήταν τόσο άστοχοι κι άτοποι, σχεδόν όσο κι οι κανονικοί κι είχαν παρόμοια αποτελέσματα: όσοι «έβγαιναν» δεν άλλαζαν κάποιο από τα προβλήματα του σχολείου και δεν εφάρμοζαν κανένα «μέτρο» απ’ όλα εκείνα τα χιουμοριστικά που είχαν προτείνει. Παρ’ όλο που οι καθηγητές έλεγαν πως έπρεπε να τις βλέπουμε σαν προσομοίωση των κανονικών -ακόμα κι αυτό- δείχνει πως ακόμα δεν έχουμε ανατρέξει στον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τις εκλογές, ήδη από όταν ήμασταν έφηβοι.

9. Εκδρομές σε μουσεία

    Για κάποιον λόγο σε κανένα παιδί δεν άρεσαν τα μουσεία, ούτε βρίσκαμε κάποιο ενδιαφέρον σε αυτά και μερικές φορές δεν έβρισκαν ούτε κι οι καθηγητές μας, οπότε ήταν ακόμα ένα χάσιμο χρόνου. Κι όμως, λες κι ήταν κάποιο μήνυμα από το σύμπαν κι όταν μεγαλώσαμε λιγάκι, είδαμε πως αρχικά έχουμε περισσότερα μουσεία στη χώρα μας από ό,τι πιστεύαμε και μερικά απ’ αυτά παρουσίαζαν κι ένα πραγματικό ενδιαφέρον. Αλλά και το πλάνο-σχεδιασμός του να έρθουμε σε επαφή με την τέχνη ή την αρχαιότητα, δεν ήταν τόσο άτοπος, τελικά, όσο θεωρούσαμε πως ήταν. Αντιθέτως, εάν είχαμε την ευκαιρία να ταξιδέψουμε και λίγο στο εξωτερικό ή να ασχοληθούμε πιο λεπτομερώς μ’ αυτό το ζήτημα, είδαμε πως όλ’ αυτά δεν ήταν απλώς παλιές πέτρες σε προθήκες.

10. Εξετάσεις
    Disclaimer: μπορεί ακόμα να μην εκτιμάμε τις εξετάσεις και μπορεί πράγματι να μη χρησίμευσαν ποτέ τους, αλλά μας δίδαξαν κάτι πολύτιμο: Τι δεν πρέπει να κάνουμε και μέχρι πού μπορούμε να φτάσουμε. Το να προσπαθούμε να διαβάζουμε ή να δουλεύουμε με τον τρόπο που το κάνουν οι άλλοι δεν απέδωσε ποτέ, ούτε στις ενδοσχολικές εξετάσεις, ούτε στην επαγγελματική μας πορεία. Όπως επίσης δε μας βοήθησε καθόλου το να εξαντλούμε τον εαυτό μας για να πετύχουμε κάτι που επί της ουσίας είχαμε τη δυνατότητα να πραγματοποιήσουμε πιο έξυπνα και με λιγότερη προσπάθεια, χωρίς να πάθουμε burn out. Οι εξετάσεις ήταν το τέλειο παράδειγμα όπου μπορούμε να ανατρέχουμε συνεχώς, για ν’ αποδείξουμε πως κάτι πάει λάθος με αυτό το σύστημα, πως κάπως πρέπει να «επιβιώσουμε» εμείς μέσα σ’ αυτό και με βάση ποιες προτεραιότητες θα ήταν πιο συνετό να σκεφτόμαστε και να οργανώνουμε τη ζωή μας. Οι βαθμοί όπως είδαμε, δεν είναι το παν.

Πράγματα που διδαχτήκαμε στο σχολείο αλλά δεν εκτιμήσαμε (pillowfights.gr)
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki