Η Αγάπη και η Καλοσύνη δεν είναι «μπακάλικο» - "Με λένε Αγάπη"

Η αγάπη δεν είναι «μπακάλικο»!

Δεν ζούμε μόνοι μας. Δεν υπάρχουν οι άλλοι για να μας υπηρετούν. 

Εμείς ως ανώτερα όντα (ζώα), θα πρέπει να υπηρετήσουμε τους αδύναμους. Γιατί μόνο έτσι δικαιολογούμε τις αρετές και τα χαρίσματα που μας χάρισε ο Θεός. 

«Κάνε το καλό και ρίξτο στο γιαλό» λέει ο λαός μας. Μην περιμένεις να πάρεις ακριβώς αυτά που δίνεις. Δώσε και μείνε «ανοιχτός». 

Το καλό θα σε βρει. Ίσως με κάποια άλλη μορφή, σε κάποια άλλη φάση της ζωής σου.

Δεν χρειάζεται να ζυγίζουμε τα πάντα. 

Η αγάπη και η καλοσύνη δεν είναι μπακάλικο. 

Δεν κάνουμε σούμα στο τέλος για να δούμε αν μας συνέφερε το “deal” όπως λένε οι διαπραγματευτές. 

Το καλό το κάνεις γιατί σε εκφράζει και είναι φιλοσοφία, επιλογή και στάση ζωής. 

Γιατί το νιώθεις και σε ανυψώνει. 

Γιατί θέλεις να δεις το χαμόγελο στο πρόσωπο του γέροντα. 

Γιατί θέλεις να λείψει η θλίψη από τα μάτια του παιδιού. 

Γιατί θέλεις να γιατρευτεί η τσακισμένη φτερούγα του σπουργιτιού.

Κάνε το καλό και ας μην σε βλέπει κανείς. 

Γιατί αυτό που αισθάνεσαι μέσα σου είναι πολύ ανώτερο από το αν σε δείξουν τα κανάλια ή όχι. 

Γιατί αυτό που σπέρνεις, θα βγάλει καρπούς και θα κάνει τον κόσμο πλουσιότερο. Και θα γεμίσεις και εσύ την ψυχή σου με γαλήνη και σπάνια συναισθήματα. Κάνε το καλό και θα το βρεις! 

Η ζωή πάντα βρίσκει τρόπο να ανταποδώσει αυτό που δίνεις. Ό,τι σπέρνεις θερίζεις.
Γιάννης Αραχωβίτης
enallaktikidrasi

💖💖💖💖💖💖💖

Με λένε Αγάπη

Με λένε Αγάπη,
των ψυχών ευφροσύνη γλυκόγελη.
Γαλήνια λίμνη, ατάραχη
και πάνωθέ της το φως
στα πέρατ’ απλώνεται,
δροσίζει ψυχές,
ευφραίνει καρδιές,
των ανθρώπων τον πόνο γλυκαίνει.

Η καρδιά μιας γυναίκας
γεμάτη απ’ αγάπη σαν είναι,
γιατρικό, χωρίς φειδώ δοσμένο,
αχρέωστα σ’ όλους και σ’ όλα,
είναι πανάκεια χαρισμένη, ανάργυρη!!

Στο πέρασμά μου τα δεινά υποχωρούν.

Ο τόπος μου; Το σύμπαν ολάκερο
κι αγαπημένη κατοικιά, οι καρδιές των ανθρώπων
οι ολάνοιχτες!
Δεν είμαι εδώ, εκεί, αλλού.
Είμαι παντού.
Παντού θα μέ 'βρεις,
όπου είν’ όλα φωτεινά και καλά.

Ούτε μετριέμαι, ούτε ζυγιάζομαι.
Μ’ έχεις ή δε μ’ έχεις,
είμαι ή δεν είμαι.
Το πολύ και το λίγο, το σχετικό και το μέτριο
δεν ταιριάζουν σε μένα.
Αμέριστη!
Δεν υπάρχει ζυγάρι να βαστάξει δικό μου κομμάτι
μήτε βρέθηκε αντίβαρο της δικής μου αξίας.

Ανθρώπων βάσανα;
Μοναξιάς σκοτάδι και θρήνος βουβός;
Κάλεσέ με και θα 'ρθω.

Στη δικιά μου την ήρεμη δύναμη
τα δεινά υποχωρούν.

Το μαύρο το μίσος, εχθρός μαχητός,
στο λευκογάλανο φως μου διαλύεται.

Στο πέρασμά μου τα δεινά υποχωρούν.

Αγάπη! Πεμπτουσία της ύπαρξης.
Αγάπη! Δεσμός συνεκτικός, ακατάλυτος κι άφθαρτος!
Αγάπη! Της ουσίας απάντων των όντων,
η Ουσία.

Β. Π. Δ.

απόσπασμα από το έργο Προμηθεύς Πυρφόρος

tetradia

Οι άνθρωποι με τα πλατιά χαμόγελα κρύβουν χειμάρρους δακρύων στην καρδιά τους.

Χαίρεσαι μαζί τους, θαυμάζεις τη δυνατότητά τους και δε μπορείς να μην αναρωτηθείς: 

«Μα δεν έχουν προβλήματα;». 

Δίνουν την εντύπωση των αλαφροΐσκιωτων, αυτών που δεν έχουν επαφή με την πραγματικότητα.

"Minicuadro" - David Fernandez Saez

Αυτοί που γελούν δυνατά, έχουν περάσει δύσκολα

Χαρά Βλαχοδήμου

Τους βλέπεις να γελούν δυνατά, κάνουν θόρυβο από μακριά και πολύ πιθανόν να σε παρασέρνουν στο ρυθμό τους. Το γέλιο τους βαθύ και γάργαρο, σε κάνει να θυμάσαι πως κάπου εκεί έξω υπάρχει ευτυχία και χαρά. Ή απλώς πως κάπου εκεί, υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να δουν την ευτυχία στο καθετί.

Χαίρεσαι μαζί τους, θαυμάζεις τη δυνατότητά τους και δε μπορείς να μην αναρωτηθείς: «Μα δεν έχουν προβλήματα;». Δίνουν την εντύπωση των αλαφροΐσκιωτων, αυτών που δεν έχουν επαφή με την πραγματικότητα.

Παρεξηγημένοι για τη χαλαρότητα και την ξεγνοιασιά τους, μοιάζουν να μην ενδιαφέρονται για το τι θα πει ο κόσμος. Σαν να μη τους αγγίζει τίποτα και κανένας. Μέσα σ’ ένα μαγικό μπαλόνι, χαμογελούν και σκορπίζουν κουράγιο, ελπίδα και μια στάλα χαράς στον καθένα μας.

Αν πας πιο κοντά, φίλε μου, αν τολμήσεις και τους κοιτάξεις στα μάτια, θα τρομάξεις απ’ το βάθος που θα συναντήσεις. 

Στο βλέμμα αυτό, αν είσαι θαρραλέος, θα συναντήσεις κύματα πελώρια, καταιγίδες, σκοτάδια και πόνο. Ίσως, να θελήσεις να πάρεις τα μάτια σου από πάνω τους, αλλά δε θα τα καταφέρεις. Το χαμόγελό τους δε θα σ’ αφήσει να τους αφήσεις.
Οι άνθρωποι αυτοί δε φύτρωσαν έτσι. Μπορεί εσύ να τους βλέπεις να γελούν δυνατά χωρίς δισταγμό, αλλά τώρα δεν έχουν να χάσουν κάτι. Έχουν περάσει από τη Σκύλα και τη Χάρυβδη, έχουν πονέσει, έχουν ματώσει και τώρα έχουν φτάσει σε σημείο ανοσίας. Αυτό που εσύ γνωρίζεις είναι το αποτέλεσμα μιας μεγάλης μάχης κι ο νικητής είναι μπροστά σου.

Πέρασε ποτέ απ’ το μυαλό σου, πόσο κοστίζει ένα χαμόγελο; 
Για να μάθεις να γελάς αληθινά, έχεις γνωρίσει, τι σου έχει κλέψει το δάκρυ. Ζεις έναν πόλεμο με τον ίδιο σου τον εαυτό κι αυτοί οι άνθρωποι είναι οι καλύτεροι δάσκαλοι. Όσο πιο στιγματισμένος είσαι, τόσο πιο δυνατά θα γελάσεις. Γιατί τότε θα ξέρεις την αξία που έχει να παίρνεις και να δίνεις χαρά.
Δε θα θέλεις να σπαταλήσεις ούτε λεπτό σε μάταιες σκέψεις κι άσχημα συναισθήματα. Δε θ’ αφήσεις την πραγματικότητα να σε θάψει, γιατί ξέρεις πολύ καλά πως χειρότερος εχθρός απ’ τον εαυτό σου, δεν υπάρχει. Κι αν μπορεί ο ίδιος σου ο εαυτός να σε καταστρέψει, γιατί ν’ αφήσεις κάποιον άλλο να το κάνει;

Οι άνθρωποι με τα δυνατά χαμόγελα κρύβουν χειμάρρους δακρύων στην καρδιά τους. 
Κάθε βράδυ, πριν τους πιάσει ο Μορφέας στα χέρια του, χαϊδεύει τις πληγές τους και τους παρατηρεί να γλείφουν τα τραύματά τους. Σκέφτηκες ποτέ πως τα χαμόγελα που μοιράζουν είναι η δύναμη τους για να συνεχίσουν; Πως η ελπίδα που σου δίνουν με ευκολία, ίσως είναι η μόνη τους ελπίδα για να μείνουν στο φως;

Δεν υπάρχουν δυνατοί άνθρωποι με εύκολο παρελθόν. 
Γι’ αυτό την επόμενη φορά που θα γνωρίσεις κάποιον και θα τον θαυμάσεις για την ενέργειά του, τις συμβουλές του, την ηρεμία που αποπνέει, τη σταθερότητα στις κινήσεις του, να ξέρεις πως είναι άλλος, ένας καπετάνιος που γλύτωσε από μεγάλη φουρτούνα. 

Κανένας δεν έγινε σοφός, χωρίς να συρθεί στο πάτωμα, κανένας δε γίνεται χαρούμενος, αν δε γνωρίσει το δυστυχισμένο εαυτό του.

Άνθρωποι-κράχτες της ευτυχίας, οι οποίοι έχουν πληρώσει το τίμημα για να δουν την παράσταση που παίζουν σαν μαριονέτες οι άνθρωποι γύρω τους. Χαμόγελα φορεμένα, με σκοπό να παρασύρουν, να βοηθήσουν, ν’ απλώσουν το χέρι σ’ όσους ζουν τώρα. Όσα αυτοί έζησαν λίγο νωρίτερα.
Να το ξέρεις, λοιπόν, να μη τους παρεξηγείς. 
Δε σνομπάρουν, ούτε αγνοούν την πραγματικότητά σου. Ίσως είναι πιο χωμένοι στην κυνικότητα του κόσμου αυτού, απ’ όλους εμάς μαζί. 
Αλλά αυτή είναι η μαγκιά. Να είσαι λερωμένος με αίμα, δάκρυα κι ιδρώτα από πάνω ως κάτω, κι ακόμη να χαμογελάς. 
Εσύ μπορείς;

enallaktikidrasi

Ανθρω…ποιά; Σύνοικοι γινόμαστε στην κοινωνία της μοναξιάς

Γράφουν οι: 
Δρ. Πολύβιος Ν. Πρόδρομος, φιλόλογος
και Χρίστος Φραγκογιάννης

«Είμαστε καθώς τα τρένα της ερημιάς, που διασταυρώνονται μέσα στη χειμωνιάτικη νύχτα, διασταυρώνονται και σφυρίζουν και προσπερνιούνται. Ή καθώς τα καράβια στο απέραντο νερό του ωκεανού. Πορείες παράλληλες προς τα πάνω ή προς τα κάτω, με την ταχύτητα που επιβάλλει ο κανονισμός.» 

Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος

«Κάτω από τα ρούχα μου, δεν χτυπά πια η παιδική μου καρδιά. Λησμόνησα την αγάπη που ’ναι μόνο αγάπη». 

Αυτή η πραγματικότητα που ολοένα και περισσότερο γίνεται πιο κοινή, μοιάζει να είναι η αντίπαλη μοίρα της κοινωνικής φύσης του ανθρώπου. Δέσμιος των υλικών αγαθών και της αλαζονικής τεχνοκρατίας, έχασε τη σχέση του με τον εαυτό του, τη φύση, τους άλλους. 

Οι ρυθμοί ζωής, στις πολύβουες πολιτείες, αντιστρατεύονται την «κοινωνία». 

Αξίες απλές όπως η αγάπη, η συμπόνια, η αφοσίωση και η στοργή καταβροχθίζονται από τον απάνθρωπο ατομικισμό και τη θέση τους παίρνουν η έχθρα, η αντιπαλότητα, ο θυμός και ο φόβος. 

Οι σημερινές «κοινωνίες» -κοινωνίες γενικευμένης ηθικής αταξίας- βιώνονται ως απειλή. Για το λόγο αυτό ο άνθρωπος έγινε ηθικά εύκαμπτος και συνειδησιακά ελαστικός. Και ενώ σε παλιότερες εποχές οι κοινωνικοί δεσμοί απαιτούσαν θυσία της απόλαυσης του υποκειμένου προς χάρη του κοινωνικού καθήκοντος, στις μέρες μας το κοινωνικό καθήκον υποτάχθηκε στο ατομικό συμφέρον. 

Κυρίαρχη ιδεολογία έγινε η κατανάλωση. σταδιακά εξελίχθηκε σε αυτοσκοπό, αντικατέστησε τον συν-άνθρωπο με τα υλικά αγαθά. 

Αρκετά χρόνια πριν ο Σαιν-Εξυπερύ είχε προφητέψει το δράμα του ανθρώπου της εποχής μας: 

«Οι άνθρωποι δεν έχουν καιρό πια να γνωρίσουν τίποτε. Τ’ αγοράζουν όλα έτοιμα από τα μαγαζιά. Μα καθώς δεν υπάρχει μαγαζί που να πουλά φίλους, οι άνθρωποι δεν έχουν πια φίλους». 

Η ύλη πρόβαλε ως μοντέλο ζωής την «μοναχική αυτάρκεια». Μια ψευδαίσθηση υπεροχής, στην ουσία όμως σχέση αγοραία, εξάρτησης και υποδούλωσης. 

«Στο χωνευτήρι του μαζικού ηδονισμού και του καταναλωτισμού οι διαφορές χάνονται και όλοι οι άνθρωποι γίνονται πανομοιότυποι», αναφέρει ο Παζολίνι για να τονίσει την, λόγω αυτού, ισοπέδωση της μοναδικότητάς μας.

Με την εξαφάνιση όμως του προσωπικού στοιχείου αποδυναμώνεται η αίσθηση της προσωπικής ευθύνης έναντι της κοινωνίας, χαλαρώνει η κοινωνική συνείδηση και το ατομικό συμφέρον προτάσσεται του κοινωνικού. 

«Δικαιολογείται» έτσι η αρρωστημένη χαρά, αυτή που παίρνει κάποιος κάνοντας το κακό και προκαλώντας πόνο. Ηθικοποιήθηκε κάθε άνομη και έκνομη πράξη, αφού όταν οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων είναι επιφανειακές, ρηχές και επίπλαστες «όλα επιτρέπονται».
Προς την κατεύθυνση αυτή κινήθηκε και η ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας, η οποία διαμόρφωσε νέες μορφές ατομικής συμπεριφοράς και κοινωνικών σχέσεων. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποξένωσαν τους ανθρώπους και τους έκαναν παθητικούς παρατηρητές και αποδέκτες κάθε γεγονότος. Τους εγκλώβισαν στην εικονο-λαγνεία και επιδείνωσαν την κοινωνική αλλοτρίωση. 
Και παρά το γεγονός πως οι μηχανισμοί που κατευθύνουν την τεχνολογία γίνονται ολοένα και πιο αδιαφανείς και οι χρήσεις της ολοένα και πιο ανεξέλεγκτες, οι άνθρωποι κάνοντας υπέρβαση των ορίων τους, την εμπιστεύονται περισσότερο.

Οι διαδικτυακές φιλίες υποκαθιστούν τις αληθινές. 

Η καθημερινή επαφή και επικοινωνία, η συναισθηματική και σωματική εγγύτητα, αντικαταστάθηκαν από ένα «touch» στην οθόνη του κινητού μας ή του tablet μας. 

Έχοντας όμως αποξενωθεί από τον συνάνθρωπο, αποξενωθήκαμε από τον εαυτό μας, αφού το «εγώ» το γνωρίζουμε καλύτερα μέσω του «συ».

Γινόμαστε με την συμπεριφορά μας αυτή σύνοικοι στην κοινωνία της μοναξιάς. Δέσμιοι μιας μοναχικότητας που δεν επιδιώξαμε ποτέ. 

Δεν επιτρέπουμε στο «άνθος της καρδιάς ν’ ανθίσει στα χείλη».

Η Τεχνολογία εισήγαγε και μια ανάλογη παιδεία, η οποία βασίζεται στην πληροφορία και όχι στη γνώση. Συνεπώς διαμόρφωσε μια νέα αντίληψη και ηθική που αντιμάχεται την αυθεντική ανθρώπινη φύση και επαφή.
Η ρήξη των ανθρώπινων σχέσεων και η απουσία ανθρωπιάς, φαίνεται να φαντάζει ως προϋπόθεση προόδου. Όχι όμως και ως εγγύησή της. 

Είναι στο χέρι μας να επανατοποθετηθούμε στον αξιακό κώδικα, να αγαπήσουμε τον συν-άνθρωπο και να γίνουμε συμμέτοχοι στη διαμόρφωση μιας νέας ηθικής η οποία θα προσδώσει στη ζωή μας ουσιαστικό νόημα, αρνούμενοι το ρόλο του συνένοχου στους όρους που μεταλλάσσουν τον άνθρωπο σε μισάνθρωπο.

filologikos-istotopos

antikleidi

“Το πιο βαρύ φορτίο είναι...

 ... το φως που δεν μπορούμε να δώσουμε”

Γιάννης Ρίτσος

--------------

Να γίνεσαι το φως όπου θα βλέπουν κι οι άλλοι τα καλά και το καλό θα γίνεται καλύτερο, θα μεγεθύνεται, θα φεγγοβολά παντού. Κι όλα θα εξαγνίζονται.

--------------

Όλοι εκείνοι οι άνθρωποι που κάποτε συνάντησες... όλες εκείνες οι απαντήσεις που πήρες σε κάθε ερώτηση που τόλμησες να κάνεις σε όποιον άγνωστο έτυχε να βρεθεί στο πέρασμά σου, από ένα αεροδρόμιο, σε μια άγνωστη πόλη, σε ένα τρένο εκεί στο πουθενά, στο καφέ εκείνο το καλλιτεχνικό… όλα εκείνα τα ερωτήματα που έκανες και τις απαντήσεις που πήρες όταν τις χρειαζόσουν περισσότερο από τον αέρα που ανέπνεες. 

Ακόμα και εκείνες που δεν πήρες με λέξεις αλλά με εικόνες, με σημάδια, με βλέμματα.

Όταν η απορία συγχρονίστηκε με το σημάδι. Ότι όλα στη ζωή υπακούνε σε άγραφους νόμους. Είναι εκεί ή εμφανίζονται στον σωστό χρόνο, με τον σωστό τρόπο. 

Αρκεί να κρατάς ένα ημερολόγιο και ένα μολύβι πάντα μαζί σου. Για να καταγράφεις την σπουδαιότητα του να είσαι εκεί μάρτυρας όλων των καθημερινών μικρών και ανεπαίσθητων θαυμάτων που μπορεί να βιώσει η ψυχή σου.

Πόσο σημαντικοί στάθηκαν αυτοί οι φίλοι-δεν είναι απλά γνωστοί επειδή δεν θα τους ξαναδείς-γιατί φίλοι είναι κι εκείνοι που είπαν κάτι, κάποτε στην ψυχή σου. Αν φανταστείς πως μόνοι μας ερχόμαστε στη ζωή και μόνοι μας φεύγουμε κι ότι ο χρόνος εντέλει είναι άχρονος... άρα και οι άνθρωποι φίλοι που είτε για μια στιγμή είτε για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, βρέθηκαν στο δρόμο σου και σε δίδαξαν κάτι.

Όλοι είμαστε μαθητές και δάσκαλοι. Πότε μαθητές και πότε δάσκαλοι. Κι εσύ ένας δάσκαλος στη ζωή ενός άλλου ανθρώπου. 

Κι όλα όσα έμαθες στο ταξίδι το μαθησιακό τώρα κάτσε συλλογίσου. Μείνε σιωπηλός και αφουγκράσου εκείνα τα βλέμματα, τις εικόνες, τα λόγια, τα χαμόγελα που μοιράστηκες με όλους εκείνους τους φίλους δασκάλους και καν' τα δημιουργία. Δημιούργησε κάτι δικό σου, μοναδικό μέσα σου χωρίς να το ξέρει κανένας. Και αγάπα, και γέλα, και μοίρασε… γιατί η ζωή είναι ένα αλισβερίσι, μια ρόδα που γυρνάει κι εκεί που κλαις θα γελάσεις, εκεί που υποφέρεις θα βρεις τη δύναμη να σηκωθείς, θα ξαναελευθερωθείς. Αρκεί να έχεις αγάπη και συγχώρεση μέσα στην καρδιά σου.

Και να βρίσκεις πάντα στον καθένα το καλό για να αντανακλά και σε σένα λίγο… και το λίγο να γίνεται πολύ και να ξεχειλίζει. 

Να γίνεσαι το φως όπου θα βλέπουν κι οι άλλοι τα καλά και το καλό θα γίνεται καλύτερο, θα μεγεθύνεται, θα φεγγοβολά παντού. 

Κι όλα θα εξαγνίζονται. Θα καίγονται από το φως και θα γεννιούνται στις στάχτες τους φωτεινές σκέψεις και οι σκέψεις να γίνονται πράξεις να σώνονται οι ψυχές. Κι όσες πιο πολλές ψυχές σωθούν τόσο πιο πολλές χαρές, χαμόγελα, ευτυχισμένες στιγμές… που όλοι τόσο πολύ αναζητούμε.

Πώς να γίνουν οι στιγμές ευτυχισμένες αν δεν υπάρχει χαρά μες στην καρδιά μας… Αν δεν βοηθάμε, αν δεν υποστηρίζουμε, αν δεν χαμογελάμε συνέχεια και πολύ και αληθινά χωρίς κανένα λόγο, χωρίς να υπάρχει καν απέναντί μας κάποιος που έχεις ανάγκη το χαμόγελο μας.

Μόνο να σκεφτόμαστε χαμηλά όσον αφορά το Εγώ μας και ψηλά όσον αφορά τον εαυτό που θέλουμε να φτάσουμε, να ξεπεράσουμε.

Μόνο με μαθήματα, παθήματα, βιώματα και εμπειρίες βιώνεται η ζωή και έτσι γνωρίζεις τον εαυτό σου. Κι όταν τον γνωρίσεις κάποτε, αν είσαι τυχερός, τότε μπορείς να τον δοκιμάσεις. Να τον καταλάβεις, να τον αποδεχτείς, να κλάψεις, να αφεθείς, να τον συγχωρήσεις και να τον καταδικάσεις ίσως, να τον κάψεις, να τον πενθήσεις, να τον αναστήσεις και να τον πλάσεις και πάλι από την αρχή. Δικός σου είναι έτσι δεν είναι;

Μη τους φοβάσαι τους ανθρώπους. Όλοι για κάποιο λόγο υπάρχουν. Καλοί και κακοί. Κάποιο σκοπό εκπληρώνουν. 

Μη φοβάσαι τον εαυτό σου. Γνώρισέ τον. Όταν υπάρχει γνώση παύει να υπάρχει φόβος. Ο φόβος είναι για το άγνωστο. Πλούτισε με γνώση, αγάπη, στιγμές-όλες τις στιγμές… και έπειτα κάτσε και συλλογίσου. Μείνε εκεί ώσπου να σε βρει η αλλαγή… Αλλαγή που να σε αλλάξει και να αλλάξει και τον κόσμο.

xidaras

2022: Annus Horribilis (Η τρομερή χρονιά)

Δεν το λες και Annus Mirabilis το 2022.

Δεν θα το θυμόμαστε για τα καλά του και τα σπουδαία του.

Έξι εκατομμύρια νεκροί σε όλο τον κόσμο από την πανδημία μέχρι σήμερα.

623 εκατομμύρια νοσήσαντες σε όλο τον κόσμο

33 χιλιάδες νεκροί στην πατρίδα μας

Ένας πόλεμος, που τελειωμό δεν έχει, εδώ στην αυλή μας, όχι ότι έχει διαφορά άμα είναι σε άλλος μέρος του κόσμου. 

Πόλεμος για τον πλουτισμό, πόλεμος για τα κέρδη.

Μια ενεργειακή κρίση που βιώνουμε όλοι.

Ένα κόστος ζωής δυσβάστακτο!

Και μετά σου λέει ο άλλος πρόοδος η ανθρωπότητα. 

Ποια πρόοδος; σε τι βελτιώθηκε ο άνθρωπος; 

Στα κινητά τηλέφωνα; στις επικοινωνίες; 

Στα μπανιστήρια; Στο Bulling των παιδιών;

Και αργά ή γρήγορα θα μεταφέρονταν το bulling από τους μεγάλους στα παιδιά. Παιδιά, οργανωμένα να πειράζουν, να κακοποιούν, να εξευτελίζουν συνομηλίκους τους. 

Μεγάλοι κατά μεγάλων, παιδιά κατά παιδιών. 

Ο Θάνατός σου η ζωή μου.

Κακοποίηση παιδιών στο έπακρο, διαφθορά, απάτη, διακεκριμένες κλοπές, εγκλήματα. Παίρνει το όπλο ένας πικραμένος, ένας ψωνισμένος, μπαίνει σε ένα σχολείο και βαράει ανεξέλεγκτα.

Annus Horribilis και για το σπίτι μας. 

Αύξηση της ενδοοικογενειακής Βίας, αύξηση των γυναικοκτονιών, αύξηση των εγκλημάτων κατά της διαφορετικότητας. 

Και οι πρόσφυγες; 

Λαοί ολόκληροι ψάχνουν στέγη, ψάχνουν ελπίδα, ψάχνουν τόπο να σταθούν. Και οι γηγενείς οικοδεσπότες τούς διώχνουν ή τους εκμεταλλεύονται.

 

Θεριό ανήμερο ο άνθρωπος. Αγριεμένος ο διπλανός. 

Καλή κουβέντα δεν ακούς. Και καλό να κάνεις, πάλι θα τ' ακούσεις.

 

Μήπως κι εμείς οι ίδιοι τα έχουμε βρει με τον εαυτό μας; 

Θυμωμένοι με όλους και με όλα. Θα τον φτιάξω εγώ... τον φανταστικό εχθρό. Θα δει τι θα πάθει.

 

Άμα δεν τα βρούμε με τον εαυτό μας, άμα δεν τα βρούμε με το ταίρι μας, το παιδί μας αγριεμένο θα βγει, θα το αρπάξουν μετά οι εταιρείες που ορίζουν τις τύχες του κόσμου, θα το οπλίσουν και θα του πούνε: 

Όρμα. 

Και θα ορμήσει το παιδί, που έγινε νέος, θα ορμήσει ο νέος που έγινε ενήλικας και... όποιον πάρει ο χάρος.

Επειδή, έτσι θέλει το αφεντικό, επειδή ο γόνος μας, δεν ξέρει τίποτε άλλο, ξέρει μόνο να επιτίθεται, να κάνει bulling, να κάνει πόλεμο, να σκοτώνει, έτσι κι αλλιώς αριθμοί είναι οι νεκροί, οι πρόσφυγες, οι απάτριδες, οι άνεργοι, οι φτωχοί.

Δεν ήταν το 2022 Horribilis.

Εμείς είμαστε Homines Horribiles.

Το Χαμομηλάκι

Συνειδητοποιώ... / Καληνύχτα σας...

Καθώς περνούν τα χρόνια, συνειδητοποιώ ότι γίνομαι ίδιος με τους ανθρώπους που κατέκρινα. 

Συνειδητοποιώ, πώς κάνω τα ίδια λάθη, που έκαναν, οι άνθρωποι που κατηγορούσα.

Καθώς περνούν τα χρόνια, νιώθω όλο και πιο βαρύς. 

Πράγματα που έλεγα ότι θα αφήσω για αργότερα, μου φαίνεται πλέον πιο δύσκολο το να τα αρχίσω…

Καθώς περνούν τα χρόνια, μοιάζει βουνό το να ελευθερωθώ από τα πάθη μου. «Δεν πειράζει και τόσο…», λέω και παραμυθιάζω τον εαυτό μου…

Καθώς περνούν τα χρόνια, θερίζω ό,τι έσπειρα… 

Είναι Αγάπη ο Θεός, ναι, μα είναι και Δίκαιος. Εφαρμόζονται οι «πνευματικοί οι νόμοι».
Ας είναι…

Βάλε αρχή εσύ, να βάλω αρχή και εγώ, να διορθωθούμε όσο πιο πολύ μπορούμε.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

— Ποιος κυβερνά αυτόν τον κόσμο;

Ο απαίδευτος νους δεν ξέρει τι είναι η καλοσύνη ή η αγάπη άνευ όρων. Δε θα άντεχε ποτέ μια τέτοια αναρχία. Ο απαίδευτος νους δεν αντέχει τα πλούτη του – γίνεται άπληστος. Ο απαίδευτος νους δεν αντέχει τη φτώχεια του – γίνεται κτήνος. 

-Ποιος κυβερνά αυτόν τον κόσμο;

-Ο απαίδευτος νους.

-Ο απαίδευτος νους; Είναι ο πλούσιος; Είναι ο αμόρφωτος; Είναι ο..;

-Είναι ο απαίδευτος νους.

-Τι εννοείς; Τι σημαίνει αυτό;

Ο απαίδευτος νους άγεται και φέρεται. Γίνεται έρμαιο της συγκυρίας. Γίνεται αυτό που συμβαίνει- και τίποτα άλλο.

Ο απαίδευτος νους προσκολλάται πάντοτε στον εκάστοτε Δυνατό. Είναι μια αυτόματη, αντανακλαστική κίνηση. Ο απαίδευτος νους δέχεται τη δωροδοκία, την εύνοια, την υπεροπτική ανοχή του Δυνατού. Μια δουλειά, λίγα χρήματα, ένα αντάλλαγμα. Θα δεχτεί να βελτιώσει πρόσκαιρα τη θέση του και θα επιτρέψει στον βασιλιά, τον κυβερνήτη, τον πρωθυπουργό να συντηρήσει το εκάστοτε διεφθαρμένο καθεστώς του. 

Ο απαίδευτος νους επιτρέπει την αθλιότητα, όσο εκείνη λειτουργεί υπέρ του. Με τον καιρό θα καμαρώσει κρυφά τη δύναμη της Εξουσίας και τη βαρβαρότητα που την συντηρεί. 

Όταν ο Δυνατός δεν έχει πια τα μέσα- το χρήμα και την επιρροή- για να τον κρατήσει πιστό, τότε αμέσως στρέφεται στον επόμενο Δυνατό. Σβήνει ξαφνικά με απαξία τη συμμετοχή και την ανοχή του στο θλιβερό παρελθόν. Γίνεται με θρασύτητα ο πιο σκληρός πολέμιος του παλαιού κι ο πιο πιστά οργισμένος ακόλουθος του καινούριου Δυνατού. Και παράλληλα με αυτόν τον φαύλο κύκλο της εξουσίας και τα σερνόμενα πλήθη του, ο απαίδευτος νους πάντοτε εντοπίζει τον αδύναμο.

Ο απαίδευτος νους συντρίβει τον αδύναμο. Ο πλούσιος τον φτωχό. Ο φτωχός τον ακόμα πιο φτωχό. Ο πιο φτωχός τον παρία. Ο παρίας τον ανέγγιχτο («the untouchables», η έσχατη κάστα στην Ινδία). Συχνά οι εξαθλιωμένοι γίνονται ακόμα πιο σκληροί απ’ τους βασανιστές τους – έτσι η Αδικία διαιωνίζεται.

Ο απαίδευτος νους πιστεύει. Ο θεός του είναι η Ισχύς. Αυτή είναι η ιερή του δύναμη. Μόνο αυτή μπορεί να αντιληφθεί. Μπορεί να περιφέρει λεκτικά έννοιες όπως... η Αγάπη και η Ελευθερία, να τις περιγράφει, να τις κορνιζάρει με μεγάλα γράμματα, αλλά ποτέ δεν τις ενσωματώνει χωρίς αντάλλαγμα στη μικρή ζωή του. Μόνο μέσα στην επιφάνεια του συγκριτικού βαθμού βρίσκει νόημα. «Είμαι πιο καλός. Ο θεός μου είναι πιο καλός. Είμαι ανώτερος».

Ο απαίδευτος νους δεν ξαγρυπνά τις νύχτες. «Πώς έζησα σήμερα; Τι έκανα; Τι δεν έκανα;» «Μήπως αδίκησα κάποιον; Μήπως τον πόνεσα;». Δεν αναρωτιέται. Γιατί ο απαίδευτος νους είναι πάντοτε αδικημένος. Θιγμένος. Και, επομένως, πάντοτε δικαιολογημένος. Αυτός είναι ο αγαπημένος του ρόλος.

Ο απαίδευτος νους δηλώνει απερίφραστα και μεγαλόφωνα την ύπαρξη του. Είναι η παράλογη προβολή του πλούτου του, είναι η μίζερη προβολή της ατυχίας του, είναι η αλαζονική προβολή της τιμιότητάς του, της ηθικής του ανωτερότητας.

Ο απαίδευτος νους φοβάται. Φοβάται το Άγνωστο – δηλαδή τα πάντα. Δεν μπορεί να δώσει εξήγηση, δεν έχει την πνευματική ζωή που θα γαληνέψει την άγνοιά του. Κι έτσι αρχετυπικά μετατρέπει το Άγνωστο σε καλό ή κακό θεό, σε δαίμονα ή προστάτη. Τελικά φοβάται και τα δυο.

Ο απαίδευτος νους δεν διστάζει ν’ αφεθεί στα πιο βάρβαρα ένστικτά του – γιατί είναι ό,τι πιο εύκολο μπορεί να κάνει. Η κάθε εποχή θα του δώσει συνθήματα/ επιχειρήματα για κάθε άθλιο εαυτό του.

Ο απαίδευτος νους πηγαίνει στο Σχολείο, στο Πανεπιστήμιο, λαμβάνει τις πληροφορίες της εποχής του, διαβάζει, αποκτά πείρα, διδάσκει. Αλλά ποτέ δεν διδάσκεται.

Ο απαίδευτος νους ακολουθεί τυφλά την Αυθεντία του καιρού του. Συχνά ταυτίζει τον εαυτό του με την Αυθεντία.

Ο απαίδευτος νους ξέρει. Κατέχει την αλήθεια. Την Απόλυτη Αλήθεια. Δημιουργεί ένα σύννεφο, ένα νεφέλωμα ιδεοληψιών, προκαταλήψεων, στερεοτύπων κι απαράβατων κανόνων. Κρέμεται με υστερία πάνω απ’ το σύννεφο αυτό και πιστεύει πως τον  σηκώνει ψηλά, πως μαζί πηγαίνουν βόλτα πάνω απ’ τις ζωές των άλλων πλασμάτων. Νιώθει θεός τους για μια μέρα – για μια ζωή. Πάνω στο σύννεφο κάνει περίεργες κινήσεις με το σώμα και τα χέρια του, λατρεύει ξύλα, χρυσάφια ,υφάσματα και ρούχα, φτιάχνει τελετές και καταναγκασμούς, αλλά αδυνατεί να πει μια καλημέρα – και να την εννοεί.

Ο απαίδευτος νους ζει μέσα μια διαρκή σύγχυση. Η Σύγχυση σημαίνει πάντοτε Σύγκρουση.

Ο απαίδευτος νους ζει μέσα σε μια διαρκή αντίφαση. Πολεμά στο όνομα της Ειρήνης, Σκοτώνει στο όνομα της Ζωής, Πονά στο όνομα της Αγάπης, Σκλαβώνει στο όνομα της Ελευθερίας, Αδικεί στο όνομα της Δικαιοσύνης, Παρανομεί στο όνομα του Νόμου, Καταστρέφει στο όνομα της Ύπαρξης.

Ο απαίδευτος νους έχει ως σημείο αναφοράς τους εχθρούς. Τους φαντάζεται, τους δημιουργεί, τους ελκύει.

Ο απαίδευτος νους ζει μέσα απ’ τους άλλους. Παραμονεύει. Χάνει χρόνο, απ τον ελάχιστο που διαθέτει στην ενσαρκωμένη ζωή του, για να ασχοληθεί με τα πλάσματα που πιστεύει πως κλέβουν κάτι από τον ζωτικό του χώρο. Δεν αντέχει τη μοναξιά της περισυλλογής. Δεν εμβαθύνει.

Ο απαίδευτος νους είναι ο Δικτάτορας. Του κράτους του, της ομάδας του, της οικογένειας, των παιδιών, των συντρόφων του, των φίλων, της καθημερινότητας.

Ο απαίδευτος νους κρίνει, δεν δημιουργεί.

Ο απαίδευτος νους δεν ζει στο παρόν. Θα στοιχημάτιζε και τη ζωή του για το τι έγινε πριν από χιλιάδες χρόνια, έχει τη βεβαιότητα για το τι πρόκειται να συμβεί. Αλλά στην πραγματικότητα δεν ξέρει τίποτα για το Τώρα.

Ο απαίδευτος νους δεν αναγνωρίζει το ταλέντο, την ομορφιά των άλλων.

Ο απαίδευτος νους δημιουργεί τη γραφειοκρατία. Αγαπά τους τύπους, γιατί δεν απαιτούν βαθύτερη αντίληψη της ζωής, δεν ζητούν κάποια πνευματική διαδρομή, είναι ευκόλως αναγνώσιμοι. Υπάρχουν εκεί, αμετακίνητα παρόντες, ένα έτοιμο εγχειρίδιο.

Ο απαίδευτος νους στηρίζει με τη σιωπή του κάθε φαύλο καθεστώς. Καταστρέφει με το θόρυβό του κάθε δημοκρατία. Γιατί ο λόγος του δεν είναι ποτέ απόσταγμα σκέψης. Βιάζεται να σωπάσει ή να επιβάλει τον λόγο του. Ο απαίδευτος νους είναι ανυπόμονος. Δεν έχει τον αυθορμητισμό ενός παιδιού, τη λαχτάρα του ερωτευμένου. Δεν κατανοεί τη στωικότητα, την καρτερικότητα, την αξία του λόγου και τη σοφία της σιωπής. Ζει σπασμωδικά, ακριβώς όπως σκέφτεται.

Ο απαίδευτος νους δεν έχει καμία εσωτερική ευγένεια. Ο αληθινά ευγενής άνθρωπος φαίνεται μόνο από τους τρόπους του απέναντι σε εκείνους, τους οποίους δεν έχει καμία απολύτως ανάγκη.

Ο απαίδευτος νους δεν έχει χιούμορ. Λέει αστεία, γίνεται εύθυμος, σκωπτικός, πικρόχολος και χαιρέκακος. Αλλά δεν επιτρέπει να αγγίξει κανείς – ούτε λεκτικά- την κοσμοθεωρία του.

Ο απαίδευτος νους συγχωρεί τον εαυτό του. Όχι τους άλλους.

Ο απαίδευτος νους μπορεί να είναι μορφωμένος, σοβαρός, καλοντυμένος, να κατέχει φήμη κι αξιώματα, δύναμη, επιρροή και πλούτο.

Ο απαίδευτος νους μπορεί να είναι αμόρφωτος, κακοντυμένος, χωρίς κοινωνική θέση κι αξιώματα. Σχηματίζει ομάδες , φράξιες, παρατάξεις, στρατούς, διαχωρισμούς. Οι περισσότερες εποχές της ανθρώπινης ιστορίας ευνοούν τον απαίδευτο νου. Γιατί εκείνος βρίσκει πάντοτε το κατάλληλο έδαφος μέσα στις αυστηρές δομές, στις έτοιμες απαντήσεις, σε ιδεολογικά κατασκευάσματα.... 

Ο απαίδευτος νους είναι υπάκουος – ή οργανωμένα, κατόπιν προσταγής, ανυπάκουος. Ψάχνει πάντοτε για την πιο ασφαλή φυλακή και τη βαφτίζει ζωή του.

Ο απαίδευτος νους δεν ξέρει τι είναι η καλοσύνη ή η αγάπη άνευ όρων. Δε θα άντεχε ποτέ μια τέτοια αναρχία.

Ο απαίδευτος νους δεν αντέχει τα πλούτη του – γίνεται άπληστος.

Ο απαίδευτος νους δεν αντέχει τη φτώχεια του – γίνεται κτήνος.

Γράφει: Πέτρος Κουμπλής  

aixmi.gr
πρώτη ανάρτηση 

Μία γενιά από ηλίθιους;

Άρθρο ενός 14χρονου νέου

Όσο και αν είναι επώδυνο για μένα, δυστυχώς ανήκω σε αυτήν τη γενιά. Αναφέρομαι βεβαίως, βεβαίως στη γενιά ανθρώπων που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα την περίοδο από 1998 και πάνω. Μια γενιά που μεγάλωσε με σύντροφο την τεχνολογία. Μία γενιά που πήρε τελείως διαφορετικό δρόμο από την προηγούμενη, μια πορεία που ίσως δεν είναι αναστρέψιμη. Τι συμβαίνει λοιπόν με αυτή τη νέα γενιά;

Ποιος ή τι ευθύνεται τελικά για αυτήν την κατάληξη; Ευθύνεται η υπερβολική "δόση" τεχνολογίας που έχουν λάβει τα σημερινά παιδιά, χωρίς να γνωρίζουν πως να την χειρίζονται και να την αξιοποιούν ώστε να αποκομίσουν τα οφέλη της; Η μήπως ευθύνεται η στάση και η διαπαιδαγώγηση των γονέων προς τα παιδιά; Γιατί σίγουρα δεν φταίει μόνο το διαδίκτυο και το Facebook για αυτήν τη κατάσταση που επικρατεί σήμερα. Γιατί πραγματικά είναι τρομακτική... Ας αρχίσουμε λοιπόν... Τα παιδιά της νέας γενιάς κρίνουν και κρίνονται με βάση την εξωτερική εμφάνιση και ΜΟΝΟ. Έχουν δώσει τεράστια βαρύτητα στο πως φαίνονται και στο πως δείχνουν,όχι στο πως πραγματικά είναι! Δεν ενδιαφέρονται για την καλλιέργεια του ψυχικού τους κόσμου, της κριτικής τους σκέψης και της δημιουργικότητας τους και δεν δέχονται εύκολα το διαφορετικό. Δεν βάζουν στόχους, δεν έχουν όνειρα και οράματα για τη ζωή τους.
 
Αντιθέτως, επιζητούν μόνο την κοινωνική αποδοχή ,συμμερίζοντας τις απόψεις και ακολουθώντας τα στερεότυπα της μάζας. Ασχέτως αν αυτές τους εκφράζουν ή όχι! Πάρτε για παράδειγμα ...Βλέπεις όλα τα σημερινά παιδιά σαν "μαζικοποιημένα zombie" να ακολουθούν την κάθε ανόητη και ανούσια μόδα(ξέρουν τι κάνουν αυτοί που τις πλασάρουν), προσπαθώντας να το παίξουν κάποιοι που στα αλήθεια δεν είναι! Δεν το φιλτράρουν από τον εγκέφαλο τους και δεν σκέφτονται, αν πράγματι αυτή η μόδα αποτελεί ένα μέσο έκφρασης για αυτούς. Την ακολουθούν επειδή το ίδιο πράττει και η μάζα, και έτσι γνωρίζουν ότι θα λάβουν κοινωνική αποδοχή από τους πολλούς. Κάτι τέτοιο φυσικά αποτελεί μεγάλη αδυναμία και σοβαρό πλήγμα για την προσωπικότητας τους, σε μια ηλικία όπου μπαίνουν οι βάσεις για την διαμόρφωση της.
 
Όχι πως τώρα δεν είμαστε πρόβατα, αλλά αυτό δεν αφορά το παρόν θέμα. Για όσους θέλουν να πάρουν μία γεύση από αυτήν την κατάσταση, απλά επισκεφτείτε τον δημοφιλή ιστόχωρο κοινωνικής δικτύωσης, Facebook. Γιατί ΔΕΝ νοείται σημερινό παιδί χωρίς να κατέχει λογαριασμό στο Facebook. Ποζεριά, Καγκουριά, check - in όπου στο γ@μημένο κόσμο βρίσκονται ,με την μόνη τους αγωνία να είναι για τον αριθμό των likes που θα λάβουν. Δεν προβληματίζονται για τίποτα στη ζωή τους, και η διανοητική τους κατάσταση έχει φτάσει να είναι ισάξια ενός κούτσουρου.
 
"Η τεχνολογία ξεπέρασε την ανθρώπινη αλληλεπίδραση" όπως είπε και ο Αϊνστάιν. Τα σημερινά παιδιά δεν μπορούν να συναισθανθούν αληθινά, αφού η ανθρωπιά τους έχει χαθεί. Δυστυχώς η μέρα που ανέφερε ο Αϊνστάιν έχει φτάσει: "Ο κόσμος θα έχει μία γενιά από ηλίθιους"
 
Ίσως οι σκέψεις μου για την "ευλογημένη" αυτή γενιά σας φαίνονται σκληρές και απαισιόδοξες. Προσπαθώ απλά να είμαι ρεαλιστής. Μην ξεχνάτε πως εγώ τα ζω καθημερινά. 
 
Αλλά όποιο και αν είναι το πρόβλημα μπορούμε να το αλλάξουμε όλοι μαζί, γιατί ποτέ δεν είναι αργά. Καλώ και τα ίδια τα παιδιά που έχουν λίγο μυαλό, να σκεφτούν και προβληματιστούν για όλη αυτή τη κατάσταση. Μπορεί τώρα να εκφράζω τα παράπονα μου κατ' αυτόν το τρόπο, αλλά θα προσπαθήσω όπως μπορώ να βοηθήσω και να αφυπνίσω τους συνομήλικους μου (τους φίλους μου τουλάχιστον). Το ίδιο να πράξετε και εσείς!
 
Υ.Γ. Δεν αναφέρομαι σε όλα τα παιδιά της γενιάς, γιατί γνωρίζω ότι υπάρχουν και εξαιρέσεις. Αναφέρομαι στη μάζα, δηλαδή στους πιο πολλούς. Και ούτε εγώ το παίζω πιο έξυπνος από αυτούς. Ίσως να είμαι λίγο πιο αφυπνισμένος!
 
Υ.Γ.2 Δεν είμαι ΚΑΤΑ του Facebook. Και εγώ ο ίδιος κατέχω λογαριασμό, αλίμονο. Είμαι κατά όλης αυτής της κατάστασης που επικρατεί εκεί. Καλή σας ημέρα,

Πηγή

Το βρήκαμε στην αγαπημένη Ιδεοπηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Αν ποτέ γινόσουν παιδί του παιδιού σου....

Και ξαφνικά, αύριο το πρωί ξυπνάς και είσαι εσύ παιδί του παιδιού σου! 

Τι θα περίμενες ή τι θα ήθελες αυτός ο γονέας, δηλαδή το παιδί σου, να σου μάθει: 

-Για την ευτυχία; 

-Για το νόημα της ζωής; 

-Για τις σχέσεις; 

-Για την ανθρωπότητα; 

-Για τα ιδανικά; 

-Για τις αξίες; 

-Για τη συμπεριφορά; 

-Για την αγάπη; 

-Για την αξιοπρέπεια; 

-Για το πάθος; 

-Για τον αγώνα; 

-Για το να είσαι άνθρωπος; 

-Για την απώλεια; 

-Για τη χαρά αλλά και για το θρήνο; 

-Για τη διαδρομή; 

Σκέψου δυο φορές το τι δίνεις τώρα στα παιδιά σου! 

Αυτό θα βρούνε και σε αυτό θα πατήσουνε για να δώσουνε και εκείνα στα δικά τους! 

Φρόντισε έτσι σήμερα, ώστε να σου αρέσει το τι θα ακούσεις, αν ποτέ γινόσουν παιδί του παιδιού σου.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΝΟΜΙΚΟΣ  
Συγγραφέας  

panhellenicpost

Μόνο μια φορά!

Αν σου έλεγαν…
… ό,τι μπορείς να φας το παγωτό που σου αρέσει, αλλά μόνο μια φορά…
… ό,τι μπορείς να ακούσεις το αγαπημένο σου τραγούδι, αλλά μόνο μια φορά…
… ό,τι μπορείς να οδηγήσεις το αυτοκίνητό σου, αλλά μόνο μια φορά…
… ό,τι μπορείς να κάνεις μπάνιο στην θάλασσα, αλλά μόνο μια φορά…
… ό,τι μπορείς να περάσεις ένα βράδυ με τους φίλους σου, αλλά μόνο μια φορά…
… ό,τι μπορείς να δώσεις ένα φιλί, αλλά μόνο μια φορά…
… ό,τι μπορείς να δεις την ανατολή του ήλιου ή το ηλιοβασίλεμα, αλλά μόνο μια φορά…
… ό,τι μπορείς να παίξεις στο χιόνι, αλλά μόνο μια φορά…
… ό,τι μπορείς να κάνεις έρωτα, αλλά μόνο μια φορά…

Δεν θα τα έκανες όλα αυτά γεμάτος λαχτάρα;… Δε θα έβαζες όλη σου την προσοχή σε αυτό που θα απολάμβανες για μία μόνο φορά;… Δε θα προσπαθούσες να το βιώσεις με όλο σου το Είναι;… Δε θα έδινες τον καλύτερό σου εαυτό;…

Όλα τα παραπάνω και πόσα ακόμα, είναι αυτά που αθροιστικά συνθέτουν αυτό που καλούμε Ζωή! 
Και τη Ζωή τη ζούμε ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΦΟΡΑ!

Όσα συμβαίνουν στη ζωή μας πολλές φορές επαναλαμβάνονται και κάπως έτσι φτάνουμε να τα θεωρούμε δεδομένα! Κι αφού τα θεωρούμε δεδομένα δεν τους δίνουμε την προσοχή και την σημασία που τους αναλογεί.

Και κάπως έτσι συμβαίνουν τα πράγματα και εμείς είμαστε ωσεί παρόντες! Είμαστε εκεί αλλά κατ’ ουσία δεν είμαστε. Και περνάνε οι στιγμές και χάνονται και είναι σαν να μην τις έχουμε ζήσει!

Αλήθεια…
… πόσα ηλιοβασιλέματα θυμάσαι;
… πόσα από τα φιλιά που έχεις δώσει;
… πόσο θυμάσαι το τελευταίο σου μπάνιο στη θάλασσα; Είχε κύμα; Τί θερμοκρασία είχε το νερό; Είχε σύννεφα εκείνη τη μέρα; Είχε κόσμο στην παραλία; Πως ήταν ο βυθός; Πως κολυμπούσες;…
… πόσο θυμάσαι την τελευταία αγκαλιά που αντάλλαξες με την/τον σύντροφό σου; Τί το ιδιαίτερο είχε;

Καθετί συμβαίνει σε μια δεδομένη στιγμή και έχει μια συγκεκριμένη εμβέλεια επηρεασμού. Έτσι προσδιορίζεται χρονικά και τοπικά.
Όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή μας, στα οποία συμμετέχουμε, συμβαίνουν σε μια δεδομένη στιγμή. Σε ένα συγκεκριμένο ΤΩΡΑ!
Τις περισσότερες φορές όμως δεν ζούμε στο Τώρα αυτό και χανόμαστε στα «τώρα» του παρελθόντος που έφυγαν ή σε αυτά του μέλλοντος που θέλουμε να έρθουν.
Έτσι το παρόν που συγκεντρώνει όλο το δυναμικό της ζωής μας χάνεται. Δεν γίνεται ούτε παρελθόν, αφού το γεγονός ότι δεν το ζούμε συνειδητά, δεν μας αφήνει καμιά ανάμνηση της στιγμής που έφυγε, αλλά δεν γίνεται ούτε και μέλλον μιας και τίποτε δεν επαναλαμβάνεται αυτούσιο.

Μας κλέβουν τη ζωή… η προσδοκία και η νοσταλγία!
Η ζωή μας χάνεται σαν ολόγραμμα ή σαν σύννεφο που διαλύεται.
Το μόνο που έχουμε είναι το παρόν. Αυτό που συμβαίνει τώρα!
Μόνο βιώνοντας συνειδητά το Τώρα, μπορούμε να ζήσουμε.
Να δημιουργήσουμε αναμνήσεις και συνθήκες για το αύριο που θέλουμε.
Τίποτα δεν είναι δεδομένο!
Ακόμα κι αν κάτι φαινομενικά επαναλαμβάνεται ποτέ δεν είναι το ίδιο! 
Ο ήλιος μπορεί να ανατέλλει κάθε πρωί, όμως καμιά ανατολή δεν είναι ίδια με καμιά άλλη. Κάθε στιγμή έχει τη δική της ενέργεια, τη δική της ομορφιά, το δικό της μεγαλείο!

Γι’ αυτό…
Ζήσε την κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία… γιατί ΕΙΝΑΙ! 
Δεν θα ξανάρθει… ΠΟΤΕ!
Ζήσε το καθετί όσο πιο συνειδητά μπορείς! Με όλες σου τις αισθήσεις, με όλο σου το Είναι!
Δώσε το καλύτερο εαυτό σου!
Όρισε την κάθε στιγμή και αφού την ορίσεις, άσε τη να σε ορίσει!
Πολλοί διαμαρτύρονται ότι ζουν τα ίδια και τα ίδια και ότι τίποτα δεν αλλάζει. Κι όμως τίποτα δεν είναι το ίδιο! Η Ζωή προχωράει και εξελίσσεται και θα συνεχίσει με ή χωρίς εμάς να το κάνει. Τίποτε δεν επαναλαμβάνεται κι όποιος το βιώνει αυτό μάλλον είναι ο ίδιος που επαναλαμβάνεται!
Έτσι καταλήγει σκλάβος της συνήθειας με το φόβο να τον μαστιγώνει!
Και κάθε φορά που το μέσα ζητάει να λάμψει επαναστατώντας, έρχεται η αναβολή….. «άσε κι αύριο μέρα είναι»!

Ναι… κι αύριο μέρα είναι, το σήμερα όμως θα έχει χαθεί ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ! Και ύστερα από πολλά υποσχόμενα αύριο, κάποιο αύριο δεν θα έρθει ΠΟΤΕ! Και τότε δεν θα χαθεί απλά μια ευκαιρία, μια στιγμή, ένα αύριο!

Ζήσε με την καρδιά σου, ζήσε έντονα, βάλε όλη σου την προσοχή στα στοιχεία της ζωής και όταν θα έρθει η στιγμή που θα ολοκληρώνεις το Ταξίδι σου θα ξέρεις ότι μπορούσες να ζήσεις ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΦΟΡΑ… και έζησες Αληθινά!

Γράφει ο Άγγελος Τσιώνας
composeadreamlife