Μια έφηβη είχε φέρει στη Βουλή τα Ζωνιανά... «Κατηγορώ την απουσία της Πολιτείας»

«Μόνο λύπη αισθάνομαι. Ενα κείμενο που έγραψα όταν ήμουν 17 είναι ξανά επίκαιρο», λέει η Χριστίνα Βρέντζου από το Πέραμα Μυλοποτάμου. «Κατά καιρούς κυριαρχεί το πρόβλημα στα ΜΜΕ, αλλά τίποτα ουσιαστικό δεν γίνεται»

Μόνο λύπη αισθάνομαι. Σαν να μην πέρασε μια μέρα... Ενα κείμενο που έγραψα όταν ήμουν 17, το κοιτάζω τώρα που είμαι 25 και είναι ξανά επίκαιρο»...

Η Χριστίνα Βρέντζου κατάγεται από το Πέραμα Μυλοποτάμου. Εκεί και μεγάλωσε. Πριν από οκτώ χρόνια, όταν ήταν ακόμη μαθήτρια της Β Λυκείου εκπροσώπησε τον Νομό Ρεθύμνου στη Βουλή των Εφήβων.

«Κληθήκαμε, στο πλαίσιο του θεσμού, να αναπτύξουμε θέματα από την καθημερινότητά μας, που μας προβλημάτιζαν σαν εφήβους», λέει σήμερα στο «ΕΘΝΟΣ».

Τι επέλεξε εκείνη; Τίποτα άλλο από όσα απασχολούν εδώ και μέρες το πανελλήνιο: «Η εγκληματικότητα δεν είναι κάτι καινούργιο για το Μυλοπόταμο. Υπήρχε και συνεχίζει να υπάρχει με διάφορες μορφές», βροντοφώναζε το 1999 από το βήμα του ελληνικού Κοινοβουλίου, καυτηριάζοντας την απουσία της Πολιτείας. Διαβάζοντας κανείς την εισήγησή της, έχει την αίσθηση ότι γράφτηκε μόλις χθες. «Αυτά τα ερεθίσματα είχα δεχτεί στα 17 μου. Δεν υπάρχει κάτοικος της περιοχής που να μην προβληματίζεται με όσα συμβαίνουν».
Προφανώς, η Χριστίνα -που στο μεταξύ σπούδασε στην ΑΣΟΕΕ και στην Αγγλία και δουλεύει σήμερα σε πολυεθνική εταιρεία- μιλούσε τότε σε ώτα μη ακουόντων... «Κατά καιρούς συμβαίνουν παρόμοια γεγονότα και πρωτοστατεί το πρόβλημα στα ΜΜΕ. Μέχρι να σβήσουν οι κάμερες, όλοι ασχολούνται με την εγκληματικότητα στον Μυλοπόταμο. Στο μεταξύ, τίποτα ουσιαστικό δεν γίνεται για να ανατρέψει την παγιωμένη κατάσταση».
-Τι μπορεί να γίνει σήμερα; -Ολοι μπορούν να βοηθήσουν, καθένας με τον τρόπο του και η πολιτεία σίγουρα περισσότερο. Να παρέχει καλύτερη παιδεία, καλύτερη κοινωνική μέριμνα... Οσα είχα πει και τότε.

Η ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΦΗΒΩΝ ΠΡΙΝ ΑΠΟ 8 ΧΡΟΝΙΑ

«Κατηγορώ την απουσία της Πολιτείας»

Αγαπητέ πρόεδρε, αγαπητοί έφηβοι βουλευτές. Εκπροσωπώ την εκλογική περιφέρεια του Νομού Ρεθύμνου.
Θα αναφερθώ σε ένα πρόβλημα που με απασχολεί ιδιαίτερα και μαστίζει την περιοχή μου, τον Μυλοπόταμο.

Η εγκληματικότητα δεν είναι κάτι το καινούργιο για την περιοχή μας.

Υπήρχε και συνεχίζει να υπάρχει, όμως, με διάφορες μορφές: Χασισοκαλλιέργειες και εμπορία ναρκωτικών, παράνομη οπλοφορία και οπλοχρησία, ζωοκλοπές, ληστείες τραπεζών και καταστημάτων, βομβιστικές επιθέσεις, τεντιμποϊσμός, το κάψιμο του Λυκείου του Περάματος.

Κατηγορώ το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο της περιοχής, την απουσία της πολιτείας όχι μόνο στην επιβολή νόμων και ποινών, αλλά και στην ειδική διαπαιδαγώγηση των παιδιών της περιοχής.
Μια γενικότερη κρίση στην οικογένεια, η οποία συνίσταται σε παντελή αδιαφορία τόσο από την πλευρά των γονέων όσο και από την πλευρά των νέων, έλλειψη αστυνόμευσης και ειδικά τις νυχτερινές ώρες.
Η ελαφρά τιμωρία των υπευθύνων για κάθε παράνομη πράξη οδήγησε στο σημείο του να αναδεικνύεται κάποιος, ανάλογα με το μέγεθος και τη σοβαρότητα της παράνομης ενέργειας που έχει φέρει εις πέρας. Ας μην ξεχνάμε γεγονότα τα οποία συνέβησαν μπροστά στα μάτια αξιωματούχων και εκπροσώπων της κυβέρνησης χωρίς συνέπεια για τον δράστη.

Γιατί κανείς δεν ξέρει ποτέ τίποτα... Αναφέρομαι χαρακτηριστικά στον Νομάρχη Ρεθύμνης, στην αδυναμία ολόκληρων χωριών να ψηφίσουν στις νομαρχιακές εκλογές. Αυτή δεν είναι κατάλυση του κράτους; Στατιστικά παρατηρείται αύξηση της εγκληματικότητας όταν καθυστερεί η πληρωμή των επιδοτήσεων.
Ολα τα παραπάνω έχουν ως αποτέλεσμα την ανασφάλεια και τον φόβο των κατοίκων. Συνήθως πολλοί ξέρουν και κανένας δεν μιλά. Έχουμε αντικοινωνική αντίδραση και συμπεριφορά, συχνές προστριβές και συμπλοκές, με αποτέλεσμα τη δημιουργία της γνωστής βεντέτας. Υπάρχει ανάγκη και διάθεση αυτοάμυνας για προστασία πρώτα της ίδιας της ζωής των κατοίκων και μετά της περιουσίας τους.
Εξαιτίας της υπέρμετρης προβολής αυτών των πράξεων από τα ΜΜΕ δημιουργείται η αίσθηση ότι όλοι σ' αυτήν την περιοχή είναι κλέφτες και απατεώνες. Γιατί δεν κατονομάζονται οι δράστες;

Οταν λέμε Μυλοπόταμο εννοούμε 15.000 κατοίκους, ένας όμως είναι ο δράστης. Ποιος;
Αυτό το φαινόμενο πρέπει να αντιμετωπιστεί.

Κατ αρχάς πρέπει να υπάρξει στήριξη των αγροτών όσον αφορά τόσο το εισόδημα όσο και στην αγροτουριστική ανάπτυξη υπό δύο όρους: Η αγροτουριστική μονάδα πρέπει να διατηρηθεί τουριστική και μόνο και η πολιτεία να παρέχει τη δυνατότητα συνεχούς πληρότητας των μονάδων αυτών.
Επίσης, η σχολική φοίτηση πρέπει να είναι υποχρεωτική και να υπάρχουν ποινές για τους γονείς που σταματούν τα παιδιά από το σχολείο. Πρέπει να υπάρχουν προγράμματα στήριξης των οικογενειών από τα σχολεία.
Πρέπει να υπάρξει παρέμβαση της πολιτείας με αθλητικά κέντρα και υποδομές για τους νέους, καταπολέμηση της ανεργίας, απομάκρυνση των αλλοδαπών που ενέχονται σε παράνομες πράξεις, τόνωση της παρουσίας του κράτους, ώστε κάθε φιλήσυχος πολίτης να νιώθει ασφαλής.
Η περιοχή μας είναι δύσκολη και είναι δύσκολη επειδή είναι ζωντανή. Εμφανίζει βέβαια κάποιες ιδιαιτερότητες, αλλά πιστεύω ότι είναι μία από τις πιο δραστήριες, τις πιο όμορφες, αλλά και με τεράστιες προοπτικές για παραπέρα ανάπτυξη. Καθένας από τη θέση του ας παίξει τον ρόλο του με στόχο τη γενικότερη αναβάθμιση της περιοχής αυτής.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΦΩΣΚΟΛΟΣ

ΒΟΗΘΕΙΑ!!! ΕΝΑ ΑΓΟΡΑΚΙ 6 ΕΤΩΝ ΜΕ ΟΞΕΙΑ ΛΕΥΧΑΙΜΙΑ

Στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ της ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, νοσηλεύεται ένα αγοράκι 6 ετών με οξεία λευχαιμία.

Ψάχνουμε απεγνωσμένα για δότες αιμοπεταλίων. Η ομάδα αίματος του παιδιού είναι ΑΒ+ (ρέζους θετικό).

Όποιος θέλει να βοηθήσει το παιδάκι να γίνει καλά, μπορεί να πάει σε οποιοδήποτε νοσοκομείο για να δώσει αίμα για τον Μέτσιο ΔΗΜΗΤΡΙΟ του ΝΙΚΟΛΑΟΥ - νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ (παιδο-ογκολογικό) (2310 993506 - 2310 993944)

   

Αγαπητό μου χαμομηλάκι,

σας παρακαλούμε, προωθήστε αυτό το μήνυμα σε όσους μπορείτε έτσι ώστε όλοι μαζί να βοηθήσουμε τον μικρο ΔΗΜΗΤΡΗ να γνωρίσει το σχολείο του, τη δασκάλα του, τους συμμαθητές του....

ΑΣ τον βοηθήσουμε, έτσι ώστε να μπορέσει να τρέξει στο προαύλιο του σχολείου του γερός και δυνατός....

ΑΣ τον βοηθήσουμε, για να τον χαρούν οι γονείς του όπως εμείς χαιρόμαστε τα δικά μας παιδιά....

ΠΕΤΡΑ, ΨΑΛΙΔΙ, ΧΑΡΤΙ: άλμπουμ - κόμικς για τα Δικαιώματα του Παιδιού

Ένα κόμικς περιπλανιέται στον κόσμο। 

Μαζεύει χρώματα και ιστορίες παιδιών που ψάχνουν ν’ ακουστούν και γίνονται παιχνίδι.Ιστορίες αλλιώτικες, παιδιών που αδικήθηκαν και αδικούνται καθημερινά μα θέλουν να παίζουν ακόμα.

Οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ και το βιβλιοπωλείο ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ στη Στοά με αφορμή το άλμπουμ-κόμικς του Γιώργου Μπότσου «ΠΕΤΡΑ, ΨΑΛΙΔΙ, ΧΑΡΤΙ» 
Τα δικαιώματα του παιδιού σε κόμικς σου δίνουν την ευκαιρία να φτιάξεις το δικό σου κόμικς και να πεις τη δική σου ιστορία μέσα από ένα πρωτότυπο εργαστήριο κόμικς.

Το εργαστήριο θα πραγματοποιηθεί στο βιβλιοπωλείο ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ στη Στοά (Ανδρέα Παπανδρέου 11, Χαλάνδρι) το Σάββατο, 10 Νοεμβρίου 2007, στις 11:30 το πρωί.

Εμπνευστής και οδηγός σου θα είναι ο συγγραφέας και εικονογράφος Γιώργος Μπότσος ο οποίος θα σου μάθει πώς ζωντανεύει ένα κόμικς και γίνεται ιστορία μέσα από μια συζήτηση πάνω στα ζητήματα που θίγει η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού.

Προετοιμασία του παιδιού για μετάβαση στο Γυμνάσιο

Αρκετοί έχουν την εντύπωση πως η μετάβαση του παιδιού από το δημοτικό στο γυμνάσιο είναι ένα θέμα που αφορά όσους γονείς έχουν παιδιά στην Στ΄ Δημοτικού.

Χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να πειστούν κάποιοι πως τα πράγματα δεν είναι έτσι. Αλίμονο, αν περιμένουμε την τελευταία στιγμή να ασχοληθούμε με θέματα που αφορούν  το μέλλον των παιδιών μας. Το άρθρο αυτό καταπιάνεται με όσα εμείς, ως γονείς, οφείλουμε να κάνουμε ώστε να βοηθήσουμε τα παιδιά μας, τώρα που μεγαλώνουν και φεύγουν από το δημοτικό για το γυμνάσιο. Δεν έχει σκοπό να αναλύσει τις δεδομένες και επισημασμένες διαφορές του δημοτικού και του γυμνασίου ούτε και θα καταπιαστεί με τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν, ώστε οι δυο βαθμίδες της εκπαίδευσης να ενιαιοποιηθούν ουσιαστικά.

Ως γονείς, έχουμε υποχρέωση να προετοιμάσουμε τα παιδιά μας για το κάθε μελλοντικό τους βήμα. Για το γυμνάσιο, την εφηβεία, την επαγγελματική καθοδήγηση. Αυτό όμως μπορεί να γίνει μόνο μέσα από τη σωστή σχέση μας με το παιδί από τη μικρή του ηλικία. Ακρογωνιαίος λίθος για την όποια μελλοντική επιτυχία του παιδιού μας είναι η σχέση που θα αναπτύξουμε μαζί του από τη μικρή ηλικία και καθόλη τη διάρκεια της παρουσίας του παιδιού στο σπίτι μας.

            Κατ' αρχήν οφείλουμε να καλλιεργήσουμε στο παιδί μας την αυτοπεποίθησή του, την αυτοεικόνα του. Όταν λέμε αυτοεικόνα ή αυτοεκτίμηση εννοούμε το βαθμό που το ίδιο το άτομο εκτιμά τον εαυτό του. Αυτό εξαρτάται όμως από τις σχέσεις που το άτομο ανάπτυξε με το περιβάλλον γύρω του.  Αν, δηλαδή, τα πρόσωπα που περιστοιχίζουν το παιδί το αναγνωρίζουν, επαινούν τις επιτυχίες του, εκτιμούν τις ικανότητές του και του δημιουργούν ευκαιρίες για περισσότερες επιτυχίες, τότε και το παιδί εκτιμά σε μεγάλο βαθμό τον ίδιο τον εαυτό του. 

Όταν όμως, τα παιδιά ζουν μέσα στο χλευασμό, στη συνεχή επίκριση και αποδοκιμασία, αν τονίζονται συνεχώς από τους γύρω του  τα λάθη του και οι αδυναμίες του τότε το παιδί αναπτύσσει χαμηλή αυτοεκτίμηση. Εδώ θα πρέπει να τονίσω πως η αυτοεκτίμηση του παιδιού, ψηλή ή χαμηλή, είναι καθοριστικός παράγοντας στη διαμόρφωση του χαρακτήρα και της προσωπικότητας του παιδιού. Η επιτυχία ή αποτυχία του ατόμου στη ζωή είναι συνυφασμένη με το βαθμό αυτοεκτίμησης που έχει το άτομο για τον εαυτό του. Επομένως, αν μιλάμε για σωστή προετοιμασία του παιδιού για μετάβαση από το δημοτικό στο γυμνάσιο, αυτή περνά μέσα από την ενίσχυση της θετικής εικόνας που το παιδί διαμορφώνει για το εαυτό του. Περνά μέσα από την αυτοπεποίθηση την οποία οφείλουμε να καλλιεργήσουμε στο παιδί μας. 

Δυστυχώς, συχνά, χωρίς να το επιδιώκουμε, υπονομεύουμε την αυτοεικόνα και την αυτοπεποίθηση των παιδιών μας. Πώς γίνεται αυτό;

Όταν εμείς έχουμε χαμηλή αυτοεκτίμηση για τον εαυτό μας τότε του μεταδίδουμε τα δικά μας άγχη, τις δικές μας ανασφάλειες. Επίσης, η χρήση τιμωρίας, η άσκηση βίας έναντι των παιδιών μας, οι χαρακτηρισμοί «είσαι βλάκας», «είσαι τούβλο», «δεν ξέρω τι θα σε κάνω εσένα», «είσαι το ρεζίλι της οικογένειας», «καμιά σχέση δεν έχεις με τον αδελφό σου» κλπ μειώνουν την αυτοεκτίμηση του παιδιού μας.

Ακόμη, ως γονείς, μας βολεύει να ανακαλύπτουμε συνέχεια λάθη στο παιδί μας. Εύκολα απομονώνουμε το λάθος και το τονίζουμε. Αντίθετα, αφήνουμε απαρατήρητα τα όποια θετικά έχει κάνει το παιδί. Υποδεικνύοντας συνέχεια στο παιδί μας τα λάθη του εκείνο που πετυχαίνουμε είναι να τα φορτώνουμε άγχος, ανασφάλειες και να τα οδηγούμε στην απώλεια της αυτοπεποίθησής τους. 

Τέλος, θα έλεγα πως και η υπερπροστασία, ένα χαρακτηριστικό που παρατηρείται ιδιαίτερα στον Κύπριο γονιό, έχει ως αποτέλεσμα να μην αφήνει ιδιαίτερα περιθώρια ανάπτυξης πρωτοβουλίας στο παιδί με αποτέλεσμα και πάλι να το οδηγούμε στη διαμόρφωση αδύνατου χαρακτήρα, με έλλειψη εμπιστοσύνης στις δικές του δυνάμεις.

Η ανάπτυξη και η ενίσχυση της αυτοεικόνας του μαθητή περνά μέσα από μια σειρά θετικών στάσεων που ως γονείς πρέπει να διαμορφώσουμε και να αναπτύξουμε έναντι των παιδιών μας. Οφείλουμε να δημιουργήσουμε ευκαιρίες για επιτυχία των παιδιών σε διάφορους τομείς. Να μάθουμε να λέμε «μπράβο» στις θετικές προσπάθειες που καταβάλλουν τα παιδιά μας, να δίνουμε λιγότερη σημασία στους βαθμούς και στα εξωτερικά κίνητρα. Είναι σημαντικό να ενθαρρύνουμε τα παιδιά μας να αναλαμβάνουν διάφορες πρωτοβουλίες και ευθύνες. Κι αυτό πρέπει να ξεκινήσει από το σπίτι με τα απλά και καθημερινά. Με την ετοιμασία του υπνοδωματίου, με το συγύρισμα του γραφείου και της σχολικής τσάντας, με την περιποίηση ενός κατοικίδιου ζώου, με τη βοήθεια για στρώσιμο του τραπεζιού για φαγητό, με τη διαχείριση του προσωπικού του χαρτζιλικιού, κλπ.

Στην προσπάθειά μας να αναπτύξουμε την αυτοπεποίθηση του παιδιού μας θα πρέπει να το ενθαρρύνουμε να αναπτύξει κοινωνικές σχέσεις, να το ασκήσουμε να σκέφτεται θετικά για τον εαυτό του, να μάθει να αγαπά τον εαυτό του όπως είναι. Να μην ξεχνούμε ποτέ τους σπουδαίους στίχους ενός ποιήματος που έγραψε η Ντόροθυ Λο Νόλτε στα 1954:

«Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στην ανεκτικότητα, μαθαίνουν να έχουν υπομονή.

Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στον έπαινο, μαθαίνουν να εκτιμούν.

Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στην αποδοχή, μαθαίνουν να αγαπούν.

Όταν ζουν μέσα στην επιδοκιμασία, μαθαίνουν να αγαπούν τον εαυτό τους.

Όταν ζουν μέσα στην αναγνώριση, μαθαίνουν ότι είναι καλό να έχουν στόχους.

Όταν ζουν μέσα στην προσφορά, μαθαίνουν να είναι γενναιόδωρα.

Όταν ζουν μέσα στην ειλικρίνεια, μαθαίνουν να είναι φιλαλήθη.

Όταν ζουν μέσα στη δικαιοσύνη, μαθαίνουν να είναι δίκαια 

Όταν τα παιδιά ζουν μέσα σε φιλική ατμόσφαιρα, μαθαίνουν ότι ο κόσμος είναι φιλικό κι ευχάριστο μέρος για να ζουν»

Με άλλα λόγια, το ποίημα μας λέει πως τα παιδιά μας μαθαίνουν αυτό που ζουν. Γι? αυτό κι οφείλουμε να τα βοηθήσουμε να ζήσουν σε τέτοιο περιβάλλον ώστε να γίνουν άτομα με ψηλό βαθμό αυτοπεποίθησης και αυτοεκτίμησης.

Όταν τα παιδιά φτάσουν στην ηλικία των δώδεκα ετών, όταν είναι έτοιμα να φύγουν από το δημοτικό για το γυμνάσιο, θα πρέπει, πέρα από τις όποιες γνώσεις έχουν κατακτήσει στο δημοτικό, να είναι και συναισθηματικά και ψυχολογικά έτοιμα για τη νέα πρόκληση που θα αντιμετωπίσουν. Το γυμνάσιο δεν είναι μπαμπούλας. Είναι απλά η αλλαγή από το ένα είδος σχολείου στο άλλο. Ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπίζεται απ' όλους και ως τέτοια πρέπει να καλλιεργείται από τους γονείς στα παιδιά. Πρόσθετο άγχος και ανασφάλειες δεν πρέπει να φορτώνουμε τα παιδιά μας. 

Βέβαια, εμείς, ως μεγαλύτεροι, ξέρουμε πως όπως είναι σήμερα η κατάσταση θα υπάρξουν δυσκολίες. Αν είχαμε καλλιεργήσει τα προηγούμενα χρόνια την αυτοπεποίθηση του παιδιού μας, αν το μάθαμε να λέει και «όχι» στους άλλους και όχι μόνο «ναι», αν πετύχαμε να έχουμε ένα παιδί, όχι άβουλο αλλά με τη δική του γνώμη, τότε τίποτε αρνητικό δεν πρόκειται να του συμβεί. 

Σίγουρα στο παιδί θα γεννηθούν απορίες για το νέο άνοιγμα της ζωής του, σίγουρα θα υπάρξουν προβληματισμοί και ακόμη κλονισμοί στα πιστεύω του, θα υπάρξουν αμφιταλαντεύσεις. Η δύναμη της παρέας των συνομηλίκων, η τάση για μίμηση των άλλων από φόβο μην απορριφθεί από την παρέα θα είναι εκεί και θα τα συναντήσουν όλοι. Το θέμα είναι να ανοίξει το παιδί μας την καρδιά του, να μιλήσει για τα όσα θα συναντήσει και για τα όσα θα το απασχολούν. Εδώ, θα φανεί και η επιτυχία μας ως γονείς, τώρα που τα παιδιά μας είναι μικρά. Αν περιμένουμε, να πάνε τα παιδιά μας στο γυμνάσιο και μετά να τα πλησιάσουμε τότε αποτύχαμε. Από μικρή ηλικία θα πρέπει να επικοινωνούμε με τα παιδιά μας. Να είμαστε κοντά τους, να συζητάμε τα όσα τα απασχολούν, να τα μάθουμε να λένε αυτά που νιώθουν και να τα αντιμετωπίζουμε σαν αυτόνομες οντότητες, σαν ξεχωριστές προσωπικότητες. Ο αμοιβαίος σεβασμός είναι απαραίτητος για να αναπτύξουμε μαζί τους μια σχέση ειλικρίνειας που θα τα βοηθήσει να μας εμπιστεύονται και αργότερα στο γυμνάσιο. 

Η ένταξη του παιδιού στο γυμνάσιο είναι ο προθάλαμος για τη μετάβαση από την παιδική στην εφηβική ηλικία. Είναι ένα στάδιο μεταβατικό. Θα πρέπει να θυμούμαστε πως η ανάπτυξη χτίζεται πάνω σε ό,τι προϋπάρχει. Επομένως πολλά εξαρτώνται πάνω στα βιώματα που το παιδί κουβαλά από τη μικρότερη ηλικία. Αν το παιδί καταπιέζεται στην ηλικία που βρίσκεται τώρα στο δημοτικό, αν βιώνει αρνητικές εμπειρίες (συγκρούσεις, καταπίεση, τιμωρίες, αποτυχίες, απόρριψη), τότε λογικά θα πρέπει να αναμένουμε δυσκολίες και προβλήματα στο γυμνάσιο.  

Το γυμνάσιο και η ένταξη του παιδιού σ' αυτό είναι ό,τι εμείς ως γονείς και βέβαια ως σχολείο έχουμε ετοιμάσει όλα αυτά τα χρόνια. Κι επειδή η πρόληψη οποιονδήποτε προβλημάτων είναι καλύτερη από την όποια αντιμετώπισή τους καλό θα είναι να ξεκινήσουμε μια συνειδητή προσπάθεια να βάλουμε τις σχέσεις μας με τα παιδιά μας και γενικότερα μέσα στην οικογένειά μας πάνω σε ορθότερες βάσεις που θα στηρίζονται στο διάλογο, τη δημοκρατικότητα, την συχνή επαφή κι επικοινωνία, τους χαμηλούς τόνους, τον αλληλοσεβασμό, το χιούμορ, την αποδοχή. Έτσι, θα μπορούμε να νιώθουμε ήρεμοι, όταν τα παιδιά μας θα φτάσουν στην ηλικία που θ' αλλάξουν σχολικό περιβάλλον πηγαίνοντας από το δημοτικό σχολείο στο γυμνάσιο.

 

Υπεύθυνος γραπτού λόγου: Δημήτρης Μικελλίδης, 

Βοηθός Διευθυντής, Λεμεσός, Κύπρος

    

πηγή

Πώς διαβάζουμε ή αφηγούμαστε παραμύθια στα παιδιά

Το παραμύθι και η ανάγνωσή του πρέπει να είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι του καθημερινού μας προγράμματος με το παιδί. Τα παραμύθια παραδοσιακά ξεκινούν με το υποσχόμενο «Μια φορά και έναν καιρό» και τελειώνουν με το αισιόδοξο «Έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα». Ανάμεσα στα δυο υπάρχει ένα πλήθος από νοήματα, μηνύματα και οφέλη για τον μικρό αναγνώστη.

φροντίζουμε η γλώσσα και τα νοήματα του να είναι πλούσια
και όχι «παιδικά» και απλοποιημένα

Για την αφήγηση μιας ιστορίας στο παιδί έχουμε τις εξής εναλλακτικές επιλογές: την προφορική αφήγηση ή την μεγαλόφωνη ανάγνωση.

• Προφορική αφήγηση είναι η διήγηση παραδοσιακής, λόγιας ή αυτοσχεδιαστικής ιστορίας χωρίς την παρουσία βιβλίου ή άλλου βοηθήματος.
• Μεγαλόφωνη ανάγνωση είναι η ανάγνωση του βιβλίου, έτσι ώστε να ακούγεται, με δυνατή φωνή.

Η τέχνη της αφήγησης

Μια αφήγηση γίνεται ιδιαίτερη με την αγάπη και την τρυφερότητα του αφηγητή. Ακόμα και στην περίπτωση που το παραμύθι μπορεί να είναι λίγο τρομακτικό και να προκαλεί φόβο στο παιδί, με την αγάπη και την τρυφερότητα όλα θα ξεπεραστούν και θα «ζήσουν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα».

Πώς διαβάζουμε ή αφηγούμαστε παραμύθια στα παιδιά

• Zούμε τη χαρά, τον φόβο, την ανασφάλεια και τον ενθουσιασμό κάθε ήρωα, καλού ή κακού.  Με την ταύτιση αυτή, τα ίδια συναισθήματα θα μεταδίδονται και στον ακροατή.
• Δεν χρειάζεται ούτε να κραυγάζουμε, ούτε να φοράμε περίεργα καπέλα. Οι τεχνικές είναι για όσους δεν έχουν σχέση με το κοινό τους.
• Δεν διαβάζουμε το παραμύθι για πρώτη φορά εκείνη τη στιγμή. Το έχουμε διαβάσει μόνοι μας προτού ξεκινήσουμε την αφήγηση.
• Στην περίπτωση που χρειαστεί να διαβάσουμε ένα παραμύθι από βιβλίο, φροντίζουμε έτσι ώστε η γλώσσα και τα νοήματα του να είναι πλούσια και όχι «παιδικά» και απλοποιημένα.
• Διαλέγουμε ειδικό χρόνο και τόπο. Μια γωνιά απόλυτα ήσυχη και μισοσκότεινη. Μια στιγμή της ημέρας ήρεμη. Καθιερώνουμε τον τόπο και τον χρόνο της αφήγησης ή της ανάγνωσης. Μην ξεχνάμε ότι τα παιδιά λατρεύουν την επανάληψη.
• Μετά την αφήγηση, σιωπούμε. Μόνο στη σιωπή μπορεί να δράσει το ίδιο το παραμύθι και τα σύμβολά του, η ενίσχυση της σχέσης γονιού-παιδιού, η τρυφερότητα της αφήγησης. Κάθε άλλη ενέργεια μετατρέπει τον γονιό σε δάσκαλο και το παιδί σε μαθητή, κλονίζει τη σχέση τρυφερότητας και την εμπιστοσύνη του παιδιού και διαφθείρει τη σχέση με το κυνήγι του χρήσιμου και του αποδοτικού.

Η ώρα του παραμυθιού

Το παραμύθι και η ανάγνωσή του πρέπει να είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι του καθημερινού μας προγράμματος με το παιδί. Πρέπει να υπάρχει η ώρα του παραμυθιού. Η ώρα αυτή είναι η ώρα που μετατρέπεται σε σύμβολο κάθε καλό και κακό συμβάν της μέρας, η ώρα της αναπόλησης, της ψύχραιμης αναφοράς.

Υπάρχουν κατάλληλες ώρες για την ανάγνωση ενός παραμυθιού;

Δεν υπάρχουν κατάλληλες ώρες για την ανάγνωση του παραμυθιού. Συνήθως οι πιο κατάλληλες ώρες είναι οι απογευματινές ή οι βραδινές πριν τον ύπνο. Πριν τον ύπνο όμως, δεν μπορούμε να πούμε πολύ τρομακτικά παραμύθια (χρειάζονται οπωσδήποτε και αυτά, αλλά άλλη ώρα).

Πώς επιλέγουμε παραμύθια;

Δεν επιλέγουμε ποτέ ένα παραμύθι επειδή αρέσει σε εμάς, επειδή διαφημίζεται στην τηλεόραση ή έχει γίνει της μόδας. Η επιλογή πρέπει να γίνει από κοινού με το παιδί μας. Έτσι, όχι μόνο θα ικανοποιηθεί από το αποτέλεσμα, αλλά και θα καλλιεργηθεί η μεταξύ μας σχέση.

Υπάρχουν ακατάλληλα παραμύθια ή παιδικά βιβλία;
Ακατάλληλα μπορεί να θεωρηθούν τα παραμύθια ή τα βιβλία που δεν έχουν αίσιο τέλος. Παραμύθια που το τέλος τους δεν είναι «ευτυχισμένο», είναι ακατάλληλα για παιδιά κάτω των δώδεκα ετών. Βιβλία εμπορικά που χρησιμοποιούν την γλώσσα της τηλεόρασης και βιβλία που βαραίνουν τα παιδιά με γνώση χωρίς να τους προσφέρουν στην ουσία τίποτα, θεωρούνται επίσης ακατάλληλα.
Αρκετές φορές οι ηλικίες που αναγράφονται στο οπισθόφυλλο ενός βιβλίου δεν είναι ιδιαίτερα αξιόπιστες για την επιλογή μας. Το καλύτερο μέρος για να αποκτήσουμε κριτήρια επιλογής είναι οι δημόσιες παιδικές βιβλιοθήκες. Από τις βιβλιοθήκες μπορούμε να μάθουμε να επιλέγουμε όταν θα πάμε στο βιβλιοπωλείο.

Ποια είναι τα οφέλη του παραμυθιού;

• Διασκέδαση: Το παιδί μαθαίνει από μικρό πώς μπορεί μέσα από την όμορφη και ευφάνταστη χρήση του λόγου να λαμβάνει απόλαυση και να διασκεδάζει.
• Άγχη και φοβίες: Μέσα από την πλοκή του παραμυθιού και συνήθως την μάχη μεταξύ καλού και κακού, το παιδί διαβεβαιώνεται πως ακόμα και οι πιο μικροί και ασήμαντοι μπορούν με βοήθεια και σωστή δράση να αντιμετωπίσουν ακόμα και τους…δράκους.
• Οδηγός ψυχικής ολοκλήρωσης: Ο ήρωας ή η ηρωίδα μέσα από περιπέτειες ή και σφάλματα, ακολουθούν τα απαραίτητα στάδια για την ψυχική ολοκλήρωση. Μέσω αυτών, οδηγείται και το παιδί με τη σειρά του στην ψυχική του ολοκλήρωση.
• Φαντασία: Το παραμύθι με τις λίγες λέξεις του και τα σύμβολα του χωρίς πολλές εικόνες και ήχους αναπτύσσουν την μυθοπλαστική και εικονοπλαστική ικανότητα των παιδιών.
• Σχέση γονέα–παιδιού: Μέσα από τα σύμβολα του παραμυθιού λέγονται πράγματα που το παιδί θα δίσταζε πιθανόν να εκφράσει. Αποδεικνύεται πως ο γονιός μπορεί να αποδεχτεί και να κατανοήσει κάθε φόβο ή ενθουσιασμό του παιδιού του.
• Αξίες: Το παιδί αρχίζει να αναπτύσσει την εμπιστοσύνη του στις ηθικές και τις κοινωνικές αξίες.

Ευχαριστούμε για την συνεργασία του το Εργαστήρι Μαιρηβή

 

Γράφει ο Δρ. Στέλιος Πελασγός 

(ιστορητής, παιδαγωγός, συγγραφέας και καλλιτεχνικός διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Αφήγησης και Τεχνών του Λόγου Κοζάνης).

Πηγή: paixnidokouto