Η Πόλις — Κ.Π Καβάφη

Η Πόλις
Είπες· «Θα πάγω σ' άλλη γή, θα πάγω σ' άλλη θάλασσα,
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ' είν' η καρδιά μου -- σαν νεκρός -- θαμμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμό αυτόν θα μένει.
Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα».

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς τους ίδιους.
Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ' ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού - μη ελπίζεις -
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ' όλην την γή την χάλασες.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1910)

Όπου κι αν πάμε, στο ταξίδι της ζωής μας,
σε κάθε μας μάταιη απόδραση,
για να ξεφύγουμε από τον εαυτό μας,
για αποσκευές μας κουβαλάμε όσα άχρηστα
δεν έχουμε αποθέσει, δεν έχουμε πετάξει.
Κουβαλάμε τις επιλογές που κάναμε πράξεις.
Αν ερείπια καταντήσαμε τη ζωή μας,
αυτά μας ακολουθούν.
Τα χρόνια που ρημάξαμε
και χαλάσαμε,
αυτά μας συντροφεύουν.
Μια ζωή ρημαγμένη σε μια γωνιά της γης
είναι παντού ρημαγμένη

Κι όμως, αν κλείσαμε μόνοι τους δρόμους,
αν μόνοι εγκλωβιστήκαμε
έχει πλοίο για μας, έχει οδό,
φτάνει να το θελήσουμε.

Ψηλά κοιτάμε, φτερά φοράμε
και ξανοιγόμαστε μέσα από τους δρόμους του αιθέρα
αφήνοντας πίσω τα βάρη που φορτώσαμε στους ώμους μας.
Βάζουμε πορεία για καινούριους τόπους, άλλες θάλασσες,
Για την καλύτερη, την ιδανική δική μας Πόλη

Xαμομηλάκι

«...και μην έχοντας πιο κάτου άλλο σκαλί
να κατρακυλήσεις πιο βαθιά
στου Κακού τη σκάλα,
— για τ’ ανέβασμα ξανά που σε καλεί
θα αιστανθείς να σου φυτρώσουν, ω χαρά!
τα φτερά,τα φτερά τα πρωτινά σου τα μεγάλα!...»

Κωστής Παλαμάς

The City

You said, "I will go to another land, I will go to another sea.

Another city will be found, better than this.

Every effort of mine is condemned by fate;

and my heart is -- like a corpse -- buried.

How long in this wasteland will my mind remain.

Wherever I turn my eyes, wherever I may look

I see the black ruins of my life here,

where I spent so many years, and ruined and wasted.

"New lands you will not find, you will not find other seas.

The city will follow you. You will roam the samestreets.

And you will age in the same neighborhoods;

in these same houses you will grow gray.

Always you will arrive in this city. To another land -do not hope -

there is no ship for you, there is no road.

As you have ruined your life herein this little corner,

you have destroyed it in the whole world.

Constantine P. Cavafy (1910)

112: Το νούμερο που σώζει ζωές!

Δείτε παρακάτω το άρθρο της "Καθημερινής" σχετικά με τον πανευρωπαϊκό αριθμό εκτάκτου ανάγκης : 112 που είναι ενιαίος για αστυνομία, ασθενοφόρο ή πυροσβεστική και αντικαθιστά όλους τους αριθμούς που χρησιμοποιούσαμε μέχρι σήμερα.
Προωθείστε αυτό το άρθρο σε όσους περισσότερους μπορείτε.

Hμερομηνία : 12-02-08

Ελλιπής η ενημέρωση για τον πανευρωπαϊκό αριθμό 112

Ελλιπής φαίνεται να είναι η ενημέρωση των Ελλήνων πολιτών σχετικά με τον πανευρωπαϊκό αριθμό 112, την υπηρεσία εκτάκτου ανάγκης (αστυνομία, ασθενοφόρο, πυροσβεστική), σύμφωνα με έρευνα της Εurostat που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα. Βάσει των στοιχείων της έρευνας, στην Ελλάδα, μόνο το 4% των πολιτών γνωρίζει ότι το 112 καλεί τις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης από οποιοδήποτε σημείο της ΕΕ, ενώ μόνο το 1% έχει χρησιμοποιήσει τον αριθμό αυτό. Η κλήση του αριθμού 112, είτε από σταθερό, είτε από κινητό τηλέφωνο, είναι δωρεάν, ενώ ιδιαίτερα σημαντική θεωρείται η δυνατότητα εντοπισμού της θέσης του καλούντος. Η λειτουργία αυτή είναι εξαιρετικά σημαντική για όσους ταξιδεύουν στο εξωτερικό και δεν γνωρίζουν την ακριβή θέση του ατυχήματος.

Σύμφωνα με την έρευνα της Eurostat, μόνο το 22% των πολιτών της ΕΕ γνωρίζει ότι ο αριθμός κλήσης για τις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης σε οποιοδήποτε σημείο της ΕΕ είναι το 112. Tα χαμηλότερα ποσοστά των πολιτών που γνωρίζουν την υπηρεσία 112, σημειώνονται στην Ελλάδα (4%), την Ιταλία και την Αγγλία (6%), στην Κύπρο και τη Μάλτα (11%). Αντιθέτως, τα υψηλότερα ποσοστά σημειώνονται στην Πολωνία, τη Λιθουανία και την Τσεχία (58%, 53% και 52% αντιστοίχως). Σημειώνεται, ωστόσο, ότι στις περισσότερες χώρες της ΕΕ, όπως και στην Ελλάδα, ο αριθμός 112 προστέθηκε σε προγενέστερους αριθμούς υπηρεσιών έκτακτης ανάγκης, ενώ λίγες είναι οι χώρες στις οποίες το 112 υπήρχε, αρκετές δεκαετίες πριν, ως εθνικός αριθμός κλήσης για υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης.

Επίσης, τα αποτελέσματα της έρευνας δείχνουν ότι ένας στους τέσσερις Ευρωπαίους πολίτες χρειάστηκε να καλέσει έναν αριθμό έκτακτης ανάγκης κατά την τελευταία πενταετία. Το 40% περίπου αυτών των κλήσεων έγινε προς το 112. Δύο στους τρεις συμμετέχοντες στην έρευνα πιστεύουν ότι σήμερα ο κόσμος δεν είναι επαρκώς ενημερωμένος για το 112, ενώ εκεί όπου ο κόσμος αναγνωρίζει το 112 ως εθνικό αριθμό έκτακτης ανάγκης, μόνο το 22% γνωρίζουν ότι μπορούν να καλέσουν τον εν λόγω αριθμό για όλες τις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης και από οποιοδήποτε σημείο εντός της ΕΕ.

Επιπλέον, το ποσοστό των ερωτηθέντων που ενημερώθηκαν σχετικά με τον ευρωπαϊκό αριθμό έκτακτης ανάγκης 112 κατά το τελευταίο δωδεκάμηνο κυμαινόταν από 6% στη Δανία και την Ελλάδα έως 56% στην Τσεχία.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υπογραμμίζει ότι οι εθνικές αρχές των κρατών-μελών πρέπει να μεριμνήσουν ώστε να ενημερώσουν τους πολίτες τους για την πανευρωπαϊκή υπηρεσία 112. Η Επίτροπος, αρμόδια για τις τηλεπικοινωνίες, Βίβιαν Ρέντινγκ, κάλεσε τα κράτη-μέλη να καταστήσουν πλήρως αξιόπιστη την υπηρεσία του 112 παντού στην Ευρώπη και να ξεκινήσουν εκστρατεία ενημέρωσης για το 112. «Ένας αριθμός έκτακτης ανάγκης που λειτουργεί αποτελεσματικά σε ολόκληρη την ΕΕ αποτελεί ζωτικό εργαλείο για την ασφάλεια των συμπολιτών μας. Ειδικά για τους ταξιδιώτες, η προστασία σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης αποτελεί την άλλη όψη της ενιαίας αγοράς και των ελευθεριών που προσφέρει. Οι πολίτες πρέπει να μπορούν να καλούν τον ίδιο αριθμό έκτακτης ανάγκης οπουδήποτε και αν ταξιδεύουν στην Ευρώπη», δήλωσε η κ. Ρέντινγκ.

Τέλος, η Επιτροπή σημειώνει ότι το 112 λειτουργεί σε όλες της χώρες της ΕΕ, πλην της Βουλγαρίας. Από το 1998, η ευρωπαϊκή νομοθεσία υποχρεώνει τα κράτη-μέλη να μεριμνούν ώστε όλοι οι τελικοί χρήστες των υπηρεσιών σταθερής και κινητής τηλεφωνίας να μπορούν να καλέσουν τις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης ατελώς, χρησιμοποιώντας τον αριθμό 112, ενώ από το 2003, οι εταιρείες τηλεπικοινωνιών υποχρεούνται να διαβιβάζουν στις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης τις πληροφορίες για τη θέση του καλούντος, προκειμένου να τους επιτρέψουν τον έγκαιρο εντοπισμό τους. Μεταξύ άλλων, η Επιτροπή προτείνει να καταστεί το 112 πιο προσπελάσιμο για τους χρήστες με αναπηρίες.

Σ΄ αγαπώ, μη φοβάσαι μικρό μου

Μη φοβάσαι, μικρό μου.
Η μανούλα ποτέ
δε θ΄ αφήσει κανέναν
να πειράξει το σπλάχνο της.

Μη φοβάσαι, μικρό μου.
Το δικό μου το χέρι
ποτέ δε θ΄ απλώσω
με βία επάνω σου άκαρδη,
τη μικρή σου καρδιά
να πληγώσω.

Berthe Morisot, Le berceau (The Cradle), 1872

Μη φοβάσαι, μικρό μου.
Παραμύθια με τέρατα,
με δράκους και μάγισσες
που τρων τα παιδάκια,
ποτέ μα ποτέ
το γλυκό σου τον ύπνο,
τα γαλάζια σου όνειρα,
δε θα ταράξουν.

Μη φοβάσαι, μικρό μου.
Εδώ είμαι για σένα,
το Καλό να σου μάθω.

Μη φοβάσαι, μικρό μου.
Για σένα,
πανοπλία Αγάπης
υφαίνουν τα χέρια μου
το κακό και το άδικο
ποτέ, μα ποτέ
μη σ΄ αγγίξουν,

Σ΄ Αγαπώ, μη φοβάσαι, μικρό μου.

Ασπίδα η Αγάπη,
πύργος ουράνιος,
απόρθητος,
ήλιος μεσούρανος,
σκορπίζει, διαλύει
του μαύρου του φόβου
τα σύννεφα,
και δύναμη δίνει
σταθερά να μαθαίνεις.

Σ΄ Αγαπώ, μη φοβάσαι μικρό μου.

Κάποια χρόνια, αργότερα,
γελαστό και γενναίο,
μαχητής – νικητής,
της ζωής την ευθεία,
τη στράτα του Καλού
και του Όμορφου,
με χαρά θα διαβαίνεις.

Βασιλική Π. Δεδούση

Πως να μάθει το παιδί σας να μοιράζεται

«- Είναι δικό μου! - Όχι, δικό μου!»... Η κτητικότητά τους έχει γίνει καθημερινός πονοκέφαλος για σάς. Τι πρέπει να κάνετε, όμως, όταν το μικρό σας αρνείται να μοιραστεί το παιχνίδι του με το αδερφάκι ή το φίλο του;

Όταν τα παιδιά σας μαλώνουν για τα παιχνίδια τους, δεν μπορείτε να τα μάθετε εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή να μοιράζονται τα παιχνίδια τους. Βάλτε στόχο να τους «διδάξετε» αυτό το μάθημα με έναν τρόπο που δεν τα θίγει, που δεν τους δημιουργεί, δηλαδή, ενοχές ή άσχημα συναισθήματα για το άλλο παιδάκι.
 
Τα παιδιά είναι ευαίσθητα στα… σιωπηλά μηνύματα ή, αν θέλετε, επεξεργάζονται το μήνυμα με τον τρόπο που αυτά καταλαβαίνουν.
Για παράδειγμα, αν απαιτήσετε από το μεγαλύτερο παιδί να παραδώσει το παιχνίδι με το οποίο ασχολείται στο μικρότερο αδερφάκι του, αυτό που θα καταλάβει το μεγαλύτερο είναι ότι αγαπάτε περισσότερο το μικρότερο ή -στην περίπτωση του φίλου του- ότι εκτιμάτε περισσότερο το «ξένο» παιδάκι από αυτό.

3 λάθη που ΔΕΝ πρέπει να κάνετε:

1. Μην αρπάζετε το παιχνίδι από τα χέρια του! Τι πιστεύετε ότι εισπράττει ένα παιδί όταν του αρπάζουν το παιχνίδι από τα χέρια και το δίνουν σε άλλο παιδί; Φανταστείτε ότι εισβάλλει στο γραφείο σας το αφεντικό σας, αρπάζει το laptop σας και το δίνει σε κάποιον άλλο συνάδελφό σας. Θεωρείτε ότι αυτή η χειρονομία θα σας κάνει, στη συνέχεια, να θέλετε να μοιραστείτε τα πράγματά σας; Μόνο εφόσον συντρέχουν λόγοι ασφάλειας δικαιολογείται να αρπάξετε από τα χέρια του παιδιού σας το παιχνίδι του. Εάν καταλήξετε να χρησιμοποιήσετε βία για να του το αποσπάσετε, απλώς διδάσκετε στο παιδί σας να κάνει το ίδιο. Προσπαθήστε να του ζητήσετε το παιχνίδι, προτείνοντας το χέρι σας και με χαμηλό τόνο στη φωνή σας.
2. Μην υποχρεώνετε το μεγαλύτερο να δίνει τα παιχνίδια του στο μικρότερο! Είναι συνηθισμένη περίπτωση το μεγαλύτερο παιδί σας να παίζει με το βιβλίο του, το στυλό του, το παιχνίδι του και το μικρότερο να θέλει, την ίδια ώρα, να απασχοληθεί και αυτό με τα ίδια αντικείμενα. Είναι, όμως, δίκαιο το μεγαλύτερο παιδί σας να μοιραστεί το παιχνίδι του απλώς και μόνο επειδή αυτή είναι η επιθυμία του μικρότερου; Μην ξεχνάτε ότι το να μάθετε τα παιδιά σας να σέβονται το χώρο του άλλου είναι τόσο σημαντικό, όσο και το αίσθημα γενναιοδωρίας που προσπαθείτε να τους εμφυσήσετε.
3. Μην τα βάζετε να παίζουν με τη σειρά! Μια βασική στρατηγική που χρησιμοποιούν οι γονείς για να διδάξουν τα παιδιά τους να μοιράζονται είναι να μοιράζουν τα ίδια παιχνίδια στο καθένα απ' αυτά, σε διαδοχικές χρονικές περιόδους. Για παράδειγμα, πολύ συχνά λέτε στα παιδιά σας ότι «σήμερα με την μπάλα θα παίξεις εσύ και αύριο ο αδελφός σου»… Για να έχει η κίνησή σας διδακτική αξία, θα πρέπει πρώτα τα παιδιά να καταλάβουν τι εστί χρόνος. Λάβετε υπόψη σας ότι η αίσθηση του χρόνου δεν αναπτύσσεται στο παιδί μέχρι την ηλικία των τριών χρόνων. Συνεπώς, είναι μάταιο να ζητάμε από ένα παιδί μικρότερο των πέντε ετών να πειθαρχήσει. Ίσως να μας ευχαριστήσει δίνοντας το παιχνίδι του, αλλά σίγουρα η κίνησή του αυτή δεν είναι αποτέλεσμα του μαθήματος που του δώσαμε.

6 κινήσεις που πρέπει να κάνετε:

1. Αναζητήστε λύσεις. Δώστε τους να καταλάβουν ότι είναι υπεύθυνα για τη διαμάχη και ενθαρρύνετέ τα να βρουν μόνα τους τη λύση. Ένας τρόπος είναι να πείτε: «Εντάξει, έχουμε ένα πρόβλημα εδώ. Και οι δυο σας θέλετε να παίξετε με το ίδιο παιχνίδι, αλλά αυτό δεν είναι δυνατό… Πώς μπορούμε να λύσουμε το πρόβλημα;» Στη συνέχεια, αποτραβιέστε, όσο αυτό είναι δυνατό, και αφήνετε τα παιδιά να λύσουν μόνα τους τη διαφορά. Μια άλλη στρατηγική που μπορείτε να ακολουθήσετε είναι να δώσετε κάποιες εναλλακτικές λύσεις στα παιδιά και να τα παροτρύνετε να διαλέξουν.
2. Ζητήστε συγγνώμη για το παιδί σας. Πόσες φορές δεν σας έτυχε να αρπάξει το παιδί σας το παιχνίδι ενός άλλου παιδιού. Μη φοβηθείτε να ζητήσετε εσείς συγνώμη για αυτό. Με αυτήν τη στάση σας δείχνετε στο άλλο παιδάκι ότι το σέβεστε και δίνετε στο δικό σας ένα καλό παράδειγμα. Η δική σας συμπεριφορά είναι σίγουρα το καλύτερο παράδειγμα… Αν εσείς δεν είστε κτητικοί στην καθημερινή σας ζωή, τα παιδιά σας λαμβάνουν το μήνυμα!
3. Παρακολουθείτε χωρίς να παρεμβαίνετε. Αντισταθείτε στον πειρασμό να μπείτε ανάμεσα στα παιδιά που μαλώνουν για ένα παιχνίδι ή να χάσετε την ψυχραιμία σας και να τους φωνάξετε, εκτός βέβαια και αν φτάσουν στο σημείο να πιαστούν στα χέρια. Η ανάμιξή σας στην υπόθεση κάνει στο τέλος κάποιο από τα παιδιά να πληγωθεί. Επίσης, οι μικροί σας «μπελάδες» μαθαίνουν να εξαρτώνται από εσάς για να λύσουν τις διαφορές τους. Εάν επέμβετε, κάποιο από τα παιδιά θα βγει κερδισμένο και κάποιο χαμένο και κάθε φορά που διεκδικούν κάτι θα περιμένουν από τη μαμά και τον μπαμπά να δώσουν τη λύση.
4. Αποσπάστε του την προσοχή. Δεν είναι δύσκολο να αλλάξετε τη διάθεση του παιδιού, αποσπώντας την προσοχή του και κάνοντάς το να ασχοληθεί με κάτι διαφορετικό. Μην προσπαθείτε σε κάθε διαμάχη να του διδάξετε πώς να μοιράζεται. Τα μικρότερης ηλικίας παιδιά είναι εύκολο να ενδιαφερθούν για άλλα πράγματα σε χρόνο ρεκόρ.
5. Μπείτε στην ψυχολογία του. Ένα παιδί μπορεί να είναι γενναιόδωρο με τους φίλους του, αλλά όχι και με τα αδέρφια του. Γιατί συμβαίνει αυτό; Απλώς, το μικρό σας λειτουργεί έτσι επειδή αισθάνεται ότι στο σπίτι δεν μπορεί να οριοθετήσει τα πράγματά του και επιπροσθέτως αισθάνεται ανταγωνιστικά. Μπορείτε να αλλάξετε τη συμπεριφορά τους, βοηθώντας τα παιδιά σας να συνειδητοποιήσουν πράγματα που κάνουν το ένα για το άλλο. Για παράδειγμα, ένα απλό σχόλιο σε ανύποπτο χρόνο, όπως: «Ήταν πολύ ωραία η κίνηση του αδελφού σου να σου δώσει τα πατίνια του», είναι μερικές φορές το μόνο που χρειάζεται.
6. Επιβραβεύστε τη γενναιοδωρία του. Η κίνησή του να καλέσει δέκα συμμαθητές του στο σπίτι αντί για δύο ή να ετοιμάσει λιχουδιές για όλη την παρέα μπορεί να σας βγάλει εκτός εαυτού. Αναγνωρίστε του όμως τις καλές του προθέσεις και αντί να το επιπλήξετε, επαινέστε το για το ότι είναι καλός φίλος. Οφείλετε να του εμφυσήσετε από νωρίς τη διάθεση του να μοιράζεται.

Θυμηθείτε:

• Απαιτείται σεβασμός της ανάγκης του παιδιού για κτητικότητα.
• Χρειάζεται να λάβετε υπόψη σας τη συναισθηματική ωριμότητα του παιδιού σας.
• Ίσως το μόνο που χρειάζεται είναι η καθημερινή συναναστροφή του παιδιού σας με τα άλλα παιδάκια.

Της Μαρίας Καρίπογλου, με την επιστημονική επιμέλεια της Γιώτας Αντωνοπούλου, παιδοψυχολόγου - παιγνιοθεραπεύτριας

Στο ζενίθ η κακοποίηση παιδιών στη Ευρώπη

13-03-2008 1:46, 01:46 AM

Στις αναπτυγμένες χώρες της Ευρώπης, τέσσερα παιδιά χάνουν τη ζωή τους κάθε μέρα από την κακοποίηση, ενώ στα 1000 παιδιά που κακοποιούνται, υπομένοντας σιωπηλά το μαρτύριό τους, σημειώνεται ένα θάνατος.
Στις δε τριτοκοσμικές χώρες δεν γίνεται λόγος καν για τη σωματική βία, καθώς εκεί οι παραβιάσεις αφορούν θεμελιώδη δικαιώματα.
Πρόκειται για στοιχεία των τελευταίων δύο ετών που έχει συγκεντρώσει η Unicef, και παρουσιάστηκαν στη διάρκεια διεθνούς συνεδρίου με θέμα «Ερευνώντας θέματα επικινδυνότητας και ευπάθειας σε παιδιά στην Νοτιοανατολική Ευρώπη», που διοργάνωσε στη Θεσσαλονίκη το Κέντρο Ερευνών Νοτιοανατολικής Ευρώπης, σε συνεργασία με το City College.
Οι σύνεδροι επεσήμαναν πως η οικογένεια δεν αποτελεί πάντα ένα ασφαλές μέρος για τα παιδιά και επεσήμαναν ότι ακόμη και οι ήπιες μορφές βίας με στόχο την τιμωρία, ως μέθοδος διαπαιδαγώγησης, μπορεί να βλάψουν την αυτοεκτίμηση του παιδιού και τη σωστή ανάπτυξη της ατομικότητάς του.

Σε έρευνα του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού (1998) για τη χρήση σωματικής τιμωρίας, διαπιστώθηκε ότι το ξύλο που χρησιμοποιούν οι γονείς καθημερινά στην ανατροφή των παιδιών τους οδήγησε το 4% των παιδιών σε τραυματισμούς και το 1% σε σοβαρούς τραυματισμούς που χρειάστηκαν νοσηλεία.
«Οι γονείς καταφεύγουν στη βία και το ξύλο όταν οι ίδιοι αισθάνονται πίεση και ένταση από άλλα γεγονότα, άσχετα από τη συμπεριφορά του παιδιού. Τα παιδιά γίνονται θύματα και άλλων μορφών βίας από την παραμέληση των γονιών τους. Γι αυτό είναι η ίδια η οικογένεια που χρειάζεται υποστήριξη», τόνισε η ειδική σε θέματα κακοποίησης παιδιών του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού, Ειρήνη Φερέτη.
Υποστήριξε δε ότι η ψυχική βία είναι εξίσου επιβαρυντική με τη σωματική και αναφέρθηκε στις ελλείψεις δομών, κυρίως στην περιφέρεια, για την αντιμετώπιση του φαινομένου.
Στην Ελλάδα, στις 100.000 γεννήσεις το χρόνο αναμένεται ότι 1.000 έως 2.000 παιδιά θα κακοποιηθούν (ποσοστό περίπου 1-2% του παιδικού πληθυσμού). Ωστόσο, σύμφωνα με τους ειδικούς ένα νεκρό παιδί σημαίνει χρόνια βία, απομόνωση της οικογένειας και έλλειψη υποστηρικτικών δομών.
Οι συνηθισμένοι παράγοντες που συμβάλλουν στην κακοποίηση είναι η φτώχεια, τα αρνητικά πολιτισμικά πρότυπα, η έλλειψη σωστής ανατροφής, περιβάλλοντος αγάπης και στοργής των ίδιων των γονιών, η μικρή ηλικία στην οποία κάποιος γίνεται γονιός κ.ά.
Η Ψυχολόγος και συνεργάτιδα του Κέντρου Ερευνών Νοτιανατολικής Ευρώπης, Ευφροσύνη Καλυβά, τόνισε ότι το θεσμικό πλαίσιο στην Ελλάδα δεν προσφέρει ασφάλεια σε αυτόν που θέλει να καταγγείλει περιστατικά κακοποίησης παιδιών. Όσον αφορά στις συνέπειες από τη χρήση ουσιών από τους γονείς σημείωσε: «Η χρήση ουσιών από τους γονείς μπορεί να μην έχει σχέση πάντα με τη σωματική βία, αλλά με τις εικόνες της καθημερινότητας που λαμβάνουν τα παιδιά, όπως το να βλέπουν τους γονείς μεθυσμένους, λιπόθυμους, να βρίζουν κ.ά.»
Η υπεύθυνη του προγράμματος Παιδικής Προστασίας στη Σερβία, Μάσα Αβράμοβιτς, αναφέρθηκε στην διαδικασία ανάπτυξης τα τελευταία πέντε χρόνια, διαφόρων μοντέλων συμμετοχής των παιδιών της χώρας σε δράσεις, όπως αυτή της θέσπισης δικαιώματος για Συνήγορο του Παιδιού.
Στο πρόγραμμα συμμετείχαν περίπου 1.500 παιδιά, τα οποία εξέφρασαν ανασφάλεια, κυρίως για το σχολικό τους περιβάλλον (βία από τους συνομήλικούς τους), διαπίστωσαν διάκριση προς τα παιδιά με ειδικές ανάγκες και τους Ρόμα, αδυναμία να εκφράσουν ελεύθερα τις ιδέες τους στο σχολείο, αλλά και να έχουν προσωπική ζωή.

Συντάκτης: Ανδρέας Ροδίτης
Πηγή: news.ert.gr & AΠE