Tuesday, 20 May 2008

Τα χαμομηλάκια μας πάνε εκδρομή

Την προηγούμενη Κυριακή διοργανώθηκε εκδρομή από το Σύλλογο του σχολείου μας.
Επισκεφτήκαμε τις εγκαταστάσεις ιδιωτικής κατασκήνωσης, λίγα χιλιόμετρα έξω από την Αθήνα.
Είχαμε όλοι επισκεφτεί τηνιστοσελίδα της συγκεκριμένης κατασκήνωσης και βέβαια μας είχε αρέσει πάρα πολύ.
Όταν όμως μπήκαμε στις εγκαταστάσεις της, μείναμε άφωνοι...όλοι οι γονείς.
Η κατάσταση που επικρατούσε μέσα μάλλον θύμιζε μια κατασκήνωση εγκαταλελειμμένη για πολύ καιρό: προχειροφτιαγμένες αθλητικές εγκαταστάσεις (μάλλον επικίνδυνες θα έλεγα), απεριποίητα δέντρα και θάμνοι με κάθε είδους πανίδα (είδαμε και φίδι),
και το χειρότερο βέβαια από όλα η κατάσταση στην οποία βρίσκονταν κουζίνα καικοινόχρηστα W.C.: πόρτες ξεχαρβαλωμένες ή πρόχειρα στηριγμένες, καμία στοιχειώδης καθαριότητα.
Η ερώτηση που κάναμε όλοι αναμεταξύ μας: ποιοι γονείς στέλνουν ταπαιδιά τους στη συγκεκριμένη κατασκήνωση, πώς μπορούν να εμπιστευτούν για 15 ή 20 ημέρες τα μικρά παιδιά σε αυτόν το χώρο, που μόνο ασφαλής δεν φαίνεται;
Για να μην αναφερθώ στο χρηματικό ποσό που θαπληρώσουν!
Και φυσικά, η κατασκήνωση αυτή θα ξεκινούσε τη λειτουργία της σε 1μήνα περίπου, χρόνος που σε καμία περίπτωση δεν επαρκεί για να"σουλουπωθεί" το χάλι που αντικρίσαμε.
Γονείς προσοχή! Ο καλύτερος τρόπος για να επιλεχθεί ένας χώρος κατασκήνωσης για τα παιδιά μας δεν είναι τα διαφημιστικά φυλλάδια ή οι ιστοσελίδες του διαδικτύου.
Ό,τι παρουσιάζονται εκεί μέσα είναι ιδανικά. Προσωπική επίσκεψη στο χώρο κρίνεται απαραίτητη.
Ποιος ελέγχει άραγε τις εγκαταστάσεις των κατασκηνώσεων, ή ποιος δίνει άδειες για τη λειτουργία χώρων όπως αυτός που είδα προσωπικά εγώ;

Τα παιδάκια μας αξίζουν το καλύτερο και, κυρίως, το ασφαλέστερο γιατις διακοπές τους.

Από την Ελευθερία Α., που πολύ την ευχαριστούμε

Η Αγάπη υπό το πρίσμα της επιστημομικής έρευνας: Αγάπη, το κλειδί της ευτυχίας

ΗΠΑ: ερευνητές από το Χάρβαρντ μελετούν το θέμα εδώ και 72 χρόνια!!. Μελετούν το «Αγαπάτε αλλήλους», μελετούν τον μοναδικό δρόμο που οδηγεί στην Ευτυχία
Ποιο είναι το μυστικό της ευτυχίας; 
Είναι δυνατόν, όταν έχεις μπροστά σου μια ομάδα από εικοσάρηδες, να προφητέψεις ποιος θα ζήσει πολλά χρόνια υγιής και ποιος θα πεθάνει σύντομα βασανισμένος; Εδώ και 72 χρόνια, το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ προσπαθεί να δώσει απάντηση σ΄ αυτές τις πολύπλοκες ερωτήσεις.

Η Έρευνα Γκραντ είναι η πιο μακροχρόνια έρευνα του είδους που έχει πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα. Η απάντηση που προσφέρουν οι ερευνητές είναι πολύ απλή: η ευτυχία είναι αγάπη. Μόνον όποιος αγαπάει και αγαπιέται, όχι μόνον από τον/την σύντροφο, αλλά και από γονείς, φίλους, αδέλφια, μπορεί να είναι ευτυχής και να φιλοδοξεί ότι θα έχει μια γαλήνια ζωή.

Την έρευνα άρχισε το 1938 στο Χάρβαρντ ο ψυχίατρος Άρλι Μποκ. Την ονόμασε Έρευνα Γκραντ από το όνομα του πάμπλουτου χορηγού του, του μεγιστάνα των μεγάλων καταστημάτων Ουίλιαμ Τόμας Γκραντ.
Για να μελετήσει το μυστικό της ευτυχίας και την εξέλιξή της μέσα στις διάφορες φάσεις της ζωής, ο Μποκ επέλεξε 268 από τους πιο ευφυείς, φιλόδοξους και προνομιούχους φοιτητές του Χάρβαρντ. Παρακολούθησε τη σταδιοδρομία τους, τους γάμους, τα διαζύγια, τις αρρώστιες τους, έως τον θάνατό τους.

Από αυτούς, τέσσερις έγιναν γερουσιαστές, ένας υπουργός, οι περισσότεροι επικεφαλής επιχειρήσεων. Υπήρξε επίσης ένας πρόεδρος (ο Τζων Κέννεντυ, ο φάκελος του οποίου όμως δεν θα ανοίξει έως το 2040), ένας μεγάλος δημοσιογράφος (ο Μπεν Μπράντλι, διευθυντής της «Ουάσιγκτον Ποστ» την εποχή του Γουότεργκεϊτ) και ένας διάσημος συγγραφέας, ίσως ο Νόρμαν Μέιλερ.

Αντιφατικά πορίσματα
Όμως τα ονόματα των περισσοτέρων παραμένουν απόρρητα χάρη στον νόμο για την προστασία της ιδιωτικής ζωής. Ο Τζόσουα Γουλφ Σενκ, ο πρώτος δημοσιογράφος που είδε τα αρχεία της Έρευνας Γκραντ, υποχρεώθηκε να αποκρύψει την ταυτότητα των προσώπων στο πολυσέλιδο άρθρο που δημοσίευσε για το θέμα στην επιθεώρηση «Τhe Αtlantic».
Όμως ο Σενκ αποκαλύπτει τα περίπλοκα και συχνά αντιφατικά πορίσματα του Τζορτζ Βάιλαντ, του 74χρονου ψυχίατρου του Χάρβαρντ που διευθύνει την Έρευνα Γκραντ εδώ και 30 χρόνια, όταν πολλοί από τους ευέλπιδες νέους της είχαν ήδη πάρει τον κακό δρόμο.
Η μεθοδολογία της έρευνας ήταν αυστηρή. Χάρη σε γενναίες ομοσπονδιακές και ιδιωτικές χορηγίες, κάθε δύο χρόνια ο Βάιλαντ ζητούσε από τους συμμετέχοντες να συμπληρώσουν ένα ερωτηματολόγιο με ερωτήσεις σχετικές με τη σωματική και την ψυχική υγεία τους, τα παιδιά τους, την ποιότητα του γάμου τους, τη σταδιοδρομία τους, τις αρρώστιες που πέρασαν.
Κάθε πέντε χρόνια τους υπέβαλλε σε τσεκαπ. Και κάθε 15 χρόνια οι συμμετέχοντες έπρεπε να δίνουν συνεντεύξεις όπου απαντούσαν σε ερωτήσεις προσωπικού χαρακτήρα για κάθε πλευρά της ζωής τους.

Τα συμπεράσματα του Βάιλαντ είναι συμβολικά: «Η φιλία, η αγάπη και οι καλές σχέσεις με τα αδέλφια και τους γονείς είναι το αληθινό κλειδί της ευτυχίας», τονίζει. «Η ευτυχία είναι αγάπη. Τελεία και παύλα».
Ο Σενκ είναι λιγότερο κατηγορηματικός: «Η έρευνα άρχισε προτείνοντας να βάλει τις ζωές αυτών των προσώπων κάτω από το μικροσκόπιο», γράφει στην «Αtlantic». «Στο τέλος όμως αυτές οι ζωές ήταν υπερβολικά παράξενες και υπερβολικά πλούσιες σε αποχρώσεις και αντιφάσεις για να μπορεί να τους βάλει κανείς μια ετικέτα».

«Δεν αντιπροσωπεύει την αμερικανική κοινωνία»
Ο Μπεν Μπράντλι (φωτό), ο μυθικός διευθυντής της «Ουάσιγκτον Ποστ» την εποχή που η εφημερίδα αποκάλυπτε το σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ, άρχισε να συμμετέχει στην Έρευνα Γκραντ όταν ήταν 19 χρονών και σήμερα είναι 87.
Μετά τον πρόεδρο Τζων Φιτζέραλντ Κέννεντυ, ήταν ίσως το πιο διάσημο «πειραματόζωο» στην έρευνα.
«Πιστεύω ότι η Έρευνα Γκραντ έχει όρια τα οποία δεν μπορεί να υπερβεί», λέει σήμερα.
«Το Χάρβαρντ, όπου πραγματοποιήθηκε, ήταν τότε ένα πανεπιστήμιο αποκλειστικά για πολύ πλούσιους λευκούς. Το ελάττωμα της έρευνας είναι ακριβώς ότι απέκλεισε τις γυναίκες, τους φτωχούς και γενικά τις μειονότητες.
»Με λίγα λόγια δεν αντιπροσωπεύει την αληθινή αμερικανική κοινωνία, αλλά τις πολιτιστικά και κοινωνικά πιο προνομιούχες τάξεις της... Φαίνεται πάντως ότι σε τελική ανάλυση δεν είμαστε διαφορετικοί απ΄ όλους τους άλλους. Η αμερικανική ελίτ υπέφερε εξίσου από κατάθλιψη, νευρικές κρίσεις και αλκοολισμό με τον υπόλοιπο πληθυσμό».

«Συμμερίζομαι πλήρως τη θέση του ιδιοφυούς Βάιλαντ ότι η αγάπη και η φιλία είναι το κλειδί της ευτυχίας και της μακροβιότητας», τονίζει επίσης ο Μπεν Μπράντλι.
Και αν γύριζε πίσω, θα συμμετείχε και πάλι στην έρευνα, «μολονότι το κόστος υπήρξε υψηλό: εισέβαλαν στην ιδιωτική ζωή μου, πήραν συνεντεύξεις από τις συζύγους μου, τα παιδιά και τους φίλους μου. Η έρευνα άρχισε όταν ήμουν 19 χρονών και δεν έχει τελειώσει ακόμη. Πέρυσι μου ζήτησαν να συμπληρώσω το νιοστό ερωτηματολόγιο...».

Δημοσίευση: 18-5-2009, 10:27 Τελευταία ανανέωση: 19-5-2009, 10:30, Επιμέλεια: Γιώργος Αγγελόπουλος

Παιδόφιλοι, Επιδειξίες και άλλοι κυκλοφορούντες ελέυθεροι

Πρωί - πρωί οι ειδήσεις στα «ψιλά» των καναλιών:
  1. Συνελήφθη παιδόφιλος γιατρός στη Βέροια. Γιατρός κατέβαζε από τον υπολογιστή του Νοσοκομείου παιδοφιλικό υλικό... Συνελήφθη, κατασχέθηκε το υλικό κ.λ.π.
    ΠΑΡΕΜΠΙΠΤΟΝΤΩΣ... Ο ΑΛΕΞ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ;;;
  2. Επιδειξίας εξαγόρασε την ποινή του  και κυκλοφορεί ελεύθερος. Κυκλοφορεί ελεύθερος ο επιδειξίας που δείχνει σε παιδάκια σκληρό πορνό... και τα απόκρυφά του... Από το νόμο απαγορεύεται (!!!) να δημοσιοποιηθούν τα στοιχεία και η φωτογραφία του για να μάθουμε ποιος είναι ο ανώμαλος που εξαγόρασε την ποινή του και ελεύθερα συνεχίζει το «θεάρεστον» έργο του...
    ΓΟΝΕΙΣ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΑ ΧΑΜΟΜΗΛΑΚΙΑ ΜΑΣ

Monday, 19 May 2008

Το μωράκι μαθαίνει να κάθεται

Κάθε στάδιο της ανάπτυξης του παιδιού σας φαντάζει στα μάτια σας σαν ένα επιστημονικό επίτευγμα. Μάλιστα, ο ενθουσιασμός σας κορυφώνεται κάθε φορά που διαπιστώνετε ότι κάτι άλλαξε και ότι το αγγελούδι σας μεγάλωσε. Ας παρακολουθήσουμε μαζί πώς εξελίσσονται οι κινήσεις ενός βρέφους που προχωρά ακάθεκτο προς την ωριμότητα.
Στους έξι μήνες, αν κρατήσετε το μωράκι σας από τους ώμους, θα διαπιστώσετε ότι μπορεί να στηριχθεί σε μεγάλο βαθμό στα πόδια του. Αν το βάλετε σε καθιστή θέση, ανοίξετε τα ποδαράκια του σε διάσταση και το βοηθήσετε να ισορροπήσει, θα μείνει καθιστό για τρία, τέσσερα δευτερόλεπτα και μετά θα πέσει.
Φυσικά, η μάχη για τον έλεγχο των μυών συνεχίζεται και ο ακατάβλητος λιλιπούτειος μαχητής σας "παλεύει" σκληρά για την ανεξαρτησία του: για να πάψει πια να είναι ξαπλωμένος και να εξαρτάται από τους άλλους. Θέλει να ανακαλύψει μόνος του τον κόσμο, να μάθει να κάθεται, να μπουσουλάει, να στέκεται όρθιος, να κάνει τα πρώτα θριαμβευτικά βηματάκια του. 
Κατακτήσεις δικαιολογημένες για κάθε μαχητή, οι οποίες όμως χρειάζονται χρόνο. Στους επτά με οκτώ μήνες, το πανέξυπνο μωράκι σας θα λύσει το πρόβλημα της αστάθειάς του. Αν το βάλετε τώρα να καθήσει, θα σκύψει προς τα εμπρός και, βάζοντας τα χεράκια στο πάτωμα, θα ισορροπήσει και θα κρατηθεί στην καθιστή θέση.
Αυτός ο τρόπος καθίσματος, αν και παρέχει κάποια σταθερότητα, δεν του είναι ωστόσο ιδιαίτερα χρήσιμος. Τα χεράκια είναι απασχολημένα με τη διατήρηση της ισορροπίας του. Δεν μπορεί να φάει τα αγαπημένα του μπισκότα, να παίξει με τα παιχνίδια του ούτε να κάνει πιπίλα το δάχτυλό του. Έτσι όπως είναι σκυμμένο, δεν μπορεί να δει όλα αυτά τα θαυμαστά πράγματα που το περιβάλλουν. Σκέφτεται: "Η στάση αυτή δεν είναι καθόλου εξυπηρετική. Κάτι πρέπει να κάνουμε"!
Μετά τους οκτώ μήνες, η πλατούλα που στην αρχή είναι κυρτή, αρχίζει σιγά σιγά να παίρνει όρθια στάση και το μωράκι είναι σε θέση να ελέγχει σταδιακά το κορμί του. Κάθε μέρα παρουσιάζει βελτίωση στην καθιστή στάση και το σώμα του είναι πιο σταθερό. Νιώθει όμως ακόμη μια μικρή ανασφάλεια, γιατί όταν γυρίσει το κεφαλάκι του ή απλώσει το χέρι του για να πιάσει ένα παιχνίδι, χάνει την ισορροπία του και πέφτει. Χρειάζεται άλλον ένα μήνα περίπου.  
Ώσπου μια μέρα, γύρω στους εννέα μήνες, θα διαπιστώσετε ότι το μωράκι σας κάθεται πλέον με απόλυτη αυτοπεποίθηση. Ο πρώτος στόχος για το δεύτερο εξάμηνο της ζωής του έχει επιτευχθεί. Το ακούραστο βλαστάρι σας απέκτησε αυτό που οι παιδίατροι λένε "ανεξαρτησία στην καθεστηκυία θέση".

Το χέρι σας, μια σανίδα σωτηρίας

Το μικρούλι σας χρειάζεται βοήθεια και συστηματική προπόνηση. Αυτό είναι κάτι που θα διαπιστώσετε, αν το πλησιάσετε και σκύψετε από πάνω του όταν είναι ξαπλωμένο ανάσκελα. Αναζητά με αγωνία το χέρι σας σαν σανίδα σωτηρίας, θέλει να το σηκώσετε. Δώστε του λοιπόν την ευκαιρία που ζητά. 
Σηκώστε το έτσι όπως είναι ξαπλωμένο ανάσκελα και σιγά σιγά τραβήξτε το στην καθιστή θέση. Επαναλαμβάνοντας την άσκηση αυτή πολλές φορές κάθε μέρα, βοηθάτε τον κορμό να συνηθίσει να στηρίζεται. Μια άλλη ιδέα είναι να το βάζετε να κάθεται σε καρεκλάκια με σταθερές πλευρές ή στο πάτωμα με μαξιλάρια γύρω του, ώστε να κρατά όρθιο τον κορμό του. 
Κάντε το για μικρά χρονικά διαστήματα και πολλές φορές την ημέρα. Ένας άλλος τρόπος για να βοηθήσετε την κινητική εξέλιξη του παιδιού σας, είναι να το κρατάτε από τους ώμους ή από τον κορμό και να το στηρίζετε στο πάτωμα -και αυτό πρέπει να γίνεται για μικρά χρονικά διαστήματα και πολλές φορές την ημέρα.
 
πηγή:  http://health.in.gr/baby/Article

Θέλουμε ένα περιβάλλον καλύτερο για τα χαμομηλάκια μας

ΤΟ ΛΑΔΙ ΜΑΓΕΙΡΕΜΑΤΟΣ ΤΟ ΠΕΤΑΜΕ ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΣΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ....SOS!!!

Ξέρεις που να ρίξεις το λάδι μετά από το μαγείρεμα στο σπίτι;
Ίσως ναι, αλλά πάντα είναι καλό να διαδίδουμε τέτοιου είδους πληροφορίες.
Ακόμα και αν δεν τηγανίζουμε πολύ, όταν το κάνουμε, ρίχνουμε συνήθως το χρησιμοποιημένο λάδι στο νεροχύτη της κουζίνας.

Αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα λάθη που μπορούμε να κάνουμε.
Γιατί το κάνουμε; Γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει κανείς για να μας πει το σωστό τρόπο.
Γι αυτό λοιπόν, το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τοποθετούμε το λάδι σε έναπλαστικό μπουκάλι (νερού, αναψυκτικού), να το κλείνουμε καλά και να το πετάμε στα κανονικά σκουπίδια...
Και αυτό, γιατί ΕΝΑ ΛΙΤΡΟ ΛΑΔΙΟΥ ΜΟΛΥΝΕΙ ΣΧΕΔΟΝ ΕΝΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ ΛΙΤΡΑ ΝΕΡΟΥ, ποσότητα η οποία είναι ικανή να καλύψει τις ανάγκες ενός ατόμου σε νερό για 14 χρόνια !!!.

Αν επιλέξεις να προωθήσεις αυτό το μήνυμα στους φίλους σου, το περιβάλλον θα σε ευγνωμονεί.
Στο κάτω-κάτω είναι καλό για όλους μας !!!

Γιώργος Καρούντζος
Χημικός. Μηχ., PhD
Υπεύθυνος Περιβαλλοντικής Διαχείρισης ΣΕΥ

ΠΡΟΩΘΗΣΤΕ ΤΟ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΟΛΩΝ ΜΑΣ...

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki