Σχολική ετοιμότητα - Μαθησιακές ιδιαιτερότητες ενός παιδιού

Η ανίχνευση των μαθησιακών ιδιαιτεροτήτων ενός παιδιού έχει τεράστια σημασία.
Η έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση του μαθησιακού προβλήματος βοηθάει στην επιτυχή αποκατάσταση και στην αποφυγή των ψυχολογικών προβλημάτων που προκαλεί η καθημερινή αποτυχία και απόρριψη που εισπράττουν αυτά τα παιδιά στο σχολείο και στο σπίτι.
Οι ακόλουθες ενδείξεις μπορούν να μας βοηθήσουν να εντοπίσουμε τα παιδιά που θα αντιμετωπίσουν μαθησιακές δυσκολίες στη μαθητική τους ζωή:

Η έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση του μαθησιακού προβλήματος βοηθάει στην επιτυχή αποκατάσταση και στην αποφυγή των ψυχολογικών προβλημάτων που προκαλεί η καθημερινή αποτυχία και απόρριψη που εισπράττουν αυτά τα παιδιά στο σχολείο και στο σπίτι.

* Όταν μιλάνε, κάνουν αναγραμματισμούς (πχ λένε Παθαναϊκός αντί για Παναθηναϊκός).
* Μπερδεύουν λέξεις που μοιάζουν ηχητικά (π.χ. γεμίσει/γεννήσει).
* Έχουν περιορισμένο λεξιλόγιο και κάνουν γραμματικά και συντακτικά λάθη.
* Δυσκολεύονται να αποστηθίσουν τραγουδάκια.
* Αδυνατούν να διηγηθούν κάτι που τους συνέβη ή να αφηγηθούν μια ιστορία παραθέτοντας τα γεγονότα στη σωστή χρονική αλληλουχία. Οι προτάσεις τους δεν είναι ολοκληρωμένες νοηματικά.
* Δυσκολεύονται να ονομάσουν αντικείμενα που βρίσκονται στο άμεσο περιβάλλον τους με αποτέλεσμα να κάνουν παύσεις ψάχνοντας να βρουν τη σωστή λέξη καθώς μιλάνε, ή να καταφεύγουν σε χειρονομίες προκειμένου να επικοινωνήσουν με το συνομιλητή τους.
* Δυσκολεύονται ενδεχομένως να σχεδιάσουν ορισμένα σχήματα (πχ ρόμβος).
* Δεν ξέρουν να γράψουν το όνομά τους ή το γράφουν λάθος.
* Συγχέουν γράμματα που μοιάζουν οπτικά (πχ φ/θ, γ/χ).
* Ξεχνούν τις οδηγίες που δίνει η δασκάλα σχετικά με τις ασχολίες τους μέσα στην τάξη ή τι πρέπει να ετοιμάσουν για την επόμενη μέρα.
* Ξεχνούν τα πράγματά τους στο σχολείο.
* Αφαιρούνται και αδυνατούν να μείνουν συγκεντρωμένα σε μια δραστηριότητα.
* Δυσκολεύονται να επαναλάβουν με τη σωστή σειρά τις ημέρες της εβδομάδας και τις εποχές.
* Επίσης δυσκολεύονται στη σωστή χρήση χρονικών επιρρημάτων (π.χ. πριν, τώρα, μετά, χθες, αύριο) και συχνά υστερούν στην κατανόηση χωρικών εννοιών.

Δυστυχώς, η έλλειψη κατανόησης από το άμεσο περιβάλλον του παιδιού, η κριτική και η απόρριψη μπορούν να δυσχεράνουν ακόμη περισσότερο την ήδη φορτισμένη κατάσταση.
Οι γονείς συχνά αφήνουν το χρόνο να κυλήσει γιατί δε γνωρίζουν ότι μπορούν να κάνουν κάτι για την ουσιαστική αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος, ενώ παράλληλα ελπίζουν ότι αυτές οι δυσκολίες του παιδιού τους θα εξαφανισθούν –ως δια μαγείας- καθώς αυτό θα μεγαλώνει και θα ωριμάζει.
Ωστόσο, η έγκαιρη παρέμβαση είναι καθοριστική. Η σωστή συναισθηματική και εκπαιδευτική προσέγγιση του παιδιού είναι δυνατόν να αλλάξει αποφασιστικά τη στάση του απέναντι στο σχολείο.

*Το άρθρο υπογράφει η κ. Κυριακή Πουλάκη-Ευταξιοπούλου, Ψυχοπαιδαγωγός

Παιχνίδια... 3.500 ετών

Δεκάδες παιχνίδια από το 1600 π.Χ. μέχρι το 1970 φιλοξενούνται στο Μουσείο Παραδοσιακού Παιχνιδιού.

Στην αυλή του τα παιδιά θα παίξουν με αντικείμενα που ψυχαγωγούσαν προηγούμενες γενιές, ενώ θα μάθουν και να τα κατασκευάζουν.

Μνήμες και παιχνίδια μιας άλλης εποχής -σβούρες, σφεντόνες, σφαιρίδια, κότσια- ξεπηδούν μέσα από το νεότευκτο Μουσείο Ελληνικού Παραδοσιακού Παιχνιδιού, μόλις 6 χιλιόμετρα πριν από το Ωραιόκαστρο Θεσσαλονίκης.

«Ψυχή» του Μουσείου είναι ένας 50χρονος εκπαιδευτικός, ο Γιώργος Τσιώνας, δάσκαλος σε σχολείο της Τούμπας, ο οποίος προβληματίστηκε πριν από 7 χρόνια όταν έβλεπε τα παιδιά να κυνηγιούνται στην αυλή του σχολείου, αφού στα διαλείμματα δεν ήξεραν κανένα ομαδικό παιχνίδι να παίξουν.
«Τότε συνέλαβα την ιδέα να μάθω στους μαθητές μου παιχνίδια που παίζαμε εμείς μικροί, στο χωριό μου, το Λιβαδερό Κοζάνης. Αλλωστε, 25 χρόνια ασχολούμαι με την παράδοση και τη λαογραφία, δεν ήταν δύσκολο. Ετσι τους μάζευα στα διαλείμματα και τους έδειχνα πώς παίζονταν τα κότσια, οι σβούρες, οι βόλοι, η χελιδόνα», λέει ο κ. Τσιώνας στο «Εθνος».

Τουλάχιστον 770 παιχνίδια έχει καταγράψει ο 50χρονος εκπαιδευτικός Γ. Τσιώνας. Πολλά από αυτά φιλοξενούνται στην έκθεση λίγο έξω από το Ωραιόκαστρο Θεσσαλονίκης, σε τέσσερις θεματικές ενότητες

Στη συνέχεια, αποφάσισε να αντιγράψει τα παλιά εκείνα παιχνίδια και ξεκίνησε από τα προϊστορικά. Από αγγεία και αμφορείς που βρέθηκαν σε αρχαϊκούς οικισμούς, αντέγραψε τους βόλους, σφαιρίδια δηλαδή από πηλό ή γυαλί, αλλά και τα κότσια, που μοιάζουν πολύ με τα σημερινά πεντάβολα.
Ψάχνοντας στις πηγές έφτασε μέχρι τον Ηρόδοτο, ο οποίος αναφέρει πως τα επιτραπέζια παιχνίδια εντοπίζονται για πρώτη φορά στη Λυδία της Μικράς Ασίας, ενώ σε αναπαραστάσεις ο Αχιλλέας και ο Αίας εμφανίζονται να παίζουν ένα είδος σκακιού.

Ο Γ. Τσιώνας υπερηφανεύεται ότι έχει καταγράψει πάνω από 770 παιχνίδια από το 1600 π.Χ. μέχρι το 1970, πολλά από τα οποία φιλοξενούνται στην έκθεση, σε τέσσερις θεματικές ενότητες: α) της αρχαίας ελληνικής και βυζαντινής εποχής, β) της νεότερης Ελλάδας, γ) των λαϊκών πανηγυριών και δ) των παιχνιδιών που προετοίμαζαν τα παιδιά για την ενήλικη ζωή.
«Δούλεψα πολύ όλα αυτά τα χρόνια πάνω στα παιδικά παιχνίδια και σύντομα θα κυκλοφορήσει ένα βιβλίο με πλούσιο φωτογραφικό υλικό για τα παιχνίδια αυτά και την ιστορία τους», λέει, ενώ προσθέτει πως οι επισκέπτες της έκθεσης θα μπορούν σε έναν ειδικό χώρο-εργαστήριο με απλά, ανακυκλώσιμα υλικά να κατασκευάζουν τα δικά τους παιχνίδια και μετά να τα παίρνουν μαζί τους στο σπίτι ή στο σχολείο.

Τα παιχνίδια και το πρόγραμμα
Θεατρικό δρώμενο από ηθοποιούς
Το Μουσείο Ελληνικού Παραδοσιακού Παιχνιδιού, που θα ανοίξει τις πύλες του σε 15-20 ημέρες, δεν θα είναι ένας απλός χώρος ξενάγησης. Στην αυλή θα υπάρχουν όλα τα παλιά παιχνίδια σε φυσικό μέγεθος για να μπορούν τα παιδιά να τα βλέπουν από κοντά και να παίζουν, ενώ στο εσωτερικό θα υπάρχουν δεκάδες παιχνίδια σε προθήκες με αναλυτικά στοιχεία της ιστορίας του καθενός.
Σε μια διπλανή αίθουσα ερασιτέχνες ηθοποιοί από δραματικές σχολές της Θεσσαλονίκης θα συμμετέχουν σε ένα θεατρικό δρώμενο που έχει θέμα τα παιχνίδια, την ανακύκλωση, τον σεβασμό στα άτομα με ειδικές ανάγκες.
Το Μουσείο Ελληνικού Παραδοσιακού Παιχνιδιού θα είναι ανοιχτό καθημερινά για τα σχολεία και τα Σαββατοκύριακα για μεμονωμένες επισκέψεις.
Μαρία Ριτζαλέου

Άνθρωπος και διαφθορά

Από ΔΥΝΑΤΟ ΜΥΡΜΗΓΚΙ 

 

Σίγουρα αναρωτιέσαι σε τι κόσμο ζεις... Βιώνεις την αυτοκαταστροφικότητα ως κομμάτι της φύσης σου, κολακεύεσαι από την εξουσία, καταναλώνεις με χαρά το ακριβό και με μεγαλύτερη χαρά αναλώνεσαι από κάθε τι φθηνό.

Νιώθεις ότι είσαι ελεύθερος να πεις "όχι", όμως δε μπορείς να ξεφύγεις από το "ναι"..., ιδιαίτερα όταν το "ναι" πληρώνει καλύτερα. 

Αν δεν το παραδέχεσαι ίσως η υποκρισία σε τυφλώνει, ίσως η αυτογνωσία δεν είναι προνόμιο σου, ή ίσως είσαι ένας αληθινός αφανής ήρωας της εποχής σου.

Πάντα άκουγα ότι ο άνθρωπος είναι ένα σπουδαίο ον, ένα ον ανώτερο, που μπορεί να σκεφτεί να προοδεύσει, να συμβιώσει αρμονικά σε μια κοινωνία, να παράγει πολιτισμό και με τις πράξεις του να γίνει ένας μικρός ίσως θεός. 

Σήμερα λυπημένος συνειδητοποιώ ότι ο άνθρωπος δε μπόρεσε ποτέ να νικήσει το πάθος του για εξουσία, νικήθηκε από την υπεροψία του και τυφλωμένος οδηγείται στην αυτοχειρία. 

Δεν είναι η ολότητα της ανθρωπότητας που κάνει τον άνθρωπο σπουδαίο, είναι οι μεμονωμένες σπίθες ανθρωπισμού που καίνε σε όσους τόλμησαν να κρατήσουν τη δική τους φωνή και σε όσους καλλιέργησαν το ωραίο μέσα τους, απεξαρτημένοι από τις καθημερινές πληγές που ανοίγει ο ένας στον άλλον.

Παραπονιόμαστε για τον κόσμο που ζούμε. 
Πολλοί ξυπνάνε με την επιθυμία να σταματήσει η γη να κατέβουν, όχι γιατί δεν την αγαπάνε, αλλά γιατί δεν αντέχουν άλλο να την πληγώνουν από τη ματαιοδοξία τους και τον εγωκεντρισμό τους. Οι πολιτικοί σου, οι δημοσιογράφοι σου, οι δικηγόροι σου, οι επιχειρηματίες και άλλοι πολλοί συνήθισαν ποια να παίζουν το παιχνίδι με τους δικούς του κανόνες, ξέχασαν την ουσία και υπνωτίστηκαν στη μέθη της άνεσης και της παραπλάνησης.

Είσαι απογοητευμένος από τις κυβερνήσεις σου, όμως ξεχνάς ότι η διαφθορά είναι κομμάτι της φύσης του ανθρώπου και άρα η διαφθορά και η δωροδοκία φυσική εξέλιξη. 

Οι πολιτικοί σου δεν είναι πνευματικά άτομα, υποκριτές κρυφοπονηροί άνθρωποι είναι, συμβιβασμένοι με το "πρέπει", εύκολα ξεπουλιούνται... μην εκπλήσσεσαι από τη διάλυση των θεσμών. Τα κεφάλαια και οι επιχειρήσεις εξαγοράζουν ανθρώπους και ηθικές, όποτε κριθεί αναγκαίο.

Νέοι, πουλούν τα όνειρά τους για λίγα λεπτά διασημότητας, fashion θύματα με αυταπάτες, διασκεδαστές εγκλωβισμένων ψυχών που χαζογελούν από συνήθεια ή για να ξεχαστούν από τη ρουτίνα του αύριο. Κάνουν τα πάντα για το τίποτα και ψάχνουν ελπίδα σε reality εμετικά πλαισιωμένα με ανθρώπους που κακοποιούν την ύπαρξή τους εξυπηρετώντας την ανουσιότητα και τη παρακμή της εποχής.

Όλοι κάνουν τα πάντα, φτάνει να ανταποκρίνονται στην τιμή τους. Υπάρχουν εθελοντές για τα πάντα. Κάθε κοινωνία δημιουργεί τέτοιες ανάγκες ώστε οι εθελοντές να είναι πολλοί. Όλοι έχουν την τιμή τους. Και για κάθε αξία υπάρχει το κεφάλαιο εξαγοράς.

Το κέρδος σκότωσε τη φύση, σκότωσε τις διαπροσωπικές σχέσεις, σκότωσε την εμπιστοσύνη, σκότωσε την αγάπη και εσύ αναρωτιέσαι αν αυτός ο κόσμος μπορεί να γίνει καλύτερος....

Πόσα θες για να σταματήσεις να παιδεύεσαι;

Παραπέμπονται δύο παιδίατροι για το θάνατο πεντάχρονου

Σε δίκη στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης, για ανθρωποκτονία από αμέλεια, παραπέμπονται δύο γυναίκες παιδίατροι για το θάνατο πεντάχρονου αγοριού από οξεία σκωληκοειδίτιδα τον Ιούνιο του 2007.

Η μια εκ των γιατρών είναι η οικογενειακής παιδίατρος του άτυχου αγοριού και η άλλη η τότε β’ επιμελήτρια του Νοσοκομείου Ειδικών Παθήσεων της Θεσσαλονίκης, όπου νοσηλεύτηκε το παιδί.

Σύμφωνα με το παραπεμπτικό βούλευμα, όλα ξεκίνησαν όταν το αγοράκι εμφάνισε ελαφρύ πυρετό και εμετούς, οπότε οι γονείς του τηλεφώνησαν στην οικογενειακή παιδίατρο αναφέροντας τα συμπτώματα του παιδιού τους. 

Όπως αναφέρει το βούλευμα, η -κατηγορούμενη- παιδίατρος διέγνωσε τηλεφωνικά ότι επρόκειτο για γαστρεντερίτιδα, αποκλείοντας κατηγορηματικά το ενδεχόμενο της σκωληκοειδίτιδας.

Αφού τα συμπτώματα εντάθηκαν, οι γονείς αποφάσισαν να μεταφέρουν το αγοράκι στο Νοσοκομείο Ειδικών Παθήσεων της Θεσσαλονίκης. Εκεί, αφού υποβλήθηκε από τους εφημερεύοντες γιατρούς σε σειρά εξετάσεων -που όμως δεν έδειξαν κάποια σοβαρή ασθένεια- οδηγήθηκε στη συνέχεια σε θάλαμο βραχείας νοσηλείας, όπου παρέμεινε για συνολικά πέντε ώρες, πριν πάρει εξιτήριο.

Μόλις οκτώ ώρες μετά το εξιτήριο, το αγοράκι εμφάνισε υψηλό πυρετό, έχασε τις αισθήσεις του και εξέπνευσε κατά την μεταφορά του στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ.

Από την ιατροδικαστική εξέταση προέκυψε ότι ο θάνατός του οφείλονταν σε γαγγραινώδη σκωληκοειδίτιδα-περιτονίτιδα.

Με το ίδιο βούλευμα απαλλάσσεται από κάθε κατηγορία ειδικευόμενη παιδίατρος του Νοσοκομείου Ειδικών Παθήσεων.

Τα Νέα

Εφηβεία: ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΜΗΝΥΜΑ ... ΕΤΩΝ 15

Το να είσαι στην εφηβεία είναι δύσκολη περίοδος για όλους. Οι γονείς ξαφνικά παίρνουν τον ρόλο του «απαγορευτή», του κακού, του ανθρώπου που νομίζεις πως δεν κατανοεί, λες και δεν υπήρξε έφηβος ο ίδιος. Για τον ίδιο τον έφηβο τα πράγματα είναι πολλαπλά πιο δύσκολα. Αλλαγές στο σώμα, οι ορμόνες πάνε και έρχονται, με ό,τι καταπιαστεί χρειάζεται προσπάθεια, τα συναισθήματα εναλλάσσονται χωρίς προειδοποίηση…. φόβος, θυμός, αγωνία, θάρρος, επανάσταση… όλα αυτά και ακόμα περισσότερα κυριεύουν τις πράξεις, τα λόγια, την συμπεριφορά, το συναίσθημά του.

Μαζί θα μιλήσουμε για τις πιο σύνηθες δηλώσεις των εφήβων, και θα δούμε πόσα πολλά μπορεί να κρύβονται πίσω από λίγες λέξεις τους.

«Τον τελευταίο καιρό στη ζωή μου τα πράγματα δεν πάνε πολύ καλά ή ίσως εγώ να νιώθω έτσι». Σίγουρα η απάντηση έχει δοθεί από τον ίδιο τον έφηβο σε αυτή του την δήλωση. Τα πράγματα πάνε καλά, αλλά ο ίδιος νιώθει ένα συναίσθημα αδειάσματος, κενού. Όλοι σε αυτή την ηλικία της εφηβείας, εστιάζουν στα εμπόδια, σε αυτά που δεν έγιναν ακριβώς όπως θα επιθυμούσαν, στα «όχι, μη, δεν» των γονιών. Νιώθουν έναν ατελείωτο περιορισμό, μία έλλειψη ελευθερίας, κανόνες…κανόνες…κι άλλοι κανόνες... Πέραν από τις περιπτώσεις που πραγματικά μέσα στο σπίτι συμβαίνει μία κατάσταση σοβαρή και χρήζει επέμβαση ειδικού, τα περισσότερα νέα παιδιά στην ηλικία της εφηβείας βιώνουν «μικρά καθημερινά δράματα», ίσως γιατί –πέραν της ιατρικής πλευράς του θέματος με τις αλλαγές που συμβαίνουν στο σώμα τους, έχουν την ανάγκη τα «δράματα» αυτά για να δώσουν μια έντονη γεύση στη ζωή τους…..

«Με τους γονείς μου ποτέ δεν είχαμε πάρα πολύ καλή σχέση». Και ποιο παιδί δεν τον έχει πεί αυτό; Είναι δυνατόν ο κλασσικός έλληνας γονιός να μην τσακώνεται με το παιδί του για μικροπράγματα; Όχι! Και είναι απόλυτα φυσιολογικό όταν ο γονιός έχει απαιτήσεις, όταν ο γονιός έχει προσδοκίες για το παιδί του, όταν η μάνα έχει πονέσει για να γεννήσει το σπλάχνο της, όταν ανησυχεί για το μέλλον του, για τις παρέες του, για τα θέλω του…. Πώς είναι δυνατόν να  απαιτείται από τον γονιό να γίνει «φίλος» με το παιδί του επειδή το ίδιο έτσι θα το βόλευε; Γιατί σίγουρα ο γονιός εκτός των άλλων πάντα έχει τον ρόλο του «οριοκράτη»….Και πώς να μην πει «όχι, δεν, μη» ο γονιός όταν ανάμεσα σε φυσιολογικές ανάγκες του έφηβου ακούει και παράλογα αιτήματα όπως «θέλω να έχω δικά μου κλειδιά για να βγαίνω όποτε θέλω και να μην δίνω λογαριασμό».  Είναι γνωστό ότι οι έφηβοι αγνοούν τους κινδύνους -ακόμα και σήμερα που η τεχνολογία έχει φέρει την πραγματική ζωή μέσα στο σπίτι τους. Νομίζει ότι είναι ένα μικρός σούπερμαν, που τίποτα και κανένας δεν μπορεί να τα βλάψει. Και όμως, ο στόχος του κάθε γονιού μέσα του δεν είναι ούτε να γίνει ο απαγορευτής στη ζωή του παιδιού του, ούτε να του μεταδώσει έναν φόβο για όλα. Αυτό που προσπαθεί –πολλές φορές με λάθος τρόπο για να καλύψει τον φόβο του και την ανησυχία του- είναι να του προσδώσει εφόδια για να προστατεύει το ίδιο το παιδί τον εαυτό του. Προσπαθεί να το κατεβάσει από το «συννεφάκι» του και να το προσγειώσει στην πραγματική διάσταση των πραγμάτων.

«Με τις φίλες μου περνάω καλά αλλά δεν νιώθω πως είμαι πολύ σημαντική για κάποια από αυτές. Τα αγόρια δεν με πλησιάζουν, δεν είμαι ελκυστική για αυτούς, ενώ δεν είμαι άσχημη». Και μετά την ατέλειωτη κόντρα του έφηβου με τους γονείς που τους θεωρούν εχθρούς και ότι δεν τους αγαπάνε, στρέφουν την αναζήτησή τους για αποδοχή στο άμεσο κοινωνικό τους περιβάλλον, που δεν είναι άλλο από τους φίλους, τους συμμαθητές…έφηβοι δηλαδή που αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα, τους ίδιους αγώνες, τις ίδιες κόντρες. Και το πρόβλημα φουντώνει! Και ρωτώ: Γιατί παρακαλώ να έχουν σε αυτή την ηλικία των 15 άγχος εάν θα αρέσουν στα αγόρια ή στα κορίτσια αντί να εστιάσουν στο να αγαπήσουν τα ίδια τον εαυτό τους; Γιατί πολύ απλά, η αποδοχή του εαυτού τους καθρεφτίζεται στην αποδοχή των άλλων.

«Τελευταία νιώθω πολύ μόνη». Αυτή είναι η αιτία και το αποτέλεσμα ταυτόχρονα της εφηβείας…αίσθημα μοναξιάς. Και όμως, με τόσους ανθρώπους γύρω μία έφηβη να καταλήγει να νιώθει μόνη. Στους γονείς βλέπει το ΟΧΙ, στους φίλους τα ίδια προβλήματα που την απασχολούν. Πού θα βρεί διεξόδους που θα δώσουν χαρά και αίσθημα πληρότητας; Γονείς……αναλάβετε παρουσία αγάπης, αγκαλιάς, κατανόησης, συγκατάβασης, ρίξτε λίγο νερό στο κρασί σας, γίνετε πιο διπλωματικοί και ευχάριστοι στα εφηβάκια σας. Και λέω «εφηβάκια» γιατί σίγουρα ό,τι ηλικία και να έχουν τα παιδιά σας, μόνο έτσι τα βλέπετε, όπως την πρώτη μέρα που τα πήρατε μωράκια στην αγκαλιά σας.

Έφηβοι…. κάντε υπομονή, θα περάσει όλη αυτή η δύσκολη περίοδος. Ο στόχος που καλείστε να κατακτήσετε στην εφηβεία είναι να βγείτε άνθρωποι με αρχές, όρια, με γνώση των πράξεων και των συνεπειών τους, με ισορροπία της λογικής με το συναίσθημα.

Όλοι έχουν το δίκιο τους, γονείς και έφηβοι, ο καθένας από την δική του οπτική γωνία. Όμως ένα είναι βέβαιο, ότι όλα αυτά τα συναισθήματα είναι παροδικά κυρίως, και σε λίγα χρόνια τα ίδια παιδιά που σας θεωρούσαν εσάς τους γονείς τους μεγαλύτερους εχθρούς τους θα επιστρέψουν για να γίνετε το στήριγμά τους, ο έμπιστός τους, ο συμβουλάτοράς τους.

Αρθρογράφιση Ιφιγένεια Λαμπροπούλου