Έφηβη αυτοκτόνησε λόγω επίμονου bullying

Η μαθήτρια από τον Καναδά δεν άντεξε την πίεση

Η Amanda Todd, μια έφηβη από το Βανκούβερ που δημοσιοποίησε τον περασμένο μήνα την ιστορία της στο YouTube, βρέθηκε νεκρή το βράδυ της Τετάρτης. Οι αρχές πιστεύουν ότι διέπραξε αυτοκτονία, γράφει η Huffington Post.

Στο βίντεο η Amanda αφηγείται την ιστορία της: μια ιστορία επίμονου bullying, τόσο online όσο και εκτός δικτύου. «Στην 7^η τάξη», ξεκινάει «ξεκίνησα να μιλάω με κόσμο μέσω web cam.” Κάποια στιγμή ένας άγνωστος την έπεισε να εμφανιστεί γυμνή στην κάμερα.

Ένα χρόνο αργότερα, ένας άνδρας επικοινώνησε μαζί της στο Facebook, απειλώντας την ότι θα δημοσιεύσει μια τόπλες φωτογραφίας της. Ο ξένος γνώριζε τα πάντα γι 'αυτήν: τη διεύθυνσή της, το σχολείο, τους φίλους, τους συγγενείς, καθώς και τα ονόματα των μελών της οικογένειάς της. Σύντομα η γυμνή φωτογραφία της είχε διαβιβαστεί «σε όλους».

Η Amanda έπαθε αγχώδη διαταραχή και κατάθλιψη που οδήγησαν σε ένα μονοπάτι από ναρκωτικά και αλκοόλ. 
Άλλαξε σχολείο και βρήκε νέους φίλους, όμως ο άγνωστος άντρας την εντόπισε ξανά και έκανε νέα επίθεση. 
 Άλλαξε ξανά σχολείο, ακόμα και πόλη, αλλά οι επιθέσεις συνεχίστηκαν και εκτός διαδικτύου. Ξυλοκοπήθηκε από συμμαθήτριές της και έκανε απόπειρα αυτοκτονίας. Δυστυχώς τελικά τα κατάφερε...

lifo.gr

Συνελήφθη πατέρας στη Βόνιτσα για ενδοοικογενειακή βία

Ένας 50χρονος κατηγορούμενος για ενδοοικογενειακή βία, συνελήφθη από άνδρες του Αστυνομικού Τμήματος Βόνιτσας.
Ο 50χρονος καταγγέλθηκε για χρήση βίας σε βάρος των τριών ανήλικων κοριτσιών του από την θεία τους και στη συνέχεια  άρχισαν αναζητήσεις για την ανεύρεση του.
Τελικά, οι αστυνομικοί τον εντόπισαν στο Θύρρειο, όπου και τον συνέλαβαν. 
Κατηγορείται για ενδοοικογενειακή βία, εξύβριση και απειλή. Αναμένεται να οδηγηθεί στον αρμόδιο Εισαγγελέα.

Πηγή: agriniopress.gr

Ο ΩΡΑΙΟΣ ΚΙ Η ΩΡΑΙΑ !!

Είναι ένα ζευγάρι κουμπαράδων από ανακυκλώσιμα υλικά  που θα ταξιδέψουν ταχυδρομικώς  μαζί με τα υπόλοιπα κουμπαροφιλαράκια τους από Σάμο για Θεσσαλονίκη,  για την έκθεση 

Υλικά: 

δυο μπουκάλια από γάλα,
ένα πλαστικό
ένα πλαστικό αυγουλάκι  (απ αυτά με το δωράκι για παιδιά),  πλαστικά αυτοκόλλητα ματάκια ,    
λίγο χόρτο για μαλλιά,
λίγα κομμάτια
λίγα κομμάτια ύφασμα ,  ακρυλικά χρώματα

     Προσφορά των Ελληνίδων bloggers 

για το παιδικό χωριό SOS Πλαγιαρίου Θεσσαλονίκης.

από voltastoneiro

Μια Ελληνίδα στην Ουγκάντα

Τις προηγούμενες δεκαετίες δύο ήταν οι λόγοι που έβλεπε κανείς λευκό στην Αφρική: ή να εκμεταλλευτεί τους ντόπιους έγχρωμους ή να τους προσηλυτίσει. 
.

Τα τελευταία χρόνια έχουν προστεθεί και αγνότερα κίνητρα. 
Η Ελληνίδα σκηνοθέτης και ηθοποιός Κωνσταντίνα Νικολαΐδη το καλοκαίρι που μας πέρασε ήταν στην Ουγκάντα και είδε από κοντά την δραστηριοποίηση αρκετών ευρωπαίων για την βελτίωση της ζωής των ξεχασμένων από τον κόσμο ντόπιων.
Η Κωνσταντίνα δημιούργησε πέρυσι την a priori, μια αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία καλλιτεχνικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων η οποία όμως αναλαμβάνει πολλές φιλανθρωπικές δράσεις. 
Η μεγαλύτερη εξ αυτών φαίνεται να είναι και η πιο μακρινή: η ανεύρεση Ανάδοχων για Ουγκαντεζάκια.

Ουσιαστικά με 22 λεπτά την ημέρα, τουτέστιν 80 ευρώ ετησίως, ένας ανάδοχος θα μπορεί να καλύπτει τη σίτιση και εκπαιδευτική αρωγή (μαθητική στολή, σχολικά είδη κτλ) ενός παιδιού.
Αν και τα τελευταία χρόνια η εκπαίδευση στην Ουγκάντα είναι δωρεάν ωστόσο ταλανίζεται από ένα σωρό προβλήματα για την πλειονότητα των φτωχών Ουγκαντέζων (μικρός αριθμός δασκάλων, ανεπάρκεια πολλών εξ αυτών κ.α.).
Ωστόσο επειδή το συγκεκριμένο σχολείο που ανέλαβε να βοηθήσει η a priori βρίσκεται σε χωριό και όχι στην πρωτεύουσα, ο αριθμός των παιδιών είναι τέτοιος ώστε με 100-150 αναδοχές ακόμη μπορεί να καλυφθεί επαρκώς όλος ο μαθητικός πληθυσμός. Όπως μου εξήγησε η Κωνσταντίνα, αν και...

Κάνε το Καλό ...

Όλο και πιο πολλοί χτυπάνε την πόρτα σου για βοήθεια. 
Με διάφορους τρόπους και διάφοροι άνθρωποι. 
Δύσκολοι καιροί. Ο καθένας μας βοηθάει, όπως μπορεί.

Ο καθένας μας βοηθάει, όπως μπορεί.

Κι αυτοί που ζητάνε, είναι Πακιστανοί, Αιγύπτιοι, Έλληνες....
Και ζητάνε απ' όλα. Ρούχα, φαγητό, λεφτάκια, δουλειά.
Κι έχουν ένα ύφος, όλο πόνο. 
Κι' ούτε ξέρω αν ο πόνος είναι αληθινός ή ψεύτικος.
Πολλές φορές θέλω να αποφύγω να δώσω, αλλά ντρέπομαι. Τις περισσότερες φορές κάτι δίνω.
Πάντα όμως με πιάνει μια αμφιβολία. 
Μήπως με εκμεταλλεύονται; Μήπως συνεννοούνται μεταξύ τους και έρχονται για "βοήθεια".
Δίνω το κάτι τις μου και ζορίζομαι.
Μισερή βοήθεια μου φαίνεται.
Λειψή.
Ούτε ξέρω τι να κάνω.
Βασανίζομαι, ανάμεσα στο Καλό και το σωστό.
Δίνω και έχω ενοχές.
Ούτε με την καρδιά μου δίνω, ούτε αρνιέμαι να δώσω.

Πήγαμε μια κοντινή εκδρομούλα, σ' ένα μοναστήρι.
Σ' ένα παγκάκι έξω από το μοναστήρι ήταν ένας καλόγερος.
Λιγνός, κάτισχνος δηλαδή, μου φάνηκε μεγάλος στην ηλικία. Ένα ράσο φορούσε, μ' ένα σχοινί στη μέση.
Κάπου ήταν προσηλωμένος, σαν προσεύχονταν.
Πήγα κοντά του, γύρισε και με κοίταξε, μ' ένα  βλέμμα διαπεραστικό, φωτιές έβγαζαν τα μάτια του.   
Είδα ότι δεν ήταν πολύ μεγάλος. Κοιταχτήκαμε. Το πρόσωπο του έλαμπε στο Φως. Ίσως να ήταν ο ήλιος που χτύπαγε πάνω του.
– Κάθισε, μου είπε.
Σαν να γνωριζόμασταν από χρόνια, άρχισα να του μιλάω, του είπα το ζόρι μου, αυτό με τις "βοήθειες", αυτό που είπα παραπάνω.
– Εσύ να δίνεις, μου είπε, άμα μπορείς, να δίνεις.
Μη σε νοιάζει. Δεν πειράζει, αν σε εκμεταλλεύεται.
Τ' ακούς; ΔΕΝ ΠΕΙΡΆΖΕΙ.
....
Έφυγα και πήγα να βρω τους άλλους. Είχα χαρά. 
Μεγάλη ΧΑΡΑ. Σαν να ελευθερώθηκα. 
Όχι «σαν», ΕΛΕΥΘΕΡΏΘΗΚΑ. Άμα μπορώ, δίνω. Τόσο απλό.
Πριν μπω στο μοναστήρι, γύρισα να τον δω.
Δεν ήταν κανείς στο παγκάκι.

Το χαμομηλάκι