Αυτά τα Χριστούγεννα, ας μιλήσουμε στα παιδιά μας για το Θεό! Ας γίνουμε ουσιαστικοί επιτέλους, έτσι για αλλαγή!

Περπατάμε στο δρόμο και συναντάμε ανθρώπους μελαγχολικούς, νευρικούς, απογοητευμένους, που πριν καλά- καλά τους ρωτήσεις μπορούν να σου απαριθμήσουν ένα σωρό προβλήματα, «άλυτα».

Δουλειά, προσωπικές σχέσεις, οικονομική κατάσταση στα μαύρα χάλια….και από σωματοποιήσεις του άγχους…ένα σωρό! Ημικρανίες, πόνοι στο στομάχι, ταχυπαλμίες, αυχενικό….. μέχρι κατάθλιψη!

Κάτι πάει στραβά εκεί έξω και μπορούμε να απαριθμήσουμε πολλούς λόγους για τους οποίους τα βλέπουμε όλα μαύρα. Μας έχουν στήσει, σ’ ένα θέατρο του παραλόγου, να παριστάνουμε τις μαριονέτες τους και να μας πηγαίνουν όπου θέλουν αυτοί και να μας υποβάλλουν τα συναισθήματα που θέλουν αυτοί…Φόβοι, ανασφάλειες, ενοχές, μας πλημμυρίζουν…….

Κι έτσι γυρνάμε στο σπίτι! Κι από πού ν’αρχίσεις; Και πώς να «δώσεις» αφού δεν σου έχει μείνει «ψυχή»; Νιώθεις πολτοποιημένος, απ’ όσα συμβαίνουν εκεί έξω και ανίκανος….
Εκεί ακριβώς λες: «Θεέ μου δος μου δύναμη»! Ο Θεός! Τι άβολο θέμα κι αυτό…

Φυσικά, δεν τολμάς να ομολογήσεις πως κάθε μέρα, από μέσα σου, Του ζητάς τη βοήθεια, για τα παιδιά σου, για τον άντρα σου, για τη δουλειά, για τα λεφτά, για υγεία, γιατί είναι ένα θέμα ταμπού-φοβάσαι μη θίξεις, μην προκαλέσεις αντιδράσεις, μη γελοιοποιηθείς! Κι όμως είναι το στήριγμά σου στον ορυμαγδό της καθημερινότητας σου!

Ας αφήσουμε λοιπόν μια μέρα στην άκρη τα «σημαντικά» κι ας μιλήσουμε απ’ την ψυχή μας και στο μικρό μας, για τον Θεό!

• Το Θεό που μας στηρίζει κάθε στιγμή. Ας γίνουμε ουσιαστικοί επιτέλους, έτσι για αλλαγή!
• Να τους πούμε για το Θεό που είναι παντού! Ο κόσμος όλος είναι δημιούργημά Του και η παρουσία Εκείνου, κατακλύζει τα πάντα!
• Να τους δείξουμε πώς, να ενώνουν τα χεράκια τους και να ευχαριστούν το Θεό, για ό,τι τους έδωσε.
• Να τους μιλήσουμε για τον άγγελο φύλακά τους που τα προστατεύει κάθε στιγμή, για να μη φοβούνται!
• Να τους διαβάσουμε την ιστορία του Χριστού και των θαυμάτων του, μέσα από την εικονογραφημένη Βίβλο.
• Να εκκλησιαζόμαστε με τα παιδιά μας, όσο μπορούμε…για να χτίσουν μέσα τους, «το Χριστό των παιδικών τους χρόνων!»

Να τους εξηγήσουμε πως ο καθένας μας βλέπει τον κόσμο με τα μάτια της ψυχής του και πως αν η ψυχή μας είναι δεμένη με τον Θεό και φωτίζεται απ’ Αυτόν, τότε μπορεί να βλέπει την παρουσία Του σε κάθε δημιούργημα Του και να καταλαβαίνει το νόημα των πραγμάτων.
Και φυσικά να τους πούμε πως ο Θεός είναι ΑΓΑΠΗ και δεν τιμωρεί, αλλά βοηθάει όποιον ζητήσει, τη βοήθειά Του. «Τον ασθενούντα θεραπεύει και τον ελλείποντα αναπληρεί» όπως ξέρουμε εμείς!

Ας βάλουμε το Θεό στη ζωή μας και στη ζωή των παιδιών μας γιατί εκεί έξω υπάρχει διάλυση της ψυχής και του νου.
Ας μην τους αφήσουμε να παρασύρουν κι εμάς στην αλλοτρίωση και στα ψυχοφάρμακα! Ας αντλήσουμε δύναμη από τη δύναμη του Θεού και ας συνεχίσουμε τον αγώνα για τα δύσκολα και τα σημαντικά-έτσι δεν είμαστε φτιαγμένες άλλωστε οι μανούλες;

Γράφει η Μιμή Ρουμπέκα-Κούλη -- Νηπιαγωγός
mother

ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ

Η 9η Δεκεμβρίου γιορτάζεται ως Παγκόσμια Ημέρα κατά της Διαφθοράς, γιατί την ημερομηνία αυτή του 2003 η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ υιοθέτησε τη Συνθήκη κατά της Διαφθοράς.
 

ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ,
ΥΠΕΡ ΚΤΗΣΙΦΩΝΤΟΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ  

[45] ἐγὼ μὲν γὰρ προὔλεγον καὶ διεμαρτυρόμην καὶ παρ’ ὑμῖν ἀεὶ καὶ ὅποι πεμφθείην· αἱ δὲ πόλεις ἐνόσουν, τῶν μὲν ἐν τῷ πολιτεύεσθαι καὶ πράττειν δωροδοκούντων καὶ διαφθειρομένων ἐπὶ χρήμασι, τῶν δ’ ἰδιωτῶν καὶ πολλῶν τὰ μὲν οὐ προορωμένων, τὰ δὲ τῇ καθ’ ἡμέραν ῥᾳστώνῃ καὶ σχολῇ δελεαζομένων, καὶ τοιουτονί τι πάθος πεπονθότων ἁπάντων, πλὴν οὐκ ἐφ’ ἑαυτοὺς ἑκάστων οἰομένων τὸ δεινὸν ἥξειν καὶ διὰ τῶν ἑτέρων κινδύνων τὰ ἑαυτῶν ἀσφαλῶς σχήσειν ὅταν βούλωνται. 
[46] εἶτ’, οἶμαι, συμβέβηκε τοῖς μὲν πλήθεσιν ἀντὶ τῆς πολλῆς καὶ ἀκαίρου ῥᾳθυμίας τὴν ἐλευθερίαν ἀπολωλεκέναι, τοῖς δὲ προεστηκόσι καὶ τἆλλα πλὴν ἑαυτοὺς οἰομένοις πωλεῖν πρώτους ἑαυτοὺς πεπρακόσιν αἰσθέσθαι· ἀντὶ γὰρ φίλων καὶ ξένων ἃ τότ’ ὠνομάζοντο ἡνίκ’ ἐδωροδόκουν, νῦν κόλακες καὶ θεοῖς ἐχθροὶ καὶ τἆλλ’ ἃ προσήκει πάντ’ ἀκούουσιν.

  Μτφρ. Γ. Κορδάτος. [1939]

^[45] Εγώ όμως τα επρόλεγα αυτά και πάντοτε επεκαλούμην μάρτυρας θεούς και ανθρώπους ότι θα συμβούν και όταν ωμιλούσα εις σας και όπου άλλου εστελλόμην ως πρεσβευτής σας. Αλλ' αι (ελληνικαί) πολιτείαι διήρχοντο μεγάλην ηθικήν κρίσιν, διότι οι μεν πολιτευόμενοι και διαχειριζόμενοι τα κοινά εδωροδοκούντο και ηγοράζοντο με χρήματα, οι δε πολίται και ο πολύς λαός πότε μεν δεν αντελαμβάνετο τα όσα έκαμνον οι κυβερνώντες, πότε δε (αν και καταλάβαιναν ότι κάτι κακόν γίνεται) εξ αιτίας του ανέτου και ησύχου καθημερινού βίου τον οποίον περνούσαν, έμεναν ευχαριστημένοι και δεν αντέδρων κατά των κυβερνώντων. Και από αυτήν την ασθένειαν είχον προσβληθή όλοι παντού, ώστε να νομίζη έκαστος ότι δεν θα τον βρη η συμφορά αυτόν, αλλ' ότι θα εξασφαλίση τα ιδικά του πράγματα εάν ήθελεν εκμεταλλευθή τους κινδύνους των άλλων. 
^[46] Κατόπιν όμως απ' τα γεγονότα αυτά, νομίζω ότι συνέβη το αντίθετον. Οι μεν λαοί, εξ αιτίας της μεγάλης και ακαίρου διά την εποχήν εκείνην αμελείας των να χάσουν την ελευθερίαν των, οι δε άρχοντες οι οποίοι επίστευον ότι πάντα τα άλλα πωλούν εκτός των εαυτών των, ν' αντιληφθούν τότε ότι το πρώτον πράγμα που απώλεσαν ήτο ο εαυτός των. Αντί, δηλαδή, να ονομάζωνται φίλοι και φιλοξενούμενοι, όπως ωνομάζοντο την εποχήν που εδωροδοκούντο, τώρα ακούουν να ονομάζωνται κόλακες και εχθροί των θεών και με όλα τα άλλα ονόματα που τους ταιριάζουν, και πολύ δικαίως. 

  Μτφρ. Γ.Α. Πλατής. [1974]  

^[45] Διότι εγώ μεν προέλεγον, και διεμαρτυρόμην πάντοτε, και προς σας, και όπου εστελλόμην. Αι δε πόλεις ενόσουν, διότι οι μεν πολιτικοί, και οι διαχειριζόμενοι τα κοινά εδωροδοκούντο, και διεφθείροντο διά χρημάτων, οι δε ιδιώται και ο λαός, το μεν δεν προέβλεπον τα γεγονότα, το δε παρεσύροντο από την πρόσκαιρον ησυχίαν και άνεσιν, και επειδή όλοι γενικώς είχον πάθει κάποιαν τοιαύτην τινά νόσον, να νομίζη, δηλαδή έκαστος από όλους, ότι η συμφορά θα έλθη, πλην όχι επ' αυτών, και ότι διά των κινδύνων των άλλων θα διατηρήσουν ασφαλώς τα εαυτών, όταν θέλουν. 
^[46] Έπειτα, νομίζω, συνέβη, εις μεν τον πολύ κόσμον, λόγω της πολλής και ακαίρου ραθυμίας, να χάση την ελευθερίαν του, εις δε τους προεστώτας και τους νομίζοντας, ότι πωλούν όλα τα άλλα εκτός των εαυτών των, να αντιληφθούν, ότι επώλησαν πρώτον τους εαυτούς των· διότι αντί φίλων και ξένων, όπως ωνομάζοντο τότε, ότε εδωροδοκούντο, τώρα ακούουν κόλακες και εχθροί των Θεών και όλα τα άλλα, όσα τους αρμόζουν.

Τέτοιες φωτογραφίες παιδιών, δεν πρέπει να ανεβάζετε στο διαδίκτυο!

Το χαμομηλάκι λέει:

Όχι φωτογραφίες των παιδιών σας, γενικά, πόσο μάλλον τις παρακάτω

-------------

Υπάρχουν αμέτρητοι τρόποι να δείξουμε την αγάπη μας στα παιδιά μας. Δεν χρειάζεται να τα εκθέτουμε στο διαδίκτυο

Βγάλτε φωτογραφίες, αποθηκεύστε, εκτυπώστε, γεμίστε το σπίτι σας με καδράκια, δείξτε στους συγγενείς και φίλους, σε ανθρώπους που αγαπούν εσάς και το παιδί σας, αλλά... μέχρις εδώ.

Τι και αν έχουν βγει αρκετές ανακοινώσεις, τι και αν πολλές γυναίκες-μητέρες πέφτουν θύματα υποκλοπής φωτογραφιών καθημερινά! Πολλές μαμάδες δεν... σταματούν να ανεβάζουν φωτογραφίες με τα παιδιά τους στο διαδίκτυο.

Γιατί δεν πρέπει να δημοσιεύετε φωτογραφίες των παιδιών σας στο Facebook

Όχι, δεν είναι κατακριτέο να ανεβάσει μια μανούλα, μια φωτογραφία αγκαλιά με το παιδί της ή μια φωτογραφία οικογενειακή (;;)

Κατακριτέο είναι, να φωτογραφίζει κάποιος το παιδί του την ώρα που κάνει μπάνιο και να την ανεβάζει αμέσως στο διαδίκτυο.

Κατακριτέο είναι να ανεβάζει κάποιος φωτογραφίες του παιδιού του με μαγιό και κατακριτέο είναι, το κάθε τι που θα μπορούσε να προσβάλει ένα παιδί.

Παρακάτω θα δείτε ποιες είναι οι επτά φωτογραφίες που θα πρέπει να σταματήσουν να ανεβαίνουν από τους γονείς στο διαδίκτυο αλλά και τους λόγους για τους οποίους δεν πρέπει να το κάνουν.

1. Παιδιά γυμνά στο μπάνιο

Το να ανεβάζετε γυμνές φωτογραφίες του παιδιού σας στο μπάνιο είναι άσχημο καθώς, στις ομάδες με μαμάδες και παιδιά, κυκλοφορούν όχι μόνο μαμάδες και παιδιά, αλλά και διεστραμμένοι άνθρωποι!

2. Παιδιά ημίγυμνα

Ακόμη και χωρίς μπλούζες ή φορώντας μόνο την πάνα τους ή μόνο με το εσώρουχο, πρέπει να πάψουν να ανεβαίνουν στα προφίλ των γονιών.

3. Οτιδήποτε που δείχνει το όνομά τους

Ταυτότητες, ταμπελάκια, ζωγραφιές που γράφουν το όνομά τους, απαγορεύονται καθώς επίσης όπως και τα tags σε διάφορα πάρτι και events!

4. Το όνομα του σχολείου τους

Αυτό συμπεριλαμβάνει την πύλη του σχολείου, ονόματα και λογότυπα σε τσάντες. Δεν είναι λίγες οι φορές που η αστυνομία δέχεται τηλεφωνήματα για περίεργα οχήματα σταθμευμένα έξω από σχολεία.

5. Οτιδήποτε μπορεί να «εντοπίσει» το σπίτι σας

Το Google Earth έχει κάνει ήδη ένα απίστευτο κακό, καθώς επιτρέπει στον οποιονδήποτε στον κόσμο να δει την είσοδο του σπιτιού μας. Μην φωτογραφίζετε τα παιδιά σας στην αυλή και την εξώπορτα ακόμη και αν σας φαίνεται ακίνδυνο.

6. Φωτογραφίες που όταν γίνουν έφηβοι θα νιώθουν ντροπή.

Οι φωτογραφίες που «ανεβαίνουν» μένουν για πάντα. Μην γίνετε εσείς η αιτία που το παιδί σας θα νιώσει ντροπή ή πέσει θύμα bulling!

7. Μην ανεβάζετε φωτογραφίες με παιδιά άλλων γονιών

Τι και αν το παιδί σας έχει μια σούπερ φωτογραφία με τον κολλητό του. Δεν πρέπει να σπεύσετε να την ανεβάσετε, καθώς οι άλλοι γονείς μπορεί να μην θέλουν.

Πηγή:mothersblog.gr

24ωρο

«Δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν τόσα παιδιά μόνα τους μέσα στην πόλη... »

Της Αγγελικής Δασούλα,
μέλους της τρίτης αποστολής μας στην Ουγκάντα

 

Το ταξίδι στην Ουγκάντα ήταν μία επιθυμία της ψυχής μου που δεν τολμούσε να γίνει απόφαση. Ερωτήσεις (που θα πας, μονογονεική οικογένεια, παιδιά, υποχρεώσεις) δεν έπαιρναν απαντήσεις μέσα μου, αντίθετα ανταγωνίζονταν την πίστη μου στο Θεό και απομάκρυναν την παρουσία Του από την ζωή μου.

Όμως ο Θεός είναι πάντα εδώ πίσω από κάθε τι που θα ωφελήσει την ψυχή μας και αυτό το ταξίδι έγινε γιατί Εκείνος ξέρει και εγώ ανακαλύπτω σιγά-σιγά.

 

Οι πρώτες μέρες ήταν σοκαρίστηκες, δύσκολες για τα πολιτισμένα δεδομένα μας, αδιανόητες συνθήκες για την δική μας πραγματικότητα.

Η φράση που πάρα πολλές φορές είτε ξεστόμισα είτε σκεφτόμουν ήταν «δεν είναι δυνατόν».

Δεν είναι δυνατόν στις πόλεις να ζουν εκατομμύρια ψυχές στοιβαγμένες η μία ασφυκτικά δίπλα στην άλλη. Αμέτρητες μαύρες φιγούρες στις υπαίθριες αγορές τους να πουλάνε κάθε είδους πραμάτεια, τα περισσότερα βγαλμένα από τα σπλάχνα της έφορης αφρικανικής γης. Μυρωδάτα μάγκο, εύγεστους ανανάδες, απίστευτες ποσότητες μπανάνας κίτρινης, πράσινης, μικρότερης, μεγαλύτερης.

Δεν είναι δυνατόν στα απέραντα χωριά τους μέσα στις χωμάτινες καλύβες τους άνθρωποι και χώμα να γίνονται ένα, χωρίς στοιχειώδης συνθήκες ζωής.

Δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν τόσα παιδιά μόνα τους μέσα στην πόλη, στους ατελείωτους επαρχιακούς δρόμους, στην μέση κυριολεκτικά του πουθενά, πάντα να τρέχουν ή να κουβαλάνε και πάντα χαρούμενα και γελαστά.

Δεν είναι δυνατόν μικρά παιδιά να μεγαλώνουν μικρότερα παιδιά. Κοπέλες 12-13 χρονών να γεννούν μωρά, να τα εγκαταλείπουν και σε μία επόμενη τυχαία σχέση να κάνουν κι’ άλλα, κι’ άλλα και αυτό να συνεχίζεται.

Δεν είναι δυνατόν παιδιά του δημοτικού, του γυμνασίου να εξασφαλίζουν μόνα τους τα χρήματα για την υποχρεωτική για μας σχολική εκπαίδευση. Κι αν αυτό δεν συμβεί απλά σταματάνε το σχολείο βουλιάζοντας στον αγώνα της καθημερινότητας. 

Δεν είναι δυνατόν κάποια στοιχειώδη κτίρια να θεωρούνται νοσοκομεία μόνο γιατί υπάρχει μια ταμπέλα απ’ έξω που το γράφει. Ότι έχει σχέση με την λέξη νοσοκομείο ξεκινάει και τελειώνει με αυτή την ταμπέλα.

 

Θα μπορούσα να γράφω πολλά ακόμα, «δεν είναι δυνατόν».

Κι όμως ένας ολόκληρος λαός συνεχίζει να ζει έτσι και ίσως και άλλες γειτονικές χώρες να έχουν ακόμα χειρότερες συνθήκες.

Λογική απάντηση πως τελικά είναι δυνατόν δεν υπάρχει. Η μόνη απάντηση είναι πως ο Θεός είναι σίγουρα εκεί, βοηθάει και περιμένει να τον γνωρίσουν.

Νομίζω πως αυτό που τους λείπει δεν είναι η δική μας υλική πραγματικότητα αλλά η καλυτέρευση της ζωής με τα δικά τους δεδομένα.

Δεν θα κερδίσουν πολλά αν αποκτήσουν ηλεκτρική κουζίνα στο σπίτι τους, και το «καρβουνάκι» που χρησιμοποιούν το ίδιο νόστιμα μαγειρεύει ίσως και ποιο υγιεινά.

Θα γίνει όμως καλύτερη η ζωή τους

Αν ακούσουν λόγο Θεού.

Αν η οικογένεια αποτελέσει θεμέλιο της κοινωνικής ζωής τους.

Αν τα παιδιά στα σχολεία διδάσκονται πως όλοι οι άνθρωποι πάνω στην γη γεννιούνται και πεθαίνουν ελεύθεροι.

Αν τους επιτρέψουμε να δουν πως μαύροι και λευκοί είμαστε ίσοι κάτοικοι του ίδιου πλανήτη και μια καραμέλα δεν πρέπει να γονατίζει την αξιοπρέπεια κανενός.

Αν επιτέλους εμείς «οι λευκοί» σταθούμε δίπλα τους σαν συνάνθρωποι και όχι σαν κατακτητές που διαχειρίζονται ακόμα τον φυσικό τους πλούτο χωρίς εκείνοι να έχουν κανένα δικαίωμα σε αυτόν.

Ο αγώνας είναι κυρίως δικός μας, των χριστιανών, για όλους αυτούς τους λαούς, να τους γνωρίσουμε την ορθόδοξη πίστη αλλά και όλους εμάς να αρπάξουμε την ευκαιρία για μια βαθειά ομολογία της πίστη μας.

  

Σημείωση 3ης αποστολής:
Η κ..Αγγελική Δασούλα βοήθησε  και προσέφερε εθελοντικά κατά τη διάρκεια της 3ης αποστολής της Ιεράς Μονής Παναγίας Χρυσοπηγής στην Ουγκάντα το Ιούλιο του 2014.
Την ευχαριστούμε "από καρδιάς πολύ"Ο Θεός να την ευλογεί

Το παιδί μου κάνει άσχημα γράμματα. Πώς να το βοηθήσω; -What is Dysgraphia?

Όταν τα παιδιά ξεκινούν να γράφουν γράμματα, στην α δημοτικού συνήθως, είναι πολύ σημαντικό να μάθουν να γράφουν με το σωστό τρόπο: με σωστή φορά, κατεύθυνση και μέγεθος.

What is Dysgraphia?

 Δεν πρέπει να πούμε «ε, εντάξει είναι νωρίς ακόμα, λογικό είναι γράφει χάλια γράμματα ή με ανάποδη φορά», αλλά αντίθετα πρέπει να διορθώνουμε όταν βλέπουμε τα λάθη από την αρχή, γιατί μετά γίνεται συνήθεια που δύσκολα αλλάζει. 
Βέβαια ας έχουμε και μια ισορροπία, δηλαδή ας θυμόμαστε ότι όντως είναι αρχή ακόμα και ας μην περιμένουμε τέλεια γράμματα. 

Αν ένα παιδί έχει σημαντικές δυσκολίες στη γραφή, τότε μιλάμε για δυσγραφία. Είναι μια μαθησιακή δυσκολία που εκδηλώνεται με κακό γραφικό χαρακτήρα και γενικά η εικόνα των γραπτών είναι λίγο έως πολύ χάλια.

Τα σημαντικότερα σημάδια της δυσγραφίας είναι:
– Γραφή γραμμάτων με ανάποδη φορά.
– Μη τήρηση της γραμμής του τετραδίου, δηλαδή τα γράμματα «χορεύουν» πάνω και κάτω από τη γραμμή!
– Άνισα μεγέθη γραμμάτων. Δηλαδή μέσα στην ίδια λέξη το παιδί γράφει ένα γράμμα τεράστιο ή μικροσκοπικό!
– Ημιτελείς συλλαβές ή λέξεις- λείπουν κάποια γράμματα, συνήθως στο τέλος.
– Μη τήρηση των κατάλληλων αποστάσεων μέσα στις λέξεις ή στις προτάσεις (π.χ. αντί να γράψει Η γάτα είναι έξω, γράφει Η γάταεί ναι έξω. Δηλαδή κολλάει λέξεις ή χωρίζει συλλαβές ή γράμματα ενώ δεν πρέπει).
– Η γραφή προκαλεί έντονη κούραση και δυσφορία στο παιδί.
– Γράφει πολύ αργά, καθώς επίσης και η αντιγραφή γίνεται με πολύ αργούς ρυθμούς.
– Στον προφορικό λόγο όλα είναι υπέροχα αλλά στον γραπτό λόγο όχι.

Μερικές συμβουλές που βοηθούν τα παιδιά να βελτιώσουν τις δεξιότητες γραφής:
1. Δείξτε από την αρχή το σωστό τρόπο γραφής κάθε γράμματος. Γράψτε τα γράμματα με μαρκαδόρο, με μολύβι, με κηρομπογιά, φτιάξτε τα με πλαστελίνη και χαρτόνια.
2. Χρήση χαρτιού με γραμμές και μάλιστα με μια ενδιάμεση γραμμούλα.
3. Απαραίτητη ασφαλώς είναι η σωστή λαβή του μολυβιού, αλλά και η σωστή στάση του σώματος.
4. Ενθαρρύνετε το παιδί να γράψει κάτι ευχάριστο π.χ. μια κάρτα στη γιαγιά ή ένα σημείωμα στον μπαμπά.
5. Αν το παιδί κολλάει τις λέξεις μεταξύ τους, τότε πείτε του να αφήνει ένα μικρό δαχτυλάκι απόσταση ανάμεσα σε κάθε λέξη. Δηλαδή μπορεί να βάζει το μικρό δαχτυλάκι και να αφήνει το κατάλληλο κενό!
6. Αν το παιδί δεν αφήνει σωστές αποστάσεις μέσα σε λέξεις ή προτάσεις, γράψτε μια πρόταση παρόμοια κι εσείς! Αυτό βοηθά το παιδί να δει πόσο δυσανάγνωστα γράφει. Το ίδιο μπορείτε να κάνετε με άσχημα γράμματα κ.λ.π.
7. Βοηθούν οι ασκήσεις προγραφής, θα βρείτε πολλές στο διαδίκτυο.
8. Αν οι δυσκολίες επιμένουν και παραμένουν παρά τις προσπάθειες σας, τότε απευθυνθείτε σε κάποιον ειδικό θεραπευτή για περισσότερη βοήθεια.
9. Κάντε τη γραφή παιχνίδι, χρησιμοποιώντας χρωματιστά χαρτιά ή με φιγούρες, ή γράφοντας με χρωματιστά μολύβια. Επιβραβεύστε την προσπάθεια και θέστε στόχους μαζί με το παιδί.

Από την Σοφία Τσιντσικλόγλου, Ειδική Παιδαγωγό

Πηγή: http://www.infokids.gr/