Είμαι η Άννα και περιμένω μωρό…
Σε λιγότερο από δύο μήνες θα τον έχω στην αγκαλιά μου… Θα μοιράζομαι μαζί του την καθημερινότητά μου, το σπίτι μου, το κρεββάτι μου, τη σκέψη μου… Όλα… Όλα δικά του κι ας μην το ξέρει ακόμη.. κι ας μην το μάθει ποτέ…
Με τον μπαμπά του αποφασίσαμε να τον ονομάσουμε Ορφέα.. Θα ακούγεται ωραία και εύκολα από ένα παιδικό στοματάκι… «Οφεα.. » το σκέφτομαι και χαμογελάω ήδη…
Είμαι η Άννα και ο Ορφέας είναι το πρώτο μου παιδί…
Ελπίζω όχι και το τελευταίο… Σε κάθε μοναχοπαίδι χρωστάμε ένα αδερφάκι… Όλα είναι αλλιώς όταν τα μοιράζεσαι άλλωστε… Ωστόσο τον αγαπάω ήδη τόσο πολύ και όλα είναι τόσο πρωτόγνωρα που δεν ξέρω αν με θέλει ο Θεός να ζήσω δεύτερη εγκυμοσύνη, αν όλα θα είναι τόσο «ΤΟΣΟ»… Τόσο έντονα και τόσο μοναδικά…
Είμαι η Άννα και είμαι 39 ετών… Και τον Ορφέα τον ήθελα από πάντα… Κάπου γύρω στα τριάντα προσευχόμουν γι αυτόν να έρθει, αλλά δεν… Στα τριαντατρία ξεκίνησαν οι ορμονοθεραπείες, αλλά πάλι δεν… Τη θέση των ορμονών πήραν οι εξωσωματικές και τα καταφέραμε… Αλλά για λίγο….δυστυχώς… Και τις τρεις φορές…
Ο Πέτρος ήταν πάντα δίπλα μου… Απογοητευμένος ίσως περισσότερο κι από εμένα… Στάθηκε στην θλίψη μου σαν βράχος, όπως και σε όλες τις στιγμές τις δύσκολες… Μόνο μία φορά άφησε ένα δάκρυ να φανεί στα μάτια μου και τότε ήταν που το αποφάσισα… Μάλλον τελικά η μητρότητα δεν θα γινόταν ποτέ μέρος της δικής μου πραγματικότητας…
Παρατήσαμε τις προσπάθειες πριν από δύο χρόνια.. Τα ανίψια μας γέμιζαν τις ζωές μας με παιδικες φωνές, με βόλτες και λιωμένα παγωτά… Με μοναδικές απορίες, με κουβαδακια και ατελείωτα «γιατί» που μετά το δέκατο δεν έχεις τι να απαντήσεις…. Με παιχνίδια λουτρινα και με λατρεμένα σαββατοκυριακα βουτηγμενα στις θερμίδες από γλυκα και στις βόλτες σε τεράστια πολυκαταστηματα… Ναι!! Πράγματι πανέμορφες στιγμές…
Είμαι η Άννα και κρατάω ημερολόγιο ώστε να θυμάμαι κάθε δευτερόλεπτο από τη ζωή του Ορφέα μέσα μου…
Από το τεστ, τον υπέρηχο και το πρώτο τακ τακ της καρδουλας του… Όχι… Δεν είχε ηχήσει τίποτε πιο όμορφο στα αφτιά μου ΠΟΤΕ!! Ο Ορφέας είχε έρθει για να μείνει και μου το έδωσε για τα καλά να το καταλάβω από την πρώτη στιγμή, που νόμιζα ότι έμπαινα στη κλιμακτήριο με την καθυστέρηση και με τη μόνιμη υπνηλία… Εκείνο το χαμόγελο του Πέτρου δεν θα το ξεχάσω ποτέ… Σαν να του χάριζα ολόκληρο τον κόσμο…
Είμαι η Άννα και σε λιγότερο από δύο μήνες θα γεννήσω έναν άγγελο που ο Θεός μου χάρισε ώστε να τον προσέχω και να τον μεγαλώσω με όλη μου την αγάπη, να τον στηρίξω με όλη μου τη ψυχή, να τον νουθετησω με όλο μου το είναι… Πως και πως περιμένω να κάνουμε μαζί όνειρα και να τα γράφουμε με μαρκαδόρο στους τοίχους ώστε να τα βλέπουμε κάθε μέρα και να μην τα ξεχνάμε..
Είμαι η Άννα και σε λιγότερο από δύο μήνες θα φέρω στον κόσμο τον Ορφέα…
Στον κόσμο που πάντα προσπαθούσα να αλλάξω και να κάνω πιο ανθρώπινο, πιο όμορφο και πιο χρωματιστό.. Γιατί έχει πολύ ομορφιά ρε γαμωτο και εμείς μένουμε μόνο στη ασχήμια… Και όλα είναι απλά, αρκεί να τα βλέπεις με αγάπη… Γιατί εκεί είναι η απάντηση… Στην αγάπη…
Είμαι η Άννα και σε λιγότερο από δύο μήνες θα έχω στην αγκαλιά μου το Ορφέα…
Και ξέρω πως θα είναι δύσκολο και πολλές φορές δυσβάσταχτο αυτό που με περιμένει, όμως θα είμαι εκεί… Να τον αγαπάω, να τον φροντίζω, να του μαθαίνω ότι γνωρίζω, να με κάνει να θέλω να μαθαίνω ότι δεν γνωρίζω, να τον στηρίζω, να τον πιέζω να κυνηγάει τα όνειρα του και να μην τα αφήνει ποτέ σε δεύτερη μοίρα… Να τα ποθεί τα όνειρα του γιατί μονάχα έτσι θα τα πραγματώσει…
Είμαι η Άννα και σε λιγότερο από δύο μήνες θα έχω στην αγκαλιά μου τον Ορφέα…
Ένα μωρό που θα διαφέρει απο τα υπόλοιπα και που θα κάνει τους ανθρώπους να με λυπούνται, ή να με κρίνουν για την απόφαση μου να τον κρατήσω ΕΔΩ… Και να τον περικυκλωσω με την λατρεια και την αφοσιωση μου… Με την ζωη μου ολόκληρη.. Με κάθε μου ανάσα… Και να του πω πως ποτέ μα ΠΟΤΕ δεν τον θεώρησα τίποτα άλλο, από το μεγαλύτερο δώρο που θα μπορούσε να μου χαρίσει ποτέ ο Θεός… Πάντα θα τον ευγνωμονώ… ΠΑΝΤΑ…
Ο Ορφέας είναι ένα μωρό με σύνδρομο νταουν....
Και αυτό που μπορώ να ορκιστώ ακόμη ακόμη είναι ότι, όσο περνάει από το χέρι μου, ο Ορφέας θα είναι το πιο ευτυχισμένο μωρό στον κόσμο…
Τα παιδιά με σύνδρομο νταουν δεν αξίζουν την λύπηση κανενός… Ίσα ίσα…. Είναι σαν άγγελοι που έχουν έρθει να μας δείξουν πως είναι κανείς να βλέπει με τα μάτια της ψυχής…
ihappy – AvraFoukou
σχετικό
 |
| «Γεια, είμαι καλά» |
Παιδί μου,
Ανησυχώ αν είσαι κουρασμένο και πως ήταν η μέρα σου.
Προσεύχομαι να είσαι ευτυχισμένο και να περιβάλλεσαι από φίλους που σε αγαπάνε και σε εμπιστεύονται.
Ένα κομμάτι του εαυτού μου όμως ακόμη χρειάζεται να ακούσει αυτά τα πράγματα από εσένα.
Μερικές μέρες είναι πολυάσχολες αλλά ένα απλό «Γεια, είμαι καλά» είναι αρκετό.
Είσαι μεγάλο πια και μου το έχεις πει επανειλημμένα.
Όμως ο γονιός μέσα μου ποτέ δεν θα σε αφήσει να φύγεις από την καρδιά μου.
Μέσα στην ψυχή μου θα είσαι το μωρό μου και μερικές φορές χρειάζομαι απλά να ακούσω: «Γεια μαμά, είμαι καλά»
babyradio.gr-
Γκαλίτσιου Μαριάννα
Ένα συγκινητικό, ταϊβανέζικο animation με τίτλο «Unforgettable – A Walk with Alzheimers» μας δείχνει τι ακριβώς βιώνουν οι άνθρωποι που πάσχουν από τη νόσο καθημερινά.
Η πιο συχνή μορφή άνοιας είναι η νόσος Αλτσχάιμερ (50%-60%). Κάθε 68 δευτερόλεπτα διαγιγνώσκεται και μια νέα περίπτωση της νόσου παγκοσμίως.
..............
δείτε το video εδώ: τα χαμομηλάκια που μας μεγάλωσαν
Η Εταιρεία ΕΛΤΑ Courier, για μια ακόμα φορά, στέκεται δίπλα σε συνανθρώπους μας που δοκιμάζονται και οργανώνει τη συγκέντρωση και αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας για τους πρόσφυγες και μετανάστες που έχουν φτάσει στη χώρα μας.
Τα είδη που θα συγκεντρωθούν σε όλα τα σημεία του δικτύου μας (http://www.elta-courier.gr/network/courier) θα πρέπει να είναι καθαρά και σε καλή κατάσταση, και αφορούν σε:
Είδη ρουχισμού, αδιάβροχα, υποδήματα κατάλληλα για την εποχή και λοιπά συναφή.
Κουβέρτες, υπνόσακοι, πετσέτες, σκεπάσματα και συναφή
Η δράση θα ξεκινήσει τη Δευτέρα 7 Δεκεμβρίου και θα διαρκέσει μέχρι και τη Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου.
Θα ήμασταν πολύ χαρούμενοι αν προβαίνατε σε μια δημοσίευση της είδησης στο ηλεκτρονικό μέσο που διαθέτετε.
Σας επισυνάπτουμε τη σχετική αφίσα καθώς και το δελτίο τύπου, το οποίο είναι δημοσιευμένο και στην επίσημη ιστοσελίδα μας (http://www.elta-courier.gr/news/53).
Με εκτίμηση,
ΕΛΤΑ Courier
Πολωνία, 1948.
 |
| Her eyes are piercing, like a window to her soul. |
Tereszka, a child in a residence for disturbed children. She drew a picture of “home” on the blackboard. Poland, 1948.
Η Τερέσκα είναι ένα παιδί που ζει σε ίδρυμα για διαταραγμένα παιδιά. Στη φωτογραφία έχει σχεδιάσει μια ζωγραφιά του “σπιτιού” σε έναν μαυροπίνακα.
Όταν ζητήθηκε από ένα κορίτσι που μεγάλωσε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης να ζωγραφίσει το “σπίτι” της, αυτό που σχεδίασε ήταν μουντζαλιές. Η ζωγραφιά της δείχνει τη φρίκη που έζησε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης και πώς αυτό διατάραξε τον ψυχισμό της. Είναι μυστήριο τι σημαίνουν αυτές οι χαοτικές γραμμές για εκείνη – ίσως το χάος που έζησε ή το συρματόπλεγμα.
Τη φωτογραφία τράβηξε ο Χιμ (Ντέιβιντ Σήμουρ) σε ένα ίδρυμα για παιδιά με ψυχικές διαταραχές, στη Βαρσοβία, το 1948. Κυκλοφορούν αρκετές παραλλαγές αυτής της φωτογραφίας, αλλά οι περισσότερες λεζάντες (συμπεριλαμβανομένης της λεζάντας στην Έκθεση Πολεμικής Φωτογραφίας που γίνεται τώρα στο Μουσείο του Μπρούκλιν) αναφέρουν ότι το κοριτσάκι μεγάλωσε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης.
Υπάρχουν ελάχιστες πληροφορίες για την ταυτότητα του κοριτσιού. Το όνομά της είναι Τερέσκα, υποκοριστικό του Τερέζα. Έχει βλέμμα διαπεραστικό, σαν παράθυρο προς την ψυχή της. Δεν είναι τα μάτια ενός αθώου παιδιού. Πιθανότατα στα λιγοστά χρόνια της έζησε φρίκες που εμείς έχουμε την τύχη να μη ζήσουμε ποτέ. Όπως οι στρατιώτες που έχουν περάσει από μάχες, και αυτό το κοριτσάκι έχει αυτό το στοιχειωτικό “βλέμμα των χίλιων μέτρων” – το χαρακτηριστικό κενό, απλανές βλέμμα που παρατηρείται σε ταλαιπωρημένους στρατιώτες αλλά και θύματα τραυματικών εμπειριών.
Τα περισσότερα παιδιά που επέζησαν από το Ολοκαύτωμα βγήκαν από τις κρυψώνες τους -σοφίτες και υπόγεια, σπηλιές και δάση, μοναστήρια και σπίτια που ποίκιλαν από καλύβες μέχρι κάστρα. Όταν τελείωσε ο πόλεμος στην Ευρώπη τον Μάιο του 1945, πάνω από ένα εκατομμύριο παιδιά και ίσως ώς και ενάμιση εκατομμύριο εβραιόπουλα είχαν πεθάνει, λόγω του συντονισμένου προγράμματος γενοκτονίας των ναζιστών.
Υπολογίζεται ότι από τα 216.000 εβραιόπουλα που εκτοπίστηκαν στο Άουσβιτς, μόνο 6.700 έφηβοι επιλέχθηκαν για καταναγκαστική εργασία, ενώ όλα τα υπόλοιπα εξολοθρεύτηκαν στους θαλάμους αερίων. Όταν έγινε η απελευθέρωση του στρατοπέδου στις 27 Ιανουαρίου του 1945, οι Σοβιετικοί στρατιώτες βρήκαν μόλις 451 παιδιά ανάμεσα στους 9.000 επιζώντες κρατουμένους.
Η απελευθέρωση των παιδιών δεν ήταν απαραίτητα ιδιαίτερα απελευθερωτική. Στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν τα αναζήτησαν οι γονείς τους. Τα παιδιά περίμεναν επί χρόνια, μέχρι που έχασαν κάθε ελπίδα. Τα πιο μικρά παιδιά που είχαν επιζήσει δεν ήξεραν καν το όνομά τους, τη χώρα από την οποία κατάγονταν ή καν τη μη μητρική τους γλώσσα. Τα μεγαλύτερα παιδιά αντιμετώπισαν απίστευτες κακουχίες και στις περισσότερες περιπτώσεις χρειάστηκε να περιμένουν άλλα 3-5 χρόνια μέχρι να βρουν ένα σπιτικό. Πολλά παιδιά απομακρύνθηκαν και εγκαταστάθηκαν στην Αγγλία, το Ισραήλ, τις ΗΠΑ, τον Καναδά, την Αυστραλία και τη Νότιο Αφρική. Τα βιώματά τους διαφέρουν πολύ από αυτά των μεγαλύτερων επιζώντων. Σε γενικές γραμμές, όσοι ήταν κάτω από 16, 17 ετών στο τέλος του πολέμου, υιοθετήθηκαν από ανάδοχες οικογένειες, επέστρεψαν στο σχολείο και αποθαρρύνονταν να μιλάνε για το παρελθόν.
Mετάφραση: Λύο Καλοβυρνάς
thevintagenews.com
ksm
©
Το χαμομηλάκι
|
To hamomilaki
Posts
