Τρίτη Ηλικία - Τα χαμομηλάκια που μας μεγάλωσαν!!!

Τώρα, που είναι κάπως γερασμένοι, πιο μόνοι,
πιο σκυφτοί και πιο ευσυγκίνητοι,
μήπως είναι η δική μας σειρά να τους πούμε:
«Να σου δώσω ένα φιλάκι, να περάσει;»

 

 

Διαβάστε πολύ ενδιαφέροντα άρθρα για τα χαμομηλάκια που μας μεγάλωσαν εδώ: alkimoi

Η αγάπη και ο σεβασμός προς τους γονείς / «Ο χώρος των ευσεβών»

Λυκούργου «Κατὰ Λεωκράτους» 95-96

 

Το Αρχαίο Κείμενο

Λέγεται γοῦν ἐν Σικελίᾳ (εἰ γὰρ καὶ μυθωδέστερόν ἐστιν, ἀλλ’ ἁρμόσει καὶ ὑμῖν ἅπασι τοῖς νεωτέροις ἀκοῦσαι) ἐκ τῆς Αἴτνης ῥύακα πυρὸς γενέσθαι∙ τοῦτον δὲ ῥεῖν φασιν ἐπί τε τὴν ἄλλην χώραν, καὶ δὴ καὶ πρὸς πόλιν τινὰ τῶν ἐκεῖ κατοικουμένων. 

Τοὺς μὲν οὖν ἄλλους ὁρμῆσαι πρὸς φυγήν, τὴν αὑτῶν σωτηρίαν ζητοῦντας, ἕνα δέ τινα τῶν νεωτέρων, ὁρῶντα τὸν πατέρα πρεσβύτερον ὄντα καὶ οὐχὶ δυνάμενον ἀποχωρεῖν, ἀλλὰ ἐγκαταλαμβανόμενον ὑπὸ τοῦ πυρός, ἀράμενον φέρειν. Φορτίου δ’ οἶμαι προσγενομένου καὶ αὐτὸς ἐγκατελήφθη. 

Ὅθεν δὴ καὶ ἄξιον θεωρῆσαι τὸ θεῖον, ὅτι τοῖς ἀνδράσιν τοῖς ἀγαθοῖς εὐμενῶς ἔχει. Λέγεται γὰρ κύκλῳ τὸν τόπον ἐκεῖνον περιρρυῆναι τὸ πῦρ καὶ σωθῆναι τούτους μόνους, ἀφ’ ὧν καὶ τὸ χωρίον ἔτι καὶ νῦν προσαγορεύεσθαι τῶν εὐσεβῶν χῶρον∙ τοὺς δὲ ταχεῖαν τὴν ἀποχώρησιν ποιησαμένους καὶ τοὺς ἑαυτῶν γονέας ἐγκαταλιπόντας ἅπαντας ἀπολέσθαι.

.

Μετάφραση 

Λέγεται λοιπόν ότι στη Σικελία (γιατί αν και μοιάζει με μύθο, ταιριάζει όμως να την ακούσετε και εσείς όλοι οι νεότεροι) ξεχύθηκε πύρινο ποτάμι από την Αίτνα• αυτό λοιπόν λένε ότι έρεε προς την υπόλοιπη χώρα, και μάλιστα προς κάποια πόλη από αυτές που βρίσκονταν εκεί.
[Λένε ακόμη], ότι οι άλλοι όρμησαν να φύγουν ζητώντας τη σωτηρία τους, ένας όμως από τους νεότερους, επειδή έβλεπε ότι ο πατέρας του ήταν γέρος και δεν μπορούσε να φύγει, και ότι μένει αποκλεισμένος, αφού τον σήκωσε στους ώμους του, τον μετέφερε.

Επειδή όμως, όπως νομίζω, προστέθηκε φορτίο, αποκλείσθηκε και ο ίδιος.

Από αυτό το γεγονός αξίζει να προσέξουμε ότι το θείο δείχνει συμπάθεια στους αγαθούς (ενάρετους) ανθρώπους.

Γιατί, λέγεται ότι κυκλικά στον τόπο εκείνο έτρεξε η λάβα και σώθηκαν μόνο αυτοί, από τους οποίους και η τοποθεσία ακόμη και σήμερα ονομάζεται «χώρος των ευσεβών»• αντίθετα εκείνοι που έφυγαν γρήγορα εγκαταλείποντας τους γονείς τους, χάθηκαν όλοι.

Το ξύλινο πιάτο του γέρου παππού - The old grandfather's corner

Κάποτε ζούσε ένας παππούς με τον γιο του, τη νύφη του και το εγγονάκι του.
Ήταν, όμως, άσχημη η κατάστασή του. Σχεδόν τυφλός, σχεδόν κουφός, δεν μπορούσε να αυτοεξυπηρετηθεί... 

Ούτε να φάει δεν μπορούσε.
Σκόρπιζε όλο το φαγητό κάτω και λερωνόταν διαρκώς.
Κάποιες φορές μάλιστα έριχνε το πιάτο κάτω και το έσπαζε.
Ο γιος και η νύφη σκέφτηκαν ότι ήταν ανυπόφορο όλο αυτό που ζούσαν.
Υποχρέωσαν λοιπόν τον γέρο να τρώει σε μια γωνιά πλάι στο τζάκι.

Του έδωσαν μάλιστα και ένα ξύλινο πιάτο για να μην το σπάζει.

Μια μέρα ο μικρός εγγονός έφτιαχνε κάτι με μερικά κομμάτια ξύλου.
Όταν ο πατέρας του τον ρώτησε τι έφτιαχνε ο μικρός απάντησε:
- Φτιάχνω ξύλινες γαβάθες για να τρώτε εσύ και η μητέρα, όταν μεγαλώσω.
Από κείνη την ημέρα ο παππούς κάθισε και πάλι μαζί τους στο τραπέζι. Κανείς δεν είπε ξανά λέξη.

Συμπέρασμα: Θα θερίσετε ό,τι σπείρετε.

Ανεξάρτητα από τη σχέση που έχετε με τους γονείς σας, θα σας λείψουν, όταν θα φύγουν από τη ζωή.
Πάντα να τους σέβεστε και να τους φροντίζετε.
antikleidi

THE OLD GRANDFATHER’S CORNER

ONCE UPON a time there was a very old man who lived with his
son and daughter-in-law. His eyes were dim, his knees tottered

under him when he walked, and he was very deaf. As he sat at
table his hand shook so that he would often spill the soup over the
table-cloth or on his clothes, and sometimes he could not even keep
it in his mouth when it got there. His son and daughter were so
annoyed to see his conduct at the table that at last, they placed a
chair for him in a corner behind the screen, and gave him his meals
in an earthenware basin quite away from the rest. He would often
look sorrowfully at the table with tears in his eyes, but he did not
complain.
One day, while he was thinking sadly of the past, the earthenware
basin, which he could scarcely hold in his trembling hands, fell to
the ground and was broken. The young wife scolded him well for
being so careless, but he did not reply, only sighed deeply. Then
she bought him a wooden bowl for a penny and gave him his
meals in it.
Some days afterward his son and daughter saw their little boy,
who was about four years old, sitting on the ground and trying to
fasten together some pieces of wood.
“What are you making, my boy?” asked his father.
“I am making a little bowl for papa and mamma to eat their food in when I grow up,” he replied
The husband and wife looked at each other without speaking for
some minutes. At last, they began to shed tears, and went and
brought their old father back to the table and from that day he
always took his meals with them and was never again treated
unkindly.
THE END

pinkmonkey

Όταν αγαπάς κάτι και κάποιον τόσο πολύ, ο χρόνος παγώνει!!

Ο Όλεγκ είναι 83 ετών και η Λιουντμίλα 79. 

Ένα ζευγάρι πρωταθλητών στο καλλιτεχνικό πατινάζ αλλά και στη ζωή.

Η ηλικία τους δεν τους εμπόδισε να πατήσουν ξανά στον πάγο και να χορέψουν με τόση χάρη και ζωντάνια σαν να ήταν και πάλι νέοι.
Απολαύστε την υπέροχη παράσταση που έδωσαν με τη συνοδεία μιας εκπληκτικής μουσικής αλλά και χορογραφίας.

περισσότερα εδώ: Τα χαμομηλάκια που μας μεγάλωσαν 

enallaktikidrasi

Αχ, βρε μάνα, βιάστηκες να φύγεις...

Άλκιμοι: Τρίτη Ηλικία

Τα "χαμομηλάκια" που μας μεγάλωσαν!!!

Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη

Αχ! βρε μάνα, βιάστηκες να φύγεις! Τι νόμισες; Μεγαλώσαμε και δε σε χρειαζόμαστε;

Με τα χρόνια η έλλειψη μεγαλώνει και η ανάγκη πολλαπλασιάζεται.

Όσα χρόνια και αν περάσουν, όσα και αν πέρασαν η μάνα παραμένει μάνα! Είναι πάντα εκεί είτε την έχεις είτε όχι!

Σου μιλώ συνέχεια και αναστενάζοντας λέω "αχ! βρε μάνα" και έτσι βρίσκω την ευκαιρία να ξεστομίσω αυτή την ευλογημένη λέξη εφόσον δεν υπάρχει άλλος τρόπος πια να την πω.

Φέρνω στο μυαλό μου τα λόγια σου "όταν θα κάνεις παιδιά θα με θυμηθείς!" 
Και ναι, σε θυμάμαι συνέχεια.

Και επαναλαμβάνω συμπεριφορές, εκφράσεις, κουβέντες δικές σου, έτσι αυθόρμητα, χωρίς να το σκέφτομαι.

Και τα παιδιά μου με καταλαβαίνουν και σωπαίνουν, όταν τα ζαλίζω μιλώντας τους για σένα.

Πού είσαι, βρε μάνα, να με δεις που όταν αρρωσταίνω, όταν δειλιάζω μπροστά στις απαιτήσεις της ζωής, σφίγγω τα δόντια και συνεχίζω να παλεύω και ας μην έχω την αγκαλιά σου να κρυφτώ και να παρηγορηθώ.

Αχ! μάνα! Μεγάλωσα και ακόμα πηγαίνω κάθε μέρα στο σχολείο!

Τώρα πια όμως πηγαίνω επειδή μου αρέσει. Ναι, πηγαίνω με χαρά γιατί θέλω να προσφέρω.

Γιατί θυμάμαι τα λόγια σου, "ποτέ δε βγαίνεις χαμένος όταν προσφέρεις με την καρδιά σου, όταν βοηθάς και αγαπάς".

Και εγώ αγαπώ αυτό που κάνω!

Αχ! μάνα! Δεν είσαι εδώ να διαφωνήσουμε, να τσακωθούμε, να με συμβουλεύσεις για να μπορώ μετά να καταλάβω τις φιλενάδες μου που γκρινιάζουν για τα στραβά των μανάδων τους και τους τσακωμούς μαζί τους.

Αγκαλιάστε τις μανάδες σας γιατί άλλος άνθρωπος για να σε αγαπήσει και να σε πονέσει πιο άδολα δεν υπάρχει.

Η μητρική αγάπη δε γνωρίζει από συμφέροντα!

Η ευχή της μάνας έχει τη δύναμη να νικήσει τα πάντα. Προσπαθώ κάθε μέρα να γίνομαι καλύτερη μάνα για τα παιδιά μου -όπως με είχες συμβουλεύσει- παλεύοντας με τα λάθη μου και τις υπερβολές μου!

Θυμάμαι που μας έλεγες "ευχή της μάνας γύρευε και τα βουνά ανέβα", γι’ αυτό πάντα θα σου ζητώ την ευχή σου για να έχω τη δύναμη να βλέπω τη ζωή σαν μια όμορφη και εύκολη ανηφοριά!

https://www.youtube.com/watch?v=WRKseTy1gGc

loveletters

Το Χαμομηλάκι

Συγχωρήστε τους γονείς σας. Έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν

Συγχωρήστε τους γονείς σας. Είτε το πιστεύετε είτε όχι, από τα λάθη τους προέκυψε κάτι θετικό. Εσείς βέβαια, που, τώρα μαθαίνοντας από αυτά τα λάθη, μπορείτε να επιλέξετε ένα διαφορετικό μονοπάτι από εκείνους, ακριβώς επειδή γνωρίζετε καλύτερα.

Συγχωρήστε τους γονείς σας για το έλλειμμα αγάπης, για τις λιγοστές εμπειρίες που είχατε μαζί τους, για όλο τον πόνο και την κακομεταχείριση που ίσως βιώσατε κοντά τους.

Γνωρίζουμε ότι υποφέρετε ακριβώς από τις συνέπειες αυτών των πράξεων. Καταλαβαίνουμε ότι έχετε πληγωθεί και αυτό προκαλεί μένος απέναντι στους γονείς σας.

Εάν το καλοσκεφτείτε, όμως, έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν. Εάν κι εσείς είχατε βιώσει τις ίδιες εμπειρίες ή είχατε ζήσει τις ίδιες καταστάσεις, ίσως καταλήγατε στις ίδιες επιλογές με εκείνους.

Συγχωρήστε τους γονείς σας, επειδή έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν

 

Συγχωρήστε τους γονείς σας διότι κανείς δεν βρέθηκε να τους διδάξει πώς να πραγματώσουν καλύτερα το ρόλο που ανέλαβαν.

Ξέρουμε ποια φράση πέρασε πολλές στιγμές από το μυαλό σας: “Προτιμότερο θα ήταν να μη με είχαν φέρει στον κόσμο αυτό!”

Η στάση αυτή όμως είναι άδικη. Σίγουρα αντιπροσωπεύει κάτι που οι γονείς σας δεν θα έπρεπε ποτέ να ακούσουν να βγαίνει από το δικό σας στόμα.

Μπείτε για λίγο στη θέση τους. Αναρωτηθείτε πώς θα νιώθατε εάν το δικό σας παιδί ξεστόμιζε κάτι τέτοιο σε εσάς.

Το να συγχωρήσετε τους γονείς σας θα σας βοηθήσει να συγχωρήσετε και τους εαυτούς σας όταν θα κάνετε τα ίδια ή ακόμη και διαφορετικά λάθη από εκείνους.

Κανείς δεν έχει το αλάθητο. Ειδικά όταν είναι επιφορτισμένος με την ευθύνη της ανατροφής και διαπαιδαγώγησης ενός άλλου ανθρώπου.

Σας προτρέπουμε να συγχωρήσετε τους γονείς σας. Είτε το πιστεύετε είτε όχι, από τα λάθη τους προέκυψε κάτι θετικό.

Πάει το μυαλό σας ποιο μπορεί να είναι αυτό; Εσείς, βέβαια. Εσείς που, τώρα γνωρίζοντας αυτά τα λάθη, μπορείτε να επιλέξετε ένα διαφορετικό μονοπάτι από εκείνους.

Εάν ωστόσο η δυσαρέσκεια εξακολουθεί να φωλιάζει στην καρδιά σας, θα καταλήξετε με βεβαιότητα να αναπαράγετε τα ίδια λάθη, πιθανόν και ακόμη χειρότερα από εκείνους.

Ελευθερωθείτε από το συναισθηματικό βάρος

 

Ορισμένες φορές, ο θυμός για τα άσχημα βιώματα της παιδικής ηλικίας μπορεί να προξενήσει δυσαρέσκεια και συναισθηματικό βάρος για χρόνια.

Μπορεί να μη γνωρίζετε το γιατί, αλλά σίγουρα δεν είστε αληθινά ευτυχισμένοι. Σαν κάτι να υπάρχει που δεν θέλετε να δείτε ή να αντιμετωπίσετε.

Η υπερηφάνειά σας κάποιες στιγμές σάς αποτρέπει από το να κάνετε εσείς το πρώτο βήμα. Σας εμποδίζει να συγχωρήσετε τους γονείς σας για τα όποια λάθη τους, περιμένοντας εκείνοι να το αντιληφθούν πρώτοι και να σας ζητήσουν συγγνώμη.

Γιατί όμως να επιμηκύνετε το χρονικό διάστημα του συναισθηματικού βάρους που νιώθετε;

Εξάλλου η προσωπική σας ευτυχία διακυβεύεται. Στα χέρια σας λοιπόν και η ευθύνη να χαράξετε το δικό σας δρόμο. Δεν είστε πλέον τα μικρά παιδιά που οι γονείς σας επέλεγαν και έπαιρναν τις αποφάσεις για λογαριασμό σας.

Τώρα, είστε εσείς οι ενήλικες και πρέπει εσείς να αναλάβετε να κάνετε το πρώτο βήμα. Αυτό δεν σημαίνει φυσικά να σκύψετε το κεφάλι, να υποταχθείτε ή ακόμη και να ταπεινωθείτε μπροστά στους άλλους.

Αντιθέτως, το πρώτο βήμα της συγχώρεσης θα αποτελέσει μία από τις καλύτερες αποφάσεις που κληθήκατε να πάρετε ποτέ μιας. Θα σας ελευθερώσει από το συναισθηματικό βάρος, από το πυκνό σκοτάδι που καλύπτει τη ζωή σας.

Όλα όσα μπορείτε να μάθετε

 

Ακόμη και αν οι ίδιοι οι γονείς σας δεν διδάχτηκαν από τον πόνο που σας προξένησαν, υπάρχει κάποιος που έλαβε πολύτιμα μαθήματα ζωής – και αυτοί είστε εσείς!

Η ζημιά που προκλήθηκε σίγουρα σας έχει πληγώσει βαθιά. Να είστε σίγουροι, όμως, ότι κάτι καλό προέκυψε από όλα αυτά.

Εξάλλου, είναι στο δικό σας χέρι πλέον να ανατρέψετε τα πάντα. Ειδάλλως θα συνεχίσετε να κουβαλάτε το συναισθηματικό βάρος που θα σας οδηγήσει στις ίδιες λανθασμένες πρακτικές.

Εάν όλα στη ζωή ήταν τέλεια, δεν θα μπορούσαμε ποτέ να μάθουμε.

Παράξενο είναι βέβαια που τις περισσότερες εμπειρίες τις αποκτούμε συνήθως μέσα στις πιο άσχημες συνθήκες. Οι συνθήκες αυτές όμως μας βοηθούν να μεγαλώσουμε, να ωριμάσουμε και να γίνουμε καλύτεροι.

Κάποτε ήσασταν μικρά παιδιά, αδύναμα και ανίσχυρα να αλλάξουν τα πράγματα. Τώρα όμως είστε ενήλικες απόλυτα ικανοί να χαράξουν τη δικής τους πορεία.

Είναι δική σας η επιλογή να συγχωρήσετε τους γονείς σας για τα λάθη τους. Να απαγκιστρωθείτε από τις σκιές του μακρινού παρελθόντος ή να ζήσετε τη ζωή σας γεμάτοι δυσάρεστα συναισθήματα και μίσος απέναντι σε δύο ανθρώπους που απλώς δεν γνώριζαν τι καλύτερο να κάνουν.

Με Υγεία

Το Χαμομηλάκι

1η Οκτώβρη — Παγκόσμια Ημέρα Τρίτης Ηλικίας (Ποιήματα)

 που έχουν μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας!

Θέλω τον παππού και τη γιαγιά κοντούς

Θεέ μου, σε παρακαλώ
τον παππού μου να κοντύνεις,
και γιαγιά πολύ ψηλή
στα παιδιά μη δίνεις.

Εύκολα θέλω να φτάνω
τον παππού και τη γιαγιά,
να μπορώ να τους χαϊδεύω
τ΄ άσπρα, κάτασπρα μαλλιά.

Ο παππούλης κι η γιαγιούλα
θέλω να ΄ναι πιο κοντά.
Όχι να ΄ναι αυτοί στα ύψη
κι εγώ τόσο χαμηλά.

Θέλω να μαστε ίσια, ίσια
και να παίζουμε μαζί.
Έτσι πιο όμορφη θα νιώθω
τη ζωή.

Γι’ αυτό άκουσέ με, Θεέ μου,
κάνε τους και τους δυο κοντούς.
Αυτό πάει να πει γιαγιούλα
και γλυκός γλυκός παππούς.

Ρένα Καρθαίου

Λούνα παρκ, παππούλη μου

Έχω μαγικό παππούλη
που ’ναι λούνα παρκ τρελό
έχει γόνατα αλογάκια
δίνω μια και καβαλώ

κάνω κούνια σε δυο χέρια
και τσουλήθρα σ’ αγκαλιά
παίζω ένα βουβό ταμπούρλο
τη μεγάλη του κοιλιά

φέγγουν πάνω του λαμπιόνια
μάτια πίσω από γυαλιά
τραγουδάει βραχνή κασέτα
και λαλεί σοφή μιλιά

έχει τσέπες μαγαζάκια
νύχτα μέρα ανοιχτά
παίρνω τσίκλες σοκολάτες
κι ό,τι θες χωρίς λεφτά

μα πληρώνω εισιτήριο
κι είναι ακριβό πολύ
για να μπω στο λούνα παρκ μου
δίνω σφυριχτό φιλί.

Θέτη Χορτιάτη

Ο παππούς (Παιδικό τραγούδι)

Στην καρέκλα την παλιά,
με τα κάτασπρα μαλλιά
Ο γερό-παππούς κοιμάται,
μη μιλάτε, μη μιλάτε.

Μουρμουρίζει σιγανά,
μες τον ύπνο και γελά,
μη μιλάτε και ξυπνήσει
γιατί το όνειρο θα σβήσει.

Και είναι το όνειρο γλυκό,
και είναι τόσο μαγικό.
Ο παππούς βλέπει λιγάκι,
πώς ξανάγινε παιδάκι.

Τι χαρά του πού και πού,
βλέπει ακόμη έναν παππού
Που τον κρατά στα στήθια
και του λέει παραμύθια.

Στην καρέκλα την παλιά
με τα κάτασπρα μαλλιά,
ο γερό-παππούς κοιμάται
μη μιλάτε, μη μιλάτε.

Το νανούρισμα της γιαγιάς (τραγούδι)

Τι να κάνω δεν κατέχω
να σου τραγουδήσω θέλω
και καλή φωνή δεν έχω

Τρέχω στο ποτάμι, τρέχω
τ’ αηδονάκι να σου φέρω
κι αν δεν το βρω κι αν μου φύγει
τρέχω για να παραγγείλω
στο τζιτζίκι και στο γρύλο

Τρέχω στο λιβάδι πέρα
στην αυλή μας να σου φέρω
το βοσκό με τη φλογέρα

Τι να κάνω δεν κατέχω
θέλω να σε νανουρίσω
και γλυκά να σε κοιμίσω
και καλή φωνή δεν έχω.

neraidokiklos.gr

Συγγνώμη, παιδί μου, που δεν μπόρεσα να σου μοιάσω ...

Χαρισμένο στα νέα παιδιά!! 

από τον Νίκο Ορφανίδη

Συγγνώμη παιδί μου που δεν μπόρεσα να σου μοιάσω, ξέρεις εγώ εκείνα τα χρόνια δούλευα σε οικοδομές στα χωράφια για ένα κομμάτι ψωμί, δεν ήθελα να έχεις την ίδια μοίρα με εμένα, οπότε έκανα τα αδύνατα δυνατά να σε σπουδάσω να φας λίγο ψωμί ξεκούραστο, και να μη έχεις την ίδια τύχη με εμένα τον αγράμματο.

Πέρασαν τα χρόνια σπούδασες, πέτυχες τον στόχο που σου έδειξαν οι άλλοι, και σε έφτιαξαν στα μέτρα τους πήρες το πτυχίο σου και καμαρώνεις, τώρα πια μεγάλος που δεν είσαι σαν τον γονιό σου!!
Ένας αγράμματος, τώρα σου είπανε ότι είσαι ανώτερος από αυτόν έτσι σε έμαθαν γιατί στόχος πάντα ήτανε το πτυχίο και όχι ο ΆΝΘΡΩΠΟΣ!!!

Και ήρθε η ώρα να σε αγκαλιάσω και εσύ τραβήχτηκες πίσω γιατί ακόμα μυρίζω ασβέστη και χωματίλα, ενώ εσύ μες στα αρώματα, αυτά που απόχτησες, όταν εγώ φιλούσα κατουρημένες ποδιές!!
Δεν μπορεί ένας εργάτης να μιλά πια με ένα πτυχιούχο, τι έχουν να πουν τι τους ενώνει, ένα τίποτα!!!

Και εξάλλου εγώ σε έκανα δεν μου το ζήτησες εσύ να σε κάνω!!
Και όλα τα λάθη είναι δικά μου και όχι δικά σου!!!

Θα ήθελα μόνο όταν έρθει η ώρα να φύγω να μου κάνεις μια χάρη, όταν με βάλουν στο χώμα να φυτέψεις ένα αγκάθι!!
Ένα μόνο αγκάθι να σου θυμίζουν τα λόγια μου, τα λόγια κάθε γονιού που τσιμπάνε όταν λένε τις αλήθειες!!!
Τότε δεν θα είμαι κοντά σου να μυρίζεις την χωματίλα μα θα είμαι ένα κομμάτι της!
Τότε μην κλάψεις δεν αρκούν όσα δάκρυα και να ξοδέψεις και ούτε να μου κάνεις επισκέψεις είναι περιττές πια για μένα.
Ίσως κάποτε που θα γίνεις γονιός να με θυμηθείς!!!! 

Νίκος Ορφανίδης

⇔⇔⇔

Σημείωση από Skouliki:

Ευχαριστώ τον φίλο μου Νίκο Ορφανίδη για την άδεια που μου δίνει να δημοσιεύω μέρος από το έργο του.

πηγή: skouliki

Θα είναι για πάντα η βασίλισσα μου!

Ένας φοιτητής κάθονταν στην καφετέρια της πανεπιστημιούπολης και μελετούσε, όταν πρόσεξε δύο ηλικιωμένους άνδρες να πλησιάζουν και να κάθονται σε ένα κοντινό του τραπέζι. 

Τότε ο ένας από τους ηλικιωμένους άρχισε να μιλά για τη σύζυγό του.
Όταν τελείωσε την φράση του, ρώτησε τον άλλο άντρα να του μιλήσει για την δική του γυναίκα.
Διαβάστε τη απάντηση του, όπως ακριβώς την μετέφερε ο φοιτητής.

Ήμουν 21 χρονών όταν την γνώρισα. Μόλις την είδα να μπαίνει στην αίθουσα το κατάλαβα. Δεν χρειάστηκε καν να ρωτήσω ποια είναι. Σκέφτηκα «αυτή είναι η γυναίκα μου»! 
Τα υπόλοιπα όλα είναι ιστορία.

Αυτή η γυναίκα ήταν το κάτι άλλο. Κάθε μέρα, έλειπα για 12 ώρες στη δουλειά και όταν γυρνούσα στο σπίτι υπήρχε πάντα φαγητό στο τραπέζι να με περιμένει. Όταν τα παιδιά έπεφταν για ύπνο, ήμασταν τόσο κουρασμένοι που πηγαίναμε κατευθείαν στο κρεβάτι και κρατιόμασταν αγκαλιασμένοι σφιχτά για λίγη ώρα, πριν κοιμηθούμε.

Ήταν από τις λίγες στιγμές της ημέρας που την ένιωθα τόσο κοντά μου, έστω και για τόσο λίγο. Αυτά τα λίγα λεπτά μου έδιναν τη δύναμη να συνεχίσω να δουλεύω για να εξασφαλίσω ένα καλύτερο μέλλον στα παιδιά μου. 

Της έλεγα ότι όσο ήταν αυτή εκεί να τη σφίγγω στην αγκαλιά μου, θα ήμουν για πάντα μια χαρά. Ήταν η βασίλισσα της ζωής μου.

Ήταν αυτή που με βοήθησε να γίνω ο άνθρωπος που είμαι σήμερα. Ευγενικός με τους ανθρώπους και καλός πατέρας. Μπορείς να ρωτήσεις τα παιδιά μου για αυτό.
Μερικοί άνθρωποι ξέρουν πως να το κάνουν αυτό. Κάποιοι άνθρωποι ξέρουν πως να σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο.

Ήρθε κάποια μέρα όμως που αρρώστησε. Στην αρχή δεν ανησύχησα, άλλωστε όλοι κάποτε αρρωσταίνουμε. Αλλά οι γιατροί φαίνονταν να πιστεύουν ότι δεν ήταν κάτι απλό. Έμοιαζαν να ανησυχούν και όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια είχαν δίκιο.

Όταν μας είπαν τα άσχημα νέα, η γυναίκα μου με ρώτησε αν θα ήθελα να παντρευτώ κάποια άλλη όταν πεθάνει. Ανησυχούσε. Δεν ήθελε να μείνω μόνος μου και να στεναχωριέμαι. Αλλά δεν μπορούσα ούτε καν να με φανταστώ με άλλη. Μου φαίνονταν απίστευτο. 
Όταν της το είπα, γύρισε, με κοίταξε και μου είπε: 

«Αφού σε ξέρω καλά. Είσαι το είδος του ανθρώπου που χρειάζεται μια γυναίκα στο πλευρό του. Δεν θα μπορούσες ποτέ να είσαι χαρούμενος μόνος σου».

Το αρνήθηκα, ξανά και ξανά και ξανά…
Μετά από ένα χρόνο που πάλευε με τη αρρώστια της, όλα είχαν αλλάξει στο σπίτι. 

Δεν υπήρχε πια φαγητό στο τραπέζι όταν γυρνούσα σπίτι από τη δουλειά. Η γυναίκα μου περνούσε τη μέρα της στο κρεβάτι και με περίμενε να επιστρέψω το βράδυ για να την σηκώσω και να την μεταφέρω στο τραπέζι.

Κάθονταν στην καρέκλα και με κοίταζε με εκείνα τα μεγάλα πράσινα μάτια της την ώρα που μαγείρευα κάτι για να φάμε. Μου έδινε οδηγίες χαμογελαστή και με μάλωνε αν έκανα κάτι λάθος, αν έριχνα περισσότερο αλάτι από όσο έπρεπε.

Ήταν οι πιο όμορφες στιγμές της ημέρας μου! Απλά ήμασταν ευτυχισμένοι που μπορούσαμε να δούμε ο ένας τον άλλο.

Στις πολύ άσχημες ημέρες της, δεν μπορούσε να φάει μόνη της και έπρεπε να την ταΐσω. Δεν το ήθελε, έκλαιγε και ζητούσε συγνώμη.
Την μάλωνα. Αφού το ήξερε, ότι και να γίνει θα είμαι πάντα εκεί δίπλα της. Ήταν ο άνθρωπος μου και ήμουν ο άνθρωπος της. Μέχρι το τέλος.
Τα πράγματα σιγά σιγά όμως χειροτέρεψαν. Έφτασε η μέρα που δεν μπορούσε να κάνει τίποτα μόνη της ενώ έπρεπε να παίρνει τα φάρμακα της κάθε 4 ώρες.

Σταμάτησα από την δουλειά για να μπορώ να είμαι συνέχεια δίπλα της και να την φροντίζω. Όταν την τάιζα, την έβαζα να ξαπλώσει στο κρεβάτι, έπεφτα και εγώ δίπλα της και την έσφιγγα στην αγκαλιά μου. Όπως παλιά. Τότε, αυτή ήταν η πιο όμορφη στιγμή της ημέρας μου.

Υπήρξε μια μακρά σιωπή που κανείς από όλους όσους άκουγαν κρυφά τη διήγηση του άντρα, δεν τόλμησε να διακόψει. 
Ο ηλικιωμένος με κάποιο τρόπο βρήκε τη δύναμη να συνεχίσει…
Αλλά πόσα μπορεί να αντέξει το ανθρώπινο σώμα.
Χρειάστηκαν δυο ολόκληρα χρόνια για να μπορέσει η αρρώστια να λυγίσει την γυναίκα μου. Αλλά τελικά τα κατάφερε.
Το είχα δει να έρχεται. Το ίδιο και εκείνη. Ξέραμε και οι δυο μας ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να επανέλθει αλλά και πάλι. Ήταν σαν τη μια μέρα να την σφίγγω δυνατά στην αγκαλιά μου και την επόμενη να έχει φύγει.

Στην αρχή με σκότωσε αλλά σε λίγο καιρό κατάλαβα ότι είναι καλύτερα εκεί που βρίσκεται τώρα. Δεν χρειάζεται πια να παίρνει αυτά τα τρομακτικά φάρμακα και δεν χρειάζεται πια να τρώει τα άθλια φαγητά μου.

Εκείνη είναι καλύτερα. Εγώ όμως δεν ξέρω τι να κάνω χωρίς αυτή. Για παράδειγμα δεν ξέρω τι να κάνω τα πράγματα της, τα ρούχα της. Δεν μπορώ να τα πετάξω. Δεν θέλω να το κάνω. Όλα τα ρούχα της είναι ακόμα στην ντουλάπα και παντού υπάρχουν οι φωτογραφίες της. Η πλευρά της στο κρεβάτι είναι ακριβώς όπως την άφησε. Θέλω να πιστεύω ότι είναι ακόμα εδώ. Οι κόρες μου μου λένε να πουλήσω το σπίτι και να πάω σε ένα άλλο, αλλά πέρασα τη ζωή μου σε αυτό το σπίτι μαζί της. Είναι ακόμα το σπίτι μας, τουλάχιστον όσο ζω ακόμη σε αυτό.

Επικράτησε για μερικά λεπτά και πάλι σιωπή.
Ο φοιτητής δεν είχε ακούσει ποτέ κάποιον άνθρωπο να μιλάει για κάποιον άλλον με τόσο απόλυτο σεβασμό και θαυμασμό. Ήταν φανερό ότι πραγματικά αγαπούσε και λάτρευε τη γυναίκα του και αυτό δεν επρόκειτο να αλλάξει τόσο εύκολα.

Ο άλλος ηλικιωμένος έσπασε τη σιωπή: «Δεν μπορώ να φανταστώ πόσο δύσκολο πρέπει να σου ήταν να την φροντίζεις όλη μέρα. Να δίνεις τα πάντα για αυτή».

Ο φοιτητής ορκίστηκε ότι ήταν η πρώτη φορά που είδε τον ηλικιωμένο με την τραγική ιστορία να χαμογελάει πλατιά:

«Καθόλου δύσκολο. Ήταν προνόμιο μου να μπορώ να μπορώ να την φροντίσω για όσο το έκανα. Ήταν ο άνθρωπος της ζωής μου και θα το έκανα ξανά και ξανά αν χρειαζόταν. Ήταν και θα είναι για πάντα η βασίλισσα μου. Απλά μου λείπει τόσο η αγκαλιά της…»

daddy-cool

Μια ανάρτηση για «τα χαμομηλάκια που μας μεγάλωσαν» Το καλύτερο φάρμακο για τον εγκέφαλο και τη μακροζωία…

Το να έχει ο άνθρωπος ένα σταθερό σκοπό στη ζωή του, μπορεί να τον προστατεύσει καλύτερα από την άνοια και το Αλτσχάιμερ όσο περνάνε τα χρόνια, σύμφωνα με μία νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα, που δείχνει ότι οι ηλικιωμένοι πρέπει να μην έχουν απάθεια και κατάθλιψη, αλλά, αντίθετα, να αισθάνονται ότι ζουν για κάποιο σκοπό.

Οι ερευνητές, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο ψυχιατρικό περιοδικό «Archives of General Psychiatry» του Αμερικανικού Ιατρικού Συλλόγου, διαπίστωσαν ότι, για κάποιο λόγο, 

όσοι άνθρωποι αισθάνονται περισσότερο από τους άλλους ότι έχουν ένα σκοπό στη ζωή τους, είναι αυτοί που, ακόμα κι αν έχουν στον εγκέφαλό τους τα φυσικά σημάδια της άνοιας και του Αλτσχάιμερ, τα καταφέρνουν καλύτερα να μην επηρεάζονται αρνητικά από αυτά, όπως μετέδωσε το Αθηναϊκό Πρακτορείο.

............

η συνέχεια εδώ: Τα χαμομηλάκια που μας μεγάλωσαν!!!

Εκείνοι ξεχνούν, εσείς θα τους ξεχάσετε; «Unforgettable – A Walk with Alzheimers»

Ένα συγκινητικό, ταϊβανέζικο animation με τίτλο «Unforgettable – A Walk with Alzheimers» μας δείχνει τι ακριβώς βιώνουν οι άνθρωποι που πάσχουν από τη νόσο καθημερινά.

Η πιο συχνή μορφή άνοιας είναι η νόσος Αλτσχάιμερ (50%-60%). Κάθε 68 δευτερόλεπτα διαγιγνώσκεται και μια νέα περίπτωση της νόσου παγκοσμίως.
..............
δείτε το video εδώ: τα χαμομηλάκια που μας μεγάλωσαν

Κανένας Ηλικιωμένος μόνος αυτά τα Χριστούγεννα Man On The Moon - None Elderly lonely this Christmas

Η μικρή Lily με τη βοήθεια ενός τηλεσκοπίου, εντοπίζει έναν άνθρωπο στο φεγγάρι. 

Η μοναξιά του, αγγίζει βαθιά το κορίτσι που προσπαθεί απεγνωσμένα να τραβήξει την προσοχή του - αλλά τα χάρτινα αεροπλάνα και τα γράμματά της δε μπορούν να φτάσουν τόσο μακριά.
Στη συνέχεια, όμως, ένα μαγικό πακέτο με δώρο ένα τηλεσκόπιο θα προσγειωθεί στο φεγγάρι.
Κάπου εκεί, οι χρήστες του internet υποστηρίζουν πως η όρασή τους θολώνει από τα δάκρυα.
Αυτή τη χρονιά, το τραγούδι που συνοδεύει τη διαφήμιση, είναι το "Half the World Away" των Oasis, το οποίο απέδωσε εκπληκτικά η 19χρονη Νορβηγή τραγουδίστρια Aurora.

Στόχος της καμπάνιας είναι να μην μείνει κανένας ηλικιωμένος 
μόνος αυτά τα Χριστούγεννα.

δείτε περισσότερα εδώ: τα χαμομηλάκια που μας μεγάλωσαν!!!

Έτσι στενοχωρούμε τους γονείς μας ...

Πριν διαβάσετε το παρακάτω άρθρο, σηκώστε το τηλέφωνο και μιλήστε με τους γονείς σας, όσοι έχετε την ευτυχία να τους έχετε ακόμα κοντά σας ... 
----------------

Δεν γράφουμε (μόνο) για να κλάψουμε και μέσα απ’ το κλάμα μας να εξιλεωθούμε. Γράφουμε για να εντοπίσουμε τα λάθη μας, να τα αναγνωρίσουμε, να θρηνήσουμε λιγάκι για τον κακό, εγωιστή εαυτό μας και πιο συνειδητοποιημένοι να γίνουμε καλύτεροι.

Τι κάνουμε λοιπόν άθελά μας (;) λάθος;

Δεν τους παίρνουμε συχνά τηλέφωνοΌσο το σπίτι και οι γονείς μας «χάνουν εξουσία», τόσο η αίσθηση παντοδυναμίας μας μεγαλώνει. Γινόμαστε μεγάλα παιδιά, εγκαταλείπουμε την οικογενειακή εστία και αργά ή γρήγορα χτίζουμε μια άλλη, δική μας. 

Είμαστε ελεύθεροι κι ωραίοι και κανέναν δεν έχουμε ανάγκη. Και ο καιρός περνά. Και τα τηλέφωνα μειώνονται. 

Γιατί «σήμερα, δεν έχω πάρει ανάσα» ή γιατί «εντάξει, μωρέ, θα με πάρουν αυτοί αν θέλουν κάτι». Και, καμιά φορά, πράγματι παίρνουν, γιατί πράγματι κάτι θέλουν –κι εμείς δεν το σηκώνουμε. Θα τους πάρουμε αύριο το πρωί απ’ το αυτοκίνητο…

Τους φερόμαστε σαν να είναι παιδιά
.......................

η συνέχεια εδώ: Τα χαμομηλάκια που μας μεγάλωσαν!!!

«Δεν νομίζετε ότι έχετε αφήσει κάτι πίσω;»

Ένας γιος πήρε τον γέρο πατέρα του και πήγαν σε ένα πολύ σικ εστιατόριο για δείπνο.
Ο πατέρας ήταν πολύ γέρος και αδύναμος.
Καθώς έτρωγε, τα φαγητά του έπεφταν και λέρωναν το πουκάμισο και το παντελόνι του.
Οι γύρω συνδαιτημόνες τους έβλεπαν με αποστροφή, ενώ ο γιος του συνέχιζε να τρώει απόλυτα ήρεμος.
Αφού τελείωσε το φαγητό του, ο γιος του ....
................
η συνέχεια εδώ: Τα χαμομηλάκια που μας μεγάλωσαν!!!

Ας μην πληγώνουμε τους γονείς μας ...

Οι περισσότεροι άνθρωποι αγαπούν, εκτιμούν και σέβονται τους γονείς τους.

Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η αγάπη, όσο τα χρόνια περνούν, θεωρείται δεδομένη.

Οι ενήλικες μπορούν να γίνουν πολύ σκληροί με τους γονείς τους, χωρίς καν να το αντιλαμβάνονται.

 

Όσο οι γονείς μας μεγαλώνουν, οι φυσικές τους ανάγκες αλλάζουν, αλλά η ανάγκη τους για αγάπη και στοργή μεγαλώνει. Ας μην ξεχνάμε τα γενέθλιά τους. Ας μην βαρυγκομούμε με την ιστορία που για σαρακοστή φορά ακούμε. Ας μην τους μαλώνουμε που δεν προσέχουν και πάλι κρύωσαν. Ας τους δώσουμε κανένα φιλί παραπάνω, κι ας μεγαλώσαμε…

Πώς πληγώνουμε τους γονείς μας

Δεν τους παίρνουμε συχνά τηλέφωνο
Ο χρόνος τρέχει και μας προσπερνά κι εμείς τον κυνηγάμε. Συχνά, συνειδητοποιεί κανείς ότι έχουν περάσει δυο, τρεις εβδομάδες απ’ την τελευταία φορά που πήρε τηλέφωνο τον μπαμπά ή τη μαμά του. Η πιο κοινή σκέψη είναι «Εντάξει. Όποτε θέλουν μπορούν να με πάρουν εκείνοι». Σίγουρα μπορούν, αλλά έχετε σκεφτεί ότι αποτελεί συναισθηματική ανάγκη για τους γονείς μας που γερνούν, να επικοινωνούμε εμείς μαζί τους;
Δεν ξέρουν το πρόγραμμά των παιδιών σας, δεν θέλουν να διακόψουν κάτι σημαντικό, δεν θέλουν να σας φορτώσουν με τα προβλήματά τους, δεν θέλουν να «ζητιανέψουν» το ενδιαφέρον σας. Θέλουν, όμως, να νοιάζεστε γι’ αυτούς. Να νοιάζεστε και να το δείχνετε, με μικρές, καθημερινές κινήσεις αγάπης. Πάρτε τηλέφωνο τους γονείς σας. Μοιραστείτε ένα καλό νέο μαζί τους, ακούστε τις συμβουλές τους (αυτές που είναι πάντα ίδιες και λέγονται με τον ακριβώς ίδιο τρόπο). Είναι ένας πολύ εύκολος τρόπος να τους δώσετε λίγη χαρά.

Ξεχνάμε τα γενέθλιά τους
Ποιος δεν θέλει να τον θυμούνται οι αγαπημένοι του άνθρωποι στα γενέθλιά του; Οι γονείς σας, χρειάζονται την προσοχή σας αυτή την ξεχωριστή για εκείνους ημέρα. Δεν είναι απαραίτητο να οργανώσετε κάποιο αλησμόνητο πάρτι-έκπληξη, ούτε να τους προσφέρετε το ακριβότερο και σπανιότερο δώρο όλων των εποχών. Μια όμορφη κάρτα, δυο ζεστά λόγια και μια τρυφερή αγκαλιά αρκούν για να τους κάνουν χαρούμενους.
Διαβεβαιώστε τους γονείς σας ότι τους θυμάστε και τους σκέφτεστε. Οι άνθρωποι όσο μεγαλώνουν, νιώθουν ότι βρίσκονται στο περιθώριο των γεγονότων και της ζωής των αγαπημένων τους. Μην επιτρέψετε στον εαυτό σας να κάνει τους γονείς του να νιώθουν παραγκωνισμένοι και μόνοι.

Τους ζητάμε λεφτά
Οι άνθρωποι που παίρνουν τηλέφωνο τους γονείς τους μόνο όταν θέλουν να τους ζητήσουν λεφτά, υπάρχουν και ζουν ανάμεσά μας. Οι γονείς δεν πρέπει να γίνονται αποδέκτες των οικονομικών προβλημάτων των ενήλικων παιδιών τους. Μπορεί τα προβλήματα να είναι μεγάλα και άλυτα και μοναδική διέξοδος της νέας οικογένειας να είναι η ενίσχυση από τους γονείς –και, αυτό, είναι μια στο τόσο, φυσικό. Η οικονομική «αφαίμαξη» των ηλικιωμένων ανθρώπων είναι, όμως, στάση ζωής απορριπτέα.
Όσο μεγαλώνουν οι άνθρωποι, μεγαλώνει και η ανάγκη τους για ασφάλεια. Χρειάζονται οικονομικές δικλείδες ασφαλείας, που θα τους εγγυηθούν ομαλά γηρατειά, με γαλήνη και αυτάρκεια. Δεν είναι δίκαιο οι οικονομίες μια ζωής να γίνονται λεφτά «δανεικά κι αγύριστα».

Δεν τους βοηθάμε όταν το χρειάζονται
Ίσως είπατε και ξαναείπατε στη μαμά σας «Πάρε με τηλέφωνο για ό,τι χρειαστείς!». Κι όμως εκείνη δεν ...
......
η συνέχεια εδώ:
Τρίτη Ηλικία - Τα χαμομηλάκια που μας μεγάλωσαν!!!

Βρεφοκομείο η «Ελπίς» - Γηροκομείο η «Ελπίς»

Και λεγόμαστε άνθρωποι με μυαλό και με αισθήματα...

Αν έπαιρνα τα βάσανα του κόσμου τα μεγάλα

χίλιες μπαλάντες θα `γραφα πικρές

και τα τραγούδια θα `σβηνα που χω γραμμένα τ’ άλλα

που `ναι γεμάτα από έρωτες ελπίδες και χαρές

Είπα λοιπόν το γράψιμο για πάντα πως θα πάψω

ένα τραγούδι αλλιώτικο αν δε γράψω

κι έτσι ξεκίνησα κάποιο πρωί

τους πόνους και τα βάσανα να βρω μες τη ζωή

Και περπατούσα και περπατούσα

κι έφτασα κάπου σε ένα σημείο

κι είδα γραμμένο τι να πεις

Βρεφοκομείο η «Ελπίς»

Εκεί οι ανώνυμοι γονείς πηγαίνουν τα μωρά

κι όταν θα βγούνε στη ζωή κάποια φορά

παιδιά με δίχως όνειρα γεμάτα με ρυτίδες

και μάτια θλιβερά

Και λεγόμαστε άνθρωποι με μυαλό και με αισθήματα

τι ειν’ τα νόθα παιδιά μας μπρος τα τόσα προβλήματα

και λεγόμαστε άνθρωποι με μυαλό και καρδιά

και πετάμε στους δρόμους τα μικρά τα παιδιά

Εμείς στραβή τη φτιάξαμε αυτή την κοινωνία

εμείς με την καρδιά μας και το νου

γεμάτη απ’ το σκοτάδι μας γεμάτη απ’ αγωνία

του κάκου ψάχνει να βρει την πόρτα του ουρανού

κι αφού είμαι άνθρωπος κι εγώ τον κόσμο πως να αλλάξω

αφού κι εγώ γκρεμίζω τι θα φτιάξουμε

κι όμως

Ξεκίνησα και πάλι ένα πρωί

τους πόνους και τα βάσανα να βρω μες τη ζωή

και περπατούσα και περπατούσα

κι έφτασα κάπου σε ένα σημείο

κι είδα γραμμένο τι να πεις

Γηροκομείο η «Ελπίς»

Εκεί τα στοργικά παιδιά πετάνε τους γονείς

το μόνο έγκλημά τους ότι ζήσαν πολλά χρόνια

και τους ξεχνούν παιδιά κι εγγόνια

γέροι με δίχως όνειρα γεμάτοι με ρυτίδες

και μάτια θλιβερά

Μαθητές στα Άγραφα τίμησαν τους παππούδες τους με λουλούδια και χαμόγελα!!

μοίρασαν χειροποίητα λουλούδια

μαθητή μαζί με τον Νοσηλευτή προσφέρουν
ένα χειροποίητο λουλούδι σε ηλικιωμένο

Η Παγκόσμια Ημέρα των Ηλικιωμένων, γνωστή και ως «Παγκόσμια Ημέρα για την Τρίτη Ηλικία» εορτάζεται κάθε χρόνο την 1η Οκτωβρίου. Υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 1990, για να αποτίσει τον οφειλόμενο φόρο τιμής στους ηλικιωμένους, αλλά και να επισημάνει τα προβλήματα, που αντιμετωπίζουν.
Δομή Δημοτικής ενότητας Αγράφων
Με αφορμή την Ημέρα αυτή, το Πρόγραμμα «Βοήθεια στο Σπίτι» της Δημοτικής Ενότητας Αγράφων σε συνεργασία με το Δημοτικό Σχολείο Αγράφων μοίρασαν χειροποίητα λουλούδια που έφτιαξαν οι μαθητές  για τους παππούδες τους αλλά και για τους Ηλικιωμένους κατοίκους του χωριού λέγοντας ένα μεγάλο «Ευχαριστώ» για την προσφορά τους και το έργο τους. 
Οι μαθητές μέσα από τη δραστηριότητα αυτή και τη συζήτηση ευαισθητοποιήθηκαν για την Τρίτη Ηλικία και τη συμβολή των παππούδων τους στη σύγχρονη κοινωνία.
(Στη φωτογραφία, στιγμιότυπο ενός μαθητή μαζί με τον Νοσηλευτή προσφέρουν ένα χειροποίητο λουλούδι –φόρο τιμής – σε ηλικιωμένο)
Δομή Δημοτικής ενότητας Δομνίστας
Στα πλαίσια της Παγκόσμιας Ημέρας Ηλικιωμένων, 1η Οκτωβρίου, το Πρόγραμμα «Βοήθεια στο Σπίτι» της Δημοτικής Ενότητας Δομνίστας πρόκειται να υλοποιήσει Ημερίδα Ευαισθητοποίησης και Ενημέρωσης με θέμα «Υπέρταση & Διατροφή» με εισηγητή τον Ειδικό Παθολόγο Αθανάσιο Τσακανίκα και θα πραγματοποιηθεί στο Κρίκελλο, έδρα της Δημ. Ενότητας, στις 16 Οκτωβρίου, ημέρα Τετάρτη και ώρα 18:00. 
prassia-eyrytanias

«Εθελοντής Γείτονας» - SOS 1065

Συμμετέχοντας στο πρόγραμμα «Εθελοντής Γείτονας» 

μπορεί κάποιος να βοηθήσει μία γιαγιά ή έναν παππού 

στην πολυκατοικία ή τη γειτονιά του.

 τα μεγάλα χαμομηλάκια
θέλουν την προστασία μας

Σε περίπτωση άμεσης και έκτακτης ανάγκης του ηλικιωμένου η Γραμμή Ζωής θα επικοινωνήσει με τον «Εθελοντή Γείτονα» για να σταθεί δίπλα του μέχρι να φτάσει η απαραίτητη βοήθεια. Επιπλέον, εάν το επιθυμεί, μπορεί να συνεισφέρει διαθέτοντας μέρος του ελεύθερου χρόνου του κρατώντας του παρέα ή διευκολύνοντάς τον σε θέματα της καθημερινότητας του (ψώνια, φάρμακα κτλ).

Ένας στους τρεις ανθρώπους άνω των 60 ετών
υποφέρει από μοναξιά.

Ένας στους τρεις ανθρώπους άνω των 60 ετών υποφέρει από μοναξιά. Σήμερα μπορεί κάποιος να νιώθει μοναξιά ακόμα και εάν στη γειτονιά του ξέρουν όλοι το όνομά του. 

Η συνεισφορά μέσα από το πρόγραμμα «Εθελοντή Γείτονα» είναι ανεκτίμητη για τους ηλικιωμένους συνανθρώπους μας, τους οποίους ο σύγχρονος τρόπος ζωής και οι συνθήκες τους έχουν εξαναγκάσει να ζουν στην απομόνωση.

Εάν θέλεις να γίνεις Εθελοντής Γείτονας επικοινώνησε με τη Γραμμή Ζωής στα τηλέφωνα 2106990885, 6917125 ή στο info@lifelinehellas.gr.

Περισσότερα

.

SOS 1065

Στην Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή για τους Ηλικιωμένους - 1065 γίνονται δεκτές ανώνυμες και επώνυμες καταγγελίες που αφορούν περιστατικά κακοποίησης/κακομεταχείρισης ηλικιωμένων, ενώ παράλληλα λειτουργεί και ως εργαλείο συμβουλευτικής ηλικιωμένων, των παιδιών τους και των φροντιστών τους.
Οι καταγγελίες αποστέλλονται στις αρμόδιες εισαγγελικές αρχές προς διερεύνηση προκειμένου να αναζητηθούν οι καλύτερες δυνατές λύσεις για τους ηλικιωμένους θύματα, ενώ η συμβουλευτική αφορά συνήθως σε θέματα σχέσεων με τα παιδιά τους, το οικογενειακό τους περιβάλλον και εν γένει αυτούς που τους φροντίζουν.
Η γραμμή λειτουργεί όλο το 24ωρο, 365 ημέρες το έτος. Στελεχώνεται από κοινωνικούς λειτουργούς, ψυχολόγους, νομικούς καθώς και από ειδικά εκπαιδευμένους εθελοντές.

Περισσότερα