Wednesday, 9 March 2016

Unicef: Κάθε πέντε λεπτά, ένα παιδί χάνει τη ζωή του από άσκηση βίας.! - A vaccine for violence

Unicef: Συγκινητικό διαφημιστικό κατά της παιδικής βίας
H Unicef κρούει τον κώδωνα του κινδύνου: κάθε πέντε λεπτά, ένα παιδί χάνει τη ζωή του από άσκηση βίας.

Το βρετανικό παράρτημα της Unicef έφτιαξε ένα διαφημιστικό μήνυμα για να τονίσει μια συνταρακτική αλήθεια: ότι κάθε πέντε λεπτά, κάπου στον κόσμο ένα παιδί πεθαίνει από άσκηση βίας.


Στο video, ένα αγοράκι 4-5 ετών με μελανιές στο πρόσωπό του, πηγαίνει σ' ένα φαρμακείο ζητώντας φάρμακο για τη βία των συμμοριών. 
Ο φαρμακοποιός του δίνει το φάρμακο και το συμβουλεύει να πίνει μια σταγόνα μαζί με ένα κύβο ζάχαρης «για να το κρατήσει ασφαλές».
Δυστυχώς, αυτή η συζήτηση γίνεται στο μυαλό του αγοριού, στη διάρκεια ενός ονείρου – ο φαρμακοποιός είναι μια φανταστική φιγούρα και το αγόρι προσγειώνεται απότομα στην άγρια πραγματικότητα. 
Όπως κι ο θεατής επίσης, που μαθαίνει ότι «δεν υπάρχει φάρμακο για τη βία. Μόνο εσείς». 
Το πιο σοκαριστικό όμως μήνυμα είναι αυτό που λέει ότι κάθε πέντε λεπτά ένα παιδί χάνει τη ζωή του λόγω διαπροσωπικής βίας και όχι λόγω πολέμου!

thetoc.gr
antikleidi

«Χειραγωγούν παιδιά με ψυχοφάρμακα» - Για να μην καταντήσουμε τα ζωηρά παιδιά μας «φυτά»

Το χαμομηλάκι λέει:
Παλιά, έκαναν λοβοτομές, έτσι για πλάκα.

Τώρα δίνουν αβέρτα ψυχοφάρμακα.
---------------
Έχεις ένα ζωηρό παιδί;
Στο λένε «υπερκινητικό», πολύ ατίθασο;
Δεν βάζει τον πισινό του στην καρέκλα;
Φωνάζει, χτυπιέται, δεν συγκεντρώνεται εύκολα, δεν είναι όσο υπάκουο σε βολεύει;
Είναι ΠΑΙΔΙ, ένα ζωηρό ΠΑΙΔΙ.
Δεν είναι διαταραγμένο ούτε έχει κάποια ψυχασθένεια για να το τρέχεις στους ψυχιάτρους.
Χαλάρωσε εσύ πρώτα και βγάλε το «υπερκινητικό» παιδί σου έξω, να τρέχει, να παίζει, να φωνάζει να εκτονώνεται μέχρι «τελικής πτώσεως».
Ασχολήσου μαζί του, μάθε να το αντέχεις.

Τα παιδιά (όλα τα παιδιά) είναι ευλογία και θέλουν απέραντη υπομονή και όλη μας την αγάπη.

Από το διαδίκτυο αλιεύσαμε τα παρακάτω. Μπορείτε να ψάξετε και να βρείτε πολλά ακόμη εξαιρετικά ενδιαφέροντα...

Βόμβα: 1 στα 13 παιδιά στις ΗΠΑ παίρνουν ψυχοφάρμακα
Ένας αυξανόμενος αριθμός παιδιών στην Αμερική ονομάζεται, εντοπίζεται και επισημαίνεται επίσημα απο μια διάγνωση.

Οι μοναδικές προσωπικότητες επιπλήττονται και φορμάρονται από τα φάρμακα για να προσαρμόσουν τη συμπεριφορά της παιδικής ηλικίας στους κοινωνικούς κανόνες. Τα παιδιά έχουν γίνει φυτά, ακίνητα, άψυχα -μακριά από τη φυσική κατάσταση της ευημερίας τους.
...................
«Χειραγωγούν παιδιά με ψυχοφάρμακα»

Η χειραγώγηση των ανθρώπων αρχίζει από την παιδική ηλικία με τη χορήγηση ψυχοφαρμάκων σε παιδιά ζωηρά, στεναχωρημένα, αφηρημένα στο μάθημα, υποστηρίζει ο Γερμανός Πίτερ Λίμαν.
..............
ΗΠΑ: «Μπουκώνουν» τα παιδιά με ψυχοφάρμακα
Δημοσιεύθηκε 10 Ιουλίου 2015 16:07

Πριν από ένα χρόνο η εφημερίδα Washington Post σημείωνε ότι οι Αμερικανικές επιχειρήσεις αποθησαυρίζουν ποσά-ρεκόρ, συνολικά 1,8 τρις δολάρια, περιμένοντας επενδυτικές ευκαιρίες. Την ίδια στιγμή, καταγραφόταν ότι αριθμός-ρεκόρ παιδιών στην Αμερική λαμβάνουν με συνταγή ψυχιατρικά φάρμακα, ακόμη και σε πολύ τρυφερές ηλικίες.

Τα δύο γεγονότα, υποστηρίζει σε άρθρο της η Σούζαν Ρόζενταλ, Καναδή γιατρός, συγγραφέας και μαχητική σοσιαλίστρια, είναι άρρηκτα συνδεδεμένα. Η τάξη των επιχειρηματιών –γράφει η Ρόζενταλ– έκλεψε τα τρισεκατομμύριά της εκμεταλλευόμενη εργαζόμενους στις Ηνωμένες Πολιτείες και στο εξωτερικό, πληρώνοντας λιγότερο από όσο αξίζει η εργασία τους, απολύοντας χιλιάδες κι αναγκάζοντας τους υπόλοιπους να δουλεύουν πολύ σκληρότερα για πολύ λιγότερα. Και τώρα, κλέβει κι από τα παιδιά τους.

Η εκμετάλλευση και η ανέχεια προκαλούν εξάντληση, κατάθλιψη, οργή, άγχος και μια αίσθηση ότι δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα στους γονείς.
.............
Εξαναγκασμός γονέων να χορηγήσουν ψυχοφάρμακα στα παιδιά τους
14-08-2009, 04:53

Περίληψη: Η περίπτωση του Ρέτζι Τόμσον δεν αποτελεί εξαίρεση αλλά τον κανόνα της βαρβαρότητας στην οποία υποβάλλονται, τόσο τα παιδιά, όσο και οι ενήλικες που θα πέσουν στα δίχτυα του συμπλέγματος των φαρμακοβιομηχανιών-ψυχιατρικής-Μ.Μ.Ε. Όσο και αν φαίνεται απίστευτο υπάρχουν ‘άνθρωποι’ που κερδίζουν χρήματα συντρίβοντας ανθρώπινες ψυχές. Υπάρχουν ‘άνθρωποι’ που κερδίζουν χρήματα κάνοντας γκρίζα διαφήμιση των ψυχοφαρμάκων και διαδίδοντας την προπαγάνδα των φαρμακοβιομηχανιών. Μπροστά στη βαρβαρότητα οι λέξεις εξατμίζονται.

Το θάρρος και η αποφασιστικότητα των παιδιών που κακοποιούνται επιβάλλοντας σε αυτά φαρμακευτικές αγωγές με ψυχοφάρμακα, συχνά θα τα οδηγήσει να προβάλλουν αντίσταση σε εκείνους του ενήλικες οι οποίοι – τα παιδιά θεωρούν ότι – τα αδικούν. Τόσο λόγω της επίδρασης των ψυχοφαρμάκων πάνω στους εγκεφάλους τους όσο και λόγω της νεανικής ανωριμότητάς τους τα παιδιά αυτά εξεγείρονται εναντίον των ενηλίκων παράφορα και με ηρωισμό προκειμένου να διασώσουν την αξιοπρέπειά τους και την αίσθηση της ύπαρξης τους, αντί να αντισταθούν με ψυχραιμία και αποτελεσματικότητα.
.................
Βάζοντας τέλος στην Ψυχιατρική Απάτη και Κακοποίηση

Aπό το παιδικό λίκνο στα ψυχοφάρμακα!

ΣΙΚΑΓΟ.- Ο αριθμός των δίχρονων και τετράχρονων παιδιών στις ΗΠΑ που παίρνουν ψυχοφάρμακα όπως «Ριταλίν» και «Προζάκ», αυξήθηκε σε ποσοστό 50% μέσα στην τετραετία 1991-1995! Το χειρότερο; Η τάση αυτή αναμένεται να αυξηθεί μέσα στα επόμενα χρόνια. Αυτό υποστηρίζει μια καινούρια έρευνα ειδικών, που δόθηκε χτες στη δημοσιότητα, προκαλώντας έκδηλη ανησυχία για την ταυτότητα των αυριανών πολιτών, που ήδη από την κούνια εθίζονται στα ψυχοφάρμακα προκειμένου να κατασταλεί οιαδήποτε «ατίθαση» ή μη συμβατική συμπεριφορά!
................
Ψυχοφάρμακα στα υπερκινητικά παιδιά Δημοτικού ή Νηπιαγωγείου

Ακούγεται τρελό για τα ελληνικά δεδομένα. Όμως στις ΗΠΑ μόλις κάποιο παιδί του Δημοτικού (ή ακόμη και του Νηπιαγωγείου) δείχνει να είναι περισσότερο υπερκινητικό από τα υπόλοιπα γύρω του, σχεδόν αμέσως οι γιατροί του σχολείου έρχονται σε επαφή με την οικογένειά του και προτείνουν τη χορήγηση ψυχιατρικών φαρμάκων!

«Μόλις ένα παιδί δείξει μία συμπεριφορά που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα, αμέσως οι δάσκαλοι προτείνουν φαρμακευτική αγωγή», μου λέει η γειτόνισσά μου η Αννίτα που δουλεύει σε ένα σχολείο της Μπεθέσντα. Και προσθέτει: «Δύο είδη φαρμάκων μπορεί κανείς να βρει με ευκολία στο ιατρείο του σχολείου: παυσίπονα και ψυχοφάρμακα».
Η νέα αυτή φαρμακομανία οφείλεται ­ σύμφωνα με τον αμερικανικό Τύπο ­ στο γεγονός ότι όλο και περισσότεροι ψυχίατροι στις ΗΠΑ έχουν αρχίσει να πιστεύουν τα τελευταία χρόνια πως η υπερβολική κινητικότητα ενός μικρού παιδιού θα πρέπει να αντιμετωπίζεται αμέσως με φαρμακευτική αγωγή.
Σε πρόσφατο άρθρο του στην «Ουάσιγκτον Ποστ», όμως, ο κ. Λόρενς Ντίλερ, παιδίατρος, ειδικός σε θέματα συμπεριφοράς των παιδιών, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για την υπερβολική χορήγηση ψυχοφαρμάκων σε παιδιά του Δημοτικού.
...............

Φαρμακευτική εταιρεία – κολοσσός προωθεί σε παιδιά
και εφήβους το επικίνδυνο αντικαταθλιπτικό Paxil

Σοκαριστικές αποδείξεις ενισχύουν για άλλη μια φορά την άποψη ότι η απληστία των μεγάλων φαρμακευτικών εταιρειών τις οδηγεί να κάνουν τα πάντα προκειμένου να αυξήσουν τις πωλήσεις τους. 
Global drug giant GSK 'published a flawed study which led to millions of children being wrongly prescribed dangerous antidepressants'

Μετά από επανεξέταση μιας γνωστής μελέτης του 2001 η οποία προωθούσε σε εφήβους το αντικαταθλιπτικό Paxil από την εταιρεία-κολοσσό SmithKline Beecham (γνωστή πλέον ως GlaxoSmithKline) ισχυριζόμενη ότι ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματικό, διαπιστώθηκε ότι το φάρμακο τελικά δεν ήταν ασφαλές. 
Παρ’ όλα αυτά, το σόου της απληστίας πρέπει να συνεχιστεί, σωστά;

Δείτε πώς ακριβώς έχουν τα πράγματα
Η μελέτη του 2001, η οποία ονομάστηκε Μελέτη 329, χρηματοδοτήθηκε από την εταιρεία GlaxoSmithKline. Φυσικά, δεν υπάρχει καμία αντικειμενικότητα όταν κάποιος χρηματοδοτεί τη δική του έρευνα και δημοσιεύει τα αποτελέσματα σε συγκεκριμένα περιοδικά και σε ανθρώπους που χρειάζονται αυτά τα χάπια.
Οι δηλώσεις περιέχουν τις εξής πληροφορίες: «Αυτή η μελέτη υποστηρίζει ότι η παροξετίνη είναι ευεργετική στη θεραπεία των εφήβων με μείζονα κατάθλιψη». Όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς ιστορία. Το Paxil, το οποίο είναι χημικά γνωστό ως παροξετίνη, ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένο στους εφήβους με κατάθλιψη. Με το πέρασμα των χρόνων βέβαια, η ανησυχία όσον αφορά την ασφάλεια του φαρμάκου μεγάλωνε. 

Οι άνθρωποι άρχιζαν να γίνονται πιο καταθλιπτικοί και παρουσίαζαν αυτοκτονικές συμπεριφορές και βίαιες τάσεις, δηλαδή το ακριβώς το αντίθετο από τα υποτιθέμενα αποτελέσματα του φαρμάκου.
Δεν είναι καθόλου περίεργο που μια επανεξέταση της αρχικής μελέτης, η οποία δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο περιοδικό «BMJ», αποκάλυψε ότι η Μελέτη 329 είναι γεμάτη με λάθη όπου συμπεριλαμβάνονται η αγνόηση κάποιων πληροφοριών και λεπτομερειών. 
Με άλλα λόγια, το Paxil κρίθηκε μη ασφαλές και αναποτελεσματικό αποκαλύπτοντας τη σκοτεινή πλευρά για κάτι στο οποίο πολλοί άνθρωποι στήριζαν τη βελτίωση της ψυχικής τους υγείας.
Η επανεξέταση της αρχικής μελέτης όσον αφορά το Paxil δείχνει ότι είναι γεμάτη λάθη, στα οποία συμπεριλαμβάνεται η χρήση συγγραφέων-φάντασμα με σκοπό την προώθηση δημοσίων σχέσεων.
....................
περισσότερα εδώ

Tuesday, 8 March 2016

Σχεδόν 1 στα 3 παιδιά με ΔΕΠΥ εμφανίζει «κατάθλιψη».
Για την ακρίβεια, δυσθυμία και δυσκολία στο συναίσθημα.

ΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΝ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ
Το 30- 40% των παιδιών με Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) έχουν σοβαρές πιθανότητες να εμφανίσουν στοιχεία κατάθλιψης και να αναπτύξουν με τα χρόνια χαμηλή αυτοεκτίμηση, ενώ στα αγόρια το φαινόμενο παρουσιάζεται 3- 4 φορές παραπάνω απ' ό,τι στα κορίτσια, δηλώνει ο ψυχολόγος, νευροψυχολόγος παίδων, διδάκτωρ παιδοψυχολογίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης, Σήφης Κουράκης.

Ο κ. Κουράκης, μιλώντας στο Πρακτορείο fm, επικαλείται έρευνες της Ιατρικής Σχολής του Χάρβαρντ αλλά και του Αρχείου Γενικής Παιδοψυχιατρικής των ΗΠΑ, οι οποίες τεκμηριώνουν τη συσχέτιση ελλειμματικής προσοχής με στοιχεία κατάθλιψης και χαμηλής αυτοεκτίμησης. Όπως εξηγεί μάλιστα, ο όρος κατάθλιψη δεν είναι δόκιμος για τα παιδιά και ως εκ τούτου τη χαρακτηρίζει δυσθυμία, δυσκολία στο συναίσθημα. 

«Τα παιδιά αυτά αργούν να διαγνωστούν, συνήθως στην ηλικία των 5-7 ετών διαγιγνώσκονται κι έτσι θεωρούνται επιθετικά, ενώ στην πραγματικότητα η ελλειμματική προσοχή τους δημιουργεί αυτόν τον αρνητισμό και αυτήν τη διάσπαση κι έτσι είναι απρόσεχτα, επιθετικά και αδυνατούν να συγκεντρωθούν για πολλή ώρα στις σχολικές εργασίες. Όμως αυτό εκλαμβάνεται από τους εκπαιδευτικούς και τους γονείς ως τεμπελιά, αποφυγή των εργασιών ή ένα είδος διαταραχής στη διαγωγή. 
Κι έτσι, η συμπεριφορά των γονέων ή των εκπαιδευτικών που παρερμηνεύουν τη στάση των παιδιών, προκαλεί στα παιδιά ματαιώσεις» αναφέρει ο κ. Κουράκης. «Σύμφωνα με τους ειδήμονες παγκοσμίως, συνέπεια αυτού είναι τα παιδιά να παρουσιάζουν το σύνδρομο πτώσης του ηθικού, δηλαδή απογοήτευση, αναξιότητα, απόρριψη από τους συνομηλίκους και αυτό προκαλεί με τα χρόνια σαν δευτερογενές σύμπτωμα, τη χαμηλή αυτοεκτίμηση».

Αντιμετώπιση
Σύμφωνα με τον κ. Κουράκη, οι γονείς πρέπει καταρχήν να αποδεχτούν το πρόβλημα και να ενημερωθούν από ειδικούς για αυτό. 
Και εφόσον γίνει η διάγνωση με ΔΕΠΥ το παιδί θα πρέπει:
1. Να εκγυμνάζεται συστηματικά και κυρίως ομαδικά με συνομηλίκους του και να κάνει ασκήσεις μελετημένες χώρου και χρόνου.
2. Οι σχολικές του δραστηριότητες να έχουν συντομία, ποικιλία και δόμηση.
3. Να εφαρμοστεί από ειδικούς πρόγραμμα συμπεριφορών με θετικούς ενισχυτές, δηλαδή να δίνονται κάποια «δώρα» στο παιδί, κάποιες ενισχύσεις, που το ίδιο θα προεπιλέγει, ώστε να αυξηθεί το ενδιαφέρον του.
4. Πρέπει να κοιτάξουμε πολύ καλά τη διατροφή του, να μην περιέχει καφεΐνη, έψιλον συντηρητικά και γενικότερα συστατικά τα οποία εντείνουν την απροσεξία και την παρορμητικότητα.

Αν αυτές οι οδηγίες εφαρμόζονται και το παιδί εξακολουθεί να παρουσιάζει έντονα και συνεχή συμπτώματα, παρά και τη συμπεριφορική θεραπεία, ή τις συνεδρίες ψυχολογικής στήριξης, τότε υπάρχει και φαρμακευτική αγωγή με το συχνότερο συνταγογραφούμενο φάρμακο που είναι η μεθυλφαινιδάτη και η ριταλίνη* που βελτιώνουν τα κύρια συμπτώματα, δηλαδή την απροσεξία, την παρορμητικότητα και την υπερκινητικότητα.
* Ο Σήφης Κουράκης είναι ψυχολόγος, νευροψυχολόγος παίδων, διδάκτωρ παιδοψυχολογίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης, και συγγραφέας του Γονεϊκού & Εκπαιδευτικού Καταλόγου Οδηγιών Συμπεριφοράς και Μάθησης με τίτλο: «Απρόσεχτος συχνά, αδιάφορος ποτέ» που αποτελεί μέρος παγκόσμιας πανεπιστημιακής έρευνας, η οποία έχει εγκριθεί στον Τομέα Ψυχιατρικής & Επιστημών της Συμπεριφοράς της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης.

ethnos

το χαμομηλάκι λέει
* για το αν πρέπει ή όχι να χορηγούνται αυτά τα φάρμακα στα παιδιά, απαραίτητη είναι η έγκυρη γνωμοδότηση από ειδικό γιατρό και η πλήρης και τεκμηριωμένη εκ μέρους του ενημέρωσής σας για όλες τις τυχόν παρενέργειές τους

Σιγά μην κουράστηκες! Και τι έκανες όλη μέρα στο σπίτι;

Είμαι τόσο χαρούμενη που έγινα κατ’ επάγγελμα μαμά, 
από επιλογή.
Μετά από 4 παιδιά δεν κοιτάω το παρελθόν και συνεχίζω μπροστά.
Όμως κάθε τόσο με ρωτάνε: «τι έκανες δηλαδή όλη μέρα;»Μπορεί οι προθέσεις αυτών των ανθρώπων να είναι καλές αλλά εγώ νιώθω το αίμα να μου ανεβαίνει στο κεφάλι.
Ναι, ήμουν σπίτι όλη μέρα και υποτίθεται πως δεν έχω τίποτα σημαντικό να κάνω και κάθομαι όλη μέρα. Ε; Έτσι δεν είναι;
Το ότι τα πιάτα είναι άπλυτα στον νεροχύτη, δεν σημαίνει ότι όλη μέρα καθόμουν, επειδή θα είχα κάτι σημαντικότερο. Όλη την ημέρα προσπαθώ να κάνω κάτι και τίποτα δεν ολοκληρώνεται.
Να σας πω τι έκανα όλη μέρα;

6:32-7:02 π.μ: 

Κλάματα και φωνές ακούγονται από το δωμάτιο των παιδιών μου. Ξυπνάω να αλλάξω το μωρό και να ετοιμάσω τον μεγάλο μου γιο για το σχολείο. Τα άλλα δυο παιδιά μαζί με το μωρό μένουν στο σπίτι μαζί μου επειδή ακόμη δεν πάνε σχολείο.
7:03-9:00 π.μ:
Ετοιμάζω πρωινό, πακετάρω το κολατσιό του άνδρα μου. Τα διδυμάκια παίζουν με το φαγητό τους και σκουπίζω το φαγητό που ρίχνουν κάτω. Ψάχνω το τετράδιο του γιου μου που ξαφνικά χάθηκε και δεν θυμάται που το έχει.
9:01-11:55π.μ: 
Πάω τον γιο μου στο σχολείο και μαζί στο αμάξι έχω τα άλλα τρία μου παιδιά.Γυρνάμε σπίτι, παίζουμε με τα παιδιά μου, φτιάχνουμε τουβλάκια χορεύουμε, τους δίνω κολατσιό και θηλάζω το μωρό. Βάζω το φαγητό στον φούρνο και κοιτάω την ώρα. Πότε πήγε 12; Σε μισή ώρα πρέπει να πάρω τον γιο μου από τον παιδικό σταθμό. Ετοιμαζόμαστε όλοι μαζί μπαίνουμε το αυτοκίνητο και πάμε στον παιδικό.
12:30- 3:45 μ.μ: 
Παίρνουμε τον γιο μου και πάμε στην παιδική χαρά για να παίξουν όλοι μαζί. Επιστρέφουμε στο σπίτι και βάζω το μωρό για ύπνο. Βάζω στα παιδιά να φάνε και τσιμπάω λίγο από αυτά που άφησαν. Τα διδυμάκια παίζουν μαζί και θέλουν να κάνουμε πάρτι τσαγιού και ο μεγάλος θέλει να δει καρτούν. Συμμαζεύω ξανά την κουζίνα και βάζω ένα πλυντήριο.
4:00μ.μ: 
Βάζω φαγητό για τον άντρα μου που γυρνάει από την δουλειά,τα παιδιά παίζουν στο δωμάτιο και στα υπόλοιπα δωμάτια ήδη επικρατεί χαμός. Πλένω για τρίτη φορά τα πιάτα για να αδειάσει επιτέλους ο νεροχύτης. Έρχεται ο άντρας μου και τον υποδέχομαι με χαμόγελο.
Μου λέει: Ξεκούραστη φαίνεσαι, ακούω ησυχία. Δεν νομίζω να κουράστηκες!
Χαμογελάω και δεν ξέρω από που να αρχίσω…

Κατερίνα Π. (πολύτεκνη μανούλα)

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki