«Επιχείρηση διάβασμα στο σπίτι»: Μια δασκάλα και μια μαμά μάς εξηγούν γιατί οι γονείς δεν πρέπει να εμπλέκονται στη μελέτη των παιδιών

Μπορεί το κουδούνι που σηματοδοτεί το σχόλασμα να αποτελεί μια ανάσα ανακούφισης για τους μικρούς μαθητές που δεν βλέπουν την ώρα να αφήσουν πίσω τους τα θρανία και να ξεχυθούν για παιχνίδι αλλά στην πραγματικότητα κάθε άλλο παρά προάγγελος ανεμελιάς και απόλυτης ελευθερίας είναι. 
Τα παιδιά μετά τη λήξη του σχολικού ωραρίου, ετοιμάζονται για ένα δεύτερο γύρο διαβάσματος αυτή τη φορά στο σπίτι.

Είναι αλήθεια ότι τα παιδιά από την Α' Δημοτικού κιόλας έχουν ένα φορτωμένο πρόγραμμα σχολικών εργασιών για το σπίτι που τους στερεί πολύτιμο χρόνο παιχνιδιού και διασκέδασης και ταυτόχρονα τα αναγκάζει να σπαταλούν τουλάχιστον άλλες δυο ώρες διαβάσμάτος εντός σπιτιού. 

Για σκεφθείτε πόσο κουραστική είναι μια τέτοια διαδικασία για τους μαθητές μεγαλύτερων τάξεων που μετά από 6 ώρες μαθήματος, επιστρέφουν σπίτι και αυτό που τους περιμένει είναι πάλι... ορθογραφία, αντιγραφή, ανάγνωση, φυλλάδια, ασκήσεις Μαθηματικών και επανάληψη για διαγώνισμα!

Η επιχείρηση "Διάβασμα στο Σπίτι" αποτελεί σημείο τριβής μεταξύ γονέων και παιδιών με τα νεύρα και τις φωνές να κυριαρχούν στην προσπάθεια κάθε πλευράς να εξηγήσει τα "θέλω" και τις ανάγκες της.«Διαβάζουμε καθημερινά πολλές ώρες, είναι σωστό;» «Είναι καλό να κάθομαι συνεχώς δίπλα του όταν διαβάζει;» «Πότε πρέπει να ξεκινάμε το διάβασμα και με ποια μαθήματα;» «Πειράζει που καμιά φορά του λύνω εγώ τις ασκήσεις;» αυτά είναι τα βασικότερα ερωτήματα που μας θέτουν επισταμένως οι γονείς από την έναρξη της σχολικής χρονιάς μέχρι τη λήξη των μαθημάτων.

Το Infokids.gr θέλοντας να δώσει μια χείρα βοηθείας τόσο στους αγχωμένους γονείς όσο και στους μαθητές που πασχίζουν καθημερινά να βγουν νικητές στη μάχη του διαβάσματος χωρίς να στερηθούν το πολύτιμο χρόνο του παιχνιδιού, απευθύνθηκε σε μια δασκάλα και σε μια μητέρα μαθήτριας της Β' Δημοτικού ώστε να ανακαλύψει ποια είναι η χρυσή τομή που θα πρέπει να τηρείται από τους γονείς αναφορικά με την εμπλοκή τους στο διάβασμα των παιδιών!
Η γενική άποψη που ισχύει είναι ότι τουλάχιστον στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού οι γονείς θα πρέπει να είναι δίπλα στο παιδί την ώρα του διαβάσματος, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να κάνουν τις ασκήσεις του. Βέβαια σε πολλές περιπτώσεις η θεωρία απέχει από την πράξη με αποτέλεσμα να μην είναι λίγες οι φορές που κάποιοι γονείς να γράφουν εκθέσεις και φυλλάδια των παιδιών όταν αυτά δεν έχουν όρεξη προκειμένου το "καμάρι" τους να μην πάει αδιάβαστο στο σχολείο. 
Σύμφωνα με σχετικές έρευνες, οι γονείς ασχολούνται ενεργά με το διάβασμα των παιδιών είτε επειδή πιστεύουν ότι πρέπει να εμπλέκονται, είτε επειδή θεωρούν ότι αυτή τους η στάση έχει θετικό αντίκτυπο στη μάθηση του παιδιού είτε έχοντας την άποψη ότι η εμπλοκή τους ζητείται, αναμένεται και εκτιμάται θετικά από τους δασκάλους. Τι ισχύει όμως στην πράξη;
Πόσες ώρες πρέπει να διαρκεί το διάβασμα στο σπίτι ώστε και ο μαθητής να μην κουράζεται αλλά και η μελέτη να είναι αποτελεσματική; Μέχρι ποιου βαθμού είναι αποδεκτή η εμπλοκή του γονέα στο διάβασμα; Οι σχολικές εργασίες είναι αποκλειστικά ευθύνη των μαθητών; Πώς πρέπει να διαχειριστεί ο γονιός τυχόν απορίες ή δυσκολία εμπέδωσης του μαθήματος από το παιδί; Απαντώντας σε αυτά τα ερωτήματα που μας θέτουν κατά καιρούς οι γονείς η κα Άννα Παππά, Δασκάλα και Διευθύντρια του 18ου Δημοτικού Σχολείου Θεσσαλονίκης μάς αποκαλύπτει τα μυστικά ώστε κάθε μαθητής να διαβάζει σωστά και αποτελεσματικά χωρίς να απαιτείται η παρουσία του γονέα και ταυτόχρονα κρούει τον κώδωνα του κινδύνου που ελλοχεύει από την ανάμειξη των γονιών στη μελέτη του παιδιού τους.

Πόσες ώρες πρέπει να διαβάζει ένας μαθητής Δημοτικού;
Δεν υπάρχει προκαθορισμένο ωράριο για τη μελέτη στο σπίτι. Ούτε πρέπει να υπάρχει. Το ζητούμενο είναι ο μαθητής να κάνει όλες τις εργασίες με προσοχή και χωρίς βιασύνη. Το κάθε παιδί χρειάζεται το δικό του οργανωμένο χώρο και χρόνο μελέτης, ενώ κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας θα πρέπει να επικρατεί ηρεμία στο σπίτι. 
Δεν πρέπει το παιδί να διαβάζει τη μία στιγμή στο τραπέζι της κουζίνας, την άλλη στιγμή στο σαλόνι ή εκεί που σιδερώνει η μαμά του. Όπως ακόμη θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι μιλάμε για μελέτη και όχι διάβασμα. 
Μελετώ αυτό που ήδη έχω προσλάβει ως πληροφορία και έχω επεξεργαστεί ώστε να το μετατρέψω σε γνώση στο σχολείο μου, με τον δάσκαλό μου. Βέβαια και οι γονείς πρέπει να σεβαστούν το δικαίωμα του παιδιού στο παιχνίδι και να μη του στερούν τον απαραίτητο χρόνο.
Μάλιστα στο σημείο αυτό ...

Paula Strawn: Ζωγραφίζει τα Κράνη Άρρωστων Παιδιών

Μοναδικός Καλλιτέχνης Ζωγραφίζει τα Κράνη Άρρωστων Παιδιών για να τα Κάνει να Αισθανθούν Σούπερ-Ήρωες!

Όταν το κεφάλι ενός μικρού παιδιού, δεν διαμορφώνεται σωστά και συνεχίζει να είναι επίπεδο σε ένα σημείο, το παιδί πρέπει να φορέσει για κάποιο χρονικό διάστημα ένα διορθωτικό κράνος, που θα αναμορφώσει αυτό το μέρος του κρανίου.

Τις περισσότερες φορές, αυτά τα κράνη είναι πολύ απλά. Ένας καλλιτέχνης όμως, ο Paula Strawn, τα ζωγραφίζει και τα «ζωντανεύει». Με αυτό τον τρόπο, φέρνει στα παιδιά τη χαρά και το χαμόγελο στα πρόσωπά τους.
Απολαύστε παρακάτω τα πανέμορφα κράνη που έχει δημιουργήσει αυτός ο καλλιτέχνης, φορεμένα από πολλές χαριτωμένες φατσούλες!

Αυτή την κατάσταση, γνωστή και ως σύνδρομο επίπεδης κεφαλής, τη συναντάμε σε 1 στα 10 παιδιά και είναι απολύτως αναστρέψιμη, εάν αντιμετωπιστεί πριν την πλήρη σκλήρυνση του κρανίου.

περισσότερα εδώ

boredpanda.com

Πρέπει οι γονείς να παρακολουθούν την προπόνηση των παιδιών;

Ένας από τους βασικούς λόγους για τους οποίους τα παιδιά εισέρχονται και παραμένουν στον αθλητισμό είναι «για να με βλέπουν οι γονείς μου». 

Να βλέπουν το παιδί-αθλητή να προσπαθεί, να κουράζεται, να χαίρεται και να διασκεδάζει.

Αποτελεί εν τέλει «διασκέδαση» για τα παιδιά η συχνή παρουσία των γονέων στην προπόνηση; 

Για τους προπονητές «Όχι», για τους γονείς αποτελεί επιθυμία τους να παρακολουθούν τα παιδιά να «αγωνίζονται».

Η «επίδραση» της παρουσίας των γονέων στην προπόνηση περιλαμβάνει μια σειρά από ειδικές συνθήκες.

Ο ρόλος του γονέα στην αθλητική δραστηριότητα του παιδιού είναι να του παρέχει τη συναισθηματική και υλική υποστήριξη που του χρειάζεται και να ενθαρρύνει τη δραστηριοποίησή του.

Όταν παρακολουθεί και σχολιάζει την προπόνηση λέγοντας ακόμη και ότι «θα πρέπει να δίνεις μεγαλύτερη προσοχή στον προπονητή όταν μιλά» ή «θα πρέπει να είσαι πιο συγκεντρωμένος», μοιραία περνά σε σχολιασμό της παρουσίας του παιδιού στην αθλητική δραστηριότητα. 

Για την «επιβολή» των κανόνων στην προπόνηση υπεύθυνος είναι ο προπονητής και αποτελεί «μάθημα» για το παιδί η «υπακοή» σε κανόνες που θέτει κάποιος άλλος εκτός των γονέων. Είναι βήμα για την κοινωνικοποίησή του!

Είναι πολύ δύσκολο για έναν γονέα να παρακολουθεί σε καθημερινή βάση το παιδί στην προπόνηση και να μην μπει στον πειρασμό του «ξέρω!». Αν νιώσει ότι έχει αποκτήσει εικόνα του αθλήματος, θα αρχίσει να κρίνει την απόδοση του παιδιού στην προπόνηση, να σχολιάζει τα «επιτεύγματά» του, να κρίνει την αποτελεσματικότητα του παιδιού. 

Θα μπει στη διαδικασία της αξιολόγησης του αθλητή, ο οποίος κάνει αθλητισμό για να το διασκεδάσει! 

Θα μπερδευτούν οι ρόλοι, θα αναλύονται τεχνικά θέματα, θα «κατηγορείται» το παιδί για ελλιπή προσπάθεια, θα συγκριθεί με τους συμπαίκτες του, θα αναπτύξει άγχος και εν τέλει θα φύγει.

Στην περίπτωση αυτή για το γονέα, είναι καλύτερα να μην «ξέρει»!

Η παρουσία του γονέα αποτελεί μια «έμμεση» εμπλοκή στην προπονητική διαδικασία. Τα παιδιά «μπαίνουν στον πειρασμό» να κοιτάξουν τους γονείς κατά τη διάρκεια της προπόνησης, τους αναζητούν επιζητώντας οτιδήποτε μπορεί να τους δείξει ότι ο γονέας «είναι εκεί και με παρακολουθεί». 

 Νιώθει ασφαλές με την παρουσία του γονέα και τον επιζητά διαρκώς. Ενίοτε θα χαθεί στην αναζήτηση, θα απεμπλακεί από την προπόνηση, θα χάσει τη συγκέντρωσή του, θα απογοητευθεί βλέποντας το γονέα να δυσανασχετεί με μια προσπάθειά του. 

Η εικόνα του παιδιού που κοιτάζει σε κάθε προσπάθειά του για να δει την αντίδραση του γονέα είναι δημιούργημα των «μεγάλων».

Τι άραγε ψάχνει; Ίσως και να μην ψάχνει κάτι, ίσως να φοβάται την αντίδραση του γονέα και το τι σημαίνει για εκείνον η «ανεπιτυχής προσπάθεια». Μια προσπάθεια ενός παιδιού που μπήκε στον αθλητισμό, «για να διασκεδάσει!».

Και αν ταυτόχρονα η εισαγωγή του παιδιού στον αθλητισμό γίνεται για να «αυτονομηθεί» σταδιακά και να νιώσει ασφαλές σε ένα άλλο κοινωνικό περιβάλλον, η παρουσία του γονέα αντιτίθεται εμφανώς στην όλη προσπάθεια. 

Θα αυτονομηθεί με τη διαρκή παρουσία του γονέα;

Από την άλλη πλευρά η μη παρουσία του γονέα στην προπόνηση αποτελεί ένα τρόπο για ενίσχυση της αλληλεπίδρασης με τους άλλους. Είναι ένας έμμεσος τρόπος να δείξουμε στο παιδί ότι μπορεί να εμπιστευτεί και άλλο περιβάλλον, πέραν του οικογενειακού, να νιώσει μέλος μιας ομάδας ανθρώπων από τους οποίους μπορεί να αντλήσει ασφάλεια και υποστήριξη. Κοινωνικοποίηση δηλαδή……

Οι έρευνες δείχνουν ότι όσο περισσότερο ο γονείς παρακολουθούν προπονήσεις, όσο περισσότερο εμπλέκονται στο άθλημα του παιδιού, τόσο πιο γρήγορα εκείνο εγκαταλείπει τον αθλητισμό ή συνηθίζει το να προσπαθεί μόνο όταν είναι παρών και ο γονέας. Αυτός ήταν εξαρχής ο στόχος;

Η διαρκής παρουσία στην προπόνηση υποδηλώνει στα παιδιά ότι η ευτυχία μας, με κάποιο τρόπο, εξαρτάται από την απόδοσή τους. 

Πιεστικό για τους νεαρούς αθλητές. Η ευτυχία των γονέων ωστόσο θα ήταν λειτουργικό να «εξαρτάται» και από τη δική τους δραστηριότητα. Από το τι έκανε ο ίδιος την ώρα της προπόνησης, πόσο περπάτησε, πόσο έτρεξε, από το βιβλίο που θα μπορούσε να είχε διαβάσει ή από όσα άλλα πράγματα θα μπορούσε να είχε κάνει σε ένα δίωρο προπόνησης του παιδιού.

Γιάννης Ζαρώτης

Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπευτής

Αθλητικός Ψυχολόγος

infokids.com.cy

Οι μικροί συλλέκτες και οι «θησαυροί» τους!

Είναι καλό για το παιδί να έχει μία συλλογή;

Το δωμάτιό του και οι τσέπες του είναι γεμάτα με «θησαυρούς»: αυτοκόλλητα, κοχύλια, σβούρες, τάπες, μικρά παιχνιδάκια… 

Αυτή η αγάπη για τις συλλογές μερικές φορές σας μπερδεύει.

Στην παιδική ηλικία αυτή η μανία είναι φυσιολογική. 

Η συλλογή δίνει στο παιδί σας την αίσθηση της εξουσίας πάνω στα αντικείμενα που κατέχει και χρησιμοποιεί. 

Αποκτά αυτονομία: εδώ υπάρχει ένας τομέας στον οποίο μπορεί επιτέλους να καλύψει την ανάγκη του για την εξουσία. 

Τα αποκτήματά του θα θέλει να τα φυλάει σαν τα μάτια του, να τα ταξινομεί, να τα καθαρίζει ή να τα δανείζει… για τα πράγματά του θα αποφασίζει το ίδιο τι θα κάνει. Και το λατρεύει αυτό. 

Το να έχει στην κατοχή του μια συλλογή, του επιτρέπει να αυτοπροσδιορίζεται. 

Όταν λέει: «μαζεύω τάπες», στην πραγματικότητα εκφράζει ένα μεγάλο συναίσθημα αλαζονείας. Τον περισσότερο καιρό τα αντικείμενα που θα κρατάει, θα είναι γεμάτα αναμνήσεις. 

Θα φυλάει με ευλάβεια τα κοχύλια που μάζεψε με τον παππού του στις τελευταίες διακοπές, τα οποία θα τον φέρνουν κατά κάποιο τρόπο κοντά του όταν αυτό λείπει μακριά. 

Αν και εσείς είσαστε ο τύπος που κάνει συλλογές, αν δεν σας αρέσει να πετάτε τίποτα, τότε είναι σχεδόν σίγουρο ότι το παιδί σας θα θέλει να κάνει ό,τι και εσείς.

Χαρτιά αλληλογραφίας, κάρτες με αυτοκίνητα ή με χώρες από όλο τον κόσμο, αυτοκόλλητα με ποδοσφαιριστές, ή τάπες, τι σημασία έχει; 
Στην ηλικία αυτή, το παιδί ικανοποιεί την ανάγκη της κατανόησης, της πνευματικής ιδιοκτησίας του κόσμου ταξινομώντας αντικείμενα. 

Η τακτοποίηση σε λειτουργία με ειδικά κριτήρια, τα οποία θα προσδιορίσουν πάνω απ” όλα την αίσθηση της κριτικής παρατηρητικότητας καθώς και τις αρχές της κατανόησης της τάξης.
Μαζεύοντας εικόνες ή αντικείμενα, μαζεύει γνώσεις, τις απομνημονεύει, τις συγκρίνει με θαυμάσια ταχύτητα. Πριν ακόμα μάθει να διαβάζει, θα μάθει χωρίς να το καταλάβει πράγματα απ' όλο τον κόσμο.

Μέσο κοινωνικοποίησης

Μα ναι, η συλλογή του είναι θαυμάσια τροφή για την εξέλιξη της ψυχαγωγίας του, ο τρόπος για να καταπλήξει τους άλλους, για να συγκρίνεται με αυτούς, για να δημιουργεί απλά σχέσεις. 

Αρκεί να πει: «Θέλεις να δεις τη συλλογή μου;», και να, έκανε καινούργιους φίλους. Το ενδιαφέρον μοιράζεται στις εικόνες με δημιουργικό τρόπο σε ένα έδαφος άμεσης συνοχής και στο παιχνίδι χωρίς τέλος. 

Αν νιώσετε λίγο παραμελημένη εξαιτίας των νέων του ενδιαφερόντων, ενδιαφερθείτε και εσείς με αυτό που παθιάζεται, σίγουρα δε θα περιμένει κάτι τέτοιο. Το παιδί σας θα αισθάνεται περήφανο κάθε φορά που θα σας λέει την ιστορία του κάθε αντικειμένου και για τον τρόπο με τον οποίο το απέκτησε…

Πλησιάζει τα όρια της εμμονής;

Μπορεί να ένα παιδί να φτάσει στο σημείο να θέλει να καλύψει την έλλειψη ή ακόμα και να κατευνάσει μια συγκεκριμένη ανησυχία. Γι” αυτό, λοιπόν, ξεφεύγει με κάθε ευκαιρία. 

Αν όμως το δικό σας παιδί παραμένει ανοιχτό και κοινωνικό και ενδιαφέρεται παράλληλα και για άλλα πράγματα, δεν πρέπει να ανησυχείτε καθόλου. 

Αντιθέτως, να είστε σε επαγρύπνηση όταν αρχίζει να ζητάει λεφτά για το χόμπι του. 

Το παιδί σας δεν έχει αποκτήσει πλήρως τη συνείδηση της αξίας μερικών συλλογών και αφήνεται γρήγορα στη διασκέδαση της καταναλωτικής μανίας, κυρίως όταν ο ανταγωνισμός με τους μικρούς του φίλους γίνεται με μανία. 

Χωρίς να φορτώνεστε ενοχές, εκμεταλλευτείτε το γεγονός για να του εξηγήσετε ότι τα χρήματα, αυτά που κερδίζετε, πρέπει να επιλέγετε που θα τα διαθέσετε, πρέπει να έχει υπομονή…. Εξηγήστε του ότι στις γιορτές ή τα γενέθλιά του, είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να ζητήσει τις μικρές φιγούρες των ιπποτών που μαζεύει.

Βάσω Μακαρώνη (Ψυχολόγος – παιδοψυχολόγος)

blogssch

Έστειλε γράμμα στο Θεό για να προσέχει το σκυλάκι της και έλαβε την καλύτερη απάντηση...!

Αυτό το κοριτσάκι όταν πέθανε ο σκύλος της η Άμπι, έστειλε γράμμα στο Θεό να τον προειδοποιήσει για τον ερχομό της, έτσι ώστε να την φροντίσει.
Μια απίστευτη ιστορία εκτυλίχθηκε στο Τέξας των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου έμενε και η 4χρονη τότε Μέρεντιθ με την οικογένειά της και την 14 ετών σκυλίτσα της Άμπι.
Τον Αύγουστο του 2006 όμως η Άμπι πέθανε και η μικρή Μέρεντιθ Σκρίνεβερ στεναχωρήθηκε τόσο που θέλησε να στείλει ένα γράμμα στο Θεό για να προσέχει το σκυλάκι της.

Αφού έγραψε το γράμμα μαζί με τη μαμά της, το ταχυδρόμησαν στο ταχυδρομείο του Μπρουκ Χόλοου, στο Τέξας. 
Δύο εβδομάδες μετά έκπληκτη η οικογένεια βρήκε έξω από την πόρτα της, ένα πακέτο, τυλιγμένο με χρυσό χαρτί και με όνομα παραλήπτη «Μέρεντιθ», ενώ όνομα αποστολέα είχε «Θεός, και ένας από τους αγγέλους!».

Μέσα στο μυστηριώδες αυτό πακέτο, υπήρχε ένα βιβλίο με τίτλο, «Όταν ένα σκυλί πεθαίνει» και ένα γράμμα «απάντηση», σε αυτό που είχε στείλει η ίδια πριν μέρες στον Θεό για να φροντίζει τη σκυλίτσα της Άμπι. 
Το γράμμα έγραφε.

 

Οι γονείς της μικρής Μέρεντιθ, Τζόι και Γκρέγκ, έμειναν έκπληκτοι από το γεγονός ότι κάποιος από το ταχυδρομείο μπήκε στον κόπο να κάνει όλο αυτό για την μικρή τους κόρη. 
«Πίστευα ότι θα στέλναμε ένα γράμμα και θα τελείωνε εκεί το θέμα» είπε η Τζόι Σκρίνεβερ σε τοπική εφημερίδα του Τέξας, 
«Όταν πήρε το πακέτο στα χέρια της η Μέρεντιθ, ήταν αρκετά χαρούμενη αλλά καθόλου έκπληκτη. Ήταν σίγουρη ότι το γράμμα θα έφτανε στο Θεό και ότι θα έπαιρνε απάντηση!».

«Ως γονέας αλλά και ως φιλόζωος, αυτή ήταν η πιο ευγενική χειρονομία που έχω βιώσει ποτέ. Δεν έχω κανένα τρόπο να μάθω ποιος το έστειλε. 
Κάπου όμως, σε κάποιο άψυχο γραφείο υπάρχει ένας όμορφος άνθρωπος με υπέροχη καρδιά, ένας άγγελος.

paidiki gonia