Tuesday, 6 March 2018

Ανακάλυψα ότι μου άρεσε να πίνω στην παιδική μου ηλικία…

Κουλτούρα αλκοολισμού στα Χανιά «μεθάει» όλο και μικρότερα παιδιά

Η ακόρεστη δίψα κυριάρχησε στη ζωή μου… 
Έχασα την οικογένεια, τους φίλους, τη δουλειά μου και –κυρίως- τον αυτοσεβασμό μου. 
18 χρόνια τώρα, είμαι «καθαρός», δηλώνει στην ΕΡΤ Χανίων ο κ. Γιώργος, μέλος των Ανώνυμων Αλκοολικών στην Αθήνα.

Η αφήγηση λιτή…

«Πίνω από πολύ μικρός. Έχω γεννηθεί σε ένα αλκοολικό περιβάλλον. Ο πατέρας μου έπινε. Είχα πει ότι εγώ ποτέ δεν θα γίνω σα τον πατέρα μου, αλλά ήπια πάρα πολύ νωρίς… και με τον τρόπο που πίνει ένας αλκοολικός.
Κι έτσι μπήκα στον εθισμό. Μέσα στις ομάδες αλκοολικών ανωνύμων κατάλαβα, αφού γνώρισα το πρόβλημα μου, ότι τελικά στον αλκοολισμό δεν υπάρχουν αιτίες. Πρόκειται για ασθένεια. Μία ασθένεια τρισυπόστατη. Ασθενεί ο νους, το σώμα και το συναίσθημα. Ασθένεια, άλλωστε είχαν χαρακτηρίσει τον αλκοολισμό και οι αλκοολικοί ανώνυμοι πριν από περίπου 100 χρόνια».

Η κατανάλωση αλκοόλ στη χώρα μας κινείται σε πολύ υψηλά επίπεδα. Είναι χαρακτηριστικό ότι κάθε Έλληνας πίνει κατά μέσο όρο 10,3 λίτρα αλκοόλ, νούμερο που αντιστοιχεί σε 14 μπουκάλια κρασί. Ο αριθμός αυτός κατατάσσει την Ελλάδα στη δεύτερη ζώνη σε βαρύτητα κατανάλωσης οινοπνεύματος, ξεπερνώντας χώρες όπως οι ΗΠΑ. Ανησυχητικό είναι και το γεγονός ότι οι νέοι καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες αλκοόλ.

Στην ετήσια έκθεση Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) για το 2012, οι επιστήμονες κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, σημειώνοντας ότι τη χρονιά αυτή καταγράφηκαν 3,3 εκατομμύρια θάνατοι που συνδέονται με την υπερκατανάλωση αλκοόλ παγκοσμίως.
Σύμφωνα με τους ειδικούς: «Τακτική χρήση αλκοόλ κάνει το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού στη χώρα μας. Ένα περίπου 40% κάνει χρήση αλκοόλ πολύ τακτικά, απόλυτη εξάρτηση έχει περίπου ένα 10%, ενώ ένα πολύ μικρό ποσοστό απέχει πλήρως. Όμως, η προβληματική χρήση δεν είναι υποχρεωτικά η εξάρτηση, αλλά η χρήση που δημιουργεί προβλήματα στον άνθρωπο». 
Η εξάρτηση από τον αλκοολισμό είναι μία χρόνια υποτροπιάζουσα ψυχική διαταραχή.

Η εύκολη πρόσβαση στις αλκοολούχες ουσίες, είναι ένας σημαντικός παράγοντας, ιδίως για τα παιδιά και τους εφήβους, ενώ ο αλκοολισμός είναι μια εξάρτηση που παραμορφώνει την προσωπικότητα του χρήστη, ενώ προκαλεί ανεπίστρεπτες συχνά βλάβες στο ανθώπινο σώμα, δηλώνουν οι Ανώνυμοι Αλκοολικοί, οι οποίοι την περασμένη Κυριακή πραγματοποίσηαν στην Αθήνα ανοικτή ημερίδα.
H Ελλάδα έχει πολύ σοβαρά προβλήματα με το αλκοόλ, το οποίο αποτελεί την ουσία που ευθύνεται για τους περισσότερους θανάτους, μετά το τσιγάρο.
Οι αλκοολικοί Ανώνυμοι ιδρύθηκαν το 1935 από δύο αλκοολικούς οι οποίοι διαπίστωσαν ότι μοιραζόμενοι μεταξύ τους την εμπειρία, τη δύναμη και την ελπίδα μπόρεσαν να μείνουν καθαροί.
Αυτή την εμπειρία την μετέφεραν και σε άλλους που έπασχαν από αλκοολισμό με αποτέλεσμα, σιγά σιγά να αναπτύσσονται οι πρώτες ομάδες ΑΑ, αρχικά στην Αμερική και σύντομα να αρχίσουν να επεκτείνονται και σε άλλες χώρες. 
To 2001, υπολογίστηκε ότι υπήρχαν ανά τον κόσμο 100.800 ομάδες, στις οποίες ανάρρωναν περισσότεροι από 2.000.000 αλκοολικοί. Οι αριθμοί αυτοί σήμερα φαίνεται να έχουν αυξηθεί διότι καταφεύγουν στους ΑΑ πολλοί άνθρωποι ζητώντας βοήθεια.

Οι μάδες ξεκίνησαν το ’81 στην Αθήνα, οι οποίες με το χρόνο επεκτάθηκαν σχεδόν σε όλη τη χώρα. Μέχρι σήμερα υπάρχουν περίπου 18 Ελληνόφωνες ομάδες και 3 Αγγλόφωνες, με αρκετούς μοναχικούς αλκοολικούς (loners) σε ανάρρωση, διάσπαρτους σε διάφορα μέρη της Ελλάδας.
Οι ΑΑ δέχονται στις ομάδες τους οποιονδήποτε επιθυμεί να σταματήσει να πίνει, χωρίς καμμία οικονομική συνδρομή, χωρίς καμμιά διάκριση ως προς τη φυλή, την οικονομική ή κοινωνική τάξη, το σεξουαλικό προσανατολισμό και δεν παίρνουν θέση απέναντι σε κοινωνικά, θρησκευτικά ή πολιτικά ζητήματα.
Κύριος σκοπός τους είναι η ανάρρωση από την ασθένεια του αλκοολισμού και η μεταφορά του μηνύματος σε όποιον πάσχει. 
Όλη η φιλοσοφία τους στηρίζεται στην ανωνυμία των μελών και στη μεταξύ τους αλληλοβοήθεια, δίχως να κατευθύνονται από κάποιον επαγγελματία.
Οι συναντήσεις τους πραγματοποιούνται καθημερινά όλες τις ημέρες του χρόνου και η ανάρρωσή τους συνεχίζεται να βασίζεται στο μοίρασμα της εμπειρίας της δύναμης και της ελπίδας όπως την εμπνεύστηκαν οι ιδρυτές της. 
Το θεραπευτικό μοντέλο είναι το Πρόγραμμα των δώδεκα βημάτων απεξάρτησης, που συνιστούν το απόσταγμα της εμπειρίας χρόνων, των πρώτων αλκοολικών που ανάρρωναν βλέποντας καλά και θαυμαστά αποτελέσματα στις ζωές τους.

Τα δώδεκα βήματα αποτελούν 12 στάδια διεργασίας του εαυτού, στο πλαίσιο της αντιμετώπισης της ασθένειας του αλκοολισμού, με κύριο σκοπό μια χαρούμενη και ικανοποιημένη ζωή η οποία και απομακρύνει την επιθυμία για ποτό.

Ο εσωτερικός κανονισμός λειτουργίας των ομάδων των Αλκοολικών Ανωνύμων (Δώδεκα Παραδόσεις) αποτελείται από προτάσεις – αρχές. Αυτές οι αρχές στοχεύουν στην καλύτερη και ισότιμη λειτουργεία των ομάδων. Βασίζονται και αυτές, στη γνώση που αποκτήθηκε, διαχρονικά, μέσα από την εμπειρία όλων των ομάδων του κόσμου.

Ρεπορτάζ: Κατερίνα Πολύζου – Ηλετρονική Επεξεργασία: Βάιος Χειμώνας

fanaripress
Το Χαμομηλάκι

«Ζήσε Χωρίς Εκφοβισμό» - Live Without Bullying

Live without bullying: Το πρώτο site για παιδιά που αντιμετωπίζουν προβλήματα εκφοβισμού

Το Νοσοκομείο Παίδων, η Ευρωπαϊκή Ένωση και η ΜΚΟ Κέντρο Μέριμνας Οικογένειας και Παιδιού, συμπράττουν και βοηθούν ουσιαστικά τα παιδιά που φοβούνται.

Live Without Bullying, «Ζήσε Χωρίς Εκφοβισμό», έτσι ονομάζεται το πρώτο διαδικτυακό πρόγραμμα στην Ελλάδα για την αντιμετώπιση του σχολικού και διαδικτυακού εκφοβισμού.

Λίγα λόγια για το πρόγραμμα
Το πρόγραμμα «Live without bullying» αποσκοπεί στην πρόληψη και αντιμετώπιση περιστατικών ενδοσχολικού και διαδικτυακού εκφοβισμού και δημιουργήθηκε το 2015 από το ΚΜΟΠ στα πλαίσια αναζήτησης σύγχρονων τρόπων άμεσης υποστήριξης παιδιών που αντιμετώπιζαν προβλήματα εκφοβισμού.

Μέσα από την ηλεκτρονική πλατφόρμα, παιδιά και ενήλικες έχουν πρόσβαση σε διακριτές υπηρεσίες συμβουλευτικής και πληροφόρησης, προσαρμοσμένες στις ιδιαίτερες ανάγκες τους, που παρέχονται ανώνυμα και δωρεάν. Παράλληλα, στα πλαίσια του προγράμματος υλοποιούνται ενημερωτικές και εκπαιδευτικές δράσεις με απώτερο στόχο την ευαισθητοποίηση, τη βαθύτερη κατανόηση του φαινομένου του εκφοβισμού και την αποτελεσματικότερη διαχείρισή του.

Απώτερος στόχος του προγράμματος είναι η δημιουργία μίας διαδικτυακής κοινότητας, στην οποία όλα τα μέλη θα μπορούν με σεβασμό και κατανόηση να μοιράζονται τις εμπειρίες και τις απόψεις τους γύρω από τον εκφοβισμό και να προσφέρουν απλόχερα την υποστήριξή τους.

Πού απευθύνεται
Παιδιά 10 έως 18 ετών που έχουν υποστεί ή απειλούνται με σχολικό ή διαδικτυακό εκφοβισμό (Θύματα, παρατηρητές, θύτες)
Παιδιά και νέοι που επιθυμούν να ενημερωθούν για το φαινόμενο του εκφοβισμού
Γονείς, των οποίων οι οικογένειες επηρεάζονται από το φαινόμενο του εκφοβισμού
Εκπαιδευτικούς και εργαζόμενους στο χώρο της εκπαίδευσης που επιθυμούν να αντιμετωπίσουν σχετικά φαινόμενα που παρουσιάζονται στους χώρους εργασίας τους.
Νέους, φοιτητές και επαγγελματίες διαφόρων ειδικοτήτων (ψυχολογία, ανθρωπιστικές επιστήμες, κ.ά.) που επιθυμούν να προσφέρουν εθελοντική εργασία.

Πώς λειτουργεί
Στο Live Without Bullying μπορείτε να λάβετε άμεσα, ανώνυμα και δωρεάν τη βοήθεια ενός ειδικού για το πρόβλημα που αντιμετωπίζετε!

Monday, 5 March 2018

Φινλανδία: Το πακέτο μητρότητας για το νεογέννητο! - Finnish Baby Box Inspires around the World

Ελληνίδα γέννησε στη Φινλανδία και τη γέμισαν με δώρα!!

Θα μπορούσε η περίοδος κρίσης που διανύουμε να δημιουργήσει αφορμές για πιο ουσιαστικές συνθήκες διαβίωσης; Κι αν ναι, γιατί αυτό δεν έχει συμβεί τα τελευταία χρόνια; Την ώρα που τα επιδόματα μειώνονται ή καταργούνται και οι φόροι αυξάνονται, αρκετά είναι τα νέα ζευγάρια που διστάζουν να πάρουν την απόφαση να μεγαλώσουν την οικογένεια τους με την απόκτηση ενός παιδιού. Όλα αυτά στην Ελλάδα... γιατί στη Φινλανδία, τα τελευταία 78 χρόνια, το κράτος ενθαρρύνει και στέκεται δίπλα στους γονείς στην πιο σημαντική στιγμή της ζωής τους.

Το 1938 η Φινλανδία ήταν μία φτωχή χώρα με υψηλά ποσοστά βρεφικής θνησιμότητας, αφού πέθαιναν 65 στα 1000 μωρά. 
Τα στατιστικά όμως βελτιώθηκαν ραγδαία μέσα στις επόμενες δεκαετίες, χάρη στο πακέτο μητρότητας και την προγεννητική φροντίδα των γυναικών, όπως επίσης το εθνικό σύστημα υγειονομικής ασφάλισης και το κεντρικό δίκτυο νοσοκομείων που αναπτύχθηκαν τη δεκαετία του ’60. 
Συγκεκριμένα, το πακέτο φρόντιζε όχι μόνο για τις πρώτες ανάγκες του βρέφους, αλλά επίσης βοήθησε ώστε να οδηγηθούν οι εγκυμονούσες στα χέρια των γιατρών και των νοσοκόμων στο εκκολαπτόμενο κράτος πρόνοιας της Φινλανδίας, αφού η νομοθεσία όριζε ότι για να πάρουν τα χρήματα ή το κουτί μητρότητας, θα έπρεπε να επισκεφθούν ένα γιατρό ή μία δημοτική κλινική προγεννητικού ελέγχου πριν από τον τέταρτο μήνα της εγκυμοσύνης.

Το πακέτο μητρότητας
περιέχει φορμάκια, έναν υπνόσακο, τα απαραίτητα για τις εξόδους του βρέφους, προϊόντα μπάνιου και πάνες, σεντόνια και ένα μικρό στρώμα. Μάλιστα, το κουτί με το στρώμα στον πάτο μεταμορφώνεται στο πρώτο κρεβάτι του μωρού. 
Κάθε χρόνο το σχέδιο και το περιεχόμενο του πακέτου αλλάζουν. 
Για παράδειγμα, παλαιότερα υπήρχαν μπιμπερό αλλά εδώ και χρόνια έχουν καταργηθεί με στόχο την ενίσχυση του μητρικού θηλασμού.

Τη δεκαετία του 1940 παρά τις ελλείψεις λόγω πολέμου, το πρόγραμμα συνεχίστηκε μιας και πολλοί Φινλανδοί έχασαν τα σπίτια τους από βομβαρδισμούς, ενώ το 1949 σταμάτησε να γίνεται έλεγχος εισοδήματος και το πακέτο ξεκίνησε πλέον να προσφέρεται σε όλες τις μητέρες, αρκεί να είχαν κάνει τον απαραίτητο προγεννητικό έλεγχο.

Το Δεκέμβριο του 2015 μια Ελληνίδα από την Κοζάνη, η Χρύσα Σκόδρα, γέννησε στη Φινλανδία, όπου ζει τα τελευταία 10 χρόνια. Όπως διαβάζουμε στο protothema.gr, δύο μήνες πριν γεννήσει, το κράτος μέσω του KΕLA - το Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων της Φινλανδίας - την επιβράβευσε με ένα κουτί γεμάτο δώρα για το νεογέννητο. 
Η Χρύσα δεν είναι μια ξεχωριστή περίπτωση, αλλά μια ακόμη μητέρα που ζει στη Φινλανδία και απολαμβάνει τις παροχές του κοινωνικού κράτους.
Δεν είναι όμως μόνο το πακέτο μητρότητας η μοναδική παροχή για τις νέες μητέρες, ανεξαρτήτως εθνικότητας, που γεννούν στη Φινλανδία. Μια σειρά από παροχές του κοινωνικού κράτους διευκολύνουν ακόμα περισσότερο την καθημερινότητά τους, καθώς τους προσφέρεται κάθε δυνατή βοήθεια για να μεγαλώσουν με ασφάλεια τα νεογνά τους: 
«Εδώ δεν υπάρχουν ιδιωτικά μαιευτήρια. Οι περισσότεροι εμπιστευόμαστε τα κρατικά νοσοκομεία. Οι καλύτεροι γιατροί δουλεύουν στα κρατικά. Όταν χρειάζεσαι ραντεβού με γιατρό ή συμβουλές σε θέματα υγείας, παίρνεις τηλέφωνο στο πλησιέστερο κέντρο υγείας και αν δεν απαντήσουν με την πρώτη, σε παίρνουν πίσω άμεσα χωρίς να περιμένεις να βγάλεις γραμμή».

«Όταν πήγα στο μαιευτήριο ζήτησα οικογενειακό δωμάτιο και ευτυχώς μόλις είχε αδειάσει ένα. Ήμουν με το μωρό και τον άντρα μου συνεχώς και τις πέντε μέρες όπου χρειάστηκε να νοσηλευτώ. Είχαμε το δικό μας δωμάτιο, γεύματα πέντε φορές τη μέρα και μαίες συνεχώς δίπλα μας, πολλές φορές μέρα και νύχτα με το πάτημα ενός κουμπιού. Το κόστος νοσηλείας είναι 38€ τη μέρα το άτομο. Αν έχεις οικογενειακό δωμάτιο με τον σύζυγο ή άλλο συγγενικό πρόσωπο, πληρώνεις 76€ τη μέρα».

Αξίζει να σημειωθεί ότι τα επιδόματα μητρότητας ξεκινούν 50 μέρες πριν τη γέννα και φτάνουν έως και τα τρία έτη. Τα επιδόματα δίνονται βάσει των εισφορών του κάθε φορολογούμενου. Ακόμα, κάθε πρωτότοκο μωρό που γεννιέται και χρίζεται Φιλανδός πολίτης παίρνει 95,75€ το μήνα μέχρι και τα 17 του.

Sunday, 4 March 2018

Η Αγάπη για το Βιβλίο ξεκινά από την Οικογένεια!

Κάθε μέρα, όλο και περισσότερο πληθαίνουν οι φωνές που μιλούν για την ασφυκτική κατάσταση που δημιουργείται στη ζωή των παιδιών μας, από τις λογής – λογής «σειρήνες» που τα περιβάλλουν. Παιδικά περιοδικά με άχρωμο, ανούσιο, ρηχό, αλλά και βλαβερό περιεχόμενο. 
Τηλεοπτικές εκπομπές, βιντεοταινίες, παιχνίδια σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές, επιτραπέζια παιχνίδια, βιντεο-παιχνίδια, βιβλία, τραγούδια και συγκροτήματα, που αντί να σκορπούν χαρά, γαλήνη και ειρήνη στις ψυχές των παιδιών μας, τις γεμίζουν με λύπη, φόβο και άγχος… 
Που φέρνουν τη βία, τον τρόμο, το θάνατο… 
Που δείχνουν άλλο προσανατολισμό στη ζωή, μακριά από τις εδραιωμένες αξίες, που οδηγούν τα παιδιά μας, μακριά από το φως του Χριστού και τα παίρνουν στα σκοτάδια και το θάνατο! 
Μια ανακούφιση ζωής, μια ελπίδα ειρήνης, μια όαση γαλήνης κι ένα αντίδοτο, το καλύτερο ίσως για την περίπτωση, είναι το καλό, το διαλεγμένο βιβλίο, που – ευτυχώς! – τόσο εύκολα, αλλά και τόσο πλούσια βρίσκεται σήμερα κοντά μας και δίπλα μας!

Στην Οικογένεια και το Σχολείο, έχει ανατεθεί ο δύσκολος ρόλος να ενεργοποιήσουν όλα αυτά! 
Να προβάλλουν το καλό βιβλίο, να το φέρουν στη ζωή των παιδιών μας, μα και με κάθε τρόπο να βοηθήσουν τα παιδιά να προσεγγίσουν το βιβλίο, να το αγαπήσουν, να το βάλουν μια για πάντα στην καρδιά τους! Για να καλλιεργηθεί η φιλαναγνωσία, υπάρχουν χίλιοι δυο τρόποι.

Η Οικογένεια
, η φυσική αυτή «φωλιά» των παιδιών μας, είναι η πρώτη πού θα δημιουργήσει το ευνοϊκό κλίμα για να γνωρίσει και ν’ αγαπήσει το παιδί το καλό βιβλίο. Τα παιδικά βιβλία για τα πολύ μικρά παιδιά είναι γεμάτα με εικόνες. 
Κι είναι έτσι φτιαγμένα για να μπορέσει να δημιουργηθεί μια ευχάριστη, μια ζεστή σχέση, ανάμεσα στο γονέα και το παιδί. Γρήγορα η εικόνα μπαίνει στο οπτικό πεδίο του παιδιού. Μετά απομένει να έρθει ο πατέρας ή η μητέρα να πάρει το παιδί στην αγκαλιά του και μέσα στη μοναδική αυτή θαλπωρή, να ερμηνεύσει την εικόνα, να διηγηθεί μια ιστορία, ν’ ανακαλύψουν μαζί τις λεπτομέρειες των εικόνων, να του διαβάσει μεγαλόφωνα το κείμενο… Ήδη το παιδί γεύθηκε το μαγικό δώρο της ανάγνωσης!

Παίρνοντας το παιδί στα χέρια του εικονογραφημένα βιβλία δείχνει εκεί το καθετί που βλέπει και το λέει με τ’ όνομά του. 
Σιγά-σιγά συνδέει την εικόνα με τα γράμματα που τη συνοδεύουν, ζητά να του διαβάσουν τα παράξενα αυτά «σημαδάκια» και ταυτόχρονα του γεννιέται η επιθυμία να μπορέσει αυτό, μόνο του, να διαβάσει το ίδιο. 
Και δεν είναι καθόλου παράξενο, πού ακούμε τα παιδιά μας σ’ αυτή την ηλικία, να διηγούνται μιαν ιστορία στον εαυτό τους, βλέποντας απλώς και μόνο τις εικόνες του βιβλίου! Όταν μετά το παιδί έρθει στο Σχολείο, στην πρώτη τάξη κι αποκτήσει πια την ικανότητα της αναγνώσεως, εκεί χρειάζεται πολλή προσοχή και μεγάλο ενδιαφέρον, τόσο από τούς γονείς, όσο κι από το δάσκαλο ή τη δασκάλα.

Ο δάσκαλος έχει την ευθύνη να φέρει το παιδί σε επαφή με το γραπτό λόγο και θα το βοηθήσει ν’ αναπτύξει την αναγνωστική ικανότητα. Το παιδί, σ’ αυτή τη φάση της ζωής του έχει κάνει μια μεγάλη ανακάλυψη! Τώρα μπορεί ν’ αποκρυπτογραφεί τα γράμματα – σύμβολα κι αυτό του δημιουργεί εμπειρίες, που έχουν καθοριστική σημασία! Αυτός ο καταιγισμός από εικόνες, που έχουν μπει στη ζωή μας με κάθε μορφή και τρόπο, είναι πιθανό ν’ απωθήσει το παιδί από το διάβασμα. Κι αυτό πρέπει να το προσέξουν καλά, γονείς και δάσκαλοι!

Περιττό να υπενθυμίσουμε ότι σε καμιά περίπτωση δε χρειάζεται να εξαναγκάζουμε το παιδί μας να διαβάσει κάτι. Δε θ’ αγαπήσουν τα παιδιά μας το διάβασμα, αν τα πιέζουμε! 
Το καλύτερο είναι να τα φέρουμε κοντά σε βιβλία που του προκαλούν ενδιαφέρον, καλογραμμένα και καλοτυπωμένα. Βιβλία χιλίων ειδών, που – δόξα τω Θεώ – υπάρχουν τόσα πολλά σήμερα! Θα το πετύχουμε αυτό αν φροντίσουμε να έχουμε στο σπίτι μας τη «γωνιά του βιβλίου». 
Μέσα στο δωμάτιο των παιδιών μας, όπου είναι αυτό δυνατό, ένα έπιπλο απλό ή έστω ένα ράφι, για να δημιουργείται σιγά-σιγά η προσωπική τους βιβλιοθήκη. Για να μπορεί το παιδί μας να χρησιμοποιεί όποτε θέλει τα βιβλία του, αλλά και κυρίως να τα βλέπει. Γιατί κι αυτό ακόμη, έστω κι αν δεν τα διαβάζει δηλαδή, επιδρά στη φιλαναγνωσία! 
Απαραίτητο είναι να παίρνουμε τα παιδιά μας στις Βιβλιοθήκες (που θα έπρεπε να υπάρχουν σε κάθε γειτονιά, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχουν), στα βιβλιοπωλεία και στις διάφορες εκθέσεις βιβλίου, που κατά καιρούς διοργανώνονται από διάφορους φορείς. Να βλέπουν τα πλήθη των βιβλίων, να χορταίνει το μάτι τους να βλέπει βιβλία με πολύχρωμα εξώφυλλα, με ωραίες εικόνες, με καλλιτεχνική εμφάνιση. Να τα πιάνουν, να τα αγγίζουν ελεύθερα, χωρίς «μη» και «όχι», να τα ξεφυλλίζουν, να τα αγοράζουν μόνα τους, να τα σφίγγουν στην αγκαλιά τους!

Το κυριότερο όμως είναι να τα μάθουμε να διαλέγουν τα βιβλία πού θα διαβάσουν. Να βάζουμε εμείς στην αρχή τα κριτήρια με τα οποία θα επιλέξουν τα βιβλία τους, για να μάθουν κι εκείνα να κάνουν μόνα τους το ίδιο, μετά. 
Ας μη γίνεται η επιλογή τους με μόνο κριτήριο το πολύχρωμο εξώφυλλο, το μεγάλο σχήμα ή ακόμη και τ’ όνομα του συγγραφέα… 
Ας μάθουμε τα παιδιά μας να διαβάζουν την περίληψη του περιεχομένου, που συνήθως υπάρχει στο οπισθόφυλλο, να το ξεφυλλίζουν, να βρίσκουν και να διαβάζουν τις κριτικές βιβλίων που δημοσιεύονται, τις ελάχιστες δυστυχώς, στα λιγοστά περιοδικά για τα παιδικά βιβλία. 
Ο δάσκαλος, όταν είναι ενημερωμένος, μπορεί να μάς βοηθήσει για την καταλληλότητα του βιβλίου, αλλά και να καθοδηγήσει διακριτικά τα παιδιά να ξεχωρίζουν το καλό βιβλίο.

Είναι πολύ σημαντικό να διαμορφώσουμε ένα κλίμα ευνοϊκό για την καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας μέσα στην οικογένεια, μια στάση ζωής! Κάνοντας δώρα βιβλία, διαβάζοντας βιβλία κι οι γονείς σε κάθε ευκαιρία, στο λεωφορείο, στο τρένο, παντού… Διαβάζοντας κι εμείς, οι μεγάλοι, τα βιβλία των παιδιών μας… Αμείβοντας σε κάθε ευκαιρία την αναγνωστική διάθεσή τους… Ας μη λυπόμαστε τα χρήματα που ξοδεύουμε για τα βιβλία! 
Όπως κάνουμε τόσες θυσίες για ν’ αποκτήσουμε κάτι που το έχουν πραγματική ανάγκη τα παιδιά μας, ας κάνουμε κι αυτή την «επένδυση» για το καλύτερο μέλλον και την προκοπή των παιδιών μας! Ας ενθαρρύνουμε τις προσπάθειες των δασκάλων και των Συλλόγων Γονέων για τη διάδοση του καλού βιβλίου! Κι ας μην ξεχνάμε ποτέ, ότι το παιδί μας επιλέγει τη συμπεριφορά του, ανάλογα με τα πρότυπα με τα οποία ταυτίζεται! Εύκολα καταλαβαίνουμε, πόσο σημαντικό είναι να ενθαρρύνουν οι γονείς το παιδί τους να διαβάσει κάτι, αλλά και περισσότερο σημαντικό να διαβάζουν οι ίδιοι!

Ξεχωριστή θέση στη ζωή των παιδιών μας, πρέπει να έχει το βιβλίο των βιβλίων, η Αγία Γραφή. 
Ας διαλέξουν οι γονείς μια εικονογραφημένη Βίβλο και βιβλία με ιστορίες της Βίβλου αρχικά, όσο είναι μικρό το παιδί κι αργότερα την Καινή Διαθήκη, με μια απλή μετάφραση κι όσο γίνεται τακτικά ας διαβάζουν με τα παιδιά τους τα υπέροχα αυτά κείμενα, το λόγο του Θεού. 
Θα βοηθήσει πάρα πολύ αυτό να κατανοήσει το παιδί μας τη θέση του μέσα στον κόσμο, να γνωρίσει τη μεγάλη αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο, θα βρει νόημα και σκοπό για τη ζωή του! 
Το βιβλίο, όσο κι αν αναπτυχθεί η σύγχρονη τεχνολογία, δε θα πάψει να έχει την πρωτεύουσα θέση του στη ζωή των παιδιών μας. 
Δεν είναι δυνατόν από τίποτε ν’ αντικατασταθεί! Παρόλες τις δυσκολίες παραμένει «ένα ανοικτό παράθυρο στον κόσμο»! 
Στη δική μας διάθεση, αλλά και την ευθύνη, απομένει να μπει το βιβλίο και να μείνει στη ζωή των παιδιών μας, να γίνει και να μείνει «μια αγάπη παντοτινή»!
Αρχιμ. Καλλίνικος Μαυρολέων
istologio
Το Χαμομηλάκι

«Master Chef» στην Ανθρωποφαγική Κουζίνα

Κάθε βδομάδα, κάτι θα έχουμε να ανεβάζει τον δείκτη της φρίκης στο ζενίθ. 
Αυτή τη βδομάδα, όμως το κακό παράγινε: Νεογέννητο στον κάδο απορριμάτων, κακοποίηση παιδιού κατ' εξακολούθηση, διαβίωση παιδιών σε «Κωσταλέξι», οι συνθήκες διαβίωσης παιδιών στο Λοιμωδών....

Τι θα γίνει; 
Πότε θα ησυχάσουν τα παιδιά μας; 
Πότε θα νιώσουν ασφαλή;
Πότε δεν θα κινδυνεύουν;
Πότε θα σταματήσουν να σκοτώνονται κατά χιλιάδες στους πολέμους;
Πότε θα πάψουν να είναι παιδιά-σκλάβοι ... 
Πότε; Πότε;

Τέτοια είναι τα κακά που μαθαίνουμε και άλλα τόσα που δεν μαθαίνουμε.
Τί έπαθε ο άνθρωπος; τί κάνει; 
Γιατί τόση κακία, τόση ανευθυνότητα, τόση εγκληματικότητα;
Τα μαθαίνουμε, αυτά στις ειδήσεις, έρχεται η πρώτη είδηση και είναι γροθιά στο στομάχι. 

Και μετά αρχίζει το συμπόσιο της ανθρωποφαγίας.
Το διαμελισμένο παιδί, το βάζουν στο τραπέζι και ξεσκίζουν τις σάρκες του.
Δεν υπάρχει λεπτομέρεια να μην την ανασκαλέψουν.
Η κακοποίηση των παιδιών, επαναλαμβάνεται και επαναλαμβάνεται πλειστάκις.
Τίποτε δεν μένει όρθιο.
Κάθε περιστατικό εκτυλίσσεται από την αρχή.
Κάθε παράμετρος αναλύεται, εμπλουτίζεται, φτιασιδώνεται με δόσεις τρόμου, πόνου, κακίας.
Τα παιδιά ζουν και ξαναζούν την κακοποίηση τους.
Ολόκληρες εκπομπές αφιερωμένες στη μεγέθυνση των περιστατικών, προς τέρψιν του αδηφάγου φιλοθεάμονος κοινού.
Γονείς, συγγενείς, φίλοι και παρατρεχάμενοι, ατελώς ή με λεφτά, καλούνται να προσθέσουν το καρύκευμα τους στον διαγωνισμό μάστερ σεφ στην ανθρωποφαγική κουζίνα.
Δεν φτάνει το περιστατικό στις ειδήσεις; 
Πρέπει να ξαναγίνει αναπαράσταση;

Όλοι αυτοί, δημοσιογραφίσκοι, παρουσιαστές, παρουσιάστριες, τηλε-περσόνες και λοιποί τυχάρπαστοι, δεν μπορούν να αρκεστούν, στην κριτική των υπεύθυνων, στον έλεγχο των γειτόνων, στην ανοχή της κοινωνίας;
Δεν μπορούν να πιάσουν τις κοινωνικές υπηρεσίες, που δεν κάνανε καλά τη δουλειά τους και να τους ξεσκίσουν;
Δεν μπορούν να νοιαστούν για την τύχη των παιδιών από δω και πέρα;
Να μην αφήσουν σε χλωρό κλαρί τους αρμόδιους για την αποκατάσταση των παιδιών;
Τι κάνει αυτό το ΕΣΡ, ρε γαμώτο, ακόμη με τις άδειες ασχολείται; Ας κόψει καμιά εκπομπή απ' αυτές τις ανθρωποφαγικές.

Τι είναι εδώ; Η Γέενα; 
Τι κάνουμε; Μέχρι πότε θα θυσιάζουμε τα παιδιά μας στον βωμό του κανιβάλου Μολώχ;
Πάρτε το χαμπάρι, αυτές οι εκπομπές ξανασκοτώνουν τα παιδιά μας, αφού τα ξανακακοποιήσουν εκατό φορές.

Αμάν πια

Το Χαμομηλάκι

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki