Η Μητρότητα είναι...

Η Μητρότητα δεν είναι διαγωνισμός για το ποια έχει τα πιο έξυπνα παιδιά, το πιο καθαρό σπίτι, τα πιο υγιεινά φαγητά ή τα καλύτερα ρούχα.

Η Μητρότητα είναι το ΔΙΚΌ ΣΟΥ ταξίδι με τα ΔΙΚΆ ΣΟΥ παιδιά και δεν συγκρίνεται με κανένα άλλο!!

Το Χαμομηλάκι

Η Μητρότητα δεν είναι Διαγωνισμός Τελειότητας!

Η μητρότητα δεν είναι διαγωνισμός για το ποιο παιδί έχει τα πιο καθαρά ρούχα, τα πιο καλοχτενισμένα μαλλιά, την καλύτερη ψυχολογία.
Μητρότητα είναι ένα ταξίδι στο οποίο η κάθε μαμά πορεύεται διαφορετικά αλλά όλες έχουν τον ίδιο προορισμό.

Κάποιες μανούλες έχουν το προνόμιο να έχουν απεριόριστη βοήθεια όσον αφορά το μεγάλωμα των παιδιών τους, το νοικοκυριό, το μαγείρεμα. 

Κάποιες άλλες όχι.

Η πρώτη κατηγορία μαμάδων είναι πιο ξεκούραστη και κατά συνέπεια διακατέχεται από μεγαλύτερη υπομονή και αντοχές όσο αφορά την ανατροφή των παιδιών τους.

Η δεύτερη κατηγορία έχει όχι μόνο να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες της καθημερινότητας χωρίς ένα χέρι βοηθείας αλλά και κατά τακτά χρονικά διαστήματα, τα επικριτικά σχόλια άλλων μαμάδων.

Πολλές είναι εκείνες που στο πρώτο ξέσπασμα ενός παιδιού θα προτείνουν στην μητέρα του να επισκεφθεί έναν ειδικό ψυχικής υγείας. Κάτι το οποίο είναι μέγα λάθος διότι με τα λόγια αυτά ακυρώνουν το ρόλο της γυναίκας στη οποία απευθύνονται, ως μητέρας.

Η γυναίκα (που κανείς δεν ξέρει τι αντιμετώπισε και συνεχίζει να αντιμετωπίσει, τι δυσκολίες και προβλήματα έχει) γίνεται ξαφνικά στόχος κάποιων μαμάδων που μιλούν εκ του ασφαλούς, επειδή τα έχουν όλα έτοιμα και δεν ξέρουν τι σημαίνει να μάχεσαι καθημερινά μονάχα με τις δικές σου δυνάμεις.

Όλες οι μητέρες πρέπει να είναι σύμμαχοι. 

Όλες έχουν τον ίδιο στόχο! Να μεγαλώσουν τα παιδιά τους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο με βάση αξίες και αγάπη προς τον συνάνθρωπο. Θα έπρεπε λοιπόν να υπάρχει μεταξύ τους κατανόηση, λόγια συμπαράστασης και ενθάρρυνσης.

Λόγια επικριτικά του τύπου « Δεν μεγάλωσες σωστά το παιδί σου» είναι αναιδή, ανούσια και μόνο κακό μπορούν να κάνουν στην ψυχολογία της εν λόγο μητέρας στην οποία απευθύνονται!

Πριν μπεις λοιπόν στην διαδικασία να κρίνεις αρνητικά μια άλλη μαμά, σκέψου το εξής: πιστεύεις ότι το δικό σου παιδί θα γίνει στο μέλλον παράδειγμα προς μίμηση;
Η απάντηση είναι ασφαλώς αρνητική αν λάβουμε υπόψιν μας πως μια μητέρα που κρίνει, διδάσκει στο παιδί της να γίνεται επικριτικό.

Τι θα έλεγες λοιπόν την επόμενη φορά που θα δεις ένα παιδί να χτυπιέται και μια μητέρα σε απόγνωση να πάρεις άδεια από την ίδια για να μιλήσεις στο παιδί της, ώστε να την βοηθήσεις;

Μητέρες όλου του κόσμου ενωθείτε! 

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είμαστε αντίπαλοι, μήτε εχθροί, είμαστε σύμμαχοι.

Μαρία Αρφαρά

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Κάποτε... σήμερα...

Κάποτε, ήσουν μόνη, ελεύθερη και γκρίνιαζες ότι δεν ξεκουράζεσαι καθόλου.
Σήμερα, με άντρα, παιδιά, σπίτι, σκυλιά, γατιά, δουλειές, υποχρεώσεις, ξεκλέβεις κάνα εικοσάλεπτο να κλείσεις λίγο τα μάτια σου και είσαι και ευχαριστημένη…

Κάποτε, είχες μόνο τη πάρτη σου και παραπονιόσουν πως δεν σου φτάνουν τα λεφτά.
Σήμερα, στύβεις το λίγο και βγάζεις από αυτό πολύ για όλους. 

Και λες και δόξα τω Θεώ από πάνω…

Κάποτε, τα όνειρα σου, οι στόχοι σου, τα θέλω σου, ήταν οι μόνες σου προτεραιότητες και παρ' όλα αυτά αγκομαχούσες… Σου φαινότανε βουνό…
Τώρα, βάζεις πλάτη, θυσία γίνεσαι, για να πραγματοποιηθούν τα όνειρα των παιδιών σου… 

Και το κάνεις με χαρά.

Βλέπεις πως αλλάζουν οι καιροί; 

Βλέπεις πως μαθαίνεις να εκτιμάς, όταν τα πράγματα ζορίζουν;

Κάποτε ήμασταν αχάριστοι… Όλοι μας.
Ας ελπίσουμε, να μην ξανακάνουμε το ίδιο λάθος τώρα.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Φαιναρέτη: Υποστηρίζοντας τους γονείς, υποστηρίζουμε το παιδί

...............
Πέραν των παθολογικών καταστάσεων, φαίνεται ότι, όταν οι γονείς δεν είναι ευχαριστημένοι από τη ζωή τους, αλλά νιώθουν εγκλωβισμένοι σε αυτή, είναι πολύ πιο πιθανό να υπάρχουν επιπτώσεις όχι μόνο για αυτούς, αλλά και στο παιδί.

Οι νέοι γονείς, έχοντας ιδιαίτερα αυξημένο αίσθημα ευθύνης για το παιδί που φέρνουν στον κόσμο, αγωνιούν μήπως η δική τους δυσφορία, τα δικά τους «άλυτα» προβλήματα, το επηρεάσουν. 

Και η αγωνία τους μήπως η ιστορία επαναληφθεί, μήπως δεν καταφέρουν να υποστηρίξουν τον ρόλο της μητέρας ή του πατέρα, όπως το φαντάζονται, είναι αυτό που καταθέτουν συχνά στους επαγγελματίες με τους οποίους έρχονται σε επαφή.

Αυτός ο φαύλος κύκλος δεν είναι ανάγκη να γίνει το πεπρωμένο της επόμενης γενιάς. Ήδη από την περίοδο της κύησης ή και το πρώτο διάστημα μετά τον τοκετό, υπάρχουν γονείς που δυσκολεύονται με την αλλαγή στη ζωή τους, με αποτέλεσμα να έχουμε ποικίλες ενδείξεις δυσφορίας, που μπορεί να οξυνθούν μετά τον τοκετό αν μείνουν χωρίς παρέμβαση.

Η έγκαιρη ανίχνευση και παρέμβαση στις δυσκολίες κατά την περιγεννητική περίοδο, είναι εξαιρετικά σημαντική για τη νέα ζωή των γονιών και του παιδιού που έρχεται στον κόσμο. 

Η φροντίδα και η υποστήριξη των νέων γονέων είναι μια επένδυση ζωής!

Φαιναρέτη

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

 

Mihaela Noroc: Μητρότητα...

Μια ταλαντούχα φωτογράφος από τη Ρουμανία η Mihaela Noroc, φωτογράφισε μητέρες απ' όλο τον κόσμο να κρατούν τα παιδιά τους για να αποτυπώσει την σπουδαιότητα της μητρότητας.

Η φωτογράφος και μητέρα μιας κόρης, της Natalia, ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο και φωτογραφίζει πορτρέτα γυναικών που της τραβούν την προσοχή. 

H Mihaela Noroc θέλησε να αποτυπώσει με τον φωτογραφικό της φακό την ανιδιοτελή αγάπη που έχει μια μητέρα για το παιδί της και το αποτέλεσμα είναι εκπληκτικό.

Η μητέρα είναι αδιαμφισβήτητα το πιο σημαντικό πρόσωπο για ένα παιδί και ο δεσμός τους είναι ξεχωριστός. 

Η φωτογράφος Mihaela Noroc έχει ταξιδέψει σε πάνω από 50 χώρες για να αναδείξει τις διαφορετικές κουλτούρες, αλλά και εστιάσει στον δυνατό δεσμό της μητέρας με το παιδί της.

«Μερικές φορές αισθάνομαι ότι οι φωτογραφίες των μητέρων με τα παιδιά τους λένε τόσα πολλά και υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να χαλάσεις τη μαγεία που δημιουργείται με μια μακροσκελή λεζάντα. Αλλά υπάρχει πάντα τόση ομορφιά και ευγένεια σε αυτές τις ξεχωριστές στιγμές» σημειώνει η φωτογράφος στο Bored Panda.

H Mihaela Noroc έγινε μητέρα τον Αύγουστο του 2018 και αυτό την παρακίνησε να συνεχίσει το φωτογραφικό της project με ακόμα περισσότερη θέρμη. Μέσα σε δύο χρόνια η κόρη της Natalia ταξίδεψε μαζί της σε 28 χώρες και 6 ηπείρους γνωρίζοντας εκπληκτικές γυναίκες.

Δείτε τις φωτογραφίες:

Syria

Peru

Moldova

India

Amsterdam 

Nepal

Japan

Guatemala

avant-garde

«Αν παίρνεις αγκαλιά το μωρό κάθε φορά που κλαίει, θα το κακομάθεις!»

Η μητρότητα… Το πιο μεγάλο και ίσως το πιο σημαντικό κομμάτι στην ζωή μιας γυναίκας. Προετοιμαζόμαστε για αυτό σε όλη την πορεία της ζωής μας. Τι συμβαίνει όμως όταν πλέον καλούμαστε να υιοθετήσουμε αυτόν τον ρόλο;

Οι πιο κοντινοί σου άνθρωποι θα είναι δίπλα σου σε όλη την πορεία αυτού σου του έργου. Οι πληροφορίες και τα ερεθίσματα που μπορεί να λαμβάνεις είναι πολλά. Κάποια είναι και αντικρουόμενα μεταξύ τους. Πώς ξέρεις ποιο είναι πιο σωστό να κάνεις σε κάθε περίπτωση;

“Μην το έχεις όλη την ώρα πάνω σου το παιδί, μετά δεν θα ξεκολλάει!”, “Mην το παίρνεις αγκαλιά κάθε φορά που κλαίει, γιατί θα κακομάθει!” , “Mην τρέχεις όλη την ώρα από πίσω του, πρέπει να γίνει ανεξάρτητο!”.

Όλες αυτές οι συμβουλές που μπορεί να δεχθείς είναι αρκετά χρήσιμες, αλλά δεν είναι οι κατάλληλες σε όλες τις περιπτώσεις.
Ένα μωρό έχει συνηθίσει να βρίσκεται στην κοιλιά της μητέρας του. Αυτό είναι το μόνο περιβάλλον που γνωρίζει και έχει συνηθίσει να ζει μέσα σε αυτό. Δεν έχει αντιληφθεί για τον εαυτό του ούτε το τι είναι, ούτε το τι θα γίνει. Ξέρει μόνο το πού βρισκόταν μέχρι κάποια χρονική στιγμή, δηλαδή σε ένα χώρο ήσυχο, σκοτεινό, υγρό και ζεστό.

Από την στιγμή που γεννιέται, μεταφέρεται αυτόματα σε κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που γνωρίζει, γεγονός που του προκαλεί ιδιαίτερο σοκ. Συγκεκριμένα, ένα μωρό όταν γεννιέται και για τους πρώτους μήνες ζωής του, δεν μπορεί να καταλάβει πού τελειώνει αυτό και πού αρχίζει ο υπόλοιπος κόσμος, δεν αντιλαμβάνεται τα όριά του και νιώθει ότι αιωρείται σε ένα κενό. Το μόνο σημείο που του δίνει μια παρηγοριά είναι η αγκαλιά της μαμάς του και αυτό γιατί προσομοιάζει στις συνθήκες του περιβάλλοντος που είχε συνηθίσει μέχρι τότε να ζει.

Ένα μωρό δεν έχει μόνο βιολογικές ανάγκες, ανάγκες δηλαδή που έχουν να κάνουν με την επιβίωσή του. Έχει και ιδιαίτερες συναισθηματικές ανάγκες, οι οποίες έχουν να κάνουν με την μετέπειτα ψυχοσύνθεσή του στην ενήλικη ζωή.

Όσο κακό μπορεί να κάνει σε ένα μωρό η στέρηση τροφής, άλλο τόσο μπορεί να προκληθεί με το να αφήνουμε ένα νεογέννητο μωρό να κλαίει μέχρι να το πάρει ο ύπνος. Η μη κάλυψη της συναισθηματικής ανάγκης που μπορεί να έχει το μωρό εκείνη τη στιγμή, μπορεί να δημιουργήσει ένα αρνητικό εντύπωμα στον ψυχισμό του, γεγονός που μπορεί να έχει συνέπειες στην συναισθηματική του υγεία ως ενήλικας άνθρωπος.

Η αγκαλιά και η στοργή που θα λάβει από εσάς είναι η μόνη που μπορεί να το κάνει να νιώσει ασφάλεια και θαλπωρή.
Για αυτό, μην στερείτε από το μωρό σας την αγκαλιά για όσο είναι βρέφος, και μην ανησυχείτε ότι αγκαλιάζοντας το μωρό σας, θα δημιουργήσετε έναν ψυχικά εξαρτημένο ενήλικα.
Η αγάπη και αγκαλιά μιας μητέρας ποτέ δεν “κακόμαθε” κανένα παιδί. Δώστε όσες περισσότερες μπορείτε!

*Γράφει η Κατερίνα Μπέκιου, μαία
https://mothersbird.gr/pairneis-agkalia-moro-kathe-fora-poy-klaiei-tha-kakomatheis

Τα παιδιά δεν είναι δικά μας

Μας χαρίζονται για λίγο… 

Για να σταθούμε δίπλα τους ως μέντορες, ως ξεναγοί σε τούτη τη γη.

Ανυπομονώ να σε γνωρίσω.

Ανυπομονώ να χαζέψω τις γραμμές του προσώπου σου. Να δω τα χεράκια και να φιλήσω τις πατούσες που με κλωτσάνε.
Ανυπομονώ να δω μέσα από τα μάτια σου τον κόσμο.
Άραγε θα σου αρέσει περισσότερο η θάλασσα η το βουνό;
Ποια μουσική θα είναι εκείνη που θα προτιμήσεις; Θα είσαι παιδί του ήλιου η της βροχής;
Ποιο θα είναι το μεγαλύτερο σου όνειρο; Το αγαπημένο σου φαγητό;

Ανυπομονώ να ακούσω το πρώτο σου ΟΧΙ. Να είμαι η πρώτη που θα γνωρίσει τις γωνιές σου και τις συνήθειές σου.
Να μάθω τα κουμπιά σου, να πασχίζω να βρω τον τρόπο να σε ηρεμώ όταν θυμώνεις…
Ανυπομονώ να γνωρίσω το πανέμορφο μυαλό σου και να ησυχάσω την κάθε σου φοβία.

Ανυπομονώ να ακούσω την γνώμη σου για τούτο τον κόσμο.
Την αίσθηση που σου προκαλεί, τις ιδέες σου, τις αμφισβητήσεις σου.
Μέχρι και για την πρώτη μας διαφωνία ανυπομονώ.

Να μεγαλώσω μαζί σου… Να μεγαλώσεις μαζί μου…
Ανυπομονώ να σε γνωρίσω και όχι να σου επιβάλλω τη δική μου ζωή.
Ανυπομονώ να κοιτάξω τη διαφορετικότητα σου και όχι να σου φορέσω όσα ήδη εγώ έχω χιλιοφορέσει.
Ανυπομονώ να παρατηρώ την κάθε μέρα που μου χαρίζεται κοντά σου… Και να μαθαίνω το ποια είσαι και όχι το ποια θέλω εγώ να γίνεις.

Τα παιδιά δεν είναι δικά μας. Μας χαρίζονται για λίγο… Για Να σταθούμε δίπλα τους ως μέντορες, ως ξεναγοί σε τούτη τη γη.
Και όχι να τους γεμίσουμε το κεφάλι με όσα ήδη εμείς έχουμε αποφασίσει.Ας κάνουμε περισσότερες ερωτήσεις και ας σταματήσουμε να δίνουμε παρωχημένες απαντήσεις.
Ας τα αφήσουμε να γίνουν όσα έχουν προοριστεί να γίνουν και ας σταματήσουμε να θέλουμε παιδιά – πιστά αντίγραφα μας.
Ας αγαπήσουμε τα παιδιά μας όχι μόνο για αυτά που είναι αλλά ακόμα και για όσα δε θα θέλαμε ποτέ να γίνουν.

Ψυχικές Καταδύσεις
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το παιδί είναι ο πιο αξιόπιστος μάρτυρας της αλήθειας των συναισθημάτων κάθε οικογένειας

Η μητρική αγάπη θεωρείται αυτονόητο συναίσθημα αλλά αντικειμενικά δεν είναι.
Τα παιδιά δεν είναι τα ιδανικά παιδιά της φαντασίας μας. 

Όπως επίσης και οι μητέρες δεν μοιάζουν μ αυτές που περιγράφουν τα ποιήματα.

Ο μύθος της μητρότητας – όπως κάθε μύθος – είναι απλουστευμένος και απλοποιημένος. 

Όλοι μας έχουμε βιώσει την κατάρριψη αυτού του μύθου στην παιδική μας ηλικία, αλλά μεγαλώνοντας όλοι θέλουμε ν’ αποδείξουμε ότι εμείς θα τον επαληθεύσουμε ως γονείς.

Μοιάζει να υπάρχει μια συλλογική πεποίθηση ότι όταν μια γυναίκα γίνεται μητέρα – μεταμορφώνεται σε καθαγιασμένο πλάσμα. 

Όσοι έχουν μπει στη διαδικασία να δουλέψουν θεραπευτικά με τον εαυτό τους, γνωρίζουν ότι το είδος και η ποιότητα της αγάπης που έχουμε εισπράξει ως παιδιά, αυτό είναι που μπορούμε να προσφέρουμε ως γονείς.

Η σχέση με το παιδί είναι μαγική.
Ο ενήλικος άνθρωπος φαινομενικά, έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει την ιδανική σχέση, να πλάσει τον ιδανικό άνθρωπο, όπως τον έχει στο μυαλό του.

Αυτό όμως το πρότυπο πολύ συχνά, μέσα στο εικοσιτετράωρο συγκρούεται με τα πραγματικά συναισθήματα που ξεπηδούν απ' εκεί που δεν τα περιμένεις και τα οποία παραμένουν ανομολόγητα και καλά κρυμμένα.

Προσπαθώντας οι γονείς να φτιάξουν αυτό που φαντάζονται πολύ συχνά – ανάλογα και με τον χαρακτήρα τους – το πετυχαίνουν. Πετυχαίνουν ακριβώς την εικόνα και ξεγελούν τον κοινωνικό περίγυρο και τον εαυτό τους.

Ο μόνος που δεν ξεγελιέται είναι το παιδί. Το οποίο παραμένει ο μοναδικός αξιόπιστος μάρτυρας της αλήθειας των συναισθημάτων κάθε οικογένειας.

Μπορεί να κακοποιηθεί συναισθηματικά ένα παιδί για να αναγκαστεί να χωρέσει στην εικόνα που έχουν οι γονείς, να ανταποκριθεί στις προσδοκίες τους, να γίνει αυτό που εκείνοι θέλουν. 

Όμως πάντα θα υπάρχει κάτι που αργά η γρήγορα θα εμφανισθεί ως αδυναμία, ασθένεια, επιθετικότητα, απάθεια και δεν θα μπορεί να το εξηγήσει κανείς.

Η κακοποίηση των παιδιών δεν είναι μόνο οι ακραίες ιστορίες που βγαίνουν στις ειδήσεις. Συμβαίνει καθημερινά από ανύποπτους γονείς. 

Συμβαίνει μ’ ένα απλανές βλέμμα, με μια επιτιμητική ματιά, με προσβλητικά λόγια, με θυμό που εγκλωβίζεται σ ένα κλειστό στόμα. 

Συμβαίνει όταν οι γονείς εστιάζουν στα επιτεύγματα και όχι στο ίδιο το παιδί, στην ύπαρξη του.

Συμβαίνει, όχι γιατί αυτό που κάνει ή δεν κάνει ένας γονιός, είναι από μόνο του τόσο φοβερό, αλλά γιατί το μωρό είναι τόσο εύθραυστο και εξαρτημένο για την επιβίωση του απ αυτούς. 

Είναι φτιαγμένο έτσι ώστε να αντιλαμβάνεται στο κέντρο της ύπαρξης του την κάθε δόνηση που νοιώθει το πλάσμα που του δίνει ζωή.
Δεν πρέπει καμία μητέρα να νομίζει πως μπορεί να φροντίζει ένα μωρό μηχανικά, χωρίς επιπτώσεις. Το μωρό που δεν συναντά ένα βλέμμα να το κοιτάζει, νοιώθει ότι βρίσκεται σε θανάσιμο κίνδυνο.

Το αποτύπωμα της συναισθηματικής απουσίας ή της συναισθηματικής αναστάτωσης της μητέρας είναι ανεξίτηλο στην ψυχή και στο σώμα του ανθρώπου.

Όμως γιατί οι μητέρες δεν είναι τόσο διαθέσιμες όσο χρειάζεται να είναι, για τις ανάγκες του παιδιού;

Γιατί οι μητέρες και οι πατέρες είναι πριν απ' όλα άνθρωποι. Άνθρωποι που έχουν διανύσει μια απόσταση στη ζωή τους, μπορεί να έχουν πληγές ανοιχτές, κρυμμένα μυστικά, καταπιεσμένα συναισθήματα και σε κάθε περίπτωση παιδικά τραύματα που τώρα ενεργοποιούνται.

Έρχεται το παιδί στη ζωή μας και μας φέρνει αντιμέτωπους με το παρελθόν μας. Έχουμε δύο επιλογές ή θα το αντιμετωπίσουμε ή θα του το κληροδοτήσουμε αυτούσιο. Αυτή είναι ακριβώς η ευκαιρία που δίνει η γονεϊκότητα. Σου καθρεφτίζει τις πληγές, τις στρεβλώσεις, τα κενά. Μπορείς πάντα να αποστρέψεις το βλέμμα αλλά όχι χωρίς τίμημα.

Οι γονείς που νοιάζονται, το πιο σημαντικό που μπορούν να κάνουν, για να προστατεύσουν τα παιδιά τους απ τον εαυτό τους, είναι να φροντίσουν τον εαυτό τους. 

Μόνο έτσι θα επιτρέψουν στην αγάπη τους να εκδηλωθεί αβίαστα και ευεργετικά.

Γράφει η Ιφιγένεια Πανέτσου
themamagers.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Εγώ σε έκανα… αλλά εσύ με έκανες μητέρα»

Σας παρουσιάζουμε κάτι τόσο όμορφο όσο η μητρότητα.

Σε ένιωσα,ήσουν σαν μπιζέλι. Και μετά σαν λεμόνι και μετά σαν μελιτζάνα.
Ακολούθησα συμβουλές, διάβασα δώδεκα βιβλία, έκοψα τον καφέ… το ένιωθες ότι φοβόμουν;
Σου μιλούσα, σου τραγουδούσα και φοβόμουν πως δεν ήμουν έτοιμη.
Μα μετά ήρθες εσύ, δέκα δακτυλάκια, τρία κιλά. Αγάπη, τεράστια αγάπη.

Σε κράτησα, σε τάισα, συνειδητοποίησα ότι θα περνούσα τη ζωή μου κάνοντας πράγματα για να είσαι εσύ χαρούμενο και ότι αυτό θα με έκανε ευτυχισμένη.
Και έπειτα ήταν φορές που ήθελα να τα παρατήσω.
Που αναρωτιόμουν αν πάω καλά,που ήθελα να πέσω στα πόδια της μητέρας του και να της πω ότι μπορώ να το αποκτήσω.
Αλλά ύστερα μου χαμογελάς και λες το όνομά μου και μου αρπάζεις το χέρι με αυτά τα μικρά δακτυλάκια.
Μεγαλώνουμε μαζί, βλέπουμε τον κόσμο λες κι είναι καινούριος.
Θα ανοίξω την καρδιά μου και θα πλημμυρίσεις αγάπη. Θα χαμογελάσεις και θα τον ξανακάνουμε όλο από την αρχή!
Και θα περπατάμε χεράκι χεράκι.μέχρι να με αφήσεις…
Εγώ σε έκανα, αλλά εσύ με έκανες μητέρα.

Μετάφραση από εδώ
newsone.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μπαμπάς και μητρότητα - «Her»: Ο Chris Grady φτιάχνει ένα σκίτσο-ύμνο στη μητρότητα για τη γυναίκα του

Αφού παρακολούθησε ολόκληρο τον τοκετό της γυναίκας του, την ημέρα που έφερε στον κόσμο την κόρη τους, ο σκιτσογράφος Chris Grady της αφιέρωσε ένα υπέροχο σκίτσο, στο οποίο αναγνωρίζει με τον πιο τρυφερό τρόπο την δύναμη και την ομορφιά της.
Ο τίτλος του σκίτσου είναι «Her» (δικό της):

Όπως λέει ο ίδιος «μου έδωσε έμπνευσε το πώς η γυναίκα μου (και όλες οι μαμάδες) ξεπέρασε τις μεγάλες προκλήσεις της διαδικασίας του τοκετού και κατάφερε να φέρει στον κόσμο το παιδί μας. 
Οι άνθρωποι πάντα ασχολούνται με το νέο μωρό, όταν μια γυναίκα γεννά, όμως δεν είναι το μωρό που έδωσε τον μεγάλο αγώνα, αλλά η μητέρα. 
Εκείνη ήθελα να τιμήσω με το παραπάνω σκίτσο.»

Πηγή: huffingtonpost.com
από Έλενα Μπούλια
mama365.gr

Το Χαμομηλάκι

Ο Διωγμός Της Μητρότητας: Πώς Υποτιμήσαμε Τόσο Εύκολα Τον Ρόλο Της Μητέρας Στη Ζωή Του Παιδιού;

Έρχεται η πολιτεία και "φροντίζει" για την μητρότητα συνταξιοδοτώντας τις γυναίκες πρόωρα. Δεν είναι παράλογο; 

Μόλις, δηλαδή, θα έχουν μεγαλώσει τα παιδιά μπορούν να σταματήσουν να εργάζονται.

Το φυσιολογικό για την προστασία της μητρότητας και εν τέλει της κοινωνίας, δεν θα ήταν, να δίνεται άδεια με αποδοχές για 6 χρόνια από τη γέννηση κάθε παιδιού;

..............

Είναι πολλές οι φωνές που κρίνουν το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα αλλά πολύ λίγες εκείνες που τολμούν να αμφισβητήσουν την αξία της επέκτασης της εκπαίδευσης τόσο στα πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού όσο και στην διάρκεια της καθημερινότητας του.

Το αίτημα για περισσότερους παιδικούς σταθμούς, για περισσότερους βρεφονηπιακούς σταθμούς, για ολοήμερα σχολεία, για προγράμματα απασχόλησης από τους Δήμους και για ένα σωρό υπηρεσίες που αφορούν την ανατροφή των παιδιών, δεν έχει ακόμη ικανοποιηθεί έτσι είναι πολύ νωρίς να αμφισβητηθεί η ορθότητα του. 

Και είναι ένα κοινωνικό αίτημα που συνδέεται με το δικαίωμα των γυναικών στην εργασία, που συνδέεται με τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες που υποχρεώνουν και τους δύο γονείς να εργάζονται, που συνδέεται με την καθημερινή κούρσα για την κατάκτηση της επάρκειας αγαθών.

Όμως ας σταθούμε λίγο έξω από την σφαίρα επιρροής του μεταπολεμικού φεμινιστικού κινήματος κι ας δούμε ως παρατηρητές την διαδρομή ενός παιδιού.

Η μητέρα εργάζεται 8 ώρες καθημερινά και χρειάζεται άλλες 2 ώρες για την προετοιμασία και τις διαδρομές από και προς τη δουλειά . Αυτό μας κάνει 10 ώρες και 7 ώρες που μάλλον χρειάζεται για να κοιμάται 17 ώρες. 

Απομένουν 7 ώρες την ημέρα για φροντίσει τα πρακτικά της οικογένειας και των παιδιών, τον εαυτό της, την σχέση της με τον σύντροφο της και να δει τα παιδιά της. 

Επειδή τα παιδιά μάλλον κοιμούνται κοντά στις 10 το βράδυ οι ώρες που μπορεί να διαθέσει κάποια γυναίκα στα παιδιά της είναι από τις 5 το απόγευμα έως τις 10 το βράδυ. 

Κι αυτό, στην περίπτωση που η δουλειά της είναι προνομιακή και δεν δουλεύει σε κατάστημα ή δεν είναι ιδιωτική υπάλληλος – στέλεχος, που το απόγευμα ενσωματώνεται στην εργάσιμη ημέρα τις περισσότερες φορές. 

Τις ουσιαστικές ώρες της ημέρας, το παιδί της εργαζόμενης μητέρας, είναι με κάποιον ξένο. Βρίσκεται σε κάποιο βρεφονηπιακό σταθμό ή περνάει την ημέρα του με μια γυναίκα που πληρώνεται για να αντικαθιστά τη μητέρα του.

Πώς Υποτιμήσαμε Τόσο Εύκολα Τον Ρόλο Της Μητέρας Στη Ζωή Του Παιδιού;

Σε ποιες ώρες, σε ποιες συνθήκες, με τι αφορμές γίνεται η διαπαιδαγώγηση του παιδιού; 

Ποιόν μιμείται; 

Πώς χτίζεται η σχέση γονιού – παιδιού; 

Έχει το παιδί την ευκαιρία να ζήσει με τον γονιό του, να τον παρατηρήσει, να τον μιμηθεί; 

Έχει την ευκαιρία ο γονιός να του δείξει, να το διδάξει, να επικοινωνήσει; 

Έχει την ευκαιρία η οικογένεια να ζήσει μαζί, να δημιουργήσει δεσμούς, να γνωρίσει σε βάθος ο ένας τον άλλο; 

Το παιδί μεγαλώνει μόνο του, δεν βλέπει την οικογένεια του ως πρότυπο γιατί δεν έχει την ευκαιρία να τη δει. Βλέπει πρόσωπα της τηλεόρασης. Ασχολείται με τον τηλεοπτικό κόσμο και στην εξέλιξη του, με τον εικονικό κόσμο των videogames.

Το εντυπωσιακό είναι ότι η μοίρα αυτή δεν αφορά τα παιδιά φτωχών βιοπαλαιστών. Αφορά εξίσου και τα παιδιά των πολύ εύπορων οικογενειών και ίσως πολύ περισσότερο.

Η κοινωνία συναινεί. 

Όλοι το βρίσκουμε απόλυτα φυσιολογικό. 

Κάτι ψιθυρίζουμε για καταναλωτικά πρότυπα, αλλά έχουμε δημιουργήσει και την έννοια του ποιοτικού χρόνου. 

Πλήθος άρθρων για την ισορροπία της καριέρας με την οικογένεια. Ανώτατα στελέχη, επιχειρηματίες, καλλιτέχνες, τηλεοπτικά πρόσωπα, γυναίκες – πρότυπα, απαντούν ότι αν υπάρχει θέληση, η οικογένεια δεν εμποδίζει την καριέρα. 

Διάσημες μητέρες φωτογραφίζονται για τα περιοδικά. Χαμογελαστές και άψογες. 

Διάσημα μωρά ντυμένα με την τελευταία λέξη της μόδας, γίνονται σύμβολο αδιαμφισβήτητης επιτυχίας.

Και οι γυναίκες που αγωνίζονται με τον βασικό μισθό να τα βγάλουν πέρα στο 24ώρο ψάχνουν να βρουν παιδικό σταθμό που να κρατάει τα παιδιά μέχρι αργά το απόγευμα. Πολλές φορές πληρώνοντας τα ¾ του μισθού τους. Και μόλις τελειώσουν την εργάσιμη ημέρα τους παίρνουν τα παιδιά από τον σταθμό και επιστρέφουν σπίτι. 

Πού μπορεί να χωρέσει εδώ ο δημιουργικός χρόνος; 

Πότε να ηρεμήσει, πότε να σκεφτεί, πότε να παρατηρήσει το παιδί; Πώς να δουλέψει τα αισθήματα της;

Έρχεται η πολιτεία και "φροντίζει" για την μητρότητα συνταξιοδοτώντας τις γυναίκες πρόωρα. 

Δεν είναι παράλογο; Μόλις δηλαδή θα έχουν μεγαλώσει τα παιδιά μπορούν να σταματήσουν να εργάζονται. 

Οι δυνάμεις είναι συντονισμένες εναντίον της οικογένειας; 

Υπάρχει συνωμοσία; 

Το σχέδιο είναι, τα παιδιά να μεγαλώνουν σε ιδρύματα και οι γονείς να εργάζονται όλο το 24ώρο;

Το φυσιολογικό για την προστασία της μητρότητας και εν τέλει της κοινωνίας, δεν θα ήταν, να δίνεται άδεια με αποδοχές για 6 χρόνια από τη γέννηση κάθε παιδιού;

Αλλά δεν τολμούμε να το σκεφτούμε, γιατί είναι επαγγελματικά και οικονομικά παράλογο. Γιατί κανένας δεν θα προσλαμβάνει γυναίκες στη δουλειά. Πρέπει να κατανοήσουμε ότι η μητρότητα είναι υπόθεση της κοινωνίας και πρέπει να έχει τον σεβασμό μας. Το οικονομικό κόστος θα πληρωθεί στα προγράμματα απεξάρτησης, στην κοινωνική βία, στην χαμηλή παραγωγικότητα.

Δυστυχώς οι γυναίκες δεν εκπροσωπούνται πουθενά. 

Οι γυναίκες που είναι στην εξουσία, που έχουν εξουσία, δεν έχουν επαφή με την θηλυκή πλευρά του εαυτού τους. Φέρονται σαν άνδρες, δεν επιτρέπουν στα αισθήματα να τους ενοχλούν στον πόλεμο της εξουσίας και της δύναμης. 

Τα δυστυχισμένα παιδιά των λαμπερών γονιών είναι παράπλευρες απώλειες, στον πόλεμο των ανθρώπων για περισσότερη εξουσία.

Ο σκοπός της κοινωνίας θα έπρεπε να είναι να στηρίζει τις γυναίκες να γίνονται μητέρες και να βιώνουν το ρόλο τους καθημερινά και με τις καλύτερες συνθήκες.

Να τους επιτρέπει να μεγαλώνουν οι ίδιες τα παιδιά τους και όχι να τις ωθεί να παραιτούνται από την χαρά και τη δημιουργικότητα στο όνομα της ανεξαρτησίας.

Οι γυναίκες πρέπει να είναι σε θέση να βιώσουν την εγκυμοσύνη τους, τον τοκετό τους ήρεμα, χωρίς πίεση και άγχος.

Να αφιερώνουν χρόνο στον εαυτό τους ώστε να συγκροτούν την σκέψη τους, να επεξεργάζονται τα αισθήματά τους.

Να έχουν το χρόνο και την ηρεμία να παρατηρούν το παιδί τους και να του συμπαραστέκονται στην ανάπτυξη του.

Να έχουν το χρόνο να ενημερώνονται για τα ζητήματα που ενδιαφέρουν ουσιαστικούς τομείς της ζωής, να ανακαλύπτουν απαντήσεις και τελικά να επιλέγουν και να αποφασίζουν με κριτήριο την άποψη που έχουν σχηματίσει.

Η λύση της παραμονής των παιδιών ατελείωτες ώρες στους παιδικούς σταθμούς από πολύ μικρές ηλικίες, εκτός των επιπτώσεων στην διαμόρφωση της προσωπικότητας του παιδιού, είναι βέβαιο πως στερεί στους γονείς τη δυνατότητα να γνωρίσουν την ψυχή των παιδιών τους και να δημιουργήσουν μαζί τους συναισθηματικούς δεσμούς.

Η γονεϊκότητα είναι δικαίωμα απέναντι στον εαυτό μας και χρέος απέναντι στα παιδιά που φέρνουμε στον κόσμο. 

Η ανατροφή των παιδιών θα έπρεπε να αναγνωρίζεται ως η κορυφαία κοινωνική προσφορά, να υποστηρίζεται και να ανταμείβεται.

Οι μητέρες είναι η σημαντικότερη κοινωνική ομάδα και είναι αυτή που θέτει τις βάσεις για την πορεία των κοινωνιών. Είναι οι μητέρες και η σχέση τους με τους συντρόφους τους, που καλλιεργούν τις προσωπικότητες των παιδιών και των εφήβων. Είναι αυτές που διαμορφώνουν το μέλλον της κάθε γενιάς. Αν αυτό δεν είναι σημαντικό, τότε ποιο είναι;

Πηγή

το βρήκαμε στην αγαπημένη μας ideopigi

Το Χαμομηλάκι

Ανόητες ατάκες που ενοχλούν πολύ μία έγκυο

Η εγκυμοσύνη είναι μία όμορφη περίοδος για τη γυναίκα, αλλά και ιδιαίτερα ευαίσθητη, κυρίως λόγω των ορμονών, που κάνουν… πάρτι. 

Κι ενώ, λοιπόν, έχεις να αντιμετωπίσεις ορμόνες και αλλαγές πάνω στο σώμα σου (ειδικά όταν είσαι για πρώτη φορά έγκυος), έχεις να αντιμετωπίσεις και τα λογής σχόλια και ατάκες, που θα σου κάνουν γύρω από την εγκυμοσύνη σου. 

Και σε πολλές περιπτώσεις είναι τόσο αδιάκριτα, που εύκολα ανεβάζουν το αίμα της εγκύου στο κεφάλι. 

Αν έχεις υπάρξει έγκυος, σίγουρα έχεις ακούσει κάποια κουλαμάρα, ενώ, αν έχεις στο περιβάλλον σου μία μελλοντική μανούλα, διάβασε προσεκτικά παρακάτω τι ΔΕΝ πρέπει ΠΟΤΕ να της πεις!

😬  Σίγουρα δεν περιμένεις δίδυμα; (ήταν χαλασμένο το μηχάνημα των υπερήχων)

😬  Σα μπάλα έχεις γίνει (κακία)

😬  Μια ξαδέλφη μου δεν έχασε ποτέ τα κιλά της εγκυμοσύνης (κακία)

😬  Κάλλιο αργά παρά ποτέ (για γυναίκες που για δικούς τους λόγους άργησαν να μείνουν έγκυοι) (κακία)

😬  Χαρά στο κουράγιο σου να κάνεις παιδί στα 40 (κακία)

😬  Αν περιμένεις δίδυμα, ακούς την ερώτηση: Με εξωσωματική; (δεν θυμάμαι)

😬  Ξέχνα το έξω. Ξέχνα τον ύπνο. Ξέχνα την ηρεμία. Γενικά ξέχνα! (μάλιστα... θα σε φωνάζω να μου το κρατάς όλα τα βράδια, για να κάνω τη ζωή μου)

😬  Στην κουμπάρα της ξαδέρφης της κουνιάδας μου έτυχε… (και ακούς τη χειρότερη ιστορία που εννοείται θα σε πανικοβάλλει) (μα@@κία)

😬  Θα θηλάσεις; Θα έχεις γάλα; (κάτσε να ρίξω τα κουκιά)

😬  Εγώ είχα πολύ δύσκολη γέννα. Υπέφερα (καλά να πάθεις)

😬  Μπορεί να γεννήσεις στον 8ο μήνα. Μη σου πω και στον έβδομο. (!!) (έχει το χάρισμα+κακία)

😬  Άμα δε γεννήσεις φυσιολογικά, είναι σα να μην έχεις γεννήσει ποτέ (λες και είναι στο χέρι σου) (μα@@κία)

😬  Εμένα ο γυναικολόγος μου… (κι εμένα ο υδραυλικός μου...)

😬  Το είχατε σχεδιάσει; (λέμε, τελικά, να μην το πουλήσουμε)

😬  Μπράβοοο. Κάνουν παιδιά και στην κρίση; (!!)

😬  Θα κάνεις άλλο; (... αν είναι να κάνω, θα σου πάρω την άδεια)

😬  Κορίτσι; Ε, το επόμενο θα είναι αγόρι (κι αυτή έχει το χάρισμα)

😬  Θα κάνεις κόρη. Σου έχει πάρει όλη την ομορφιά (μα@@κία+κακία)

😬  Να χαϊδέψω την κοιλίτσα σου; (χάιδεψε τη δικιά σου)

😬  Πόσα κιλά έχεις πάρει; (όσα θέλω)

😬  Εσύ μαμά. Απίστευτο (μα@@κία+κακία)

😬  Ε, αφού θα γίνεις εσύ μάνα, όλες έχουμε ελπίδα (μα@@κία+κακία)

..............

τα γαλάζια σχόλια τα έκανε το χαμομηλάκι

Και ετοιμαστείτε να ακούσετε την καλύτερη απάντηση που έδωσε μάνα πέντε παιδιών σε κάποιον ηλίθιο που, όταν την είδε έγκυο στο έκτο, της είπε: 

- «Και άλλο;; Δεν πας καλά (!!) Μα πόσα θα κάνεις;»

- «Όσα θέλω. Τροχονόμο στο... κρεββάτι μου (κάπου αλλού του είπε, αλλά κωλυόμεθα) θα σε βάλω;»

mothersblog

Το Χαμομηλάκι

Η μητρότητα είναι δύσκολη, αλλά υπάρχει τελευταία φορά για τα πάντα...

Διαβάστε αυτό το όμορφο γράμμα όταν νιώθετε απόγνωση ή είστε εξαντλημένες. Η μητρότητα είναι δύσκολη, αλλά είναι και μια μοναδική εμπειρία γεμάτη πανέμορφες στιγμές.

Για τελευταία φορά

«Από τη πρώτη φορά που θα αγκαλιάσεις το μωρό σου, δε θα είσαι ποτέ ξανά το ίδιο άτομο.

Ίσως να λαχταράς για το άτομο που ήσουν παλιά.

Όταν είχες ελευθερία, χρόνο.

Και τίποτα συγκεκριμένο να ανησυχείς.

Θα γνωρίσεις τη κούραση, όπως ποτέ πρωτύτερα.

Και οι μέρες θα περνάνε σαν να είναι οι ίδιες, γεμάτες με τάισμα, αλλαγή πάνας και κλάμα.

Παράπονα και διαφωνίες.

Με ύπνο ή έλλειψη ύπνου.

Μπορεί να φαίνεται σαν ατέρμονος κύκλος.

Αλλά μην ξεχνάς…

Υπάρχει τελευταία φορά για τα πάντα.

Η μέρα που θα ταΐσεις το παιδί σου για τελευταία φορά.

Και θα είναι η τελευταία φορά που θα αγκαλιάσεις το παιδί σου ενώ κοιμάται.

Θα λούζεις τα μαλλιά του στη μπανιέρα.

Και από εκείνη τη μέρα, θα θέλει να κάνει μπάνιο μόνο του.

Θα σου κρατάει το χέρι ενώ περνάτε μαζί το δρόμο.

Και μετά δε θα σου το ξαναζητήσει.

Θα μπει στο υπνοδωμάτιο στη μέση της νύχτας για να κοιμηθεί μαζί σας. 
Και ξαφνικά θα είναι η τελευταία νύχτα που θα σας ξυπνήσει.

Θα σου χαρίσει ένα φιλί αποχαιρετισμού στο σχολείο και την επόμενη μέρα θα σου ζητήσει να μη τον συνοδέψεις πια.

Θα διαβάσεις μια τελευταία ιστορία, ενώ είναι στο κρεβάτι, και θα καθαρίσεις για τελευταία φορά το λερωμένο του πρόσωπο.

Θα τρέξει και πέσει στην αγκαλιά σου για τελευταία φορά.

Στην πραγματικότητα, ποτέ δεν ξέρεις πότε θα έρθει αυτή η τελευταία φορά.

Μέχρι που δεν υπάρχουν άλλες φορές.

Ακόμα και τότε, θα σου πάρει καιρό να το συνειδητοποιήσεις.

Γι’ αυτό όσο ζεις όλες αυτές τις στιγμές, θυμήσου ότι είναι μετρημένες και όταν τελικά σταματήσουν, θα έδινες τα πάντα για να τις ξαναζήσεις.»

viralman

Το Χαμομηλάκι

Φινλανδία: Το πακέτο μητρότητας για το νεογέννητο! - Finnish Baby Box Inspires around the World

Ελληνίδα γέννησε στη Φινλανδία και τη γέμισαν με δώρα!!

Το κουτί των μωρών και τα μωρά στο... κουτί!!

Θα μπορούσε η περίοδος κρίσης που διανύουμε να δημιουργήσει αφορμές για πιο ουσιαστικές συνθήκες διαβίωσης; Κι αν ναι, γιατί αυτό δεν έχει συμβεί τα τελευταία χρόνια; Την ώρα που τα επιδόματα μειώνονται ή καταργούνται και οι φόροι αυξάνονται, αρκετά είναι τα νέα ζευγάρια που διστάζουν να πάρουν την απόφαση να μεγαλώσουν την οικογένεια τους με την απόκτηση ενός παιδιού. Όλα αυτά στην Ελλάδα... γιατί στη Φινλανδία, τα τελευταία 78 χρόνια, το κράτος ενθαρρύνει και στέκεται δίπλα στους γονείς στην πιο σημαντική στιγμή της ζωής τους.

Why Finnish babies sleep in cardboard boxes

Το 1938 η Φινλανδία ήταν μία φτωχή χώρα με υψηλά ποσοστά βρεφικής θνησιμότητας, αφού πέθαιναν 65 στα 1000 μωρά. 

Τα στατιστικά όμως βελτιώθηκαν ραγδαία μέσα στις επόμενες δεκαετίες, χάρη στο πακέτο μητρότητας και την προγεννητική φροντίδα των γυναικών, όπως επίσης το εθνικό σύστημα υγειονομικής ασφάλισης και το κεντρικό δίκτυο νοσοκομείων που αναπτύχθηκαν τη δεκαετία του ’60. 

Συγκεκριμένα, το πακέτο φρόντιζε όχι μόνο για τις πρώτες ανάγκες του βρέφους, αλλά επίσης βοήθησε ώστε να οδηγηθούν οι εγκυμονούσες στα χέρια των γιατρών και των νοσοκόμων στο εκκολαπτόμενο κράτος πρόνοιας της Φινλανδίας, αφού η νομοθεσία όριζε ότι για να πάρουν τα χρήματα ή το κουτί μητρότητας, θα έπρεπε να επισκεφθούν ένα γιατρό ή μία δημοτική κλινική προγεννητικού ελέγχου πριν από τον τέταρτο μήνα της εγκυμοσύνης.

Το πακέτο μητρότητας περιέχει φορμάκια, έναν υπνόσακο, τα απαραίτητα για τις εξόδους του βρέφους, προϊόντα μπάνιου και πάνες, σεντόνια και ένα μικρό στρώμα. Μάλιστα, το κουτί με το στρώμα στον πάτο μεταμορφώνεται στο πρώτο κρεβάτι του μωρού. 

Κάθε χρόνο το σχέδιο και το περιεχόμενο του πακέτου αλλάζουν. 

Για παράδειγμα, παλαιότερα υπήρχαν μπιμπερό αλλά εδώ και χρόνια έχουν καταργηθεί με στόχο την ενίσχυση του μητρικού θηλασμού.

Τη δεκαετία του 1940 παρά τις ελλείψεις λόγω πολέμου, το πρόγραμμα συνεχίστηκε μιας και πολλοί Φινλανδοί έχασαν τα σπίτια τους από βομβαρδισμούς, ενώ το 1949 σταμάτησε να γίνεται έλεγχος εισοδήματος και το πακέτο ξεκίνησε πλέον να προσφέρεται σε όλες τις μητέρες, αρκεί να είχαν κάνει τον απαραίτητο προγεννητικό έλεγχο.

Το Δεκέμβριο του 2015 μια Ελληνίδα από την Κοζάνη, η Χρύσα Σκόδρα, γέννησε στη Φινλανδία, όπου ζει τα τελευταία 10 χρόνια. Όπως διαβάζουμε στο protothema.gr, δύο μήνες πριν γεννήσει, το κράτος μέσω του KΕLA - το Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων της Φινλανδίας - την επιβράβευσε με ένα κουτί γεμάτο δώρα για το νεογέννητο. 

Η Χρύσα δεν είναι μια ξεχωριστή περίπτωση, αλλά μια ακόμη μητέρα που ζει στη Φινλανδία και απολαμβάνει τις παροχές του κοινωνικού κράτους.
Δεν είναι όμως μόνο το πακέτο μητρότητας η μοναδική παροχή για τις νέες μητέρες, ανεξαρτήτως εθνικότητας, που γεννούν στη Φινλανδία. Μια σειρά από παροχές του κοινωνικού κράτους διευκολύνουν ακόμα περισσότερο την καθημερινότητά τους, καθώς τους προσφέρεται κάθε δυνατή βοήθεια για να μεγαλώσουν με ασφάλεια τα νεογνά τους: 

«Εδώ δεν υπάρχουν ιδιωτικά μαιευτήρια. Οι περισσότεροι εμπιστευόμαστε τα κρατικά νοσοκομεία. Οι καλύτεροι γιατροί δουλεύουν στα κρατικά. Όταν χρειάζεσαι ραντεβού με γιατρό ή συμβουλές σε θέματα υγείας, παίρνεις τηλέφωνο στο πλησιέστερο κέντρο υγείας και αν δεν απαντήσουν με την πρώτη, σε παίρνουν πίσω άμεσα χωρίς να περιμένεις να βγάλεις γραμμή».

«Όταν πήγα στο μαιευτήριο ζήτησα οικογενειακό δωμάτιο και ευτυχώς μόλις είχε αδειάσει ένα. Ήμουν με το μωρό και τον άντρα μου συνεχώς και τις πέντε μέρες όπου χρειάστηκε να νοσηλευτώ. Είχαμε το δικό μας δωμάτιο, γεύματα πέντε φορές τη μέρα και μαίες συνεχώς δίπλα μας, πολλές φορές μέρα και νύχτα με το πάτημα ενός κουμπιού. Το κόστος νοσηλείας είναι 38€ τη μέρα το άτομο. Αν έχεις οικογενειακό δωμάτιο με τον σύζυγο ή άλλο συγγενικό πρόσωπο, πληρώνεις 76€ τη μέρα».

Αξίζει να σημειωθεί ότι τα επιδόματα μητρότητας ξεκινούν 50 μέρες πριν τη γέννα και φτάνουν έως και τα τρία έτη. Τα επιδόματα δίνονται βάσει των εισφορών του κάθε φορολογούμενου. Ακόμα, κάθε πρωτότοκο μωρό που γεννιέται και χρίζεται Φιλανδός πολίτης παίρνει 95,75€ το μήνα μέχρι και τα 17 του.

infokids
Το Χαμομηλάκι

Πώς να ηρεμήσετε ένα νήπιο με άγχος αποχωρισμού: Οδηγίες για babysitters

Όσες babysitters έχετε βρεθεί στη θέση να φροντίσετε ένα νήπιο, συχνά θα έχετε γίνει μάρτυρες σκηνών που το παιδί δεν αφήνει τη μαμά να φύγει από το σπίτι, σφίγγεται στην αγκαλιά της και κλαίει γοερά προσπαθώντας να την πείσει να μείνει μαζί του. 

Το άγχος και οι ενοχές της μαμάς αγγίζουν κόκκινο αλλά και η αμηχανία σας δεν πάει πίσω καθώς νιώθετε ανήμπορη να κάνετε το παιδί να αισθανθεί ασφάλεια μαζί σας παρέχοντας και στη μαμά την ανακούφιση ότι το μωρό της θα είναι ήρεμο όσο αυτή λείπει από το σπίτι. 

Ψυχραιμία. Λέγεται… άγχος αποχωρισμού και είναι ένα απολύτως… κανονικό συναίσθημα!

Πρόκειται για μια φυσιολογική αντίδραση του μωρού που ξεκινά λίγο πριν τον πρώτο του χρόνο, εξελίσσεται καθώς μεγαλώνει και περνάει από διαφορετικά στάδια μέχρι να δώσει τη θέση της σε συναισθήματα ασφάλειας και στη γνώση ότι η μαμά δεν το εγκαταλείπει, θα ξαναγυρίσει στο σπίτι και ότι όσο λείπει μπορεί να περάσει καλά με τη φροντίδα και τα παιχνίδια κάποιου άλλου ανθρώπου που η μαμά εμπιστεύεται.

Τι μπορεί να κάνει όμως μια babysitter για να μην λυγίσει υπό το βάρος αυτών των έντονων συναισθημάτων και να μπορέσει να προσφέρει… παρηγοριά στο παιδί αλλά και δημιουργικές διεξόδους που θα το διασκεδάσουν;

Περάστε από πριν χρόνο μαζί
Ο ξαφνικός αποχωρισμός ενός παιδιού από τους γονείς του και η φροντίδα του από έναν άνθρωπο που συναντά για πρώτη φορά είναι λογικό να δημιουργήσει άγχος στο παιδί. 

Αν δεν σας το έχει προτείνει ο ίδιος ο γονιός συζητήστε μαζί του το ενδεχόμενο να βρεθείτε αρκετές φορές πριν με το παιδί στον ίδιο χώρο και να συνδεθείτε μαζί του ενώ ο γονιός θα απομακρύνεται διακριτικά σε ένα άλλο δωμάτιο. 

Με αυτόν τον τρόπο, η μετάβαση από τη μία φάση στην άλλη γίνεται πιο ομαλά και το παιδί δεν θα νιώσει ότι «εγκαταλείπεται» όταν μένει μαζί του μια babysitter που έχει ήδη δεθεί μαζί του και χαίρει της εκτίμησης και της εμπιστοσύνης της μαμάς. 

Γνωριστείτε, εξοικειωθείτε, γελάστε και παίξτε μαζί, βγάλτε από πάνω σας την ταμπέλα του «άγνωστου» και του «ξένου» ώστε να είστε το… plan b που θα περιμένει με χαρά, όταν λείπει η μαμά του.

Δεν έχει να κάνει με εσάς
Μην πέσετε στην παγίδα και το πάρετε προσωπικά. Τα αρνητικά συναισθήματα που κατακλύζουν το παιδί και που στρέφονται εναντίον σας δεν έχουν να κάνουν με τη δική σας σχέση αλλά με τη δική του απογοήτευση απέναντι στους γονείς του που νιώθει ότι το εγκαταλείπουν. 

Είναι ο τρόπος του να διεκδικήσει, να θυμώσει, να αντιδράσει σε μια κατάσταση που το βγάζει από την comfort zone του. 

Αν λυγίσετε συναισθηματικά και καμφθείτε από αυτήν την αντίδραση, το πιο πιθανό είναι να θολώσει η αυτοπεποίθησή σας και η ευθυκρισία σας και να μην μπορείτε να φερθείτε με ψυχραιμία. Και είναι ακριβώς αυτή η δεξιότητα που χρειάζεται εκείνη τη στιγμή.

Είστε μαζί σε αυτό
Είστε μια ομάδα εσείς οι δύο. 

Δείξτε του ότι σέβεστε τα συναισθήματά του και ότι δεν είστε αντίπαλοι. 

Χαμηλώστε στο ύψος του ή καθίστε στο χαλί μαζί του για να μην δείχνετε ότι μιλάτε από θέση ισχύος, εξασκείστε όλη την ενσυναίσθησή σας και δείξτε ότι ακούτε τα παράπονά του και δέχεστε την απογοήτευσή του. 

Μην αναφερθείτε από μόνη σας στους γονείς του αλλά απαντήστε του όταν αναφέρει εκείνο τις λέξεις «μαμά» και «μπαμπάς» ή δείχνει προς την πόρτα. 

Με το να κάνετε ότι δεν το καταλαβαίνετε, το παιδί εισπράττει άρνηση από εσάς κι αισθάνεται μόνο του. Αρκεί να πείτε: «Σου λείπει η μαμά; Καταλαβαίνω… Θέλεις να παίξουμε κάτι για να την περιμένουμε μέχρι να γυρίσει;» Χτίστε αυτή τη σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ σας για να μπορέσετε στη συνέχεια να εκτονώσετε τα αρνητικά συναισθήματά του και να τα κατευθύνετε σε πιο δημιουργικές διεξόδους με παιχνίδια και δραστηριότητες.

Αποσπάστε την προσοχή του αλλά μην το κοροϊδέψετε
Την ώρα της αποχώρησης του γονέα -και πάντα σε συνεννόηση μαζί του- καλό είναι να αποφύγετε να «κοροϊδέψετε» το παιδί έχοντας αποσπάσει την προσοχή του με μια δραστηριότητα ώστε να μην αντιληφθεί ότι η μαμά του έχει φύγει. 

Όταν το καταλάβει και την αναζητήσει, θα είναι πολύ δύσκολο να το ηρεμήσετε αφού ούτε λογικά επιχειρήματα θα μπορείτε να του προσφέρετε αλλά ούτε και θα μπορεί να σας εμπιστευτεί καθώς θα νιώθει ότι όλα έγιναν πίσω από την πλάτη του. 

Το πιο πιθανό είναι να αισθανθεί διπλό άγχος και μεγαλύτερη μοναξιά. Όσο «επώδυνος» και να είναι ένας αποχωρισμός με τη μαμά, είναι πάντα προτιμότερος να γίνεται παρουσία του παιδιού καθώς αυτό την ίδια στιγμή ανακουφίζει το παιδί γιατί ξέρει ότι η μαμά του θα ξαναγυρίσει.

Μην παρεκκλίνετε από το πρόγραμμα
Πιο πολύ από ποτέ, το παιδί που νιώθει ταραγμένο κι αναστατωμένο από τον αποχωρισμό του με τη μαμά, έχει ανάγκη από το καθημερινό του πρόγραμμα. Την οικειότητα των καθημερινών του συνηθειών που του παρέχουν ένα πλαίσιο ασφάλειας και οικογενειακής θαλπωρής. 

Είναι εύκολο να παρασυρθείτε και να θέλετε να του κάνετε τα χατίρια, βλέποντας π.χ τηλεόραση για να ηρεμήσει ή παίζοντας περισσότερο με τα παιχνίδια, παραλείποντας τον μεσημεριανό ύπνο. Όμως έτσι θα αυξηθεί η υπερέντασή του αλλά κι εσάς θα σας συνδυάσει με την ευκαιρία να ανατραπεί η καθημερινή του ρουτίνα με αποτέλεσμα να δυσκολευτείτε στη συνέχεια να ακολουθείτε το πρόγραμμά του. 

Αν έχει ανάγκη για περισσότερο παιχνίδι, εξηγήστε του με ήρεμο τόνο και σταθερότητα στη φωνή ότι θα παίξετε όσο θέλει αμέσως μετά τον ύπνο του.
Nannuka

Το Χαμομηλάκι

Τα μυστικά που γνωρίζουν οι ψυχικά υγιείς μαμάδες!

Η μητρότητα είναι υπέροχη, αλλά πολλές φορές είναι και πολύ «σκληρή». Όλες ξέρουμε ότι από εκείνη την πρώτη μαγική στιγμή που γινόμαστε μαμάδες, η ξενοιασιά μας έχει φύγει πολύ μακριά. Εκείνες λοιπόν τις στιγμές που νιώθετε να τρελαίνεστε και το μυαλό σας να «φεύγει» μακριά, θυμηθείτε αυτά τα 10 απλά πράγματα!

1. Γελάστε. Πολύ και συχνά!

Ε, ναι, ειδικά τους πρώτους μήνες που η μητρότητα είναι ακόμη πιο δύσκολη, εσείς φροντίστε να μη χάσετε το χιούμορ σας.

2. Γελάστε στα παιδιά σας

Έχετε παρατηρήσει πόσο αστεία είναι τα παιδιά μας μερικές φορές; Οι γκριμάτσες τους, οι αντιδράσεις τους…. Γελάστε με αυτά. Και κυρίως γελάστε μαζί τους!

3. Συγχωρήστε το εαυτό σας

Θα ξέρετε βέβαια ότι ο τέλειος γονιός απλώς δεν υπάρχει. Θα κάνετε λάθη. Πολλά και συχνά! Δεν πειράζει. Άλλωστε ούτε η πρώτη είστε ούτε η τελευταία!

4. Συγχωρήστε τα παιδιά σας

Όπως και οι μεγάλοι έτσι και τα παιδιά κάνουν λάθη. Είναι  κι αυτό μέρος της ζωής. Για τα παιδιά ζωή σημαίνει: «δοκιμάζω νέα πράγματα» και «δοκιμάζω τα όρια μου και τις αντοχές μου». Θα σπάσει πολλά ποτήρια, θα λερώσει πολλά ρούχα, θα κάνει δεκάδες ζημιές. Πείτε δεν πειράζει και συνεχίστε!

5. Το Google δεν είναι γιατρός

Γι’ αυτό σταματήστε να google-άρετε οποιοδήποτε σύμπτωμα του παιδιού σας. Αν το παιδί ανεβάσει πυρετό, φωνάξτε το γιατρό!

6. Το ένστικτό σας είναι πάντα σωστό

Γ’ αυτό πάντα να το ακούτε! Ο σωστός τρόπος είναι αυτός που λειτουργεί για την οικογένειά σας. Γι’ αυτό μην αφήσετε κανένα εγχειρίδιο «μητρότητας» και κανένα άλλο μπαμπά ή μαμά να σας πει τι είναι σωστό και τι λάθος. Εσείς γνωρίζετε τα παιδιά σας καλύτερα από τον καθένα!

7. Απορρίψτε τους αρνητικούς ανθρώπους

Και όταν λέμε «αρνητικούς», εννοούμε όλες εκείνες τις «τοξικές» μαμάδες που ξέρουν τα πάντα, τις πεθερές που επιμένουν ότι εκείνες ξέρουν καλύτερα, εκείνους που σας κοιτούν υποτιμητικά στο εστιατόρια επειδή το παιδί σας έκλαψε…και όλους αυτούς που προσπαθούν να σας πείσουν ότι τα κάνετε όλα…λάθος!

8. Πείτε σ 'αγαπώ και αγκαλιάστε καθημερινά τα παιδιά σας

Ποιος δεν θέλει μια καθημερινή ένδειξη αγάπη, μια απόδειξη ότι είναι αποδεκτός; Ειδικά τα παιδιά το θέλουν και το χρειάζονται περισσότερο. Γ’ αυτό απλώς δώστε τους το!

9. Τα πιάτα μπορούν να περιμένουν

Και τα πλυντήρια και το άπλωμα και το σίδερο. Μην κρύβεστε πίσω από τις δουλειές θυσιάζοντας πολύτιμο χρόνο για την οικογένεια και τα παιδιά σας! Αν τους έχετε υποσχεθεί βόλτα μην την αναβάλετε για να πλύνετε τα πιάτα! Τα πιάτα θα είναι πάντα εκεί.

10. Αγαπάτε τα παιδιά σας κάθε δευτερόλεπτο και σε κάθε στάδιο...

...γιατί αυτά είναι τα πιο όμορφα χρόνια της ζωής σας Ναι, και τα παιδιά θα μεγαλώσουν, θα φύγουν και τότε θα προσπαθείτε να θυμηθείτε όλες αυτές τις υπέροχες στιγμές του μεγαλώματος τους!  

Από: Ελένη Χαδιαράκου

imommy.gr