Turquoise necklace | Το Τυρκουάζ κολιέ

Girl: Please show me the turquoise necklace. It’s for my sister. Please wrap it for a gift. 

Shopkeeper: And do you have the money? 

Girl: Is this enough? I want to give this necklace to my older sister. Since Mother died, she has taken care of me and my siblings. This is why I want to give her something pretty…so she will smile. This is all I have. 

Shopkeeper: Here. Carry it carefully. 

Older Sister: Good afternoon. Is this necklace from your store? 

Shopkeeper nods affirmatively. 

Older Sister: How much does is cost? 

Shopkeeper: Whatever sale happens in this store is a secret between the client and I. 

Older Sister: Yes, but my sister had only a few coins and this turquoise is real, we cannot afford this. 

Shopkeeper: Well, she paid her highest price, it did not matter to her to give all she had. She only wanted you to smile.

Νεανική Παραβατικότητα: Με Το Βλέμμα Στους Γονείς...

Καθημερινά γινόμαστε γνώστες δυσάρεστων ειδήσεων που αφορούν σε αξιόποινες πράξεις ανηλίκων ή και νεαρών ενηλίκων. 

Κάποιες από αυτές, οι πιο ακραίες, είθισται να γίνονται πρωτοσέλιδα και να κάνουν το γύρο του διαδικτύου. 

Στο άκουσμα τέτοιων ειδήσεων ο νους των περισσότερων από εμάς, ας μην κρυβόμαστε, θα τρέξει με ταχύτητα φωτός και θα αγκυροβολήσει στους γονείς αυτών των παιδιών. 

Γιατί πίσω από τα γνήσια και βαθιά αισθήματα συμπόνιας και συμπαράστασης για το δράμα τους, ενυπάρχει, άλλοτε συγκεκαλυμμένη και υπαινισσόμενη και άλλοτε ευθεία και ξεκάθαρη, η πεποίθηση περί γονικής ανεπάρκειας και συν-ευθύνης. 

Εκφράσεις του τύπου καλά τόσον καιρό δεν είχαν καταλάβει τίποτα, να κάτσουν και αυτοί στο εδώλιο, τι σόι γονείς είναι αυτοί … κτλ. ηχούν αναμενόμενες και οικείες.

Ακούγοντας λοιπόν τέτοιες ειδήσεις και ο δικός μου νους τρέχει, δεν αποτελώ εξαίρεση, στους γονείς αυτών των παιδιών με επίσης ανάμικτα συναισθήματα και σκέψεις. 

Και όταν η λογική και η ψυχραιμία επικρατήσει δε σας κρύβω ότι η συμπόνια και η συμπάθεια κερδίζει έδαφος απέναντι στην αμφισβήτηση και το θυμό. 

Γιατί το τραύμα αυτών των ανθρώπων, το πλήγμα που υφίστανται είναι ανείπωτο και βαθύ. 

Σε μια κοινωνία όπου οι άνθρωποι ολοκληρώνονται μόνο όταν γίνουν γονείς, όπου στα παιδιά συμπυκνώνεται το νόημα της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης, όπου ο ερχομός των παιδιών προβάλλεται από τους γονείς ως μια θαυμαστή ευκαιρία να διορθώσουν και να εξωραΐσουν όλα τα άσχημα της δικής τους ζωής, μια τέτοια εξέλιξη συνιστά μέγιστο πλήγμα όχι μόνο στη γονική τους ταυτότητα αλλά και στην ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη τους. 

.....

Έχεις καλό παιδί είσαι πετυχημένος και άξιος, έχεις κακό παιδί είσαι αποτυχημένος και ανίκανος, γονιός και άνθρωπος μαζί. 

Ταπείνωση, απαξίωση, στιγματισμός, κοινωνική απομόνωση, ματαίωση είναι μερικές από τις ψυχολογικές και κοινωνικές συνέπειες που υφίστανται οι γονείς όταν η παραβατική συμπεριφορά ενός παιδιού παίρνει σάρκα και οστά μέσα στο ποινικό σύστημα. 

Τι θα μπορούσαμε όμως να πούμε σ αυτούς αλλά και σε όλους εκείνους τους γονείς που νιώθουν ότι έχασαν τον έλεγχο απέναντι στα παιδιά τους, βιώνουν το αίσθημα της αποτυχίας και φορτώνονται με το βάρος της αποκλειστικής ευθύνης για την εξέλιξη των πραγμάτων;

Κατ’ αρχήν ας ξεκινήσουμε με μια αναγκαία παραδοχή: 

Κανένας γονιός δε θέλει να μεγαλώνει δολοφόνους, κλέπτες και εμπόρους ναρκωτικών. 

Όλοι θέλουμε το καλύτερο για τα παιδιά μας και οι καλές μας προθέσεις δεν πρέπει ποτέ και από κανέναν να τίθενται υπό αμφισβήτηση. 

Τι συμβαίνει όμως και οι καλές προθέσεις κάποιες φορές δεν είναι από μόνες τους αρκετές;

Πολλοί γονείς στην προσπάθεια τους να διορθώσουν λανθασμένες τακτικές διαπαιδαγώγησης από τους δικούς τους γονείς, από οίστρο και επιθυμία να γίνουν καλύτεροι γονείς από τους γονείς τους, επιλέγουν εκ διαμέτρου αντίθετες παιδαγωγικές πρακτικές από αυτές με τις οποίες εκείνοι μεγάλωσαν. 

Έτσι, αν οι δικοί τους γονείς ήταν υπερβολικά αυστηροί γίνονται υπερβολικά χαλαροί με τα παιδιά τους, τα μεγαλώνουν χωρίς όρια και δεν τα χαλούν χατίρι, και αν, αντίθετα, οι γονείς τους ήταν υπερβολικά χαλαροί τότε γίνονται αρκετά αυστηροί με τα παιδιά τους. 

Και στις δύο όμως περιπτώσεις, αυξημένης αυστηρότητας ή υψηλής χαλαρότητας, έχει χαθεί το μέτρο ανάμεσα στην πειθαρχία και την αυτονομία, το σεβασμό και τον έλεγχο. 

Παρόλα αυτά ποιος μπορεί να ψέξει το κίνητρο αυτού του γονέα που δεν είναι άλλο από το να γίνει καλύτερος από τον δικό του γονιό; 

Η γέννηση ενός παιδιού τις περισσότερες φορές είναι το επιστέγασμα της συνειδητής επιλογής και επιθυμίας δύο ανθρώπων να συνοδοιπορήσουν στη ζωή, ο καρπός του έρωτα δύο ενήλικων που ήταν πάνω από όλα σύντροφοι πριν γίνουν γονείς. 

Τι συμβαίνει, όμως, και τα ζευγάρια αποκτώντας τη γονική ταυτότητα ξεχνούν τη συντροφική σαν η μητρότητα ή η πατρότητα να μοιάζει τελικά ο αυτοσκοπός τους;

Μύθοι και αξίες για τον καλό γονιό ξεπηδούν από την πρώτη στιγμή που το παιδί έρχεται στον κόσμο: οι ανάγκες του παιδιού πάνω από όλα, αυτά που ξέρατε να τα ξεχάσετε, προτεραιότητα έχει τώρα το παιδί. 

Το ζευγάρι απομονώνεται στο γονικό του ρόλο, παραμελώντας τις ατομικές και συντροφικές τους ανάγκες, έχοντας την πεποίθηση ότι έτσι, δυστυχισμένοι, θα μεγαλώσουν ευτυχισμένα παιδιά. 

Η έλλειψη όμως συντροφικότητας μακροπρόθεσμα επιφέρει ψυχολογικές συνέπειες στα παιδιά καθώς τα στερεί από το πρότυπο μιας υγιούς συναισθηματικής σχέσης και τα ωθεί συχνά σε συνασπισμούς ή συμμαχίες με τον έναν από τους δύο γονείς, συνήθως τον πιο ευάλωτο. 

Και πάλι όμως ποιος μπορεί να ψέξει το γονιό εκείνο που αφοσιώνεται στα παιδιά του χάνοντας τον ίδιο τον εαυτό του, που παραμελεί και βάζει σε χαμηλή προτεραιότητα τις ατομικές του ανάγκες;

Η γονική ιδιότητα, συγχωρέστε με αν κάνω λάθος, περιγράφεται διαχρονικά περισσότερο ως τέχνη παρά ως επάγγελμα. Το να είσαι καλός γονιός δε διδάσκεται, δε μαθαίνεται, απαιτεί μόνο, προϋποθέτει αγάπη στα παιδιά, φαντασία, δημιουργικότητα και έμπνευση. 

Μαζί με το επάγγελμα του πολιτικού είναι, ίσως, τα μοναδικά επαγγέλματα στα οποία δεν απαιτείται καμία πείρα, εκπαίδευση και κατάρτιση. 

Αν υποθέσουμε ότι έστω το ταλέντο είναι αρκετό για να πετύχεις και αυτό το ταλέντο κληροδοτείται από γενιά σε γενιά, ποιος μπορεί να ψέξει τους γονείς εκείνους που είναι λιγότερο ταλαντούχοι στο ρόλο τους επειδή απλά δεν είχαν την τύχη να είναι απόγονοι εξαιρετικά ταλαντούχων στην παιδαγωγική προγόνων; 

Υπάρχουν άνθρωποι εξαιρετικά καλλίφωνοι, γεννημένοι για να τραγουδούν και να μαγεύουν με τη φωνή τους όσους έχουν την τύχη να τους ακούνε, οι οποίοι συχνά είναι και αυτοδίδακτοι. 

Για όλους όμως εμάς, τους κοινούς θνητούς, που δεν είχαμε την τύχη να κληρονομήσουμε ένα τέτοιο ταλέντο για ένα πράγμα είμαι βέβαιη: Αν θέλουμε να τραγουδάμε τουλάχιστον χωρίς να φαλτσάρουμε πρέπει να μελετήσουμε και να εξασκηθούμε. 

Κι ενώ η συστηματική μελέτη και η εξάσκηση γενικά θεωρείται αναγκαία και επιβεβλημένη, ενισχύει τη θέση μας και πολλαπλασιάζει τις προοπτικές μας, σε όποιον τομέα κι αν καταπιαστούμε, η μελέτη και η εξάσκηση στον πιο απαιτητικό και κρίσιμο ρόλο μας, αυτόν του γονιού θεωρείται ακόμα ήσσονος σημασίας, ίσως και ένδειξη αδυναμίας. 

Ποιος μπορεί, λοιπόν, να ψέξει τους γονείς εκείνους που μολονότι επιθυμούν εν τέλει διστάζουν να δουλέψουν τον γονεϊκό τους ρόλο καθώς η συμμετοχή σε εκπαιδευτικές ομάδες όπως οι Σχολές Γονέων ή η επίσκεψη σε ειδικό ψυχικής υγείας συμπαρασύρει στίγμα, ελάττωμα και αποτυχία;

Tα ποινικά, λοιπόν, δικαστήρια, δικάζουν τους νεαρούς παραβάτες και τα λαϊκά, αυτά που στήνονται μέσα στα σπίτια, στις γειτονιές και σε χώρους εργασίας τους γονείς. 

Αυτά τα τελευταία επιδικάζουν, μάλιστα, και τις πιο αυστηρές ποινές αγνοώντας όμως ότι καταδικάζοντας τους γονείς καταδικάζουν και την ίδια την κοινωνία, τον καθένα από εμάς, που σιωπηρά συναινεί καθώς αναπνέει στην ίδια περιρρέουσα ατμόσφαιρα και, θέμα συγκυρίας και συγχρονισμού, μπορεί να βρεθεί στην ίδια θέση. 

*** 

Κουτσογιαννίδου Σοφία

Ψυχοθεραπεύτρια- Οικογενειακή θεραπεύτρια- Ms Κοινωνικη Λειτουργός

___________

Πηγή

το βρήκαμε στην αγαπημένη μας ideopigi

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Εμπορία ανθρώπων, ένα έγκλημα που μένει ατιμώρητο

ΟΗΕ: Τα Ηνωμένα Έθνη διαπιστώνουν σε πρόσφατη έκθεσή τους ότι τις περισσότερες φορές η εμπορία και εκμετάλλευση ανθρώπων κάθε ηλικίας και φύλου μένει ακόμα ατιμώρητη σε παγκόσμιο επίπεδο. Το σοκαριστικό αυτό συμπέρασμα είδε σήμερα το φως της δημοσιότητας και τονίζει πως παρά την πρόσφατη τάση αύξησης των καταδικαστικών αποφάσεων σε σχετικές υποθέσεις, «ο συνολικός αριθμός» των αποφάσεων αυτής της φύσης παραμένει πολύ μικρός σε περιοχές όπως η Αφρική και η Μέση Ανατολή.

«Οι διακινητές πρακτικά σπανίως κινδυνεύουν να προσαχθούν ενώπιον της δικαιοσύνης», αναφέρει στην έκθεση το Γραφείο των Ηνωμένων Εθνών για τον Έλεγχο των Ναρκωτικών και την Πρόληψη του Εγκλήματος (Office des Nations Unies contre la drogue et la crime, ONUDC), το οποίο εδρεύει στη Βιέννη. Ο ΟΗΕ κάνει έκκληση στη διεθνή κοινότητα να ενεργοποιήσει και να ενισχύσει οποιαδήποτε προσπάθεια στο πλαίσιο διεθνών εργασιών για την εξάρθρωση τέτοιων εγκληματικών δικτύων, τα οποία απλώνουν τα πλοκάμια τους σε όλο τον κόσμο.

Η έκθεση, η οποία βασίζεται σε δεδομένα που συλλέχθηκαν μέχρι το 2016, προσθέτει πως τα τελευταία τριάντα χρόνια υπήρξαν πολλά κράτη τα οποία βρίσκονταν σε εμπόλεμη ζώνη. Οι ένοπλες συρράξεις μεγεθύνουν τον κίνδυνο ανάδυσης τέτοιων δικτύων εμπορίας και εκμετάλλευσης ανθρώπων, επειδή σε τέτοιες συνθήκες συνήθως οι κρατικοί θεσμοί καταρρέουν, οι εξαναγκαστικές προσφυγικές μετακινήσεις πληθυσμών είναι συχνές, οικογένειες διαλύονται και μέσα σε αυτό το χάος επικρατεί απόλυτη οικονομική επισφάλεια, όπως σχολιάζει το ONUDC.
Φυσικά, το μεγαλύτερο ποσοστό θυμάτων είναι κορίτσια και γυναίκες, καθώς η εμπορία ανθρώπων με σκοπό τη σεξουαλική εκμετάλλευση είναι η κυρίαρχη μορφή του μορφή του φαινομένου (59% των θυμάτων το 2016). Το γνωστότερο πρόσφατο φαινόμενο είναι η περίπτωση χιλιάδων κοριτσιών και γυναικών της μειονότητας Γεζίντι, οι οποίες υποδουλώθηκαν, βασανίστηκαν και πουλήθηκαν από τους τζιχαντιστές της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ.
Η δεύτερη πιο διαδεδομένη μορφή εμπορίας είναι η καταναγκαστική εργασία και αφορά στο ένα τρίτο των θυμάτων. Το φαινόμενο αυτό επικρατεί κυρίως στην υποσαχάρια Αφρική και στη Μέση Ανατολή. Εκτός από αυτή, εκατό κρούσματα που συνδέονται με τη διακίνηση ανθρωπίνων οργάνων καταγράφηκαν κατά την περίοδο 2014-2017. Οι διακινητές εκμεταλλεύονται τους καταυλισμούς προσφύγων για να προσελκύσουν τα θύματά τους δίνοντάς τους «ψευδείς υποσχέσεις για χρήματα ή/και μεταφορά σε ασφαλέστερους τόπους», εξηγεί η υπηρεσία του ΟΗΕ.
Μια άλλη μορφή εκμετάλλευσης ανθρώπων είναι οι εξαναγκαστικοί γάμοι με θύματα γυναίκες σε μικρές ηλικίες, κάτι που συμβαίνει κυρίως στη Νοτιοανατολική Ασία. Σύμφωνα με το ONUDC, το 70% των θυμάτων σε διεθνές επίπεδο είναι γυναίκες και το 23% του συνόλου των θυμάτων είναι ανήλικες.
Το ONUDC δεν δίνει ακριβές αριθμό των θυμάτων της εμπορίας ανθρώπων σε παγκόσμιο επίπεδο. Ο αριθμός των κρουσμάτων που ταυτοποιήθηκαν ανερχόταν σε 25.000 το 2016, δηλαδή καταγραφόταν μια αύξηση 10.000 ανθρώπων και πλέον από το 2011, με τις μεγαλύτερες αυξήσεις να σημειώνονται στην αμερικανική ήπειρο και την Ασία.

Εναλλακτική Δράση
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα παιδιά που «αγνοούσαν» τον Ρέμπραντ - Στην εποχή των social media δεν είναι όλα όπως φαίνονται

... αυτό είναι ένα από τα χαρακτηριστικά της εποχής των social media. Ο καθένας να διαλέγει την πραγματικότητα που τον βολεύει.

************

Μια διδακτική παρεξήγηση για την εποχή των social media, όπου αλήθεια θεωρείται συνήθως αυτό που φαίνεται και όχι αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα.

Πρόκειται για μια εικόνα με πολλά επίπεδα: παιδιά του σχολείου προσηλωμένα στα κινητά τους ενώ βρίσκονται μπροστά στο αριστούργημα του Ρέμπραντ «Νυχτερινή Περίπολος».

Είναι όμως στην πραγματικότητα αυτό που φαίνεται;
Η εικόνα έχει γίνει viral στο Διαδίκτυο.
Και λογικά.
Όχι μόνο γιατί ο συμβολισμός της εκ πρώτης όψεως είναι προφανής. Αλλά και γιατί προσφέρεται για άμεσο σχολιασμό και απαξιώσεις: Η νέα γενιά αδιαφορεί για τα υψηλά επιτεύγματα και στρέφεται στο εφήμερο και το εύκολο.

Πράγματι, από την πρώτη στιγμή που η φωτογραφία του Gijsbert van der Wal από το Μουσείο του Αμστερνταμ είδε το φως της δημοσιότητας αντιμετωπίστηκε σαν ένας ξεκάθαρος συμβολισμός των σύγχρονων μεταμοντέρνων κοινωνιών την εποχή των smartphones, του Διαδικτύου και των social media που διασπούν την προσοχή μας.
Και μια ακόμα διαδικτυακή δίκη, ξεκίνησε με το twitter να πρωτοστατεί
«Δεν υπάρχει λόγος να αναρωτιόμαστε γιατί αυτή η φωτογραφία έγινε viral. Η τέλεια απεικόνιση της εποχής μας», γράφει κάποιος Κρίς Γκίνες, εκπρόσωπος της Υπηρεσίας Αρωγής και Έργων του ΟΗΕ για τους Παλαιστίνιους μαζεύοντας 308 likes και 443 retweets.

Ο Μπράιαν Ριες, που εργάζεται στα social media του CNN πρόλαβε κι έφτιαξε μια εικόνα παρωδίας βάζοντας τα παιδιά στον πίνακα και την περίπολο έξω.

Ο «πού πάμε βρε… πού πάμε» ή αλλιώς ο ηθικολόγος του twitter που στο προφίλ του δηλώνει εναντίον της πολιτικής ορθότητας, υπερασπιστής της παράδοσης, έτοιμος να υπερασπιστεί τον δυτικό πολιτισμό και εναντίον της παγκοσμιοποίησης έχει βρει και το δίδαγμα:

«Υπέροχη εκδοχή! Η διασπασμένη κοινωνία. Δεν χρειάζεται να αναρωτιόμαστε γιατί είμαστε σε αυτή την κατάσταση σήμερα. Διδάξτε τα παιδιά μας!»

«Πιστεύει κανείς ότι γκουγκλάρουν τον Ρέμπραντ; Όχι, ούτε εγώ» γράφει κάποιος Γκέιλ Β. ακολουθώντας την κλασσική προσέγγιση όπου κάποιος βασίζεται σε αυτό που πιστεύει και όχι σε αυτά που ξέρει.

Τι συνέβαινε λοιπόν στην πραγματικότητα; Ήταν όντως όπως πίστευε ο Γκέιλ Β. ή συνέβαινε κάτι άλλο;
Κάποιοι χρήστες άρχισαν να αναρωτιούνται αν τα παιδιά δεν είναι προσηλωμένα στο facebook αλλά απλώς ψάχνουν τον πίνακα στα κινητά τους.
«Μαθητές ψάχνουν στοιχεία για μια σχολική εργασία με τα κινητά τους;» αναρωτιέται κάποιος (με μόνο 11 likes πάντως).

«Μου αρέσει να φαντάζομαι ότι κάνουν έρευνα για τον πίνακα» γράφει κάποιος άλλος, δείχνοντας μια άλλη σχολή προσέγγισης της πραγματικότητας από τους χρήστες των social media που συνοψίζονται στη φράση «μου αρέσει να φαντάζομαι…».

«Προφανές ότι πρόκειται για σχολική επίσκεψη – και φαίνεται ότι οι μαθητές δουλεύουν στα σοβαρά ψάχνοντας στοιχεία. Ναι;»

γράφει κάποιος άλλος οπαδός των φαινομένων.

Τέλος κάποιος προχωράει σε ακόμα πιο ριζοσπαστικές θέσεις, αμφισβητώντας το σύνολο των έργων της Αναγέννησης.
«Δεν σας βάζει σε σκέψεις ότι μάλλον θα έπρεπε να αναρωτηθούμε κατά πόσο ενδιαφέρουν πια αυτοί οι παλιοί καφετί πίνακες;» αναρωτιέται.
Γιατί; Μα γιατί μπορεί!
Έτσι είναι τα social media.

Τελικά τι είχε συμβεί στ’ αλήθεια; Όπως αποδείχθηκε τα παιδιά ήταν προσηλωμένα στα κινητά τους γιατί όντως έψαχναν στοιχεία για μια εργασία. Το επιβεβαίωσε η δασκάλα που τους συνόδευε εκείνη τη μέρα. Την οποία κανείς δεν είχε σκεφτεί να ρωτήσει ή να βρει.

Γιατί πράγματι στην εποχή των social media το να «πιστεύεις» αυτό που σε βολεύει είναι πιο εύκολο και γρήγορο από το να «γνωρίζεις». «Πραγματικά» απαντάει κάποιος σε εκείνον που αναρωτιόταν μήπως πρόκειται για σχολική εργασία. «Μου το επιβεβαίωσε η δασκάλα τους. Όπως και να ‘χει, πρόκειται για μια ομιλητική φωτογραφία»
Στη συνέχεια πήρε τον λόγο ο φωτογράφος Gijsbert van der Wall:

«Μια μικρή ομάδα μαθητών καθόταν στα παγκάκια μπροστά από την ‘Περίπολο’. Όλοι τους κοιτούσαν είτε τα κινητά τους είτε των διπλανών τους. Μου φάνηκε παράξενο και τράβηξα μια φωτογραφία».

Όταν το ίδιο απόγευμα ανέβασε την φωτογραφία στο facebook προς μεγάλη του έκπληξη την είδε να φτάνει τα 9.500 shares μέσα σε λίγες ημέρες.
Και από εκεί πέρασε στο twitter, στο Reddit και στο Tumblr, γνωστές πλατφόρμες όπου οι χρήστες μοιράζονται και σχολιάζουν καθημερινά ειδήσεις, φωτογραφίες και άλλα «παράξενα».
Με άλλα λόγια, έγινε viral.

«Από την άλλη πλευρά» συνεχίζει ο Van der Wal «κάποιοι προειδοποιούσαν τους χρήστες να μην φτάνουν σε βιαστικά συμπεράσματα. Θεώρησαν ότι οι μαθητές στην πραγματικότητα ήταν προσηλωμένοι στα έργα τέχνης μέσω μιας εφαρμογής του Μουσείου για ξενάγηση με πολυμέσα».

Για να υποστηρίξει μάλιστα τα λεγόμενά του, δημοσίευσε κι άλλη μια φωτογραφία από εκείνη την ημέρα, όπου οι μαθητές κοιτάζουν εκστατικοί μια σειρά πορτρέτων του Ρέμπραντ.

Όπως και να ‘χει όμως, η ιστορία της παρεξηγημένης φωτογραφίας είναι χαρακτηριστική του τρόπου που συμπεριφέρεται η κοινή γνώμη την εποχή των social media.
Όπου μια εντύπωση ή μια λάθος ερμηνεία μπορεί με μεγάλη ευκολία να δημιουργήσει μια τελείως άλλη «πραγματικότητα» για χιλιάδες χρήστες.
Αλλά πάλι αυτό είναι ένα από τα χαρακτηριστικά της εποχής των social media. Ο καθένας να διαλέγει την πραγματικότητα που τον βολεύει.
______

~ Νίκος Ζαχαριάδης
protagon
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Επιστημονικά στοιχεία για το καλύτερο «φάρμακο», την Αγκαλιά!

1. Η μέση αγκαλιά διαρκεί 3,17 δευτερόλεπτα
Μία έρευνα που διεξήχθη στο Πανεπιστήμιο της Dundee ανέλυσαν 188 αυθόρμητες αγκαλιές ανάμεσα σε αθλητές και στους προπονητές τους, τους συναθλητές και τους υποστηρικτές τους κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων. 

Τα αποτελέσματα; 

Η μέση αγκαλιά διαρκούσε 3,17 δευτερόλεπτα και δεν ήταν επηρεασμένη ούτε από το φύλο, ούτε από την εθνικότητα.

2. Οι άνθρωποι αγκαλιάζονταν χιλιάδες χρόνια πριν

Κανείς δεν γνωρίζει ακριβώς πότε συνέβη η πρώτη αγκαλιά ανάμεσα σε δύο άτομα, αλλά αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι οι αγκαλιές υπάρχουν στο «μενού» των συμπεριφορών τουλάχιστον για κάποια χιλιάδες χρόνια. 

Το 2007, μια ομάδα αρχαιολόγων ανακάλυψε τους «Εραστές του Valdaro» σε Νεολιθικό Τάφο κοντά στη Mantua της Ιταλίας. 

Οι εραστές βρίσκονταν θαμμένοι και σφιχτά αγκαλιασμένοι. Είναι τουλάχιστον 6000 χρόνων, οπότε γνωρίζουμε ότι οι άνθρωποι αγκαλιάζονται ήδη από τα Νεολιθικά χρόνια.

3. Οι περισσότεροι άνθρωποι αγκαλιαζόμαστε από τα δεξιά – αλλά τα συναισθήματά μας επηρεάζουν το πώς αγκαλιαζόμαστε

Όταν αγκαλιαζόμαστε, τυλίγουμε τα χέρια μας γύρω από το άλλο άτομο. Τυπικά, κατευθύνουμε την αγκαλιά με το ένα χέρι μας. 

Μια Γερμανική έρευνα ανέλυσε αν οι άνθρωποι προτιμούσαν να αγκαλιάζουν με το αριστερό ή το δεξί τους χέρι. 

Σε αυτή την έρευνα, παρατήρησαν ζευγάρια σε αίθουσες αφίξεων και αναχωρήσεων σε διεθνή αεροδρόμια και ανέλυσαν βίντεο όπου άτομα με δεμένα μάτια αγκάλιαζαν αγνώστους στο δρόμο.

Συμπέραναν ότι οι περισσότεροι άνθρωποι αγκαλιάζονταν από τα δεξιά. Σε συναισθηματικά ουδέτερες καταστάσεις, στις οποίες οι άγνωστοι αγκαλιάζονταν με δεμένα μάτια, το 92% αγκαλιαζόταν από τα δεξιά. 

Ωστόσο, σε πιο συναισθηματικές καταστάσεις μόνο το 81% αγκαλιαζόταν από τα δεξιά. 

Καθώς το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου ελέγχει το δεξί μισό του σώματος και το αντίστροφο, οι ερευνητές πιστεύουν ότι αυτή η αριστερόστροφη αγκαλιά οφείλεται στη μεγαλύτερη εμπλοκή του δεξιού ημισφαιρίου του εγκεφάλου που σχετίζονται με τα συναισθήματα.

4. Η αγκαλιά βελτιώνει τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε το στρες

Οι δημόσιες ομιλίες είναι στρεσογόνες σχεδόν για όλους – αλλά η αγκαλιά πριν ανέβουμε στη σκηνή μπορεί να μας βοηθήσει να αντιμετωπίσουμε το στρες. 

Μια έρευνα από το Πανεπιστήμιο της Βόρεια Καρολίνα εξέτασε πώς η αγκαλιά πριν από ένα στρεσογόνο γεγονός μείωνε τις αρνητικές επιδράσεις του άγχους στο σώμα. 

Στην έρευνα υπήρξαν δύο ομάδες ζευγαριών: στη μία ομάδα, δόθηκαν στα ζευγάρια 10 λεπτά να κρατήσουν χέρια και να παρακολουθήσουν μια ρομαντική ταινία, που ακολουθούταν από μια αγκαλιά 20 δευτερολέπτων. 

Ύστερα, ο ένας σύντροφος έπρεπε να συμμετέχει σε μια πολύ στρεσογόνα δημόσια ομιλία και μετρήθηκαν η αρτηριακή πίεση και ο καρδιακός ρυθμός ενώ μιλούσε.

Τα αποτελέσματα; 

Τα άτομα που είχαν λάβει μια αγκαλιά από το σύντροφό τους πριν τη ομιλία παρουσίασαν σημαντικά χαμηλότερη αρτηριακή πίεση και καρδιακό ρυθμό σε σύγκριση με εκείνους που δεν είχαν αγγίξει τους συντρόφους τους.

5. Οι άνθρωποι δεν είναι οι μόνοι που αγκαλιάζονται

Αν και οι άνθρωποι αγκαλιάζονται περισσότερο σε σχέση με τα περισσότερα ζώα, δεν είμαστε το μόνο είδος που χρησιμοποιούμε την αγκαλιά για να επικοινωνήσουμε κοινωνικό ή συναισθηματικό νόημα. 

Μία έρευνα που έγινε από το Διεθνές Πανεπιστήμιο της Φλόριντα ερεύνησε την αγκαλιά σε ένα είδος μαϊμούς, που είναι ένα εξαιρετικά κοινωνικό ον. Βρήκαν ότι σε αντίθεση με τους ανθρώπους, η μαϊμού δεν είχε ένα είδος, αλλά δύο είδη αγκαλιάς: την απλή αγκαλιά και την αγκαλιά προσώπου. 

Στη δεύτερη δεν περιλαμβάνονται χέρια. Εδώ, τα ζώα «αγκαλιάζονται» τρίβοντας τα μάγουλά τους, δείχνοντας έτσι τρυφερότητα. 

Όπως οι άνθρωποι, έτσι και οι μαϊμούδες έδειξαν μια προτιμητέα πλευρά αγκαλιάς: Για τις απλές αγκαλιές, το 80% προτιμούσε την αριστερή πλευρά.

Πηγές

enallaktikidrasi

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι