Η Βία, που ασκούν κάποιοι έφηβοι προς τους γονείς τους, εδράζεται στον Ναρκισσισμό

Ναρκισσισμός: 

Ο σπόρος της βίας από τα παιδιά προς τους γονείς τους

Narcissism, the seed of violence from children towards their parents

Ο καθρέφτης μετατρέπεται σε ένα αντικείμενο που χωρίς αυτό δεν μπορούν να ζήσουν. Ερωτεύονται το είδωλό τους και πιστεύουν ότι αξίζουν ειδική μεταχείριση, ενώ δεν διστάζουν να γίνουν επιθετικοί, αν δεν την αποκτήσουν. 

Για πρώτη φορά, μια ισπανική μελέτη που πραγματοποιήθηκε σε 591 εφήβους και τους γονείς τους δείχνει ότι η βία μέσα στο σπίτι, η έλλειψη στοργής και θετικής επικοινωνίας ανάμεσα στους γονείς και τα παιδιά καθώς και μια ανατροφή χωρίς κανόνες δημιουργούν ναρκισσιστές εφήβους που επιτίθενται σωματικά ή λεκτικά στους γονείς τους.

Πρόκειται για ένα θέμα ταμπού για το οποίο σπανίως γίνεται συζήτηση διότι δεν γίνεται παραδεκτό από τους γονείς και τα παιδιά, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα για πολλές οικογένειες: υπάρχουν παιδιά και έφηβοι που εκφράζουν επιθετικότητα απέναντι στους γονείς τους. Μέχρι τώρα, υπήρχαν λίγες μελέτες και εξηγήσεις για τις αιτίες πίσω από αυτή τη συμπεριφορά, αλλά για πρώτη φορά μια καινούρια μελέτη ανέλυσε τους παράγοντες που οδηγούν στη βία από τα παιδιά προς στους γονείς.

Η Esther Calvete, βασική συντάκτρια της μελέτης και ερευνήτρια στο Πανεπιστήμιο του Deusto, ανέφερε τα εξής: «Σε ορισμένες περιπτώσεις οι έφηβοι επιτίθενται στους γονείς τους επειδή και οι ίδιοι οι γονείς είναι βίαιοι απέναντι στα παιδιά ή μεταξύ τους. Μέσω της έκθεσης στην οικογενειακή βία, τα παιδιά μαθαίνουν να είναι βίαια. Άλλες φορές, η αιτία είναι η έλλειψη στοργής και θετικής επικοινωνίας ανάμεσα στους γονείς και τα παιδιά τους, η έλλειψη ποιοτικού χρόνου ή η ανεκτική ανατροφή των παιδιών στην οποία δεν υπάρχουν όρια».

Στη μελέτη, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Developmental Psychology», συμμετείχαν 591 έφηβοι από 9 δημόσια και 11 ιδιωτικά σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στη Βισκαΐα και είχε διάρκεια 3 χρόνια επιτρέποντας την ανάλυση της σχέσης ανάμεσα στον ναρκισσισμό και την επιθετικότητα των παιδιών απέναντι στους γονείς τους.

«Σε ορισμένες περιπτώσεις, παρατηρούμε το στοιχείο του ναρκισσισμού: είναι φανερό στους εφήβους που νιώθουν ότι πρέπει να έχουν οτιδήποτε θελήσουν εδώ και τώρα και δεν δέχονται το όχι ως απάντηση. Όταν οι γονείς τους προσπαθούν να θέσουν όρια, τα παιδιά αντιδρούν επιθετικά», τονίζει η Calvete.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η έκθεση στη βία κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους της μελέτης οδήγησε σε επιθέσεις προς τους γονείς κατά τη διάρκεια του τρίτου έτους. Ομοίως, η απόμακρη σχέση ανάμεσα στους γονείς και τα παιδιά κατά το πρώτο έτος της μελέτης συνδέθηκε με μια ναρκισσιστική και υπερμεγέθη εικόνα που είχαν οι έφηβοι για τον εαυτό τους κατά τη διάρκεια του δεύτερου έτους, η οποία οδήγησε στην επιθετικότητα προς τους γονείς τους κατά τη διάρκεια του τελευταίου έτους.

Για τον λόγο αυτό, σύμφωνα με τους επιστήμονες το κλειδί έγκειται στις πρακτικές της εκπαίδευσης και της ανατροφής. «Αν οι γονείς δεν ανατρέφουν τα παιδιά τους με αίσθημα ευθύνης και σεβασμού, είναι εύκολο να αναπτύξουν προβλήματα επιθετικής συμπεριφοράς. Αν οι γονείς ήταν βίαιοι όταν τα παιδιά ήταν μικρά, αυξάνεται ο κίνδυνος εμφάνισης επιθετικής συμπεριφοράς και σε αυτά», επιβεβαιώνει η ειδικός.Προσθέτει επίσης ότι η συμπεριφορά των γονιών δεν είναι η μοναδική αιτία. Η ιδιοσυγκρασία των παιδιών αποτελεί ένα άλλο σημαντικό στοιχείο αφού ορισμένα αγόρια και κορίτσια είναι πιο παρορμητικά και εξοικειώνονται με τη βίαιη συμπεριφορά πιο εύκολα.

Η ανεξέλεγκτη οργή
Ο συγκεκριμένοι έφηβοι έχουν μια τάση να αισθάνονται απογοήτευση και απόρριψη. Όταν συμβαίνει αυτό, πρώτα αρχίζουν οι φωνές και οι βρισιές και στη συνέχεια η σωματική βία. «Γι’ αυτό, όταν ο πατέρας ή η μητέρα αντιλαμβάνεται ότι ο γιος ή η κόρη τους είναι συνεχώς αγενείς απέναντί τους, τους απειλεί και τους τρομάζει, είναι σημάδι ότι πρέπει να δράσουν και να ζητήσουν βοήθεια», εξηγεί η επιστήμονας από το Τμήμα Προσωπικότητας, Αξιολόγησης και Ψυχολογικής Θεραπείας στο Πανεπιστήμιο Βάσκων.

Για παράδειγμα, στη μελέτη οι συγγραφείς αναφέρουν την περίπτωση όπου μια γυναίκα έστειλε μέιλ στον συνεργάτη συγγραφέα της μελέτης Brad J. Bushman στο Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ (Ολλανδία): «Ο γιος μας θεωρεί ότι είναι ανώτερος όλων. Ένα βράδυ του είπα ότι πρέπει να σταματήσει να κοιτάζεται στον καθρέφτη, ότι ήταν όμορφος. Αυτός έγινε έξω φρενών. Ο πατέρας του αργότερα του είπε ότι δεν είχε κανένα δικαίωμα να μου μιλήσει με αυτόν τον τρόπο. Ο γιος μου άρχισε να γίνεται όλο και περισσότερο βίαιος φραστικά μέχρι που η κατάσταση βγήκε εκτός ελέγχου. Χτύπησε τον σύζυγό μου, ο οποίος πλέον αναρρώνει έχοντας μελανιασμένα πλευρά και σπασμένο σαγόνι. Το πρόβλημα είναι ότι ο γιος μας εξακολουθεί να πιστεύει ότι έχει δίκιο. Σύμφωνα με τον ίδιο, αυτός είναι που θεωρεί ότι απειλείται».

Σύμφωνα με την Calvete, η επιθετικότητα στην κρίσιμη ηλικία των 13-15 ετών εκδηλώνεται με οργή και ανεξέλεγκτη συμπεριφορά που οδηγεί στη σωματική ή ψυχολογική βλάβη των γονιών. «Οι έφηβοι είναι επίσης πιθανό να κλέψουν ή να σπάσουν πράγματα που ανήκουν στους γονείς τους», προσθέτει η Calvete, η οποία επισημαίνει ότι δεν υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στα αγόρια και τα κορίτσια. «Πάντως οι στατιστικές δείχνουν ότι το πρόβλημα γίνεται ολοένα πιο συνηθισμένο στα κορίτσια».

Μόλις εμφανιστεί επιθετική συμπεριφορά στους εφήβους, η θεραπεία θα πρέπει να στοχεύει στη μείωση της ναρκισσιστικής άποψης που έχουν για τον εαυτό τους. Γι’ αυτόν τον λόγο, η ομάδα προτείνει «ανατροφή με σεβασμό και ανοχή στον θυμό και αποφυγή έκθεσης των αγοριών και των κοριτσιών στη βία».

«Σκεφτείτε όλες τις περιπτώσεις βίας κατά των γυναικών. Τα αγόρια και τα κορίτσια ίσως γίνονται μάρτυρες αυτής της βίας. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να γίνεται αντικείμενο παρέμβασης και πρόληψης», καταλήγει η Calvete.

enallaktikidrasi

Τα παιδιά ως συµβολικά οχήµατα µιας άρρωστης κοινωνίας

Η άνοδος της παιδικής εγκληµατικότητας

Ένα φαινόµενο πολυπαραγοντικό
    Πολύ συνοπτικά, οι περισσότεροι παράγοντες που επηρεάζουν τη νεανική παραβατικότητα τείνουν να προκαλούνται από ένα µείγµα γενετικών και περιβαλλοντικών παραγόντων. Σύµφωνα µε το βιβλίο του Laurence Steinberg, «Adolescence», οι δύο µεγαλύτεροι παράγοντες πρόβλεψης της νεανικής παραβατικότητας είναι το γονεϊκό στυλ και η συσχέτιση οµάδων συνοµηλίκων.

Παιδική Εγκληματικότητα: Τι συμβαίνει και είναι τόσο διαδεδομένη;

    

    Πρόσθετοι παράγοντες που µπορεί να οδηγήσουν έναν έφηβο σε νεανική παραβατικότητα περιλαµβάνουν την κακή ή χαµηλή κοινωνικοοικονοµική κατάσταση, κακή σχολική απόδοση ή/ και αποτυχία και την απόρριψη των συνοµηλίκων. 

Η παραβατική δραστηριότητα, ειδικά η εµπλοκή σε συµµορίες νέων, µπορεί επίσης να προκληθεί από την επιθυµία για προστασία από τη βία ή την οικονοµική δυσπραγία. 

    Οι ανήλικοι παραβάτες µπορούν να δουν την παραβατική δραστηριότητα ως µέσο για να αποκτήσουν πρόσβαση σε πόρους είτε έναν τρόπο προστασίας από απειλές. Μια έρευνα από την Carrie Dabb έδειξε ότι ακόµη και οι αλλαγές στον καιρό µπορούν να αυξήσουν την πιθανότητα τα παιδιά να εκδηλώσουν αποκλίνουσα συµπεριφορά.

Η σηµασία του γονεϊκού στυλ
    Οι οικογενειακοί παράγοντες που µπορεί να επηρεάζουν την προσβολή περιλαµβάνουν: το επίπεδο γονικής επίβλεψης, τον τρόπο µε τον οποίο οι γονείς πειθαρχούν ένα παιδί, τη γονεϊκή σύγκρουση ή χωρισµό, την εγκληµατική δραστηριότητα από γονείς ή αδέρφια, τη γονική κακοποίηση ή παραµέληση και την ποιότητα της σχέσης γονέα-παιδιού. Υπάρχουν 4 κατηγορίες τρόπων γονικής µέριµνας που περιγράφουν τις στάσεις και τις συµπεριφορές που εκφράζουν οι γονείς κατά την ανατροφή των παιδιών τους. Η έγκυρη ή δηµοκρατική ανατροφή των παιδιών χαρακτηρίζεται από ζεστασιά και υποστήριξη εκτός από την πειθαρχία.

• Η επιεικής ή επιτρεπτική ανατροφή των παιδιών χαρακτηρίζεται από ζεστασιά και σεβασµό προς τα παιδιά, αλλά στερείται δοµής και πειθαρχίας.
• Η αυταρχική ανατροφή των παιδιών χαρακτηρίζεται από υψηλή πειθαρχία χωρίς τη ζεστασιά, οδηγώντας έτσι σε συχνά εχθρική συµπεριφορά και σκληρή επίπληξη.
• Η αµελής ανατροφή των παιδιών είναι τόσο µη ανταποκρινόµενη όσο και µη απαιτητική. Το παιδί δεν αντιµετωπίζεται ούτε στοργικά ούτε πειθαρχικά από τον γονέα.

Σύµφωνα µε έρευνα της Laura E. Berk, το στυλ γονικής µέριµνας που θα ήταν πιο ωφέλιµο για ένα παιδί, µε βάση τις µελέτες που διεξήγαγε η Diana Baumrind (1971) είναι το έγκυρο στυλ ανατροφής παιδιών, επειδή συνδυάζει την αποδοχή µε την πειθαρχία για να προσφέρει υγιή ανάπτυξη για το παιδί.

Ο ρόλος της κοινωνίας

    Η νεανική εγκληµατικότητα εποµένως, παρότι εµπεριέχει αντικρουόµενες αξίες υποκειµενικής φύσης, όπως θα δούµε, είναι µια συµπεριφορά που στο σύνολό της εκπληρώνει τη λειτουργία ενός πραγµατικού «κοινωνικού συµπτώµατος», και έχει άµεση σχέση µε τους νόµους και τους κανονισµούς µιας κοινωνικής οµάδας. 

Αυτό που επιτρέπεται σε ένα πλαίσιο µπορεί να µην ισχύει σε ένα άλλο και το πεδίο των απαγορεύσεων υφίσταται σηµαντικές τροποποιήσεις µε την πάροδο του χρόνου και ανάλογα µε τις περιστάσεις. 

    Με άλλα λόγια, η περιοχή του εγκλήµατος συνδυάζεται πάντα και σε σχέση µε τα όρια του «µη-τόπου» που µια δεδοµένη κοινωνία ιχνηλατεί για τους εφήβους, που έχουν επιτακτική εντολή να «µείνουν στη θέση τους».
    Το σηµαντικότερο από όλα, είναι πως σε στιγµές οικονοµικής κρίσης µιας κοινωνίας, όπως η σηµερινή, αυτός ο «µη τόπος» της εφηβείας αυξάνεται σηµαντικά σε διάρκεια, καθώς πλέον έχουµε να κάνουµε µε ένα φαινόµενο «παρατεταµένης εφηβείας» που έχει όχι µόνο χρονικά αλλά και ψυχικά χαρακτηριστικά.
    Η παράταση της περιόδου της σχολικής επιµόρφωσης και, παράλληλα, η διαχρονική δυνατότητα εισόδου στον κόσµο της εργασίας, έχει παρατείνει σηµαντικά τη διάρκεια της εφηβείας σε σχέση µε αυτό που κάποτε χαρακτήριζε την είσοδο στην ενήλικη ζωή.

........

ολόκληρο το άρθρο εδώ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Νεανική Παραβατικότητα: Με Το Βλέμμα Στους Γονείς...

Καθημερινά γινόμαστε γνώστες δυσάρεστων ειδήσεων που αφορούν σε αξιόποινες πράξεις ανηλίκων ή και νεαρών ενηλίκων. 

Κάποιες από αυτές, οι πιο ακραίες, είθισται να γίνονται πρωτοσέλιδα και να κάνουν το γύρο του διαδικτύου. 

Στο άκουσμα τέτοιων ειδήσεων ο νους των περισσότερων από εμάς, ας μην κρυβόμαστε, θα τρέξει με ταχύτητα φωτός και θα αγκυροβολήσει στους γονείς αυτών των παιδιών. 

Γιατί πίσω από τα γνήσια και βαθιά αισθήματα συμπόνιας και συμπαράστασης για το δράμα τους, ενυπάρχει, άλλοτε συγκεκαλυμμένη και υπαινισσόμενη και άλλοτε ευθεία και ξεκάθαρη, η πεποίθηση περί γονικής ανεπάρκειας και συν-ευθύνης. 

Εκφράσεις του τύπου καλά τόσον καιρό δεν είχαν καταλάβει τίποτα, να κάτσουν και αυτοί στο εδώλιο, τι σόι γονείς είναι αυτοί … κτλ. ηχούν αναμενόμενες και οικείες.

Ακούγοντας λοιπόν τέτοιες ειδήσεις και ο δικός μου νους τρέχει, δεν αποτελώ εξαίρεση, στους γονείς αυτών των παιδιών με επίσης ανάμικτα συναισθήματα και σκέψεις. 

Και όταν η λογική και η ψυχραιμία επικρατήσει δε σας κρύβω ότι η συμπόνια και η συμπάθεια κερδίζει έδαφος απέναντι στην αμφισβήτηση και το θυμό. 

Γιατί το τραύμα αυτών των ανθρώπων, το πλήγμα που υφίστανται είναι ανείπωτο και βαθύ. 

Σε μια κοινωνία όπου οι άνθρωποι ολοκληρώνονται μόνο όταν γίνουν γονείς, όπου στα παιδιά συμπυκνώνεται το νόημα της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης, όπου ο ερχομός των παιδιών προβάλλεται από τους γονείς ως μια θαυμαστή ευκαιρία να διορθώσουν και να εξωραΐσουν όλα τα άσχημα της δικής τους ζωής, μια τέτοια εξέλιξη συνιστά μέγιστο πλήγμα όχι μόνο στη γονική τους ταυτότητα αλλά και στην ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη τους. 

.....

Έχεις καλό παιδί είσαι πετυχημένος και άξιος, έχεις κακό παιδί είσαι αποτυχημένος και ανίκανος, γονιός και άνθρωπος μαζί. 

Ταπείνωση, απαξίωση, στιγματισμός, κοινωνική απομόνωση, ματαίωση είναι μερικές από τις ψυχολογικές και κοινωνικές συνέπειες που υφίστανται οι γονείς όταν η παραβατική συμπεριφορά ενός παιδιού παίρνει σάρκα και οστά μέσα στο ποινικό σύστημα. 

Τι θα μπορούσαμε όμως να πούμε σ αυτούς αλλά και σε όλους εκείνους τους γονείς που νιώθουν ότι έχασαν τον έλεγχο απέναντι στα παιδιά τους, βιώνουν το αίσθημα της αποτυχίας και φορτώνονται με το βάρος της αποκλειστικής ευθύνης για την εξέλιξη των πραγμάτων;

Κατ’ αρχήν ας ξεκινήσουμε με μια αναγκαία παραδοχή: 

Κανένας γονιός δε θέλει να μεγαλώνει δολοφόνους, κλέπτες και εμπόρους ναρκωτικών. 

Όλοι θέλουμε το καλύτερο για τα παιδιά μας και οι καλές μας προθέσεις δεν πρέπει ποτέ και από κανέναν να τίθενται υπό αμφισβήτηση. 

Τι συμβαίνει όμως και οι καλές προθέσεις κάποιες φορές δεν είναι από μόνες τους αρκετές;

Πολλοί γονείς στην προσπάθεια τους να διορθώσουν λανθασμένες τακτικές διαπαιδαγώγησης από τους δικούς τους γονείς, από οίστρο και επιθυμία να γίνουν καλύτεροι γονείς από τους γονείς τους, επιλέγουν εκ διαμέτρου αντίθετες παιδαγωγικές πρακτικές από αυτές με τις οποίες εκείνοι μεγάλωσαν. 

Έτσι, αν οι δικοί τους γονείς ήταν υπερβολικά αυστηροί γίνονται υπερβολικά χαλαροί με τα παιδιά τους, τα μεγαλώνουν χωρίς όρια και δεν τα χαλούν χατίρι, και αν, αντίθετα, οι γονείς τους ήταν υπερβολικά χαλαροί τότε γίνονται αρκετά αυστηροί με τα παιδιά τους. 

Και στις δύο όμως περιπτώσεις, αυξημένης αυστηρότητας ή υψηλής χαλαρότητας, έχει χαθεί το μέτρο ανάμεσα στην πειθαρχία και την αυτονομία, το σεβασμό και τον έλεγχο. 

Παρόλα αυτά ποιος μπορεί να ψέξει το κίνητρο αυτού του γονέα που δεν είναι άλλο από το να γίνει καλύτερος από τον δικό του γονιό; 

Η γέννηση ενός παιδιού τις περισσότερες φορές είναι το επιστέγασμα της συνειδητής επιλογής και επιθυμίας δύο ανθρώπων να συνοδοιπορήσουν στη ζωή, ο καρπός του έρωτα δύο ενήλικων που ήταν πάνω από όλα σύντροφοι πριν γίνουν γονείς. 

Τι συμβαίνει, όμως, και τα ζευγάρια αποκτώντας τη γονική ταυτότητα ξεχνούν τη συντροφική σαν η μητρότητα ή η πατρότητα να μοιάζει τελικά ο αυτοσκοπός τους;

Μύθοι και αξίες για τον καλό γονιό ξεπηδούν από την πρώτη στιγμή που το παιδί έρχεται στον κόσμο: οι ανάγκες του παιδιού πάνω από όλα, αυτά που ξέρατε να τα ξεχάσετε, προτεραιότητα έχει τώρα το παιδί. 

Το ζευγάρι απομονώνεται στο γονικό του ρόλο, παραμελώντας τις ατομικές και συντροφικές τους ανάγκες, έχοντας την πεποίθηση ότι έτσι, δυστυχισμένοι, θα μεγαλώσουν ευτυχισμένα παιδιά. 

Η έλλειψη όμως συντροφικότητας μακροπρόθεσμα επιφέρει ψυχολογικές συνέπειες στα παιδιά καθώς τα στερεί από το πρότυπο μιας υγιούς συναισθηματικής σχέσης και τα ωθεί συχνά σε συνασπισμούς ή συμμαχίες με τον έναν από τους δύο γονείς, συνήθως τον πιο ευάλωτο. 

Και πάλι όμως ποιος μπορεί να ψέξει το γονιό εκείνο που αφοσιώνεται στα παιδιά του χάνοντας τον ίδιο τον εαυτό του, που παραμελεί και βάζει σε χαμηλή προτεραιότητα τις ατομικές του ανάγκες;

Η γονική ιδιότητα, συγχωρέστε με αν κάνω λάθος, περιγράφεται διαχρονικά περισσότερο ως τέχνη παρά ως επάγγελμα. Το να είσαι καλός γονιός δε διδάσκεται, δε μαθαίνεται, απαιτεί μόνο, προϋποθέτει αγάπη στα παιδιά, φαντασία, δημιουργικότητα και έμπνευση. 

Μαζί με το επάγγελμα του πολιτικού είναι, ίσως, τα μοναδικά επαγγέλματα στα οποία δεν απαιτείται καμία πείρα, εκπαίδευση και κατάρτιση. 

Αν υποθέσουμε ότι έστω το ταλέντο είναι αρκετό για να πετύχεις και αυτό το ταλέντο κληροδοτείται από γενιά σε γενιά, ποιος μπορεί να ψέξει τους γονείς εκείνους που είναι λιγότερο ταλαντούχοι στο ρόλο τους επειδή απλά δεν είχαν την τύχη να είναι απόγονοι εξαιρετικά ταλαντούχων στην παιδαγωγική προγόνων; 

Υπάρχουν άνθρωποι εξαιρετικά καλλίφωνοι, γεννημένοι για να τραγουδούν και να μαγεύουν με τη φωνή τους όσους έχουν την τύχη να τους ακούνε, οι οποίοι συχνά είναι και αυτοδίδακτοι. 

Για όλους όμως εμάς, τους κοινούς θνητούς, που δεν είχαμε την τύχη να κληρονομήσουμε ένα τέτοιο ταλέντο για ένα πράγμα είμαι βέβαιη: Αν θέλουμε να τραγουδάμε τουλάχιστον χωρίς να φαλτσάρουμε πρέπει να μελετήσουμε και να εξασκηθούμε. 

Κι ενώ η συστηματική μελέτη και η εξάσκηση γενικά θεωρείται αναγκαία και επιβεβλημένη, ενισχύει τη θέση μας και πολλαπλασιάζει τις προοπτικές μας, σε όποιον τομέα κι αν καταπιαστούμε, η μελέτη και η εξάσκηση στον πιο απαιτητικό και κρίσιμο ρόλο μας, αυτόν του γονιού θεωρείται ακόμα ήσσονος σημασίας, ίσως και ένδειξη αδυναμίας. 

Ποιος μπορεί, λοιπόν, να ψέξει τους γονείς εκείνους που μολονότι επιθυμούν εν τέλει διστάζουν να δουλέψουν τον γονεϊκό τους ρόλο καθώς η συμμετοχή σε εκπαιδευτικές ομάδες όπως οι Σχολές Γονέων ή η επίσκεψη σε ειδικό ψυχικής υγείας συμπαρασύρει στίγμα, ελάττωμα και αποτυχία;

Tα ποινικά, λοιπόν, δικαστήρια, δικάζουν τους νεαρούς παραβάτες και τα λαϊκά, αυτά που στήνονται μέσα στα σπίτια, στις γειτονιές και σε χώρους εργασίας τους γονείς. 

Αυτά τα τελευταία επιδικάζουν, μάλιστα, και τις πιο αυστηρές ποινές αγνοώντας όμως ότι καταδικάζοντας τους γονείς καταδικάζουν και την ίδια την κοινωνία, τον καθένα από εμάς, που σιωπηρά συναινεί καθώς αναπνέει στην ίδια περιρρέουσα ατμόσφαιρα και, θέμα συγκυρίας και συγχρονισμού, μπορεί να βρεθεί στην ίδια θέση. 

*** 

Κουτσογιαννίδου Σοφία

Ψυχοθεραπεύτρια- Οικογενειακή θεραπεύτρια- Ms Κοινωνικη Λειτουργός

___________

Πηγή

το βρήκαμε στην αγαπημένη μας ideopigi

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Μόδα» Ναφθαλίνης

Η επικίνδυνη «μόδα» ξεκίνησε στις αρχές Οκτωβρίου και ξεκίνησε ως... τακτική ορισμένων μαθητών για να μην κάνουν μάθημα.

Πολλαπλές επιθέσεις με ναφθαλίνη έχουν σημειωθεί το τελευταίο διάστημα σε σχολεία του Αγρινίου, θέτοντας σε κίνδυνο την υγεία των μαθητών και του εκπαιδευτικού προσωπικού.

Σοβαρές διαστάσεις παίρνει πλέον το «θρίλερ» που εκτυλίσσεται από τις αρχές του μήνα στο Αγρίνιο, όπου έχουν πραγματοποιηθεί συνολικά δέκα επιθέσεις με... ναφθαλίνη σε γυμνάσια της πόλης.

Μία 13χρονη χρειάστηκε να νοσηλευτεί για ένα 24ωρο, ενώ στο νοσοκομείο πήγαν και άλλοι δύο μαθητές 

Παραμένουν άγνωστοι οι δράστες. 

Όπως αποκαλύπτει η τοπική εφημερίδα «Συνείδηση», μια 13χρονη μαθήτρια Γυμνασίου της πόλης, μετά την «επίθεση» στο σχολείο της ένιωσε έντονη αδιαθεσία και διεκομίσθη στο νοσοκομείο Αγρινίου. 

Η κοπέλα είχε εισπνεύσει την ναφθαλίνη, με αποτέλεσμα να υποστεί δηλητηρίαση, όπως φαίνεται από το σχετικό έγγραφο του νοσοκομείου, όπου τελικά νοσηλεύτηκε για 24 ώρες. 

Σύμφωνα μάλιστα με την καταγγελία των γονιών της συγκεκριμένης μαθήτριας, την ίδια μέρα με αντίστοιχα συμπτώματα που προκλήθηκαν από ναφθαλίνη, μεταφέρθηκαν τουλάχιστον άλλοι δύο μαθητές από το ίδιο σχολικό συγκρότημα στο νοσοκομείο. 

Σύμφωνα με την ίδια εφημερίδα, ο νέος Εισαγγελέας Πρωτοδικών Αγρινίου πραγματοποιεί σειρά επαφών τις τελευταίες ώρες με τους Διευθυντές των σχολικών συγκροτημάτων της περιοχής προσπαθώντας να δώσει λύση στο πρόβλημα, καθώς παρότι οι περιπολίες των αστυνομικών γύρω από τα σχολεία της πόλης έχουν ενισχυθεί, οι δράστες παραμένουν άγνωστοι.
Ο διευθυντής του σχολείου είχε υποβάλει μήνυση κατ' αγνώστων για απόπειρα πρόκλησης σωματικών βλαβών και διατάραξη οικιακής ειρήνης.

Αντί, όμως, το φαινόμενο να «ξεφουσκώσει», πήρε διαστάσεις καθώς μέσα σε έντεκα ημέρες καταγράφηκαν συνολικά δέκα παρόμοια κρούσματα.

Πιο πρόσφατο περιστατικό αυτό της περασμένης Πέμπτης, όταν άγνωστοι έριξαν ναφθαλίνη στον εσωτερικό χώρο του 2ου και του 6ου Γυμνασίου Αγρινίου και εξαφανίστηκαν. 

Μόλις άνοιξε το σχολείο, διαπιστώθηκε το πρόβλημα και ειδοποιήθηκαν η Αστυνομία και συνεργεία καθαρισμού, ενώ για να αποφευχθούν τυχόν προβλήματα υγείας στους μαθητές και τους καθηγητές δεν έγιναν μαθήματα.

protothema

Όταν τα παιδιά κλέβουν ... - Is My Child A Kleptomaniac?

Is My Child A Kleptomaniac?

Είναι φορές που στην "καριέρα" του ως γονιός έρχεται κανείς αντιμέτωπος με μια πικρή αλήθεια που τον κάνει να ρωτήσει το παιδί του "πού το βρήκες αυτό;". 

Το φαινόμενο των παιδιών και των εφήβων που "παίρνουν" από φιλικά ή συγγενικά σπίτια πράγματα που δεν τους ανήκουν, χωρίς σκοπό να τα επιστρέψουν, ή ακόμα και από μαγαζιά χωρίς να πληρώσουν, είναι αρκετά συχνό. 

Και βέβαια, είναι επίσης αρκετά ανησυχητικό. 

Οι γονείς ανησυχούν για τους λόγους που έκαναν το παιδί να κλέψει και αναρωτιούνται αν το παιδί τους έχει κακοποιά στοιχεία στην προσωπικότητά του. 

Το πρόβλημα αυτό έχει διαφορετικές διαστάσεις ανάλογα με την ηλικία του παιδιού. 

Προσχολική ηλικία 

Για τα πολύ μικρά παιδιά είναι μέσα στα πλαίσια του κανονικού ν' απλώσουν το χεράκι τους και να πάρουν κάτι που τους αρέσει, αλλά δεν τους ανήκει. 

Μέχρι τεσσάρων-πέντε ετών το παιδί δεν έχει ξεκαθαρίσει την έννοια του κλεψίματος, όταν παίρνει κάτι που ανήκει σε άλλο άτομο. 

Ψυχολογικά, λειτουργεί ακόμα κάτω από την εγωκεντρική σκοπιά της ανάπτυξης και αντιλαμβάνεται τον κόσμο αποκλειστικά μέσα από τον εαυτό του και τις ανάγκες του και όχι βάσει των αναγκών των άλλων. 

Τα πολύ μικρά παιδιά επίσης δεν καταλαβαίνουν ότι τα πράγματα κοστίζουν χρήματα και ότι δεν είναι σωστό να πάρουμε κάτι χωρίς να το πληρώσουμε. 

Σχολική ηλικία 

Τα παιδιά δημοτικού σχολείου γνωρίζουν το σωστό και το λάθος και έχουν μάθει ότι δεν είναι σωστό να παίρνουμε πράγματα από τα καταστήματα χωρίς να τα πληρώνουμε ή να παίρνουμε πράγματα που ανήκουν σε άλλους. 

Γνωρίζουν ότι υπάρχουν συνέπειες αυτής της πράξης μέσα στην οικογένεια, αλλά συνήθως δεν ξέρουν για τις ευρύτερες συνέπειες. 

Παρόλα αυτά, ο λόγος που μπορεί να καταφύγουν σε τέτοια συμπεριφορά είναι ότι δεν έχουν αναπτύξει τους μηχανισμούς του αυτοελέγχου που είναι απαραίτητοι για να μην περάσουν από την επιθυμία απόκτησης ενός πράγματος στην απόκτησή του με λανθασμένο τρόπο. 

Εφηβεία 

Στην εφηβική ηλικία, τα παιδιά μπορεί να αρχίσουν να κλέβουν για διαφορετικούς λόγους. Η ίδια η πράξη μπορεί να λειτουργεί ως διεγερτικό και να τους ανεβάζει την αδρεναλίνη, κάνοντάς τους να νιώθουν έντονα συναισθήματα, που προέρχονται από τον αρχικό κίνδυνο και την ανακούφιση του ότι δεν πιάστηκαν. 

Ένας άλλος λόγος που οι έφηβοι μπορεί να αρχίσουν να κλέβουν έχει να κάνει με την ομάδα των συνομηλίκων και τις πιέσεις που ο έφηβος δέχεται από αυτή. Προκειμένου ο έφηβος να γίνει αποδεκτός και να κερδίσει το σεβασμό των άλλων μελών -"προτύπων" της ομάδας, αρχίζει να κλέβει για να δείξει ότι μπορεί κι αυτός να το κάνει, ότι είναι αρκετά ικανός για να γίνει αποδεκτός από την ομάδα αυτή. 

Άλλες φορές πάλι, ο έφηβος επιδίδεται στην κλεψιά για να "αποδείξει" στον εαυτό του και τους άλλους ότι είναι έξυπνος, μάγκας, και ότι μπορεί να τα καταφέρει. 

Ένας άλλος λόγος είναι ότι καθώς ο έφηβος αρχίζει να παίρνει τον έλεγχο της ζωής του στα χέρια του, αποκτά μια αίσθηση παντοδυναμίας και έχει την επιθυμία να κατακτήσει τον κόσμο γύρω του, επαναστατώντας: ο τρόπος που διαλέγει να το κάνει αυτό μπορεί να είναι κλέβοντας. 

Οι βαθύτεροι ψυχολογικοί λόγοι που οδηγούν στο κλέψιμο. 

Υπάρχουν όμως και βαθύτεροι, πιο σύνθετοι ψυχολογικοί λόγοι που μπορεί να ωθήσουν ένα παιδί στο κλέψιμο. 

Το παιδί που είναι θυμωμένο, με τον εαυτό του, τους γονείς του, τον κόσμο γύρω του, συχνά καταφεύγει στο κλέψιμο για να "τιμωρήσει" τους άλλους, αυτούς με τους οποίους είναι θυμωμένο και όχι γιατί πραγματικά επιθυμεί το αντικείμενο που κλέβει. 

Έτσι, η κλοπή γίνεται μέσο εκδίκησης και έκφρασης του θυμού του παιδιού. 

Όταν η οικογένεια βιώνει προβλήματα και οι γονείς είναι στα πρόθυρα του διαζυγίου, το παιδί νιώθει ανίσχυρο και θέλει να αντιδράσει, προκειμένου να "σώσει" την οικογένειά του. 

Σε μια τέτοια περίπτωση μπορεί να εμφανίσει ένα πρόβλημα συμπεριφοράς, όπως για παράδειγμα το να αρχίσει να κλέβει, ώστε να τραβήξει την προσοχή των γονιών του επάνω του και να τους κάνει να "ξεχάσουν" ή να πάψουν ν' ασχολούνται τόσο με το δικό τους πρόβλημα. 

Σε άλλες περιπτώσεις ένα παιδί μπορεί να αισθάνεται παραμελημένο και ότι δεν του δίνουν αρκετή προσοχή οι γονείς και οι γύρω του. Έτσι, καταφεύγει στην κλοπή (ή σε κάποια άλλη αρνητική συμπεριφορά) προκειμένου να το προσέξουν και να ασχοληθούν μαζί του. 

Άλλοτε πάλι ένα παιδί μπορεί να καταφύγει στην κλοπή προκειμένου να κερδίσει ένα ελκυστικό αντικείμενο το οποίο θα χρησιμοποιήσει με τη σειρά του για να εντυπωσιάσει άλλα παιδιά, νομίζοντας ότι έτσι θα κάνει παρέες και θα κερδίσει φίλους. 

Η Αμερικανική Ψυχιατρική Ακαδημία συμβουλεύει τους γονείς: 

- Να μην προσπαθήσουν να καλύψουν το γεγονός του κλεψίματος. 

- Να εξηγήσουν στο παιδί ότι το να κλέψει κάτι δεν είναι σωστό. 

- Να βοηθήσουν το παιδί να επιστρέψει ή να πληρώσει το κλεμμένο αντικείμενο. 

- Να σιγουρευτούν ότι το παιδί δεν επωφελείται της κλεψιάς με κανέναν τρόπο. 

- Να μην αρχίσουν να λένε στο παιδί τους ότι αφού έκλεψε μία φορά θα ξανακλέψει και να μην θεωρούν τη μία αυτή φορά προάγγελο μελλοντικής κακής συμπεριφοράς και να μην πουν στο παιδί τους ότι το θεωρούν κλέφτη ή κακό άνθρωπο. 

- Να πουν ξεκάθαρα στο παιδί τους ότι τέτοια συμπεριφορά δεν είναι ανεκτή ούτε στην οικογένεια ούτε στην κοινωνία που ζουν. 

- Όταν το παιδί πληρώσει ή επιστρέψει το κλεμμένο αγαθό, το ζήτημα θα πρέπει να ξεχαστεί και οι γονείς δεν θα πρέπει να το ξανα - αναφέρουν, ώστε το παιδί να κάνει ένα νέο ξεκίνημα. 

Πότε το κλέψιμο αποτελεί σημάδι μεγαλύτερων προβλημάτων; 

Αν το παιδί εξακολουθεί να κλέβει, ή αυτή η συμπεριφορά του συνοδεύεται και από άλλες αρνητικές συμπεριφορές, τότε το ότι κλέβει μπορεί να είναι ένα από τα συμπτώματα κάποιων σοβαρότερων προβλημάτων στη συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού ή στην οικογένειά του. 

Τα παιδιά που κλέβουν επανειλημμένα μπορεί να έχουν δυσκολίες στο να εμπιστευτούν άλλα άτομα και να συνάψουν στενές συναισθηματικές σχέσεις. 

Αντί λοιπόν να αισθάνονται ενοχές για τη συμπεριφορά τους, μπορεί να κατηγορούν τους άλλους, με το σκεπτικό ότι "αφού αρνούνται να μου δώσουν αυτό που θέλω, θα το πάρω έτσι κι αλλιώς και θα τους δείξω εγώ". Σε τέτοιες περιπτώσεις η συμβολή των ειδικών είναι απαραίτητη ώστε να εκτιμηθεί το βάθος του προβλήματος και να δοθούν οι σωστές κατευθύνσεις για την επίλυσή του.

Δρ. Λίζα Βάρβογλη, Ph.D. Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια

specialeducation

Η ενίσχυση των σχέσεων γονέα και παιδιού προλαμβάνει την παραβατικότητα των ανηλίκων

Η διαμόρφωση ισχυρών δεσμών μεταξύ γονέα και παιδιού, δημιουργεί τις απαραίτητες συνθήκες για την πρόληψη της παραβατικότητας των ανηλίκων. Αυτό έδειξαν πολύχρονες έρευνες τριών επιστημόνων που τιμήθηκαν για το έργο τους με το βραβείο Εγκληματολογίας από το Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης.

Effective Family Strengthening Interventions

Πρόκειται για τον Αμερικανό Τράβις Χίρσι, καθηγητή κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνας, την Αμερικανίδα Κάθι Σπατς Γουίντομ, καθηγήτρια ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Τζον Τζέι της Νέας Υόρκης και τον Σουηδό Περ Όλαφ Βίκστρεμ, καθηγητή εγκληματολογίας στο Κέμπριτζ.

Οι τρεις ερευνητές μελετούσαν ομάδες παιδιών σε Η.Π.Α και Αγγλία και διερεύνησαν τη σχέση μεταξύ των γονέων και των παιδιών και πώς μπορεί αυτή να επηρεάσει μια μελλοντική παραβατική συμπεριφορά. 

Κατέληξαν στο συμπέρασμα πως η ύπαρξη ισχυρών δεσμών, έστω και με τον έναν γονιό, μπορεί να αποτελέσει τροχοπέδη σε πιθανές παραβατικές πράξεις, αφού έτσι ενισχύεται η αίσθηση της ηθικής, ο σεβασμός προς τις αστυνομικές αρχές και το νόμο, καθώς και η θέληση για συμμετοχή σε δραστηριότητες που είναι κοινωνικά αποδεκτές.

enallaktikidrasi

Τα 15χρονα παιδιά μας: «Θυμήσου τα δικά σου και συμπάθα τα παιδιά σου»

Θυμήσου τα δικά σου και συμπάθα τα παιδιά σου

(Ή μήπως, επειδή θυμάσαι πολύ καλά τα δικά σου, είσαι απόλυτα 

άκαμπτος και αυστηρός;)

Ένα θέμα που απασχολεί ιδιαίτερα τους γονείς είναι η αντιμετώπιση της κρίσιμης περιόδου της εφηβείας. Η εφηβεία βρίσκεται μεταξύ της παιδικότητας και της ενηλικίωσης, γι’ αυτό και ο έφηβος συμπεριφέρεται άλλοτε σαν παιδί και άλλοτε σαν ενήλικος. 

Η εφηβεία σηματοδοτείται από βιολογικές αλλαγές στο σώμα του παιδιού και τελειώνει με τη γενετήσια ολοκλήρωση του ατόμου.

Ο έφηβος προσπαθεί να αποδεχθεί την καινούρια εικόνα του σώματός του και να αποκτήσει έλεγχο των γενετήσιων ορμών του. Επίσης, παρατηρούνται αλλαγές στο γνωστικό τομέα. 

Κάποιοι έφηβοι καταφέρνουν να φτάσουν στο επίπεδο της αφαιρετικής σκέψης, της ικανότητας δηλαδή να αντιλαμβάνονται τι βρίσκεται πίσω από τα πράγματα και να μη δέχονται κάποιες καταστάσεις έτσι όπως φαίνονται. 

Κάποιοι όμως έφηβοι δεν το καταφέρνουν αυτό, μένουν στο επίπεδο της συγκεκριμένης σκέψης και δέχονται την πραγματικότητα όπως φαίνεται. 

Αλλαγές παρουσιάζονται και στον συναισθηματικό τομέα. Οι έφηβοι είναι δυνατό να βιώσουν κάποια συναισθήματα κατάθλιψης και άγχους για το μέλλον. 

Η εφηβεία είναι περίοδος ανησυχίας και αμφισβήτησης των θεσμών και της λειτουργίας του κοινωνικού συστήματος γενικότερα.

Είναι πράγματι η εφηβεία περίοδος υψηλού κινδύνου για την εμφάνιση ψυχικών διαταραχών;
Η αλήθεια είναι πως η κατάθλιψη είναι ένα φαινόμενο που παρατηρείται συχνά στους εφήβους. Μία αιτία ίσως είναι οι ορμονικές αλλαγές που παρουσιάζονται στην εφηβεία. 

Κάποιες φορές όμως, οι έφηβοι μπορεί να εμφανίσουν σοβαρές καταθλιπτικές διαταραχές, η χρήση ναρκωτικών και αλκοόλ αυξάνεται και ο έφηβος μπορεί να έρθει αντιμέτωπος ακόμη και με το νόμο λόγω παραβατικής συμπεριφοράς.

Η σχέση του εφήβου με τους γονείς
Ο ασφαλής δεσμός με τους γονείς στην εφηβεία είναι ένας δείκτης υψηλής αυτοεκτίμησης, περισσότερης ικανοποίησης από τη ζωή, καλύτερης ακαδημαϊκής προσαρμογής και λιγότερης ψυχολογικής εξάντλησης. Η ποιοτική σχέση του εφήβου με τους γονείς συμβάλει στην επιτυχή αντιμετώπιση των προκλήσεων, των δυσκολιών και των έντονων αλλαγών στην εφηβεία.

Ο έφηβος θέλει να μιλάει και να δρα ελεύθερα, δεν ανέχεται να τον υποτιμούν οι γονείς ή οποιοσδήποτε άλλος. Οι σχέσεις με τους γονείς του θα επηρεάσουν σε σημαντικό βαθμό και τις σχέσεις με τους υπόλοιπους ενήλικες που θα συναναστραφεί στη ζωή του. Θα έλεγε κανείς πως όταν ο έφηβος έχει ομαλές σχέσεις με τους γονείς και τους καθηγητές του – οι οποίοι αποτελούν πρότυπα προς μίμηση- τότε ο έφηβος μαθαίνει να συμπεριφέρεται σωστά απέναντι στην κοινωνία.

Πολλές φορές οι γονείς έχουν ιδιαίτερα κριτική στάση απέναντι στους εφήβους. Τους επικρίνουν για την εμφάνιση, τη συμπεριφορά ακόμα και τους φίλους τους. Σε αυτές τις περιπτώσεις ένας έφηβος ενδεχομένως να εμφανίσει συμπτώματα κατάθλιψης.

Η σχέση του εφήβου με τους συνομηλίκους
Η διαμόρφωση της προσωπικότητας του εφήβου επηρεάζεται σημαντικά και από την παρέα του, η οποία αποτελεί μία πρώτη δομή κοινωνικοποίησης (μετά την οικογένεια και το σχολείο). Η σχέση του εφήβου με τους συνομηλίκους του, επηρεάζει τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τον εαυτό του καθώς και την αξία που του αποδίδει. Έχει μεγάλη σημασία για τον έφηβο ο τρόπος που τον αντιμετωπίζουν οι άλλοι και τι σκέφτονται γι’αυτόν. Γι’ αυτό και οι ισχυρές σχέσεις με τους συνομηλίκους σχετίζεται με τη μειωμένη εμφάνιση προβληματικής συμπεριφοράς. Ο έφηβος μοιράζεται τις ανησυχίες του με τους άλλους εφήβους και παρατηρεί ομοιότητες και διαφορές, μαθαίνει τα όριά του αλλά και να σέβεται τα όρια των άλλων.

Γεωργία Τζίμα - Ψυχολόγος
Απόφοιτος του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών

infokids

Οι «βάνδαλοι με τα κοντά παντελονάκια» - 22 παιδιά, 5-13 ετών, έκαναν γυαλιά-καρφιά ένα νηπιαγωγείο

Η δημοτική αρχή μιας κοινότητας στην περιοχή του Παρισιού κατέθεσε μήνυση σήμερα μετά τον βανδαλισμό ενός νηπιαγωγείου από είκοσι δύο παιδιά ηλικίας 5 έως 13 ετών, όπως μετέδωσε το Γαλλικό Πρακτορείο επικαλούμενο μια πηγή της δημαρχίας.

Melun : des enfants de 5 à 13 ans ravagent une école maternelle

Αναποδογυρισμένα ράφια, σπασμένες βιτρίνες, τοίχοι λερωμένοι με μπογιές. Οι «βάνδαλοι με τα κοντά παντελονάκια» εισέβαλαν σε ένα νηπιαγωγείο στο Μελούν, το Σάββατο και προκάλεσαν εκτεταμένες καταστροφές σε πολλές τάξεις.
Τα παιδιά – ορισμένα εξ αυτών προέρχονται από μία συνοικία που θεωρείται «ευαίσθητη» – συνελήφθησαν από την αστυνομία, την οποία κάλεσε ένας κάτοικος, την ώρα που «εξέρχονταν από το κτίριο» ή «βρίσκονταν ακόμα στο εσωτερικό του», γνωστοποίησε μία πηγή της αστυνομίας. 
«Καταρχάς καταθέσαμε μήνυση κατά αγνώστων και όταν ολοκληρωθεί η ανάκριση των παιδιών θα καταθέσουμε μήνυση κατά προσώπων» εξήγησε το περιβάλλον του δημάρχου. 
Η ανακριτική διαδικασία ξεκίνησε σήμερα, γνωστοποίησε η αστυνομία. 
Καθώς πρόκειται για ανήλικους, αντιμετωπίζουν την επιβολή αναμορφωτικών μέτρων, την φύση των οποίων δε διευκρίνισε η εισαγγελία, ενώ προσέθεσε ότι «οι γονείς είναι υπεύθυνοι σε αστικό επίπεδο για τα παιδιά τους και οφείλουν να επιδιορθώσουν τις ζημιές». Σύμφωνα με μία αστυνομική πηγή, τα παιδιά επηρεάστηκαν από την «ψυχολογία της μάζας» και προχώρησαν στη λεηλασία του σχολείου. 
msncom

12χρονες μαχαίρωσαν φίλη τους με εντολή του εικονικού «αρχηγού» τους (Slenderman) στο Διαδίκτυο.

Αφήνουμε τα παιδιά στην τύχη τους -χωρίς Θεό, χωρίς αξίες, χωρίς την αγάπη μας, χωρίς επίβλεψη- να πέσουν στα νύχια κάθε διεστραμμένου, και μετά τα δικάζουμε και τα καταδικάζουμε...
Οι γονείς τους που ήσαν, τι έκαναν;;;

12-year-olds blame horror meme Slenderman for inspiring them to stab classmate

Δικαστήριο του Ουισκόνσιν των ΗΠΑ αποφάσισε να αντιμετωπίσει ως ενήλικες δύο κορίτσια ηλικίας 12 ετών, που κατηγορούνται για την απόπειρα δολοφονίας μιας συνομήλικης φίλης τους, με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν να καταδικαστούν σε 65 χρόνια κάθειρξη αν κριθούν ένοχες, όπως αναφέρει το τοπικός Τύπος.

Τα δύο κορίτσια επισκέπτονταν συχνά τον ιστότοπο Creepypasta στον οποίο οι θαμώνες διηγούνται ιστορίες τρόμου. Ένας από τους εικονικούς επικεφαλής του ιστότοπου, ο Slenderman, τους ζήτησε να δολοφονήσουν μία από τις φίλες τους, σύμφωνα με το τοπικό τηλεοπτικό δίκτυο Fox 6 Now.
Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, το οποίο επικαλείται το τηλεοπτικό δίκτυο, ένα από τα δύο κορίτσια δήλωσε ότι έπρεπε να σκοτώσει κάποιον για να αποδείξει την αφοσίωσή της στον Slenderman.

Το νεαρό θύμα είχε λάβει πρόσκληση το Σάββατο να περάσει τη νύχτα στο σπίτι μίας εκ των δύο κατηγορούμενων. Στη συνέχεια την οδήγησαν σε ένα δάσος όπου την μαχαίρωσαν 19 φορές, εκ των οποίων μία φορά κοντά σε μια αρτηρία, και την άφησαν πιστεύοντας ότι έχει πεθάνει. Το θύμα εντόπισε ένας ποδηλάτης και μέχρι σήμερα νοσηλεύεται στο νοσοκομείο σε σταθερή κατάσταση.
Στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου ο διοικητής της αστυνομίας της πόλης Ουόκεσα, όπου σημειώθηκε το περιστατικό, ενημέρωσε τους γονείς για τους κινδύνους του Διαδικτύου.
«Αυτό πρέπει να αποτελέσει αιτία αφύπνισης για τους γονείς. Καλό θα ήταν οι γονείς να περιορίζουν και να εποπτεύουν τα παιδιά τους, όταν κάνουν χρήση του Διαδικτύου», δήλωσε ο Ράσελ Τζακ.
Οι δύο κατηγορούμενες κρατούνται και αναμένεται να παρουσιαστούν στο δικαστήριο στις 11 Ιουνίου.

news247

Βρετανία: Μάθε παιδί μου ...να οπλοφορείς

Περίστροφα, τσεκούρια, ακόμη και καραμπίνες κατασχέθηκαν τα τρία τελευταία χρόνια από εκατοντάδες Βρετανούς μαθητές που τα είχαν στην κατοχή τους ενώ βρίσκονταν μέσα στο χώρο των σχολείων τους.
Μάλιστα, τα επίσημα στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα και αναπαράγονται από βρετανικά μέσα ενημέρωσης προέρχονται μόνο από τις 21 απ' τις συνολικά 52 αστυνομικές διευθύνσεις της χώρας.

Τα επίσημα στοιχεία κάνουν λόγο για έρευνα που έγινε σε σχολικά ιδρύματα -μεταξύ αυτών και περισσότερα από 80 δημοτικά σχολεία- από το 2011 μέχρι το 2013 και, σύμφωνα με αυτήν, περισσότεροι από 300 μαθητές βρέθηκαν να έχουν στην κατοχή τους τσεκούρια, λεπίδες και μπαλτάδες. Σε άλλους 36 μαθητές, στην κατοχή των οποίων βρέθηκαν πιστόλια, περίστροφα, επαναληπτικές καραμπίνες, αεροβόλα και ένα τέιζερ, ασκήθηκε δίωξη για οπλοφορία. Μάλιστα, σε ένα δημοτικό σχολείο της Σκωτίας εντοπίστηκε ακόμη και 8χρονος μαθητής που είχε επάνω του μαχαίρι.
Η ίδια η είδηση από μόνη της είναι αποκαλυπτική για την κοινωνική κατάσταση ζούγκλας μέσα στην οποία μεγαλώνουν χιλιάδες παιδιά κυρίως στις πιο εξαθλιωμένες περιοχές της Βρετανίας της καπιταλιστικής ανάπτυξης.
Αίσθηση ωστόσο προκαλεί επίσης η προκλητική δήλωση εκπροσώπου του υπουργείου Παιδείας, ο οποίος, σχολιάζοντας την έρευνα, σημείωσε:
«Οι καθηγητές μπορούν πλέον να κάνουν έρευνες χωρίς τη συγκατάθεση των μαθητών, να κατάσχουν τα απαγορευμένα αντικείμενα και να τους βγάζουν από την αίθουσα εάν επιδεικνύουν επικίνδυνη συμπεριφορά» ...δηλαδή να γίνουν οι καθηγητές σερίφηδες σε μια νέα Άγρια Δύση.

902.gr

«Ένα παιδί δράστης είναι και παιδί θύμα»

Η Εταιρία Προστασίας Ανηλίκων Θεσσαλονίκης έχει ως στόχο να βοηθήσει νεαρούς ανήλικους παραβάτες να επανενταχθούν στον κοινωνικό ιστό μέσα από συνεργασία και καθοδήγηση από επαγγελματίες και εθελοντές.

 

Προς επίτευξη των στόχων της και σε συνεργασία με τοπικούς φορείς και οργανώσεις, συστήνει επιτροπές από επιστήμονες ή μη, ενεργοποιεί εθελοντές, ευαισθητοποιεί και ενημερώνει την τοπική κοινωνία για ζητήματα προστασίας των ανηλίκων.

Πιο αναλυτικά:

•  Αντιμετωπίζει καθημερινές ανάγκες και προβλήματα των ανηλίκων που τελούν υπό την προστασία μας.
•  Στηρίζει υλικά, νομικά, κοινωνικά και ψυχολογικά τους ανηλίκους μας και τις οικογένειές τους.
•  Παρέχει σε αυτούς, σε συνεργασία με αρμόδιους φορείς και επαγγελματίες, επαγγελματική κατάρτιση, εκπαίδευση, πολιτιστική καλλιέργεια και ψυχαγωγία.
•  Διοργανώνει πολιτιστικές εκδηλώσεις, ημερίδες και συμμετέχουμε σε έρευνες ή προγράμματα, για την πρόληψη ή την αντιμετώπιση της θυματοποίησης και της παραβατικότητας των ανηλίκων.

Η Εταιρεία Προστασίας Ανηλίκων Θεσσαλονίκης (Ε.Π.Α.Θ.) είναι Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου, εποπτευόμενο και επιχορηγούμενο από το Υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Εκπροσωπείται από επταμελές Διοικητικό Συμβούλιο, του οποίου προεδρεύει Δικαστικός Λειτουργός. Τα μέλη του Δ.Σ., τα οποία διακρίνονται για την ειδική μόρφωση και την κοινωνική ευαισθησία τους, ορίζονται με απόφαση του Υπουργείου και η συμμετοχή τους σε αυτό είναι τιμητική και άμισθη (Ν. 3860/2010).

Η έδρα της Εταιρείας βρίσκεται στον 1^οόροφο της – επί της οδού Αμβροσίου 5 – πολυώροφης οικοδομής, όπου συστεγάζεται με το Σύλλογο Φίλων – Εθελοντών της Ε.Π.Α.Θ., τηλ.2310/869.150και φαξ :2310/869.152. Εκεί βρίσκονται τόσο τα γραφεία, όσο και τα εργαστήρια της Ε.Π.Α.Θ. και του Συλλόγου.

Στόχος δράσης της Εταιρίας Προστασίας Ανηλίκων Θεσσαλονίκης:

Η ενεργή συμβολή στην πρόληψη και στην αντιμετώπιση της θυματοποίησης και της παραβατικότητας των ανηλίκων, που εμφανίζουν αντικοινωνική ή παραβατική συμπεριφορά ή κινδυνεύουν να γίνουν δράστες αξιόποινων πράξεων, λόγω ακατάλληλου ή ανύπαρκτου οικογενειακού περιβάλλοντος ή άλλων συνθηκών ή αιτιών.

Δείτε περισσότερα σχετικά με την Εταιρία Προστασίας Ανηλίκων Θεσσαλονίκης στην επίσημη ιστοσελίδα της:

Εταιρία Προστασίας Ανηλίκων Θεσσαλονίκης

 

Πώς μπορείς να βοηθήσεις

• Γίνε εθελοντής

Στηριζόμαστε στη συμμετοχή των εθελοντών που διαθέτουν χρόνο και προσφέρουν ανάλογα με τα ενδιαφέροντα, τα επαγγελματικά τους προσόντα ή τις δεξιότητές τους, μετέχοντας σε εργαστήρια δημιουργικής απασχόλησης, συνοδεύοντας τους ανηλίκους σε διάφορες δραστηριότητες, βοηθώντας τις οικογένειές  τους στην αντιμετώπιση απλών, καθημερινών προβλημάτων τους και άλλα. Οι νέοι εθελοντές γίνονται πάντοτε εγκάρδια δεκτοί και υποστηρίζονται στενά στα πρώτα στάδια (αλλά και στη συνέχεια), για να εξοικειωθούν με τις απαιτήσεις της εθελοντικής εργασίας.

• Οικονομική ενίσχυση

Ενίσχυσε οικονομικά το έργο μας, με δωρεές σε είδος και σε χρήμα, αριθμοί τραπεζικών λογαριασμών στην Τράπεζα της Ελλάδος :26039 και 250153.

 

Κατερίνα Μπελαντώνα

Μπαράκι, sex, facebook, tablet, greeklish...Τι λείπει όμως πραγματικά, από το γηρασμένο παιδί σου;;;

Εμείς οι μεγάλοι νομίζω πως δε φανταζόμαστε καν πώς ζουν οι έφηβοι και οι φοιτητές (η φοιτητική περίοδος είναι μια παράταση της εφηβείας), τι σκέφτονται και πώς νιώθουν.

.
Η ζωή τους είναι μια αφύσικη ζωή, γεμάτη άγχος και εξαρτημένη 100% από τη μοντέρνα τεχνολογία. Δεν έχουν πια ρίζες, υπακούνε σε αγνώστους στο Facebook, αλλά συγκρούονται με τους γονείς και δε μαθαίνουν τίποτα από τους παππούδες τους. Μια μεγάλη μερίδα τους ζει στο σκοτάδι, διασκεδάζει σε σκοτεινούς χώρους, δραπετεύει από την πραγματικότητα στον εικονικό κόσμο του Διαδικτύου ή μέσα σε εκκωφαντική μουσική, θρίλερ, βιντεοπαιχνίδια βίας και δαιμονικών ηρώων, ιστοσελίδες πορνό, τσιγάρα και αλκοόλ. Κάνει σεξ από 12 χρονών, κάνει εκτρώσεις από 12 χρονών. Είναι, όπως γράφει ένας Αμερικανός ροκάς, που έγινε κάποια στιγμή ορθόδοξος μοναχός (αλλά δεν έμεινε), «η Νεολαία της Αποκάλυψης».

Η ζωή όλων μας είναι αφύσικη, μέσα στο τσιμέντο, στο άγχος, τη σκληρή και αβέβαιη δουλειά, τις ακτινοβολίες των συσκευών, το καυσαέριο, τα χημικά απορρυπαντικά, τα φυτοφάρμακα… Είμαστε όμηροι ανάμεσα στις τρεις οθόνες (της τηλεόρασης, του κινητού – δε χρειάζεται καν να προσθέσουμε «τηλεφώνου» – και του υπολογιστή), όμηροι σε ανίατες ασθένειες, όμηροι στην κατανάλωση… Η ζωή της νεολαίας όμως είναι τόσο αφύσικη, που φτάνει στα όρια της παράνοιας.

Είναι μια ζωή άρνησης και απόρριψης του κόσμου που έχουμε φτιάξει εμείς – που επίσης ήμασταν κάποτε έφηβοι επαναστάτες και τελικά συμβιβαστήκαμε στην ομηρία μας. Οι νέοι είναι οι σύγχρονοι χίππις (τα παιδιά μας, οι μαθητές μας) και προς το παρόν, συνειδητά ή υποσυνείδητα, αντιδρούν. Πρόσεξε τα τραγούδια που ακούνε και θα δεις ότι μιλάνε σχεδόν αποκλειστικά για πόνο και σεξ.

Σημάδια της αντίδρασης
Οι μεγάλοι θέλουν τα παιδιά τους να έχουν εμφάνιση περιποιημένη και καλαίσθητη. Οι νέοι χτενίζονται έξαλλα, στολίζονται αλλόκοτα και ντύνονται με ρούχα σκισμένα, αταίριαστα και ακατάστατα (οι εταιρίες βέβαια – οι παντοδύναμοι αφέντες μας – έχουν κάνει κι αυτό το στυλ μόδα και το χρυσοπουλάνε).

Οι μεγάλοι τούς λένε να μιλάνε και να γράφουν σωστά ελληνικά. Εκείνοι  γράφουν (στα κινητά τους και στο Internet – γιατί εκεί πλέον γράφουν) τις λέξεις μόνο με τα αρχικά (συντομογραφίες – μα ούτε ξέρουν τη λέξη συντομογραφία, που είναι δασκαλίστικη) και μιλάνε ανακατεύοντας ελληνικά και αγγλικά σ’ ένα απίθανο αλλοπρόσαλλο γλωσσικό μείγμα.

Οι μεγάλοι τούς λένε να μείνουν ψυχικά και σωματικά αγνοί – όταν τους το λένε, γιατί η αγνότητα δεν κατοικεί πια στη χώρα μας. Μάλλον οι νέοι έχουν ακουστά ότι κάποιοι κάποτε το έλεγαν αυτό, που δεν το βλέπουν όμως πουθενά γύρω τους, αλλά βλέπουν μόνο ανθρώπους και φωτογραφίες που εκπέμπουν μηνύματα σεξουαλικότητας.

Προσανατολίζονται κι αυτοί έτσι και αρνούνται εκείνους, τους αόρατους, που μιλούσαν κάποτε για αγνότητα και που τους έχουν συνδέσει με τον υποκριτικό κόσμο των μεγάλων. Ντύνονται αισθησιακά (sexy) και πολλοί δίνονται σε όποιον τύχει (δήθεν «αγαπούν»), καταπατούν κάθε έννοια αγνότητας, αν και η ψυχή τους διψάει για αγνότητα. Αυτό θεωρούν τώρα αγνότητα: να αγαπάς και να φιλιέσαι με πάθος στις γωνιές του σχολείου και στα πεζοδρόμια, μέχρι την ώρα που θ’ αρχίσεις να δίνεσαι ολοκληρωτικά.

Την παρθενία την κοροϊδεύουν, αν την ξέρουν καν (εσύ ξέρεις τι κάνει η κόρη σου στα διαλείμματα των μαθημάτων ή ο γιος σου στις κόρες των άλλων; σε νοιάζει; του/της έχεις πει ποτέ κάτι σχετικό;). Και όταν σκεφτούν μια «μόνιμη σχέση» (ο γάμος δεν υπάρχει στο μυαλό τους, παρά μόνο σαν κάποια προσωρινή γιορτή του έρωτά τους, όπως οι αμερικάνικοι προτεσταντικοί «γάμοι» που βλέπουν στις ταινίες) δε θα έχει μείνει τίποτα να προσφέρουν στον ή στη «σύντροφό» τους.

Σημείωση: στην τηλεόραση – την κυρά μας, που τη βάλαμε κι ανατρέφει τα παιδιά μας – ο όρος «σύντροφος» τείνει να αντικαταστήσει τον όρο «σύζυγος». Ποιος θέλει πια να μπει σε ζυγό (σύζυγος = συν+ζυγός);

Οι μεγάλοι τούς λένε να μείνουν ζωντανοί. Κι οι νέοι βάλθηκαν να ζουν ριψοκίνδυνα, να ξενυχτάνε, να μεθάνε, να καπνίζουν, να δοκιμάζουν ναρκωτικά, να εμπιστεύονται αγνώστους, να τρέχουν με τα μηχανάκια κι ό,τι άλλο βάλει ο νους σας.

Να μην ξεχάσω πως ένα σοβαρό κομμάτι της ζωής πολλών εφήβων αποτελεί ο σατανάς: προσεχτική αναζήτηση και παρακολούθηση θρίλερ και βίντεο με εξορκισμούς και μαύρες τελετουργίες, ροκ τραγούδια που εξυμνούν το διάβολο, μπλούζες και τατουάζ με 666 και ανάποδες πεντάλφες, μέχρι μακιγιάζ ζωντανού-νεκρού (ζόμπι), συνειδητή λατρεία του σατανά, τελετές και κάλεσμα πνευμάτων… Το παιδί σας ίσως δεν ξέρει να κάνει το σταυρό του (μπορεί να κάνει πότε πότε μια αδιάφορη κίνηση που θυμίζει παίξιμο μαντολίνου), σίγουρα όμως ξέρει να κάνει το σήμα με τα κέρατα, σηκώνοντας το δείκτη και το μικρό του δάχτυλο – το κάνουν όλοι οι ροκάδες, το βλέπουμε ακόμα και σε κινούμενα σχέδια!...

Πρωί. Αντί για το σχολείο, παλληκάρια και κοπέλες πίνουν καφέ και τρώνε τυρόπιτες στα μαγαζάκια με την προνομιακή θέση δίπλα στο σχολείο. Ο καθηγητής δεν έχει εξουσία να κάνει τίποτα έξω από τη σχολική αυλή. Εσύ, ο γονιός, κάνε μια βόλτα μετά τις 8.30΄ π.μ. στις κοντινές καφετέριες, μήπως βρεις τα παιδιά σου.

Αυτή είναι η Νεολαία της Αποκάλυψης, η νεολαία των εκτρώσεων, η νεολαία των ΓΕΛ (Γενικών Λυκείων) και των ΕΠΑΛ, η νεολαία των Πανελλαδικών, η νεολαία των φροντιστηρίων, η νεολαία της αυριανής ανεργίας, η νεολαία της δυστυχίας.

Η νεολαία που κάποιες φορές κουβαλάει ασήκωτα φορτία προβλημάτων, ανάπηρους γονείς, αλκοολικούς ή βίαιους γονείς, εξαφανισμένους γονείς – σ’ αυτά προστίθενται και όσα προκάλεσε η οικονομική κρίση, καταστρέφοντας τη ζωή ολόκληρων οικογενειών! Παιδιά ορφανά ή σαν ορφανά, χωρίς προσανατολισμό, χωρίς ρίζες (το ξαναλέω), χωρίς πίστη. Υποσυνείδητα, ψάχνουν για ρίζες και πίστη, αλλά δεν έχουν άλλο από την τηλεόραση, το Facebook, το κινητό τους, τη μουσική (που κατεβάζουν από το Internet και συχνά είναι μόνο ένας εκκωφαντικός ρυθμός ή τραγούδια που δίνουν μηνύματα εκπόρνευσης, μελαγχολίας και αλκοολισμού).

Η ευθύνη

Όλοι έχουμε ευθύνη. Και οι ίδιοι οι έφηβοι φυσικά, πολύ περισσότερο όταν γίνονται φοιτητές (εδώ στην Κρήτη έχουμε και μικρούς καπετάνιους, που δε γίνονται φοιτητές αλλά «καίγονται» ή «καίνε» άλλους, ζώντας ανάμεσα σε αλκοόλ, τζόγο και όπλα).

Και οι δάσκαλοι και οι καθηγητές – όπως εγώ – έχουμε τεράστια ευθύνη. Το ίδιο και οι ...
...................
η συνέχεια εδώ: antiparakmi

Μαθητές με προκλητική και ανάρμοστη συμπεριφορά

Περίπου το 10 τοις εκατό του πληθυσμού του σχολείου  έχουν δυσκολίες σε θέματα που αφορούν στην ψυχική υγεία. 
.

Σε μια τυπική τάξη των 20 μαθητών, ένας στους δέκα μαθητές αντιμετωπίζει σοβαρές ψυχοκοινωνικές στρεσογόνες καταστάσεις που σχετίζονται με τη φτώχεια, την ενδοοικογενειακή βία, την κακοποίηση και την παραμέληση, το τραύμα, και την ψυχιατρική διαταραχή.

Τα παιδιά αυτά αποτελούν τη μεγαλύτερη πρόκληση στις σημερινές τάξεις.

Οι δυσκολίες που αφορούν στην ψυχική τους υγεία καθιστούν δύσκολο για αυτά να ελέγχουν τα συναισθήματά τους, και να επικεντρώνονται στη μάθηση. Συχνά στερούνται βασικές δεξιότητες που είναι απαραίτητες για να ρυθμίζουν τις συμπεριφορές τους και, μερικές φορές, ακόμα και να αναγνωρίζουν τις δικές τους ενέργειες. Μπορούν να είναι άκαμπτα και να έχουν ξεσπάσματα χωρίς προφανή λόγο – διαταράσσοντας την καθημερινή ρουτίνα στην τάξη. Μπορούν να απεμπλακούν κοινωνικά ή να προσκολλώνται στους γονείς, να έχουν υπνηλία, ή να είναι ευερέθιστα. Μπορούν να αψηφούν το προσωπικό του σχολείου και να διαφωνούν ακατάπαυστα. Είναι οι μαθητές που παίρνουν οι εκπαιδευτικοί από φόβο όταν τους έχουν στην τάξη τους. 
Πολλές από τις ιστορίες τους είναι αποκαρδιωτικές.
Η εμπειρία μας,  μας έχει διδάξει ότι για να είναι αποτελεσματική η προσπάθεια και να βοηθήσουμε κάθε μαθητή να “ξεκλειδώσει”  το δυναμικό που κρύβει μέσα του, οι εκπαιδευτικοί χρειάζονται μια νέα προσέγγιση για να καταλάβουν τί είναι εκείνο που οδηγεί σε αυτή τη συμπεριφορά των μαθητών. Οι εκπαιδευτικοί χρειάζονται επίσης μια ποικιλία από στρατηγικές που θα τους επιτρέπουν να παρεμβαίνουν αποτελεσματικά πριν παγιωθεί η συμπεριφορά αυτή.

Η κατανόηση των εννοιών που περιγράφονται πιο κάτω βοηθά τους εκπαιδευτικούς να επιλέξουν τον καλύτερο δυνατό τρόπο με τον οποίο θα παρέμβουν στην “προβληματική” συμπεριφορά των μαθητών:

Η ανάρμοστη συμπεριφορά είναι ένα σύμπτωμα κάποιας υποκείμενης αιτίας

Ένας μαθητής θα συμπεριφερόταν με τον κατάλληλο τρόπο αν μπορούσε. Αν ο μαθητής εμφανίζει προβληματική, συμπεριφορά που δεν μπορεί να προσαρμοστεί, αυτό είναι ένα σύμπτωμα που φανερώνει ότι κάποιες δεξιότητες δεν έχουν αναπτυχθεί. Όταν οι μαθητές ενεργούν με ανάρμοστη συμπεριφορά, αυτό είναι μία ένδειξη ότι έχουν “κολλήσει” και δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν την κατάσταση.
Κάποιοι μπορεί να είναι υπερευαίσθητοι σε στρεσογόνες καταστάσεις με αποτέλεσμα να γίνονται υπερδραστήριοι.  
Άλλοι μπορεί να μην έχουν τις βασικές κοινωνικές δεξιότητες που απαιτούνται για να αλληλεπιδράσουν με έναν συμμαθητή τους, ή μπορεί να στερούνται την ευελιξία που απαιτείται όταν τους ζητηθεί, για παράδειγμα, να καθαρίσουν το χώρο μετά από το σνακ, ή τέλος να μην μπορούν να  αυτο-ρυθμίσουν τη συμπεριφορά τους για να αντέξουν μία κατάσταση που προκαλεί αρκετό άγχος.

Η συμπεριφορά είναι επικοινωνία

Ακόμα κι αν η συμπεριφορά των μαθητών μπορεί να φανεί περίεργη ή ενοχλητική, οι ενέργειες τους είναι σκόπιμες και είναι η προσπάθειά τους να λύσουν ένα πρόβλημα. Είναι σημαντικό να σταθούμε λίγο σε αυτό και να προσπαθήσουμε να αποκρυπτογραφήσουμε τί προσπαθεί να μας πει ο μαθητής, καθώς και ποιος είναι ο σκοπός (ή πρόθεση) της συμπεριφοράς αυτής. Με την πρακτική, οι εκπαιδευτικοί μπορούν να εκπαιδευτούν στο να “ακούνε” το μήνυμα που μεταφέρει η συμπεριφορά αυτή, να “σπάσουν” τον κώδικα συμπεριφοράς, και να ανταποκριθούν με πιο παραγωγικό τρόπο.

Η συμπεριφορά έχει σκοπό

Η συμπεριφορά δεν είναι ποτέ τυχαία ή άσκοπη. Τα άτομα δεν θα επαναλάβουν μια συμπεριφορά, εκτός αν έχουν να πάρουν κάτι από αυτή. Συνήθως, πρόκειται για μια ανταπόκριση από τους άλλους ανθρώπους που δίνει κίνητρο για ανάρμοστη συμπεριφορά. Το “κλαψούρισμα” όπως και η υπόσχεση μπορούν να λειτουργήσουν για να τραβήξουν την προσοχή του δασκάλου.

Εάν ένας μαθητής έχει επανειλημμένα ξεσπάσματα με αποτέλεσμα να εγκαταλείπει συνέχεια την τάξη, ο εκπαιδευτικός έχει μάθει ότι τα ξεσπάσματα λειτουργούν ως μέσο για να αποδράσει ο μαθητής. Οι εκπαιδευτικοί πρέπει πρώτα να καταλάβουν τι αποκομίζει ο μαθητής  από την ανάρμοστη συμπεριφορά, με σκοπό να βρει διαφορετικούς τρόπους για να ανταποκριθεί, έτσι ώστε να μην ενισχύσει την ακούσια συμπεριφορά.

Η συμπεριφορά παρουσιάζεται με πρότυπα

Όταν οι εκπαιδευτικοί αισθάνονται ότι έχουν δοκιμάσει τα πάντα όσον αφορά στη συμπεριφορά ενός μαθητή, αλλά ο μαθητής εξακολουθεί να μην ενεργεί σωστά, το επόμενο βήμα είναι να το διερευνήσει με συστηματικό τρόπο. Το κλειδί για να σπάσει ο κώδικας συμπεριφοράς είναι να ψάξουν για τα πρότυπα. Αυτά τα πρότυπα μπορούν να βασιστούν σε κάποια στιγμή της ημέρας (χασμουριέται πάντα το πρωί πριν από το σνακ), σε μια δραστηριότητα (ρωτά πάντα για να πάει στην τουαλέτα, όταν ξεκινά μαθηματικά), στους ανθρώπους (συμμετέχει περισσότερο στην τάξη, όταν υπάρχει η εκπαιδευτικός που συμπαθεί), και πολλούς άλλους παράγοντες.
Εφόσον έχει ανακαλυφθεί το πρότυπο, η λειτουργία ή η πρόθεση της συμπεριφοράς θα...