Όσα είναι καλό να μάθεις στο παιδί σου

Αν για κάτι ενδιαφέρεται μια μητέρα, είναι να δώσει τα εφόδια στο παιδί της για να γίνει ευτυχισμένο, όταν εκείνη θα είναι πια μακριά… 

Έτσι για να συμβεί αυτό πρέπει να δουλέψει από τα πρώτα βήματα του παιδιού, μέχρι εκείνο να φθάσει στην εφηβεία.

Μάθε λοιπόν στο παιδί σου

Να γίνει αυτόνομο

Να του μάθει τρόπους για να μπορεί ν΄ αντιμετωπίζει τη ζωή χωρίς εκείνη.... 

Λίγο λίγο, σιγά σιγά ανάλογα με την ηλικία του. 

Ως πότε θα κάνετε εσείς μπάνιο το παιδί σας; 

Οι ειδικοί λένε πως μετά τα 5 πρέπει το παιδί να τα καταφέρνει μόνο του. 

Φοβάστε πως θα μείνει με σαπουνάδες; 

Ε, λίγο πριν βγει από το μπάνιο, ρίξτε μια ματιά, αλλά όχι μέχρι να γίνει 9 ετών. 

Επίσης, ως πότε θα του μαζεύετε το πιάτο από το τραπέζι και τα ρούχα από την πολυθρόνα; 

Αυτές οι μικρές λεπτομέρειες θα το βοηθήσουν στο μέλλον να γίνει ανεξάρτητο κι αυτόνομο. Μεγαλώνοντας φυσικά, θα το αφήνετε να είναι υπεύθυνο εκείνο και μόνο εκείνο για τη μελέτη του, τα βιβλία και τα πράγματά του. 

Δεν θα του φτιάχνετε εσείς την τσάντα του σχολείου, ούτε θα τηλεφωνείτε εσείς στις άλλες μαμάδες για να διασταυρώσετε αν έχουν 3 ή 5 κεφάλαια να μάθουν για το επαναληπτικό τεστ της ιστορίας. 

Όσο δύσκολο κι αν είναι να αφήσουμε το παιδί μας να πάει αδιάβαστο στο σχολείο ή να φανεί πως δεν τα κατάφερε, πρέπει να γίνει για να μάθει να το κάνει.

Να κάνει λάθη

Κανείς δεν είναι τέλειος κι όσο κι αν μια μητέρα δεν μπορεί να βλέπει το παιδί της να πονάει και να υποφέρει από τα λάθη του, πρέπει να το αντέξει μένοντας απλώς δίπλα του (διακριτικά ανάλογα με την ηλικία) για να μπορεί ν΄αντιμετωπίσει αργότερα την ίδια τη ζωή, χωρίς να φοβάται να δράσει επειδή μπορεί ν΄αποτύχει. 

Μια μητέρα πρέπει να μάθει στο παιδί της ποιο είναι το σωστό. Αλλά όχι με τρόπο απόλυτο και με κριτικό βλέμμα σε ένα ενδεχόμενο λάθος του. 

Μια μητέρα πρέπει να είναι δίπλα στο παιδί της, όταν εκείνο έχει πρόβλημα με έναν κολλητό του. 

Όχι όμως να πάρει εκείνη την κατάσταση στα χέρια της, πρέπει ν΄αφήσουμε τα παιδιά μας μόνα τους να διαχειριστούν τις κοινωνικές τους σχέσεις, γιατί στο σχολείο για παράδειγμα δεν είμαστε κοντά τους. 

Άρα επιτρέπουμε τα λάθη, αν θέλει εκείνο να συζητήσει μαζί μας, του λέμε την άποψή μας κι εκείνο ανάλογα με αυτό που θέλει πράττει.

Να είναι ο εαυτός του

Μια μητέρα πρέπει αληθινά να αποδεχθεί το παιδί της. Με τα ταλέντα και τα μειονεκτήματά του. 

Ξέρετε, πολλές φορές βλέπουμε στα παιδιά χαρακτηριστικά που μας θυμίζουν τον εαυτό μας και άλλα που μας είναι εντελώς άγνωστα. 

Έτσι έχουμε απαιτήσεις, κάποιες φορές δεν αντέχουμε να βλέπουμε να συμπεριφέρεται όπως συμπεριφερόμασταν εμείς, όταν είμασταν παιδιά, και δημιουργούμε εντάσεις. 

Επίσης οδηγούμε το παιδί στο να λέει ψέματα για να έχει την αποδοχή μας.

Το παιδί πρέπει πάντα να θυμόμαστε είναι μια αυτόνομη προσωπικότητα, ένας άλλος άνθρωπος και πρέπει κάθε μητέρα να το ενθαρρύνει να είναι ο εαυτός του. Χωρίς κριτική ή βλέμματα αποδοκιμασίας. 

Να ξέρει το παιδί, πως η μητέρα το αγαπάει, ό,τι κι αν κάνει, όπως κι αν είναι. Γιατί η ανάγκη γι αγάπη των ανθρώπων, τους κάνει να χάνουν τον αληθινό τους εαυτό, κι αυτό σίγουρα δεν το θέλουμε για το παιδί μας.

Να σέβεται

Σεβασμό για τους ανθρώπους γύρω του, σεβασμό για τις ανάγκες και τις επιθυμίες των άλλων, σεβασμό για πράγματα που απέκτησε. Φυσικά όταν είναι πολύ μικρό στην ηλικία των 3, 4 ετών νιώθει πως είναι το κέντρο του κόσμου. Το ίδιο και οι ανάγκες του. 

Ακόμη και τότε όμως οφείλουμε να του μαθαίνουμε τον σεβασμό. Οφείλουμε να του μαθαίνουμε πως όταν ζητάει ένα παιχνίδι, μπορεί να το πάρει αλλά μπορεί και όχι. Είναι στη διακριτική ευχέρεια του άλλου παιδιού αν θα του το δώσει. 

Κι αυτό πρέπει να το σεβαστεί. Όπως και το ίδιο έχει το δικαίωμα να κάνει με το δικό του παιχνίδι. Μεγαλώνοντας πρέπει να του μάθουμε πως ο σεβασμός για τους άλλους άνθρώπους, για τα ζώα, για το περιβάλλον, δείχνει ανθρωπιά και να θέλει να πράττει έτσι, από επιλογή πιά…

Να είναι ελεύθερο

Όταν ένας άνθρωπος δεν έχει εξαρτήσεις, όταν ένας άνθρωπος μαθαίνει, διαβάζει, ανοίγει τους ορίζοντές του, έχει επιλογές. Στη σκέψη και στο πώς λειτουργεί. 

Όταν ένας άνθρωπος από μικρή ηλικία μπορεί να πει τη γνώμη του, χωρίς να φοβάται, και στη συνέχεια της ζωής να κάνει αυτά που εκείνος θέλει, έχοντας όμως επιλογές, μόνο έτσι μπορεί να είναι ελεύθερος. 

Η καλλιέργεια είναι το πρώτο σκαλοπάτι προς την ελευθερία.

Να βάζει στόχους και να κυνηγάει τα όνειρά του

Επειδή εμείς δεν τολμήσαμε, επειδή εμείς δεν καταφέραμε να αγγίξουμε τους στόχους και να κάνουμε αληθινά κάποια από τα όνειρά μας, γιατί στην πορεία απογοητευτήκαμε κι αφεθήκαμε, δεν σημαίνει πως πρέπει να “περάσουμε” αυτή τη γραμμή στα παιδιά μας. Ούτε φυσικά να τα ωθήσουμε να κάνουν τα δικά μας όνειρα αληθινά. 

Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να τα μάθουμε να θέτουν στην αρχή μικρούς στόχους, να “δουλέψουν” γι αυτούς, ώστε στην πορεία να μπορούν να παλέψουν για ό,τι ονειρεύονται. 

Γνωρίζοντας φυσικά πως η διαδρομή μπορεί να είναι δύσκολη (μπορεί όμως κι εύκολη). Εμείς θα είμαστε εκεί, κοντά να τονώνουμε το ηθικό τους, να τους μαθαίνουμε ν΄αντλούν δύναμη από τον εαυτό τους, να πέφτουν αλλά να συνεχίζουν. Γιατί το όριο… είναι ο ουρανός!

Να αγαπάει

Στην αγάπη δεν υπάρχουν ανταλλάγματα. 

“Σε αγαπώ και δεν περιμένω τίποτε από σένα. Σε αγαπώ γι αυτό που είσαι και στο δείχνω με κάθε τρόπο”. 

Με τα λόγια, τις πράξεις, το ενδιαφέρον, τα χάδια. Όταν αγαπάς έτσι το παιδί σου, θα μάθει κι αυτό ν΄αγαπάει αληθινά. 

Αν εσείς ως μητέρα, νιώθετε πως δεν έχετε πάρει την αγάπη που χρειάζεστε, ώστε ν΄αγαπήσετε τον εαυτό σας, πρέπει να κάνετε τη δική σας ενδοσκόπηση. 

Να γράψετε, να διαβάσετε, να μιλήσετε με έναν ειδικό, για ν΄ανοίξει η καρδιά σας και να μπορέσετε να μάθετε την αληθινή αγάπη στο παιδί σας.

Να μην του πει ποτέ “Μόνο εγώ σ΄ αγαπώ τόσο πολύ στον κόσμο”

Εννοείται μια μητέρα αγαπάει πάρα μα πάρα πολύ το παιδί της, αλλά δεν είναι ο μοναδικός άνθρωπος στον κόσμο που θα το αγαπήσει και στο δρόμο του, θα συναντήσει κι άλλους ανθρώπους που θα το αγαπήσουν εξίσου. Θα είναι οι φίλοι του, οι σύντροφοί του, η νέα οικογένεια που κάποτε θα δημιουργήσει.

Να του μάθει πως δεν είναι όλη της η ζωή μόνο αυτό το παιδί, αλλά και ο ίδιος της ο εαυτός

Φυσικά μια μητέρα θα είναι πάντα εκεί για το παιδί της. Δίπλα του, σε κάθε μικρό ή μεγάλο βήμα του όμως, όταν μια μητέρα θέλει να ξεκουραστεί για μια ώρα, δεν γίνεται το παιδί να την ενοχλεί κάθε 5 λεπτά. 

Όταν μια μητέρα θέλει να πάει στο γυμναστήριο ή σε ένα καφέ με μια φίλη της, δεν γίνεται να μην το κάνει επειδή θέλει να μη λείψει στο παιδί της, γιατί εκείνο γκρινιάζει. 

Πρέπει κι εκείνη να μάθει πως όλη της η ζωή δεν είναι ΜΟΝΟ το παιδί της. Κι αυτό είναι ένα μεγάλο δώρο που κάνει, όχι μόνο στον εαυτό της, αλλά και στο ίδιο της το παιδί. 

Γιατί τα παιδιά, το ξέρουμε αυτό, αντιγράφουν συμπεριφορές. Όταν μεγαλώσει λοιπόν αυτό το παιδί, θα ξέρει να βάζει τον εαυτό του και τις ανάγκες του σε προτεραιότητα κι όχι να σκέφτεται μόνο τους άλλους. 

Μόνο έτσι ένα παιδί θα μάθει να εκτιμά τον ίδιο του τον εαυτό και να κάνει πράξη όσα ονειρεύεται. Αν δεν το έκανε η μητέρα του γιατί να το κάνει κι εκείνο;

mylife

— Γιατρέ φοβάμαι πολύ...

— Γιατρέ φοβάμαι πολύ...
— Έχεις εντοπίσει τι ακριβώς φοβάσαι;
— Ναι, μήνες τώρα.
— Μπορείς να το περιγράψεις; 

— Φοβάμαι γιατρέ πως οι γονείς μου στην προσπάθεια τους να μου χαρίσουν μια άνετη ζωή από υλικά αγαθά, λείπουν συνέχεια. 

Τίποτε δεν αναπληρώνει το κενό τους... 

Είναι συνεχώς κουρασμένοι, δεν έχουν χρόνο για παιχνίδι και μου παίρνουν τα πάντα αρκεί να είμαι ήσυχος. 

Με βγάζουν συνέχεια φωτογραφίες και τις ανεβάζουν στο διαδίκτυο για να δείξουν ότι είμαστε μια φυσιολογική οικογένεια. 

Δεν νιώθω ευτυχισμένος δεν νιώθω ασφάλεια, δεν νιώθω εμπιστοσύνη. 

Είναι σοβαρό γιατρέ;

— Οι γονείς πιστεύουν πως η μεγαλύτερη «προίκα» προς τα παιδιά τους είναι μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία μέσα απ τα υλικά αγαθά και οι ίδιοι εισπράττουν την ευτυχία μέσα απ τα κοινωνικά δίκτυα και τα like... 

Είναι το σύνδρομο του σύγχρονου γονιού... 

Δυστυχώς, παιδί μου....

Πηγή: Manos Xenakis
ΙΑΤΡΕΊΟ ΠΡΏΤΩΝ ΒΟΗΘΕΙΏΝ 

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η «Ψηφιακή Απαγωγή Βρεφών» και οι κίνδυνοι για τα παιδιά μας / Digital Kidnapping

🌻Μην ανεβάζετε φωτογραφίες των παιδιών σας στο διαδίκτυο🌻

🌻 🌻 🌻

Η εξάπλωση της τεχνολογίας και η συνεχής χρήση κινητών και άλλου είδους «έξυπνων» συσκευών, όπως τα τάμπλετ και τα i-pad, έχουν εγείρει το πάθος των χρηστών τους για τις… φωτογραφίες που δημοσιοποιούν στο διαδίκτυο. 

Digital Kidnapping: What It Is and How to Keep Your Kids Safe on Social Media

Όσον αφορά τη δική τους, προσωπική έκθεση, έχουν το ελεύθερο να κάνουν ό,τι θέλουν. Όταν, όμως, πρωταγωνιστές αυτών των φωτογραφιών είναι τα παιδιά τους, ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος απ’ ό,τι φαντάζονται, ή μάλλον απ’ ό,τι φανταζόμαστε όλοι μας. 

• Το φαινόμενο της λεγόμενης «ψηφιακής απαγωγής βρεφών» είναι ένας καινούριος σχετικά κίνδυνος που απειλεί τα παιδιά μας και που δεν πρέπει ν’ αγνοήσουμε.

Τα κυκλώματα παιδικής πορνογραφίας που δρουν διαδικτυακά είναι ευρέως γνωστά εδώ και χρόνια και αποτελούν ένα φαινόμενο που μας σοκάρει όσο συχνά και αν το ακούμε. Τώρα, έρχεται να προστεθεί ο όρος της «ψηφιακής απαγωγής» παιδιών, που τα τελευταία χρόνια παίρνει όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις.

• Πιο συγκεκριμένα, χρήστες «κατεβάζουν» φωτογραφίες παιδιών και βρεφών που οι γονείς τους έχουν δημοσιοποιήσει στο διαδίκτυο και τα παρουσιάζουν ως δικά τους παιδιά ή ως παιδιά που προσφέρουν για υιοθεσία. 

Πώς; Δημιουργούν ένα ψεύτικο προφίλ, ανεβάζουν τις φωτογραφίες των παιδιών και τις σχολιάζουν ή τις «καμαρώνουν» ως γονείς . Έτσι, οι εν λόγω χρήστες «σκαρώνουν» ψεύτικα σενάρια, πρωταγωνιστές των οποίων είναι τα παιδιά, τα οποία μπορεί να τους είναι παντελώς άγνωστα, ή ακόμα και παιδιά φίλων τους.

Πρόκειται ουσιαστικά για ένα αρρωστημένο «παιχνίδι ρόλων», στο οποίο ο ένας υποδύεται το γονιό και το ανυποψίαστο θύμα υποδύεται το παιδί του. 

Σε κάποιες άλλες περιπτώσεις, οι χρήστες ανέβαζαν τις φωτογραφίες με το σχόλιο ότι τα παιδιά αυτά δίδονταν προς υιοθεσία. 

Το ακόμα πιο σοκαριστικό είναι ότι κάποιοι άλλοι «συνάδελφοί» τους απαντούν ότι δέχονται να τα υιοθετήσουν, μέσω σχολίων κάτω απ’ τη φωτογραφία.

Φαινομενικά, για κάποιους ίσως είναι ένα ακίνδυνο παιχνίδι, αφού οι θύτες δεν βλάπτουν άμεσα ούτε ασκούν κάποιου είδους βία στο παιδί, ωστόσο οποιαδήποτε διακίνηση προσωπικών φωτογραφιών χωρίς την άδεια του κατόχου τους είναι ανεπίτρεπτη, και ειδικά όταν έχουμε να κάνουμε με αθώα παιδιά που δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

Σύμφωνα με άρθρο του crimefeed.com, η πλειοψηφία αυτών των ανώνυμων δραστών είναι έφηβοι – και κυρίως κορίτσια- που χρησιμοποιούν τις φωτογραφίες των παιδιών σαν «κούκλες». Υποκρινόμενοι τους γονείς, αισθάνονται ότι εκδηλώνουν κάπου την φροντίδα τους και βλέπουν τα παιδιά σαν ένα τρόπο να επιστρέψουν στην παιδικότητά τους. Με δεδομένο ότι η πλειοψηφία των δραστών είναι έφηβα κορίτσια που ψάχνουν ένα είδος συναισθηματικής επιβεβαίωσης, η δραστηριότητά τους μπορεί όντως να είναι αβλαβής, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δικαιολογεί τις πράξεις τους.

Όμως, όπως αναφέρεται στην dailydot , κάποιοι από τους δράστες χρησιμοποιούν τις φωτογραφίες για να ικανοποιήσουν τις σεξουαλικές τους φαντασιώσεις, κάτι που φυσικά αποδεικνύεται εξαιρετικά ανησυχητικό και που δείχνει πόσο εύκολα μπορεί να «ξεφύγει» η κατάσταση.

Τι μπορείτε να κάνετε (🌻ημίμετρα🌻)

1. Περιορίστε την έκθεση των παιδιών στο διαδίκτυο

Ξέρουμε ότι πολλοί γονείς θέλουν να μοιράζονται τη χαρά τους και το «καμάρι» τους για τα παιδιά με τους φίλους τους, χωρίς αυτό να είναι κάτι μεμπτό. Όμως, σκεπτόμενοι τους κινδύνους που προαναφέρθηκαν, καλό θα είναι να περιορίσετε την έκθεσή τους στο Internet, «ανεβάζοντας» λιγότερες, ή ακόμα και καθόλου, φωτογραφίες τους. Έτσι, μειώνεται σημαντικά ο κίνδυνος να υποκλέψουν τις στιγμές της οικογένειάς σας.

2. Διαβάστε τα… «ψιλά γράμματα» στα κοινωνικά δίκτυα

Είναι γεγονός ότι οι περισσότεροι χρήστες δεν συνηθίζουμε να διαβάζουμε τα «ψιλά γράμματα» στις ρυθμίσεις απορρήτου των κοινωνικών δικτύων που χρησιμοποιούμε. Δίνοντάς τους, όμως, περισσότερη σημασία, θα προστατεύσουμε την προσωπική και οικογενειακή μας ζωή. Μπορείτε για παράδειγμα να περιορίσετε το κοινό που θα βλέπει τις δημοσιεύσεις σας ή τις φωτογραφίες που ανεβάζετε με το παιδί σας. Αυτόματα, ο κίνδυνος περιορίζεται κατά πολύ.

3. «Σημαδέψτε» τις φωτογραφίες

Αν είστε αρκετά εξοικειωμένοι με την τεχνολογία, μπορείτε να κάνετε τις φωτογραφίες των παιδιών… άχρηστες στους ενδεχόμενους δράστες. Με κάποιες ειδικές εφαρμογές σημαδέψτε τις φωτογραφίες, είτε με τα λεγόμενα «νερά» είτε με άλλες ρυθμίσεις, κάνοντάς τις έτσι άχρηστες σε οποίον θελήσει να τις «κλέψει». Είναι σχεδόν δεδομένο ότι έτσι δεν θα μπει στον κόπο να τις χρησιμοποιήσει αφού θα πρέπει να τις επεξεργαστεί περαιτέρω.

Αν, παρά τις προσπάθειές σας, υποπέσει κάτι ύποπτο στην αντίληψή σας, μη διστάσετε να επικοινωνήσετε με τη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος στο τηλέφωνο 11188.

ourlife
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το παιδί μου φοράει γυαλιά οράσεως. Μύθοι και αλήθειες

«Αν δεν φοράς συνέχεια τα γυαλιά σου, θα ανέβουν οι βαθμοί σου»: ΜΥΘΟΣ

Γενικά το πόσο θα ανέβουν οι βαθμοί και πόσο γρήγορα, δεν είναι πλήρως γνωστό στην ιατρική κοινότητα. Γνωρίζουμε όμως ότι αυτό εξαρτάται από ένα σύνολο παραγόντων, κατά κύριο λόγο γονιδιακούς και δευτερευόντως περιβαλλοντικούς. 

Αυτό πρακτικά σημαίνει, ότι το πόσους βαθμούς μυωπίας ή υπερμετρωπίας θα φτάσει ένα άτομο, είναι κυρίως γενετικά προκαθορισμένο. 

Έχουν γίνει έρευνες, για το αν μπορούμε με συγκεκριμένες στρατηγικές να παρέμβουμε στην εξέλιξη αυτή των βαθμών (βλέπε παρακάτω). Όμως η διάρκεια που φοράει ένα παιδί τα γυαλιά του, ΔΕ φαίνεται να παίζει κάποιο ρόλο.

«Φόρα τα γυαλιά σου σε μικρή ηλικία, για να μην τα χρειάζεσαι, όταν μεγαλώσεις»: ΜΥΘΟΣ

Το αν κάποιος χρειάζεται γυαλιά οράσεως όταν μεγαλώσει, εξαρτάται από διάφορους παράγοντες. Καταρχάς, αν πρόκειται για μυωπία, ο ασθενής πρέπει να φοράει τα γυαλιά του και όταν μεγαλώσει, γιατί χωρίς αυτά δεν θα βλέπει ικανοποιητικά. 

Η μυωπία γενικά, όσο μεγαλώνει κάποιος, δεν δύναται να μειωθεί, ενώ στην καλύτερη περίπτωση θα μείνει σταθερή. Άρα, είτε φοράει γυαλιά μυωπίας συνέχεια σαν παιδί είτε τα ξεχνάει που και που, η μυωπία θα ανέβει, εάν και όσο είναι να ανέβει και ο ασθενής θα χρειάζεται γυαλιά. 

Το ίδιο ισχύει και για τον αστιγματισμό. Ο αστιγματισμός μένει γενικά σταθερός και επομένως, αν ο ασθενής χρειάζεται γυαλιά διόρθωσης του αστιγματισμού ως παιδί, θα τα χρειάζεται και όταν μεγαλώσει. 

Στην περίπτωση της υπερμετρωπίας είναι λίγο πιο πολύπλοκα τα πράγματα. Το αν χρειάζεται να τα φοράει τα γυαλιά του στην παιδική ηλικία εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, όπως αν έχει πονοκεφάλους, αν έχει στραβισμό ή αν δεν βλέπει ικανοποιητικά. Η υπερμετρωπία όμως (αντίθετα από τη μυωπία και τον αστιγματισμό) ενδέχεται, όταν μεγαλώσει το παιδί, να μειωθεί και, αν ο ασθενής είναι τυχερός, μπορεί και να μην χρειάζεται πλέον τα γυαλιά της υπερμετρωπίας του. 

Όμως το αν θα μειωθεί η υπερμετρωπία είναι επίσης κάτι όχι ιδιαίτερα ελεγχόμενο. Το παιδάκι με υπερμετρωπία που χρειάζεται γυαλιά, πρέπει να τα φοράει συνέχεια αλλά για άλλους λόγους, και ΟΧΙ για να μην τα χρειαστεί στην ενήλικη ζωή του.

«Μην χρησιμοποιείς πολύ το κινητό σου, γιατί θα σου ανέβει η μυωπία»: ΑΛΗΘΕΙΑ

Αναφέραμε και προηγουμένως ότι, το πόσο θα ανέβει η μυωπία, είναι κάτι που κατά κύριο λόγο είναι γονιδιακά προκαθορισμένο. Εντούτοις έχει τεκμηριωθεί με έρευνες, ότι η μυωπία αυξάνεται τόσο πιο αργά και τόσο πιο λίγο, όσο περισσότερη ώρα περνούν τα παιδιά εκτός του σπιτιού. 

 Φαίνεται ότι, όσο είναι κλεισμένα στο σπίτι και ασχολούνται με τον μικρόκοσμο του δωματίου τους (το οποίο πρακτικά σημαίνει κινητό, διάβασμα, υπολογιστής, τηλεόραση κτλ), τόσο πιο μυωπικά τείνουν να γίνονται τα μάτια των μυωπικών παιδιών. Εξ ου και η σύσταση πλέον να περνούν τα παιδιά όσο γίνεται περισσότερο χρόνο, στο εξωτερικό περιβάλλον, να παίζουν, να τρέχουν, να είναι στη φύση και κάτω από την ήλιο, ώστε τα μάτια τους να κοιτούν σε μακρινές αποστάσεις και όχι στις κοντινές, που ευνοούν τη μυωπία.

«Είσαι μικρός ακόμα για να βάλεις φακούς επαφής»: ΑΛΗΘΕΙΑ

Οι φακοί επαφής προσφέρουν σίγουρα πολλά πρακτικά πλεονεκτήματα έναντι των γυαλιών οράσεως, ενώ ορισμένοι τους προτιμούν ακόμα και για αμιγώς αισθητικούς λόγους. Για την εξέλιξη της όρασης δεν παίζει κάποιον ιδιαίτερο ρόλο, αν θα προτιμήσει ο ασθενής τη διόρθωση με γυαλιά οράσεως ή με φακούς επαφής. 

Όμως οι φακοί επαφής αποτελούν ένα ισχυρό παράγοντα κινδύνου για την πρόκληση κάποιας μικροβιακής λοίμωξης των οφθαλμών και κυρίως του κερατοειδούς, οι οποίες δυνητικά είναι πολύ σοβαρές. Για το λόγο αυτό, γενικά επιτρέπουμε τη χρήση των φακών επαφής στην ηλικία εκείνη, που οι γονείς κρίνουν ότι τα παιδιά τους έχουν επαρκή ωριμότητα και υπευθυνότητα, ώστε να φροντίζουν επιμελώς τους φακούς επαφής, να τους φορούν συγκεκριμένες ώρες, όχι πολλές και επ΄ουδενί το βράδυ, όταν κοιμούνται.

Dr. Kωνσταντίνος Ε. Καϊάφας, MD, Dr. med., FEBO, Χειρουργός Οφθαλμίατρος, www.drkaiafas.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Hospital de Amor - «Heart Full Of Love»: Animation αφιερωμένο στα παιδιά που δίνουν μάχη με τον καρκίνο

"Η αγάπη ποτέ δεν μας απογοητεύει" δημιουργήθηκε για λογαριασμό του Νοσοκομείου Cancer De Barretos στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας, ενός διεθνούς φήμης κέντρου θεραπείας για τον καρκίνο των παιδιών.

Το εν λόγω νοσοκομείο μετονομάστηκε σε Νοσοκομείο της Αγάπης θέλοντας να αναδείξει τη θεραπευτική σημασία της αγάπης και της στοργής. 

Η καταπολέμηση του καρκίνου είναι ευκολότερη όταν το άτομο περιβάλλεται από την αγάπη. Βλέποντας ο ασθενής ότι υπάρχουν γύρω του πρόσωπα που τον αγαπούν και τον νοιάζονται, παίρνει δύναμη, ελπίδα. 

Το animation διάρκειας μόλις 3 λεπτών αφηγείται την ιστορία της Νίνα, ενός μικρού αλλά γενναίου κοριτσιού, που καταφέρνει να νικήσει τον καρκίνο με τη φροντίδα και την ενθάρρυνση των ανθρώπων που την αγαπούν, με την υποστήριξη της οικογένειας της, των φίλων της αλλά και ολόκληρης της νοσοκομειακής ομάδας!

Το ταινιάκι δεν έχει λόγια αλλά σε όλη τη διάρκεια του ακούγεται το τραγούδι «Heart Full Of Love» που γράφτηκε αποκλειστικά για τους σκοπούς της ταινίας, και ερμηνεύει η Rebecca Peters. 

 Αξίζει να σταθούμε στο μήνυμα που αναφέρεται στο τέλος του animation και είναι το «Η αγάπη είναι μεγαλύτερη από το φόβο».

ourlife

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι