Είμαι ήδη μεγάλος. Μπορώ να πάω μόνος στο σπίτι της γιαγιάς μου;
Μετά από μια σύντομη συζήτηση οι γονείς δέχτηκαν.
Στέκονται περιμένοντας το τρένο να αναχωρήσει, αποχαιρετούν το γιο τους δίνοντας του μερικές συμβουλές έξω από το παράθυρο, ενώ ο Μαρτίν τους επανέλαβε:Το ξέρω! Μου τα έχετε πει περισσότερες από χίλιες φορές.
Το τρένο κοντεύει να φύγει και ο μπαμπάς του ψιθύρισε στο αυτί του:
Γιε μου, αν νιώθεις άσχημα ή ανασφαλής, αυτό είναι για σένα!
Και του έβαλε κάτι στην τσέπη του.
Και του έβαλε κάτι στην τσέπη του.
Τώρα ο Μαρτίν είναι μόνος καθισμένος στο τρένο όπως ήθελε, χωρίς τους γονείς του για πρώτη φορά.
Θαύμαζε το τοπίο από το παράθυρο, γύρω του ξένοι άνθρωποι σπρώχνουν και κάνουν πολύ θόρυβο, κάθε στάση μπαίνουν και βγαίνουν από το βαγόνι.
Ο ελεγκτής του τρένου κάνει κάποια σχόλια σχετικά με το γεγονός ότι το παιδί ο Μαρτίν είναι μόνος.
Ένας άλλος τον κοίταζε με λυπημένα μάτια.
Ο Μαρτίν αισθάνεται τώρα άσχημα κάθε λεπτό που περνά.
Και τώρα φοβάται.
Έσκυψε το κεφάλι του με δάκρυα… νιώθει φοβισμένος και μόνος.Βρήκε ένα κομμάτι χαρτί που έγραφε:
Τότε θυμήθηκε τον μπαμπά του που του έβαλε κάτι στην τσέπη του, τρέμει, ψάχνει για αυτό που του έβαλε ο πατέρας του.
Γιε μου, είμαι στο τελευταίο βαγόνι!Αυτή είναι η ζωή, πρέπει να αφήσουμε τα παιδιά μας να φύγουν πρέπει, να τα εμπιστευτούμε.
Αλλά πρέπει πάντα να είμαστε στο τελευταίο βαγόνι, βλέποντας, αν φοβούνται ή αν βρουν εμπόδια και δεν ξέρουν τι να κάνουν.
Πρέπει να είμαστε κοντά τους όσο ζούμε... τα παιδιά πάντα χρειάζονται τους γονείς τους.
Για πάντα στο τελευταίο βαγόνι…
Σωτήρης Καλκατζάκος
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι
Posts
