Αυστηρώς Ακατάλληλη για Ανηλίκους

Αυτή είναι η εποχή μας. 

Αυστηρώς Ακατάλληλη για Ανηλίκους...

Ολόφρεσκες ειδήσεις: 

1) Βρήκαν στον Ασπρόπυργο ένα βρέφος χτυπημένο, καταμεσίς του δρόμου, ένα νήπιο κλεισμένο στο πίσω κάθισμα αυτοκινήτου και άλλα τρία κλειδωμένα στο πορτμπαγκάζ 
περισσότερα εδώ

2) Φρίκη στη Ρόδο! Βιασμός 8χρονου κοριτσιού – To παιδί νοσηλεύεται...

αν αντέχετε, διαβάστε εδώ

3) Bisexual ο νέος Σούπερμαν

     Θυμάστε τον Σούπερμαν, τον "ήρωα" των παιδικών μας χρόνων;

Γεμάτα τα συρτάρια μας με τα εικονογραφημένα του, και όλες τις ταινίες του από 10 φορές τουλάχιστον τις έχουμε δει.
Ε, λοιπόν, απέκτησε γιο. Ναι, όπως το ακούτε. Απέκτησε γιο (;) με την Λόις Λέιν, βέβαια. Έρως μέγας και σπάνιος.

Λοιπόν, ο γιόκας τους δεν είναι σαν τον μπαμπά. 

Είναι μαμά και μπαμπάς... σε ένα.
Είναι bisexual (και απ' τα δυο, που λένε στο χωριό μου).

«Πάντα έλεγα ότι όλοι χρειάζονται ήρωες, και αξίζει να βλέπουν τους εαυτούς τους στους ήρωες», επισημαίνει ο συγγραφέας. «Για τόσους ανθρώπους, το να δουν τον δυνατότερο υπερήρωα στα κόμικς να αποκαλύπτει τον προσανατολισμό του είναι απίστευτα ισχυρό».

    Στην Αμερική (πού αλλού;) έχει ήδη κυκλοφορήσει το περιοδικό.

Δεν ξέρω τι θα κάνετε, σπεύσατε να το προμηθευτείτε. 

Είναι μια εξαιρετική ευκαιρία να δώσετε σωστή αγωγή στα παιδιά σας, να τα προάγετε (να τα ξεβγάλετε)...

Πρέπει να μάθουν τα παιδιά, να δελεαστούν, να έχουν δυνατότητα επιλογής.... Δεν γίνεται να τα περιορίζεις, να τα εγκλωβίζεις στο φύλο τους...

Είναι απαράδεκτο, είναι και ντεμοντέ...

     Και, όταν βγει και σε ταινία/ες (γιατί θα βγει) να πας με τον γιόκα σου και την κορούλα σου να τήνε δουν, μην το παραλείψεις...
Πρέπει να ταυτιστούν από μικρά με έναν σουπερήρωα, αφού έτσι επιτάσσει ο δημιουργός.

Και, όταν στα δέκα τους (πάνω κάτω) σου ζητήσουν να τους αγοράσεις στολή σούπερμαν με στρας, πούλιες και μια τιάρα στο κεφάλι, αμέσως να τους την αγοράσεις.

Και, όταν στην εφηβεία σου δηλώσουν «είμαι bisexual», να το 'χεις καμάρι και περηφάνεια σου.

Μην φέρεις καμιά αντίρρηση, γιατί το λιγότερο που θα σου πουν είναι ότι είστε γελοίοι και ηλίθιοι (εσύ και η μάνα τους), που είστε straight... 

Ηλίθιοι και οπισθοδρομικοί...  

Το Χαμομηλάκι

Όταν ένα παιδί εγκαταλείπεται…

Η κυρία που κάθονταν απέναντί μου συνέχισε την αφήγησή της, αναφέροντας τα παρακάτω συγκλονιστικά στοιχεία:

«Όταν ήμουν 6-7 χρονών, οι γονείς μου είχαν σοβαρά προβλήματα μεταξύ τους και καθόλου χρόνο για μένα. Κανείς δεν με ρωτούσε πως νιώθω, αν χρειάζομαι κάτι, αν πεινώ ή αν θέλω τη συντροφιά κάποιου. Ήταν τόσο μεγάλη η  ανάγκη μου να νιώσω πως κάποιος νοιάζεται για μένα που έφευγα από το σπίτι και κρυβόμουν κάπου εκεί τριγύρω για να δω αν θα με αναζητήσουν. Περίμενα για ώρες αλλά κανείς δεν εμφανίζονταν, μέχρι που τα φώτα του σπιτιού έσβηναν. Τότε μόνο συνειδητοποιούσα πως κανείς δεν πρόκειται να με αναζητήσει».

Αυτό είναι ένα άλλο είδος ιδιότυπης γονικής εγκατάλειψης όταν, δηλαδή, ο γονιός δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του γονικού του ρόλου, αφήνοντας το ίδιο το παιδί να φροντίζει τον εαυτό του. Υπάρχουν περιπτώσεις γονέων που βρίσκονται σε διαδικασία χωρισμού, όπου υπάρχουν πολλές και σοβαρές εντάσεις, ή που έχουν χάσει κάποιο σημαντικό τους πρόσωπο (γονέα, αδελφό κ.τ.λ.), καταστάσεις που τους απορροφούν τόσο πολύ, με αποτέλεσμα το παιδί να αφήνεται, στην ουσία,  στο έλεός του. Το αποτέλεσμα μίας τέτοιας κατάστασης είναι το παιδί να νιώθει παντελώς ανάξιο σημασίας και αγάπης. Κανείς, άλλωστε, δεν νοιάζεται και αγαπά έναν αόρατο…

Ο πόνος και η απόγνωση που μπορεί να νιώθει ένα τέτοιο παιδί είναι απερίγραπτης έντασης, οι δε συνέπειές τους καταστροφικές, φθάνοντας ακόμα και μέχρι την ενήλική του ζωή. Η συγκεκριμένη κοπέλα δεν τολμούσε να εμπιστευθεί κανέναν, όποιος και αν αυτός/αυτή ήταν. Στις ελάχιστες περιπτώσεις που άρχιζε να νιώθει κάτι το ιδιαίτερο για κάποιον, εξαφανίζονταν έντρομη, μπρος στο ενδεχόμενο να της γίνει το άτομο αυτό απαραίτητο και κάποια στιγμή να την εγκαταλείψει…

Από την ηλικία των 6-7 χρόνων, οπότε και πείσθηκε πως κανείς δεν νοιάζεται για αυτήν, ενεργοποιήθηκαν οι μηχανισμοί επιβίωσής της. Έπεισε τον εαυτό της πως η επιβίωσή της εξαρτιόταν αποκλειστικά από την ίδια και πως δεν είχε να προσδοκά απολύτως τίποτα από κανέναν. Μου είπε πως, ως έφηβη, ποτέ δεν ήπιε αλκοόλ, όπως όλοι οι φίλοι της, γιατί ήξερε πως αν μεθούσε ή αν της συνέβαινε κάτι απρόοπτο, κανείς δεν θα εμφανίζονταν να νοιαστεί γι΄αυτήν. Εξαναγκάσθηκε σε μια εξεζητημένη αυτάρκεια και αυτονομία, για να καταφέρει, όπως η ίδια πίστευε, να επιβιώσει.

Είναι τόσο εύκολο να απορροφηθούμε, ως γονείς, από τα διάφορα που μπορεί να μας συμβαίνουν (εργασία, προβλήματα με το/τη σύντροφο, ψυχικές δυσκολίες κ.ά.) που να περιοριζόμαστε στα πρακτικά και απαραίτητα, όσον αφορά στη φροντίδα του παιδιού, νομίζοντας πως αυτό αρκεί. Τα παιδιά καταλαβαίνουν διαισθαντικά τα πάντα, χωρίς όμως να μπορούν μα δώσουν εξηγήσεις, και αυτό είναι το χειρότερο. Συνήθως, ενοχοποιούν τον εαυτό τους, δηλαδή πως τα ίδια φταίνε για όλα, σε μια προσπάθειά τους να «σώσουν» το γονιό μέσα τους ώστε να συνεχίσουν να τον βλέπουν ως τον «καλό γονιό» που θα ήθελαν να έχουν. Θυμάμαι ένα αγοράκι 8 χρονών που το χτυπούσε αλύπητα ο βίαιος πατέρας του και το οποίο μου έλεγε: «Ο μπαμπάς μου με χτυπά για το καλό μου, επειδή δεν είμαι καλό παιδί». Με δυσκολία συγκρατούσα τα δάκρυά μου…

Κάποτε το ξύλο ή η απειλή για ξύλο ήταν απαραίτητο στοιχείο της διαπαιδαγώγησης παιδιών. Τώρα πλέον, αυτό δεν ισχύει, σε μεγάλο βαθμό. Τα τιμωρούμε με άλλους πιο «αποτελεσματικούς» τρόπους, για παράδειγμα, κλείνοντάς τα σε ένα δωμάτιο ή απειλώντας τα πως θα τα εγκαταλείψουμε γιατί δεν τα αντέχουμε. Τα ασφαλή παιδιά μπορούν να αξιολογήσουν τέτοιου είδους απειλές και ξέρουν πως οι γονείς τους δεν πρόκειται να πραγματοποιήσουν τις απειλές τους. Οι γονείς, όμως, χάνουν την αξιοπιστία τους στα μάτια του παιδιού. Τα ανασφαλή παιδιά, όμως, τρομοκρατούνται. Το μήνυμα που εισπράττουν είναι: «Εάν δεν είσαι όπως σε θέλω, δεν σε αγαπώ! Και τότε, δεν σε θέλω για παιδί μου!». Αγάπη με όρους, δηλαδή. Ένα τέτοιο παιδί νιώθει φρικτά και ανάξιο αγάπης. Τα αισθήματα ντροπής αρχίζουν να κυριαρχούν. Το παιδί νιώθει ντροπή και μόνο για το ότι υπάρχει. Έχω δει εκατοντάδες τέτοια παιδιά που νιώθουν πως δεν αξίζουν την αγάπη, όχι μόνο των γονιών τους, αλλά και κανενός….

Είναι πολύ σημαντικό και απαραίτητο να αφιερώνουμε, έστω και 10 λεπτά την ημέρα, αποκλειστικά για επικοινωνία και ολοκληρωτική επαφή με το παιδί μας και να μη το αφήνουμε για κάποια άλλη φορά. Για τα μικρά παιδιά, υπάρχει μόνο το εδώ και τώρα και, αν το στερηθούν, έχουν την αίσθηση πως το στερούνται για πάντα, ιδιαίτερα αν ο γονιός είναι απρόβλεπτος , ασυνεπής και εγκλωβισμένος στα δικά του.

Αυτά ας μην τα λησμονούμε ποτέ, και ας τα σκεφθούμε πολλές φορές σοβαρά, πριν φέρουμε στο κόσμο ένα παιδί, μόνο προς επιβεβαίωση της ματαιοδοξίας μας ή προς κάλυψη άλλων συναισθηματικών μας αναγκών, όπως πολύ συχνά, δυστυχώς, συμβαίνει…

ΣΑΒΒΑΣ Ν. ΣΑΛΠΙΣΤΗΣ, Κλινικός ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής  PH. D.

i-psyxologos.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα συνήθη Παιδικά Τραύματα

Κάποιες συμπεριφορές που βιώνουμε, κυρίως στην παιδική ηλικία, είναι δυνατόν να δημιουργήσουν ανασφάλειες και αισθήματα φόβου που μας ακολουθούν σε όλη την ενήλικη μας ζωή. 

Συνήθως αυτές οι συμπεριφορές είναι γνωστές και ως παιδικά τραύματα που φθείρουν την συναισθηματική υγεία του παιδιού και πολύ δύσκολα θεραπεύονται.

Θα παραθέσουμε παρακάτω τα συνήθη τραύματα που μπορεί να προκαλέσουν «ζημιά» στην συναισθηματική υγεία ενός ανθρώπου που αρχίζουν από την παιδική ηλικία.

Όσο περνάει ο χρόνος εδραιώνονται όλο και πιο πολύ μέσα μας, με αποτέλεσμα είτε να βρίσκουμε διάφορες μάσκες που απλά μας εμποδίζουν να προοδεύσουμε στη ζωή μας είτε ζούμε μία ζωή μέσα στον φόβο και εις βάρος των άλλων. Καθώς δεν έχουμε μία προσωπικότητα να βγάλουμε στους άλλους που θα μας σέβονται και θα μας τιμούν.

Θα πρέπει ως γονείς να αντιληφθούμε από την αρχή ποια είναι αυτά τα τραύματα και να τα αφομοιώσουμε και να τα υιοθετήσουμε ως προς (αυστηρή) αποφυγήν για ένα ψυχικά υγιή παιδί και αργότερα ενήλικα.

1). Καταρχήν, ο μεγαλύτερος φόβος των παιδιών είναι να αισθανθούν πως δεν υπάρχει κανένας για αυτούς, πως βρίσκονται σε ένα χώρο μόνοι τους και απροστάτευτοι. Ο φόβος της εγκατάλειψης. Αυτό το παιδί όσο θα ενηλικιώνεται θα κάνει το οτιδήποτε για να μην ξανανιώσει αυτό το συναίσθημα. 

Πολλές φορές θα εγκαταλείψουν εκείνα πρώτα την οικογενειακή στέγη ή μία ερωτική σχέση για να μην τους παρατήσουν οι άλλοι πρώτοι. Μία ανώριμη συμπεριφορά του τύπου «θα φύγω πρώτος για να μην σε δω να με εγκαταλείπεις», και ας μην είναι αυτό που πραγματικά θέλω να συμβεί.

2). Επιπλέον, η βία που μπορεί να βιώσουν μέσα στην οικογένεια με την μορφή της σωματικής ή της λεκτικής δημιουργεί ενήλικες μονίμως νευριασμένους και επιθετικούς. 

Ενήλικες που δυσκολεύονται να «χαλιναγωγήσουν» τα συναισθήματα τους. 

Τα παιδιά που βιώνουν τη βία, την βιώνουν ως απόρριψή από τον γονέα προς το πρόσωπο τους. 

Ο πόνος που προκαλεί αυτό το τραύμα, υποβαθμίζει τον εαυτό και νιώθει πως είναι ανεπιθύμητο. Αισθάνεται πως δεν είναι άξιο να νιώσει στοργή, αγάπη, σεβασμό και κατανόηση.

3). Ένα άλλο παιδικό τραύμα που μπορεί να λειτουργήσει αρνητικά στην ενήλικη ζωή είναι το παιδί να βιώνει έντονα και συνέχεια το αίσθημα της αδικίας. 

Όταν οι γονείς επικροτούν το ένα από τα δύο αδέρφια ή όταν δίνουν την προσοχή τους στο ένα από τα δυο αδέρφια… γενικώς, όταν η αγάπη και η προσοχή τους δεν είναι ακέραιη και ίση αλλά διαχωρίζεται ανάλογα με τις επιδόσεις ή την συμπάθεια, αυτόματα δημιουργούν στο παραμελημένο παιδί αισθήματα αδικίας. 

Μία τέτοια συμπεριφορά συνήθως δημιουργεί άτομα με έλλειψη εμπιστοσύνη για τον περίγυρο του.

4). Όταν οι άνθρωποι που περιβάλλουν το παιδί δεν τηρούν τις υποσχέσεις τους, δημιουργούν στο παιδί συναισθήματα προδοσίας, δυσπιστίας και ανασφάλειας. Στην ενηλικίωση αυτά τα παιδιά θα θέλουν να ελέγχουν την προσωπικότητα και να αποσκοπούν στην τελειότητα των καταστάσεων. Θα ελέγχουν τα πάντα και δεν θα συγχωρούν λάθη, ως ασπίδα για την προσωπικότητα τους, για να μην απογοητευτούν από την προδοσία των άλλων.

5). Παιδιά, τα οποία αισθάνονται να υποτιμούνται συνέχεια οι δυνατότητες τους ή να συζητιούνται σε πολύ κόσμο τα προβλήματα τους ή να κριτικάρονται συνεχώς αρνητικά προκαλείται το τραύμα του εξευτελισμού. 

Χωρίς αμφιβολία το παιδί θα έχει χαμηλή αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση, οδηγώντας το σε μία εξαρτημένη προσωπικότητα καθώς θα θεωρεί πως από μόνο του δεν είναι ικανό να καταφέρει τίποτα.

Με μια κουβέντα και χωρίς περιστροφές: 

Αποφύγετε να αντιδράτε με αυτούς τους τρόπους! 

Τα παιδιά μας χρειάζονται αγάπη και σεβασμό. Να θέτουμε όρια και να κάνουμε πολύ υπομονή…

Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος 

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ζευγάρι φροντίζει παιδιά με ασθένειες σε τελικό στάδιο...

... που τα εγκαταλείπουν οι γονείς τους

«Δεν δέχομαι να υπάρχουν μωρά που πεθαίνουν χωρίς όνομα, που κανείς δεν πηγαίνει στην κηδεία τους, που δεν λείπουν σε κανέναν και δεν έχει αγαπήσει κανένας».

Η Κόρι Σάλτσερτ είναι παντρεμένη με τον Μαρκ εδώ και τριάντα χρόνια και έχουν αποκτήσει οκτώ βιολογικά παιδιά. Η οικογένειά τους ωστόσο διευρύνεται διαρκώς καθώς τα τελευταία σχεδόν δέκα χρόνια αναλαμβάνουν την αναδοχή και την υιοθεσία παιδιών με σοβαρές ασθένειες, κάποιες από αυτές σε τερματικό στάδιο.

Το 2017, όταν γυρίστηκε ένα ρεπορτάζ για το ζευγάρι, φιλοξενούσαν τον Τσαρλς, που είχε υποστεί σοβαρή εγκεφαλική βλάβη κατά τη γέννα. «Τον υιοθετήσαμε 18 μηνών. Οι γιατροί δεν περίμεναν καν να ζήσει αρκετά για να υιοθετηθεί» είπε η Κόρι. «Πλέον έχει ξεπεράσει το προσδόκιμο ζωής κατά δύο χρόνια. Του τραγουδάμε τραγούδια, τον παίρνουμε αγκαλιά και χορεύουμε, τον ταΐζουμε, του απλώνουμε κρέμα. Δεν είναι όλα ωραία ή άσχημα, δεν είναι όλα ευχάριστα ή τρομακτικά, είναι όλα αυτά μαζί. Δεν μπορώ να κάνω τη διαφορά για εκατοντάδες μωρά, μόνο να μπω στη ζωή λίγων από αυτά και να κάνω τη διαφορά, εκεί βρίσκω το σκοπό μου.

«Υπάρχουν δάκρυα και θλίψη, αλλά πολύ περισσότερη χαρά και ελπίδα».

«Πλέον έχει ξεπεράσει το προσδόκιμο ζωής κατά δύο χρόνια. Του τραγουδάμε τραγούδια, τον παίρνουμε αγκαλιά και χορεύουμε, τον ταΐζουμε, του απλώνουμε κρέμα»

Όπως πρόσθεσε στο ρεπορτάζ:

«Υπάρχουν μωρά που πεθαίνουν χωρίς όνομα, που κανείς δεν πηγαίνει στην κηδεία τους και δεν λείπουν σε κανέναν και δεν έχει αγαπήσει κανένας. Για μένα, αυτό απλά δεν υφίσταται ως επιλογή. Τσαρλς, θα μας λείψεις όταν φύγεις, αλλά είμαστε κυρίως χαρούμενοι, που ήρθες».

Σήμερα, το ζευγάρι συνεχίζει να φροντίζει παιδιά που οι γονείς τους έχουν εγκαταλείψει. Ή που δεν είναι σε θέση να φροντίσουν επαρκώς. Πρόσφατα, όταν η Κόρι έμαθε ότι μια 24χρονη γυναίκα με δύο ακόμα παιδιά, η Κέιτι Μπόσγουελ, γέννησε ένα κοριτσάκι με σοβαρές αναπηρίες λόγω επιπλοκών στη γέννα, την Κασίντι, προσφέρθηκε να τη βοηθήσει.

«Υπάρχουν μωρά που πεθαίνουν χωρίς όνομα, που κανείς δεν πηγαίνει στην κηδεία τους, που δεν λείπουν σε κανέναν και δεν έχει αγαπήσει κανένας. Για μένα, αυτό απλά δεν υφίσταται ως επιλογή».

«Η Κασίντι κοντεύει να γίνει δύο ετών» είπε στο Today.com η Κόρι. «Δεν ζει στο νοσοκομείο, έχει πολλή φροντίδα και αυτό έχει κάνει τεράστια διαφορά». Στην περίπτωση της Κασίντι μάλιστα παρόλο που η μητέρα της παραχώρησε τη φροντίδα της στην Κόρι και τον Μαρκ, την επισκέπτεται συχνά. Και όταν δεν μπορεί να την επισκεφτεί, κρατά επαφή μαζί της μέσα από βιντεοκλήσεις.

«Δεν “επιτρέπω” στην Κέιτι να είναι μέρος της ζωής της Κασίντι, ποτέ δεν αναρωτήθηκα αν πρέπει να την αφήσω να εμπλακεί. Είμαστε ευγνώμονες που τη μεγαλώνουμε μαζί, ακόμα και εξ αποστάσεως» σχολίασε η Κάρι και πρόσθεσε: «Η Κασίντι έχει μια γεμάτη ζωή και μεγαλύτερη οικογένεια από ό,τι θα μπορούσε να ονειρευτεί».

themamagers.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Έθαψαν μέχρι τον λαιμό το 2χρονο παιδί τους στην άμμο για να κάνουν σεξ στη θάλασσα

Ευτυχώς το παιδάκι σώθηκε μετά από 45 λεπτά που είχε ακινητοποιηθεί, ενώ η τσάντα της μητέρας του ήταν γεμάτη ναρκωτικά.  

Ένα εξωφρενικό πραγματικά περιστατικό συνέβη την προηγούμενα δευτέρα στην Atlantic Ocean resort στην Σάντα Κλάρα ντελ Μαρ του Μπουένος Άιρες, με πρωταγωνιστές ένα ζευγάρι 29 ετών και το παιδί τους.
Οι δύο νεαροί λοιπόν προφανώς υπό την επήρεια ναρκωτικά αποφάσισαν να κάνουν σεξ μέσα στην θάλασσα, αλλά κάποιος θα έπρεπε να προσέχει τον 2 ετών γιο τους.

Έτσι, αποφάσισαν να το ακινητοποιήσουν, θάβοντάς το μέχρι το λαιμό στην καυτή άμμο.
Ευτυχώς ένας άλλος κύριος που είδε το σκηνικό και κατάλαβα τι γινόταν, ειδοποίησε την αστυνομία που έβγαλε από εκεί τον μικρό μετά από 45 λεπτά.
Φυσικά οι δύο γονείς του παιδιού συνελήφθησαν και στην τσάντα της μητέρας του, βρέθηκαν κάθε λογής ναρκωτικά. Από κάνναβη μέχρι Ecstasy.

gazzetta.gr

Couple 'bury their two-year-old child up to her neck in sand amid 95F heat for 45 minutes so they could leave her to have sex in the sea' in Argentina

A couple have been accused of burying their two-year-old daughter up to her neck in sand and leaving her for 45 minutes in the blazing sun so they could have sex in the sea in Argentina.

Police found the child 'hungry and sunburnt' in the 95F (35C) heat in Santa Clara del Mar, 250 miles south of the capital Buenos Aires, on Monday.

The couple, both aged 29, were taken into custody after allegedly resisting arrest.

They also face drugs charges after officers found cannabis, ecstasy and more than 200 pills of the sedative Rivotril in the mother's handbag. 

The couple will be kept in custody until they appear in court and their child has been taken into temporary care.  

Another man who was reportedly with the couple fled the scene before police arrived.

Other beachgoers are said to have called the police after they saw the couple performing 'obscene exhibitions' while 'diving into the sea.'

Police said that while they were in the sea 'they left a child of two years buried in the sand of the beach up to the neck.' 

A source told the Argentinian newspaper Clarin: 'It was about 95 degrees Fahrenheit so imagine what that poor little girl was like.'

The father of the child is Argentinian and the mother is from Paraguay. Neither has been named.

dailymail.co.uk

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα παιδιά της εγκατάλειψης

Kλειστές οι πόρτες για εκατοντάδες παραμελημένα και κακοποιημένα ανήλικα Βρέθηκε σε ένα παλιό διαμέρισμα σε συνοικία του Πειραιά. H δυσοσμία στο δωμάτιο ήταν απερίγραπτη. Ζει ανάμεσα σε σκουπίδια, παλιά αντικείμενα και σκονισμένα έπιπλα. Συχνά τρέφεται από αποφάγια που βρίσκει στους κάδους απορριμμάτων. «H γιαγιά του είναι ρακοσυλλέκτρια. Το παιδί βιώνει μια άθλια κατάσταση. Πρέπει να απομακρυνθεί το συντομότερο. Μπορείτε να το φιλοξενήσετε;»...

H απάντηση από το Χαμόγελο του Παιδιού ήταν αρνητική - επρόκειτο για ένα από τα 550 «όχι» που αναγκάστηκε να πει η οργάνωση τα τελευταία τρία χρόνια σε εκκλήσεις από εισαγγελείς ανηλίκων, αλλά και ιδιωτών που αναζητούν στέγη για κακοποιημένα και παραμελημένα παιδιά. Το 8χρονο πλέον αγοράκι συνεχίζει να ζει κάτω από άθλιες συνθήκες. H αιτία: οι κρατικές παιδουπόλεις και τα κέντρα φιλοξενίας των μη κυβερνητικών οργανώσεων έχουν «κλειδώσει» τις πόρτες τους λόγω πληρότητας!
«Δεν έχουμε δυνατότητες»
«Φιλοξενούμε ήδη 180 παιδιά και οι δυνατότητές μας έχουν εξαντληθεί», είπε στα «NEA» ο πρόεδρος του Χαμόγελου του Παιδιού κ. Κώστας Γιαννόπουλος. «Δεν θέλουμε τα παιδιά μας να στοιβάζονται στα δωμάτια. Σκοπός μας δεν είναι να παρέχουμε κλίνες, αλλά σπίτι. Κι όμως, είναι στιγμές που υποκύπτουμε» συμπληρώνει.
Πριν από λίγες ημέρες το Χαμόγελο Του Παιδιού δέχτηκε κλήση από το Αστυνομικό Τμήμα Κερατσινίου για πέντε αδέρφια - από 2,5 έως και 14 ετών - τα οποία παραμελούνται συστηματικά από τους γονείς τους. «Τα βρήκαμε εξαθλιωμένα από την πείνα. Βρεθήκαμε σε δίλημμα. Χώρος δεν υπήρχε, αλλά δεν μπορούσαμε να αντισταθούμε σε εκείνα τα μάτια που μικρού Δημήτρη που κατευθείαν έτρεξε στην αγκαλιά μας».
Και σε... κρατητήρια!
Τα στοιχεία ωστόσο των τελευταίων ετών καταγράφουν μια θλιβερή εικόνα παιδιών που φιλοξενούνται προσωρινά ακόμα και σε... κρατητήρια - έπειτα από εισαγγελική απόφαση για άμεση απομάκρυνσή τους από το οικογενειακό περιβάλλον- έως ότου να βρεθεί στέγη. Είναι χαρακτηριστικό ότι περισσότερες από 60 υποθέσεις κακοποιημένων παιδιών έμειναν στα χαρτιά τους τελευταίους 12 μήνες, καθώς οι ξενώνες είναι πλήρεις ή υπολειτουργούν εξαιτίας έλλειψης προσωπικού.
Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, η χωρητικότητα των κρατικών παιδοπόλεων και Κέντρων Παιδικής Μέριμνας - είναι 20 σε όλη την Ελλάδα και στις περισσότερες των περιπτώσεων πρόκειται για πρώην αναμορφωτήρια - δεν ξεπερνά συνολικά τα 1.000 παιδιά. Ωστόσο, κάθε χρόνο πάνω από 700 παιδιά πέφτουν θύματα κακοποίησης και παραμέλησης!
Και ψυχολόγο
«Όταν υπάρχουν νήπια που κακοποιούνται σεξουαλικά από τους ίδιους τους γονείς τους - γεγονός που έχει διαπιστωθεί από τις αρμόδιες αρχές - και παραμένουν δέσμια σ' αυτή την κατάσταση, επειδή δεν υπάρχει κενή θέση σε κάποιο ίδρυμα, φαίνεται ξεκάθαρα πως οι διαστάσεις του προβλήματος είναι τεράστιες» τονίζει στα «NEA» η παιδοψυχολόγος κ. Χρυσούλα Μαυράκη. «Είναι αυτονόητο πως αυτά τα παιδιά δεν χρειάζονται μόνο ένα κρεβάτι, αλλά και ψυχολογική υποστήριξη. Παράλληλα όμως πρέπει να βοηθηθούν και οι ίδιοι οι γονείς ώστε να επανασυνδεθεί στο μέλλον η οικογένεια, τουλάχιστον στις περιπτώσεις που είναι δυνατόν» συμπληρώνει.
Οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων στο Κέντρο Βρεφών «Μητέρα» την περασμένη εβδομάδα για άμεση πρόσληψη προσωπικού καταδεικνύει μόνο ένα μέρος των προβλημάτων. Όπως προκύπτει από εισαγγελικές αρχές, η παιδόπολη «Αγία Βαρβάρα» λειτουργεί με μόλις τρεις νηπιοκόμους, οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για 25 (!) παιδιά. Και ενώ στα χαρτιά η «οργανική δυναμικότητα κλινών» είναι 30, στην πραγματικότητα το Ίδρυμα έχει δυνατότητα να φιλοξενήσει μόλις 15 παιδιά!
Άθλιες είναι οι συνθήκες και στο Ίδρυμα «Αγία Βαρβάρα», όπως καταγγέλλουν οι εργαζόμενοι. Ανήλικοι παραβάτες, παιδιά με σοβαρές σωματικές αναπηρίες, νήπια με ψυχολογικά προβλήματα και κακοποιημένα παιδιά στοιβάζονται όλα στον ίδιο χώρο.
«Τι υπηρεσίες προσφέρουμε σε αυτά τα παιδιά;», αναρωτιούνται.
 

ΜΑΡΘΑ ΚΑΪΤΑΝΙΔΗ
ΤΑ ΝΕΑ , 29/06/2006 , Σελ.: N14