Λιγνάδης: Ένοχος για βιασμό ανηλίκων αλλά... ελεύθερος!!

Για να καταλάβουμε...
Ποια εγκλήματα θα έπρεπε να έχει διαπράξει ο έκφυλος, για να μείνει στη φυλακή;
Πόσα ανήλικα θα έπρεπε να έχει βιάσει;

Ο Δημήτρης Λιγνάδης είναι και με τη βούλα βιαστής. 

    Δεν είναι «φερόμενος ως βιαστής», δεν είναι αθώος μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Δικάστηκε πέρα για πέρα δίκαια, καταδικάστηκε, έφαγε 12 χρόνια φυλακή, αν και η πρόταση του εισαγγελέα ήταν για 24 χρόνια συνολικά για δύο βιασμούς.

Το λέμε ξεκάθαρα για να το κατανοήσουν όλοι. Ο Λιγνάδης είναι ένοχος και είναι βιαστής. Και μάλιστα ανήλικων παιδιών.

Δεν είναι πια ο «μεγάλος θεατράνθρωπος», ο «σπουδαίος ηθοποιός και σκηνοθέτης», ο σημαντικός καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού ή ο… κορυφαίος δάσκαλος ή ο κολλητός και φίλος κανενός.
Κατηγορήθηκε για 4 βιασμούς, καταδικάστηκε για 2, έφαγε μια ποινή που θεωρούταν… δίκαιη, 12 χρόνια, δεν του αναγνωρίστηκε κανένα ελαφρυντικό.   

.............

πηγή

    Οι εκφράσεις που ακούστηκαν από συγκεντρωμένους αλλά και από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για την κρίση του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου, ποικίλουν, ωστόσο επί της ουσίας δόθηκε ιδιαίτερη βαρύτητα στην εκ πρώτης όψεως αντικρουόμενη ετυμηγορία. 

    Οι οριακές πλειοψηφίες με τις οποίες πάρθηκαν οι αποφάσεις δημιούργησαν -αν μη τι άλλο σύγχυση- ως προς το τελικό αποτέλεσμα. Γιατί πώς αλλιώς, αν όχι αντικρουόμενη, θα μπορούσε να θεωρηθεί μία καταδικαστική κρίση που κατέληξε στο ότι ο Δημήτρης Λιγνάδης που διέπραξε δύο βιασμούς, δεν δικαιούται κανένα ελαφρυντικό αλλά μπορεί να κυκλοφορεί ελεύθερος μέχρι το δευτεροβάθμιο δικαστήριο;

    Αν και το «μυστήριο» θα λυθεί σε μεταγενέστερο στάδιο, όταν θα καθαρογραφεί η απόφαση του δικαστηρίου και θα φανούν οι απόψεις του κάθε μέλους της έδρας, παραμένουν ανοιχτά τα ερωτήματα για το πώς επτά άνθρωποι -τρεις τακτικοί δικαστές και τέσσερις ένορκοι- δεν μπορέσουν να συμφωνήσουν σχεδόν σε κανένα ζήτημα που τους τέθηκε ως προς την υπόθεση Λιγνάδη.

ολόκληρο το άρθρο εδώ

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Περί αλαζονείας, από την "Αντιγόνη" του Σοφοκλή

στ. 473-476

«ἀλλ᾽ ἴσθι τοι τά σκλήρ᾽ ἄγαν φρονήματα
πίπτειν μάλιστα, καί τόν ἐγκρατέστατον
σίδηρον ὀπτόν ἐκ πυρός περισκελῆ
θραυσθέντα καί ῥαγέντα πλεῖστ᾽ ἂν εἰσίδοις·»

Ελεύθερη απόδοση

Και ο σκληρός ο άνθρωπος, να ξέρεις,
πως πέφτει και συντρίβεται βαριά.
Δες το σκληρό το σίδερο, που μπήκε στη φωτιά
και ατσαλώθηκε,
πώς, άμα πέσει από ψηλά,
σε χίλια κομμάτια σπάζει και τσακίζεται

Ακόμη πιο ελεύθερη απόδοση

Εσύ που παραψήλωσες με μέσα άνομα

και στην πέτρινή σου την καρδιά 

η αλαζονεία φώλιασε,
πρόσεχε...
το πέσιμό σου θα σε συντρίψει
και τίποτα, μα τίποτα
από σένα δε θα μείνει

Βασιλική Π. Δεδούση

(αφιερωμένο εξαιρετικά στην εποχή μας)

το χαμομηλάκι

Deutsche Welle: Οι Γερμανοί σε συσσίτια!!

Η ακρίβεια και οι τιμές στα τρόφιμα οδηγούν τους Γερμανούς σε συσσίτια

    Δύσκολος αναμένεται ο χειμώνας και για τους Γερμανούς, καθώς οι τιμές των τροφίμων και των καυσίμων που βρίσκονται στα ύψη να δυσκολεύουν όλο και περισσότερους να καλύψουν τις καθημερινές τους διατροφικές ανάγκες.

    Όπως αναφέρει η Deutsche Welle, οι πρώτες εικόνες που έχουν ήδη καταγραφεί είναι αποκαρδιωτικές καθώς οι ουρές ανθρώπων που συγκεντρώνεται κάθε εβδομάδα μπροστά από το στέκι φιλάθλων του ποδοσφαιρικού συλλόγου της Μπουντεσλίγκα 1. FC Union Berlin, είναι ενδεικτική.
    Δεν είναι οπαδοί της Union - αλλά μαμάδες, ηλικιωμένοι, νέοι άνδρες ή πατεράδες που περιμένουν να πάρουν λίγα τρόφιμα. Πήραν μαζί τους καρότσια και τσάντες, μερικοί ακόμη και σκαμπό, γιατί η αναμονή θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερη εδώ. «Δεν αντέχω τόση ώρα όρθιος για λόγους υγείας», λέει ένας άνδρας που θέλει να διατηρήσει την ανωνυμία του.
(...)

Έρχονται περισσότεροι άνθρωποι τελευταία; 

«Τώρα παρέχουμε φαγητό σε πάνω από 500 άτομα την ημέρα, όταν πριν είχαμε μόνο 300 ή 320. Αυτή είναι μια σημαντική αύξηση», λέει ο Ζέελε. «Αν γίνουν περισσότερα, θα πρέπει να σκεφτούμε πώς θα το χειριστούμε, γιατί δεν μπορούμε να φροντίσουμε τους πάντες».

Πολλοί δεν τα βγάζουν πια πέρα
    Αυτό συμβαίνει σε πολλές τράπεζες τροφίμων στη Γερμανία αυτή τη στιγμή. Ως αποτέλεσμα του πολέμου στην Ουκρανία και της απότομης αύξησης των τιμών, όλο και περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν πλέον να αγοράσουν τα απαραίτητα, όπως επαρκή τρόφιμα, λέει ο Γιόχεν Μπρυλ, πρόεδρος του Tafel Deutschland.
    Σε αυτούς συμπεριλαμβάνονται και άνθρωποι που κερδίζουν λίγα χρήματα αλλά δεν χρειάζονταν βοήθεια μέχρι πρόσφατα. 

«Πριν τα έβγαζαν πέρα, τώρα δεν μπορούν πλέον να αντέξουν οικονομικά τις υψηλές τιμές για τρόφιμα, καύσιμα και ενέργεια». 

Επίσης, μερικές φορές οι πρόσφυγες από την Ουκρανία στέλνονται απευθείας στις τράπεζες τροφίμων από τα γραφεία κοινωνικής πρόνοιας χωρίς προηγούμενη συνεννόηση, λέει ο Μπρυλ.

    Υπάρχουν πάνω από 960 τράπεζες τροφίμων στη Γερμανία. Χορηγοί είναι πολλές φορές εταιρείες - όπως τοπικά αρτοποιεία, κρεοπωλεία, σούπερ μάρκετ, εστιατόρια, αλλά και εταιρείες αυτοκινήτων και τράπεζες. Δωρίζουν τρόφιμα όπως φρούτα, λαχανικά, ψωμί και αρτοσκευάσματα ή γαλακτοκομικά προϊόντα. Ωστόσο, παρέχεται επίσης υποστήριξη με τη μορφή επιχορηγήσεων, για παράδειγμα για να αγοράσουν ένα βαν.

Όλο και περισσότερες τράπεζες τροφίμων έχουν διακόψει την εγγραφή νέων μελών, σύμφωνα με την ομοσπονδιακή ένωση τραπεζών τροφίμων. «Επειδή οι δωρεές τροφίμων δεν επαρκούν για όλο και περισσότερους ανθρώπους ή επειδή δεν έχουν εθελοντές ή χώρους για μεγαλύτερα ωράρια διανομής», λέει ο Μπρυλ. «Η κατάσταση των τραπεζών τροφίμων δεν ήταν ποτέ τόσο τεταμένη όσο τώρα».

Οξυμένες ανάγκες σε όλη τη Γερμανία
    Στη Βαυαρία οι τράπεζες τροφίμων έχουν 50 έως 150% περισσότερους ενδιαφερόμενους, λέει ο Πέτερ Τσίλες, πρόεδρος της ένωσης τραπεζών τροφίμων της Βαυαρίας. Πάνω από το 90 τοις εκατό των νέων εγγραφών είναι πρόσφυγες από την Ουκρανία. Και εδώ έχει ήδη διακοπεί η εγγραφή μελών. Ωστόσο, αυτό απλώς ανέβαλε το πρόβλημα. «Δεν είναι μόνιμη λύση».
    Σε άλλα ομοσπονδιακά κρατίδια επικρατεί μια παρόμοια κατάσταση. Στη Σαξονία, οι τράπεζες τροφίμων βρίσκονται «σε κατάσταση πολιορκίας», δήλωσε πρόσφατα ένας εκπρόσωπος της ένωσης. Ο αριθμός των ανθρώπων που έχουν ανάγκη και αναζητούν βοήθεια από τις τράπεζες τροφίμων στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία έχει διπλασιαστεί σε σύγκριση με το 2020. Στο Έσσεν, για παράδειγμα, σύμφωνα με τον πρόεδρο της περιφερειακής ένωσης, πολλοί απορρίπτονται επειδή δεν έχουν δελτίο μέλους.
    Ο επικεφαλής της τράπεζας τροφίμων στο Πότσνταμ, την πρωτεύουσα του Βρανδεμβούργου, μίλησε πρόσφατα για μια «όξυνση». Υπό κανονικές συνθήκες στηρίζουν 1.200 ανθρώπους και από τον Απρίλιο έχουν προστεθεί επιπλέον 1.400 Ουκρανοί πρόσφυγες. Στο Αμβούργο, σύμφωνα με πληροφορίες από τα τοπικά συμβούλια, το ενδιαφέρον είναι τόσο μεγάλο που περίπου τα τρία τέταρτα των τραπεζών έχουν διακόψει τις εγγραφές.
    Η διανομή τροφίμων βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη μπροστά από το στέκι φιλάθλων της Union Berlin. Όσοι έχουν ανάγκη θα γίνονται δεκτοί με τη σειρά άφιξής τους. Ο Ραλφ είναι 90ός στη σειρά. «Αν είμαι τυχερός, θα είμαι σπίτι μέχρι τις 4 μ.μ.», λέει. Βρίσκεται στο πάρκινγκ από τις 10 το πρωί. Απαιτούνται 1,50 ευρώ και πιστοποιητικό απορίας, τότε μπορεί να ξεκινήσει τον γύρο του στους πάγκους με τα τρόφιμα. 

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Να διαβάζετε στο παιδάκι σας το παραμύθι ή την ιστορία της καληνύχτας!

Έπειτα από αρκετές μελέτες σε μωρά και παιδιά, οι μελετητές εντόπισαν μεγάλη διαφορά ως προς την ταχύτητα κατανόησης της γλώσσας ανάμεσα σε παιδιά των οποίων οι γονείς τους, τους μιλούσαν πολύ νωρίς και σε άλλα που δεν είχαν το ίδιο ενδιαφέρον από τους γονείς τους.

Η διαδικασία κατά την οποία ένα παιδί επεξεργάζεται τη γλώσσα είναι πολύ σημαντική, καθώς ενισχύει την αντίληψη και αφήνει τον εγκέφαλο να περνάει στην επόμενη λέξη ή στα επόμενα ακούσματα που ακολουθούν. Εκτός όμως από το να μιλάμε απλά και σωστά στα παιδιά, πολύ καλό κάνει ακόμη και η ολιγόλεπτη ανάγνωση μιας ιστορίας πριν κοιμηθούν.

Ένα παραμύθι για καληνύχτα θα μπορούσε να ενισχύσει τις μαθησιακές ικανότητες. 

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα των ερευνών, η ανάγνωση βιβλίων φαίνεται πως διεγείρει τη φαντασία των παιδιών ενώ ταυτόχρονα ενεργοποιεί τη μνήμη τους με τέτοιον τρόπο, ώστε να είναι σε θέση να παρακολουθούν την εξέλιξη της ιστορίας αλλά και να τη θυμούνται την επόμενη ημέρα.

Ελπιδοφόρο είναι το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια έχει παρατηρηθεί αύξηση των γονιών που ξαπλώνουν με το παιδί τους και διαβάζουν μια ιστορία για καληνύχτα.

mothersblog

Η στιγμή που συνειδητοποιείς πως οι γονείς σου...

... σε χρειάζονται πιο πολύ απ’ ό,τι εσύ εκείνους

    Όταν αρρώστησε η μητέρα μου, συνειδητοποίησα πρώτη φορά πως πλέον θύμιζε ελάχιστα την δυνατή γυναίκα που με μεγάλωσε. Μέτρησα τις ρυτίδες της, χάιδεψα τα ροζιασμένα χέρια της κι εντόπισα στο βλέμμα της την κούραση και την γλυκιά σοφία που κουβαλoύν όλοι οι άνθρωποι που έχουν μεγαλώσει.

    Η τυπική επίσκεψη στον γιατρό της, κατά την οποία διαπιστώσαμε πως έχει κάποιο πρόβλημα υγείας, μετατράπηκε σ’ εκείνη την συγκλονιστική στιγμή που αλλάζει μια για πάντα τη ζωή σου. 

Τη στιγμή που συνειδητοποιείς πως οι γονείς σου είναι άνθρωποι κι όχι ρομπότ, πως αρρωσταίνουν, χρειάζονται την φροντίδα σου κι ότι κάποια στιγμή θα πεθάνουν. 

Σκέψεις που κάνεις από μικρό παιδί, αλλά δύσκολα τις «χωνεύεις».

    Οι γονείς μας είναι «πάντα εκεί», κοντά μας, δίπλα μας. Είναι όρθιοι, υγιείς, ατρόμητοι και έτοιμοι να μας σταθούν και να μας υποστηρίξουν σε κάθε στραβοπάτημα κι αναποδιά. Έχουμε την αίσθηση πως είναι οι μοναδικοί που θα νικήσουνε τον χρόνο. Λες κι όταν μας γέννησαν, έκαναν κάποια άτυπη συμφωνία όπως ο Φάουστ για να φροντίζουν αιωνίως τα παιδιά τους.
    Όμως κάποια στιγμή οι ρόλοι αντιστρέφονται και πρέπει εσύ να τους φροντίσεις. Μέχρι να συμφιλιωθείς με την ιδέα αυτή, τα στάδια που περνάς σε προσγειώνουν στην πραγματικότητα με κρότο: την πραγματικότητα της ανθρώπινης φθοράς που τώρα αγγίζει τους γονείς σου, και κάποτε θα έρθει κι η δική σου η σειρά.

Πρώτο στάδιο: Πανικός    
    Ο τρόμος της απώλειας σου παραλύει το μυαλό κι ο φόβος για τη νέα σου ζωή ως «κηδεμόνας» των γονιών σου γίνεται γρήγορα πανικός. 

Αλήθεια, πώς ζεις γνωρίζοντας πως αυτοί οι δύο ήρωες δεν θα είναι πάντα πίσω σου να σε κρατούν; 

Πώς συνεχίζεις χωρίς το αποκούμπι σου που νόμιζες πως θα’ ναι πάντα ακλόνητο και σταθερό; 

Πώς αντιμετωπίζεις τη συνειδητοποίηση πως κάποια μέρα οι γονείς σου θα πεθάνουν; 

Και πώς θα συνεχίσεις να αναπνέεις, δίχως τον άνθρωπο που κάποτε σου χάρισε την πρώτη σου αναπνοή;

Δεύτερο στάδιο: Ξαναζείς τα παιδικά σου χρόνια
    Σιγά σιγά, ο φόβος και ο πανικός υποχωρούν και τότε παίρνει τη θέση τους η νοσταλγία. Φέρνεις στη μνήμη σου όλα όσα ζήσατε μαζί και σε τυλίγει μια γλυκιά μελαγχολία. 

Όλα τα «πρώτα» σας σε αγκαλιάζουν τρυφερά και πιάνεσαι απ’ τις μνήμες σου για να μην πέσεις. Το πρώτο επιτραπέζιο που παίξατε μαζί, η πρώτη φορά που περιμένατε τον Άι-Βασίλη, η πρώτη τιμωρία που σου έβαλαν έπειτα από μια ζημιά, ο πρώτος σας καβγάς, το πρώτο σου ποδήλατο, η πρώτη φορά που χτύπησες κι εκείνοι σε πήραν αγκαλιά, η πρώτη μέρα στο σχολείο…
    Κλείνεις τα μάτια σου και είναι όλα εκεί. Ποτέ σου δεν τα ξέχασες κι ας νόμιζες πως δεν θυμάσαι τίποτα απ’ τα μικράτα σου! Τα ξαναφέρνεις όλα στην μνήμη σου και συνειδητοποιείς πόσο πολύ τους αγαπάς και πόσα έκαναν για σένα. Είναι η στιγμή που εκτιμάς ακόμα πιο πολύ τους κόπους και τις θυσίες του. Σε φρόντισαν, σε σπούδασαν, σε έκαναν άνθρωπο σωστό και ικανό, και τώρα ήρθε η στιγμή να τους το ανταποδώσεις.

Τρίτο στάδιο: Συνειδητοποιείς πως ήρθε η σειρά σου να τους φροντίσεις
    Ξαφνικά παύεις να τους βλέπεις μόνο σαν γονείς. Νιώθεις απέναντί τους όπως αισθάνεσαι για τα παιδιά σου. Σε πλημμυρίζει η αγάπη σου γι’ αυτούς και θέλεις να είσαι εκεί και να κρατάς το χέρι τους να μην φοβούνται. Δεν περιμένεις να χτυπήσει το τηλέφωνο όπως παλιά, τους καλείς πρώτος εσύ και αγωνιάς συνέχεια για το πώς είναι. 

    Τους θυμίζεις τα φάρμακά τους, μαγειρεύεις περισσότερο φαΐ για να τους πας, στριμώχνεις στο ήδη φορτωμένο πρόγραμμά σου τα ραντεβού με τους γιατρούς και μιλάς συνέχεια στα παιδιά σου για την γιαγιά και τον παππού, λες και η αναφορά στο πρόσωπό τους θα γίνει η αιτία για να ζήσουν πιο πολύ. Σιγά σιγά, συμφιλιώνεσαι με την ιδέα πως οι γονείς σου έχουν μεγαλώσει, και «ενηλικιώνεσαι» απότομα.

Τέταρτο στάδιο: Μεγαλώνεις ξαφνικά…
    Παρόλο που είσαι ενήλικας και έχεις την δική σου οικογένεια, η στιγμή που αντιλαμβάνεσαι ότι οι άνθρωποι που ήταν πάντα εκεί για σένα πλέον χρειάζονται τη δική σου βοήθεια, σε ταρακουνάει! Είναι, ίσως, η πρώτη φορά που νιώθεις εκατό τις εκατό πως είσαι απόλυτα υπεύθυνος για τον εαυτό σου. Σταδιακά, η οπτική σου αλλάζει κι αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο και την καθημερινότητά σου διαφορετικά. 

    Το βάρος της ευθύνης σου σε ωριμάζει απότομα. Αποκτάς περισσότερη κατανόηση, συγχωρείς πιο εύκολα και σκέφτεσαι ενδεχόμενα και λεπτομέρειες που ξαφνιάζουν ακόμα και σένα. Το βάρος της ευθύνης σου είναι το κομβικό σημείο που σε «ενηλικιώνει», σε σοβαρεύει και σε κάνει ακόμα πιο προσεκτικό και μεγαλόκαρδο.

    Η στιγμή που συνειδητοποιείς πως οι γονείς σου σε χρειάζονται πιο πολύ απ’ ότι εσύ εκείνους, ίσως να είναι το τελευταίο δώρο που έχουν να σου κάνουν. Το όνειρό τους, να σε δουν να στέκεσαι ανεξάρτητος και απελευθερωμένος από τα δεσμά στα πόδια σου γίνεται πραγματικότητα, και πλέον είναι έτοιμοι να αποχωρήσουν ήσυχοι πως τώρα θα τα βγάλεις πέρα μόνος σου.

Αλεξάνδρα Κεντρωτή

mama365.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι