Η Αλαζονεία, η Άτη και τα... ξυλοπόδαρα

«Ὕβρις γὰρ ἐξανθοῦσ’ ἐκάρπωσεν στάχυν ἄτης,
ὅθεν πάγκλαυτον ἐξαμᾶ θέρος.»
Η αλαζονεία σε πλήρη άνθιση παράγει τον καρπό της άτης

που ο θερισμός του είναι όλο κλάμα.

                                                            Αισχύλος

Η αλαζονεία είναι σαν τα ξυλοπόδαρα. 

Ψηλώνουν τον άνθρωπο, αλλά δεν τον μεγαλώνουν!

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η αλαζονεία δυναμώνει, και ύστερα καταστρέφει

    Τρέφει την άγνοια, καθιστώντας τον αλαζόνα εύκολη λεία. 

Το χτύπημα που δεν βλέπει να έρχεται είναι εκείνο που θα τον σωριάσει στη γη.
    Συμβαίνει, άτομα που κατέχουν υψηλά αξιώματα και έχουν αναδειχθεί σε διαχειριστές σημαντικών εθνικών κεφαλαίων και υψηλού συμβολισμού έργων, που λαμβάνουν επαίνους και εγκώμια, να πιστεύουν ότι έγιναν άτρωτοι, μικροί απρόσβλητοι θεοί. Φτάνουν να θεωρούν πως η ζηλευτή ισχυρή θέση τους, η υπερχειλίζουσα δύναμή τους, έχει χτίσει ισχυρή ασπίδα προστασίας. 

Τίποτα και κανείς δεν μπορεί να τους αγγίξει, καμιά μπόρα δεν θα νοτίσει την κεφαλή τους, καμία υποψία δεν θα αμαυρώσει τους τίτλους τους, μπροστά τους θα είναι τυφλοί οι ελεγκτικοί μηχανισμοί, αφού οι νόμοι είναι μόνο για τους «κοινούς», εκείνοι εξαιρούνται.

    Η αλαζονεία της εξουσίας τούς τυφλώνει. Περιφέρονται στα δημόσια πεδία σαν άσπιλες περιστερές την ώρα που απολαμβάνουν απερίσκεπτοι, υπερφίαλοι, ασύνετοι, τους πλούσιους καρπούς των ανομημάτων τους. Ούτε διανοούνται ότι η πανοπλία τους ενδέχεται να γίνει διαφανής. Η αλαζονεία τρέφει την άγνοιά τους. 

Η υπερβολική αυτοπεποίθηση συσκοτίζει όσα δεν γνωρίζουν. Και αυτά τα τυφλά σημεία τούς καθιστούν εύκολη λεία. Το χτύπημα που δεν βλέπουν να έρχεται είναι εκείνο που θα τους σωριάσει στη γη. 

.........
    Η αλαζονεία της εξουσίας, η των αρχαίων Ύβρις, που κατ’ εκείνους παραβίαζε την ηθική τάξη και ανέτρεπε την κοινωνική ισορροπία, είναι παγίδα, στην οποία πέφτει αυτοκαταστρεφόμενος ο υβριστής. Όποιος συσσωρεύει ατασθαλίες καταλήγει δούλος των ανομιών του· τίποτα έπειτα δεν τον εμποδίζει να ναυαγήσει στην πρώτη θαλασσοταραχή. 

    Στον αρχαιοελληνικό κόσμο περιέγραφαν με τέσσερις λέξεις την πορεία εκείνου που «τα μυαλά του έχουν πάρει αέρα», του άφρονος μεγαλοσχήμονος: Ύβρις, Άτη, Νέμεσις, Τίσις. Ο Δίας έστελνε τον υβριστή στην Άτη, την τύφλωση του νου και σε νέες ανόητες πράξεις έως το πολύ σοβαρό παράπτωμα που επέφερε τη Νέμεσιν, δηλαδή τη Δίκη, και στη συνέχεια την Τίσιν, την τιμωρία. Συνεχώς επανέρχονται, με διαφορετικούς πρωταγωνιστές, τα ευμετάβολα επιφαινόμενα και η αμετάβλητη ουσία του ίδιου κακού, αδυσώπητου στην παρείσδυσή του στα υψηλά κλιμάκια, μονότονου στη διαχρονική εμμονή του. Η λαχτάρα για δύναμη, που εξασφαλίζεται με κοντόφθαλμη κατάχρηση εξουσίας, επιτρέπει στην Ιστορία να ανανεώνεται παραμένοντας κατά βάθος η ίδια. Η Παγκόσμια Τράπεζα εκτιμά ότι κάθε χρόνο διατίθενται παγκοσμίως για δωροδοκίες περισσότερα από ένα τρισ. δολάρια.

    Δεν διδάσκει η σοφή χιλιομασημένη ρήση του Βίαντος του Πριηνέα, ότι η εξουσία αποκαλύπτει τον χαρακτήρα του ανθρώπου, αρχή άνδρα δείκνυσι. Μάταια αναμασάται χιλιετίες τώρα, από τον Κρέοντα στην «Αντιγόνη» του Σοφοκλή έως τον Αβραάμ Λίνκολν, που έλεγε «σχεδόν όλοι οι άνθρωποι μπορούν να αντέξουν τις αντιξοότητες, αλλά αν θες να δοκιμάσεις τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου, δώσ’ του εξουσία». Αξιωματούχοι και επικεφαλής θεσμών αποκαλύπτονται αίφνης να ενεργούν χωρίς να λογοδοτούν, ωσάν να κατέλαβαν το αξίωμα αυτό αυτοδίκαια και όχι ως εκπρόσωποι ενός ορισμένου σώματος, ενός κοινωνικού συνόλου, το οποίο έχουν την ηθική υποχρέωση να υπηρετούν. Και τότε οι πολίτες κυκλώνουν όχι μόνο αυτούς με αμφιβολίες, θέτουν υπό αμφισβήτηση όλους. Το 74% των Ευρωπαίων (Ευρωβαρόμετρο, 2022) «βλέπει» υψηλά ποσοστά διαφθοράς στους δημόσιους θεσμούς κι έπειτα στα πολιτικά κόμματα, στις τοπικές διοικήσεις. Και απαισιοδοξεί αναφορικά με την όποια θεραπεία. 

Όταν σκάει η βόμβα, όπως στο Ευρωκοινοβούλιο, υψώνεται βροντερός όρκος πίστης στη διαφάνεια και στη λογοδοσία, διατρανώνεται ένα όχι στον εισοδισμό αντιευρωπαϊκών δηλητηρίων, μεγαλύτερο από τον κόσμο. Μέχρι –αλίμονο– το πολύ χρήμα να ναρκώσει ξανά τη συνείδηση που υποσκελίζει τη λαμπερή βρώμικη ύλη, να καταστείλει μέσα στους αποδέκτες του κάθε σπασμό εντιμότητας και ευθυκρισίας. Αυτή είναι η κοινή πίστη. Και απέχουμε ακόμη πολύ από τη συνθήκη που μπορεί να τη σκοτώσει.

Τασούλα Καραϊσκάκη

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Να μην υποτιμάς κανέναν - Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

Υπάρχουν φορές που υποτιμάμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Τον θεωρούμε ανίκανο να κάνει κάτι πραγματικότητα και τον βάζουμε στο περιθώριο. Το ίδιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους γύρω μας αλλά και με κάποιες καταστάσεις. 

Υποτιμάμε, χωρίς να σκεφτούμε τι κρύβεται πίσω. Και όλο ανοίγουμε το «χρυσό» μας στόμα και ξεστομίζουμε πικρές λέξεις και εκφράσεις.
Ακολούθησε τις παρακάτω τρεις σκέψεις που θα σε κάνουν να μην υποτιμάς κανέναν και ποτέ.

Όλοι έχουμε συναισθήματα
     Είναι σημαντικό να μεγαλώνεις με σωστά πρότυπα, υιοθετώντας τις τακτικές και τις καλές τους συνήθειες. Αυτά τα πρότυπα, είτε είναι οικογένεια, σχολείο και άλλα σημαντικά άτομα, θα σε βοηθήσουν να βλέπεις τους ανθρώπους με το ίδιο μάτι.
     Όλοι οι άνθρωποι ανεξαρτήτως φύλου, ηλικίας, θρησκείας, ειδικότητας κ.ο.κ είναι ίδιοι. Μπορεί το χρώμα του δέρματος να διαφέρει, μπορεί να’ ναι μικρός/ή σε ηλικία αλλά έχει συναισθήματα. Αντιλαμβάνεται, νιώθει και αισθάνεται.
     Μάθε να μην τους υποτιμάς, μάθε να μην κρίνεις και να ξεστομίζεις τοξικές εκφράσεις. Ωστόσο, σκέψου εσένα. 

Θα σου άρεσε να σε υποτιμούν λόγω ηλικίας ή εθνικότητας; Όπως θα αισθάνεσαι εσύ, έτσι και αυτός. Με τα ίδια, ακριβώς αισθήματα.

Είναι όλοι ικανοί για όλα
     Στις τρεις σκέψεις που θα σε κάνουν να μην υποτιμάς κανέναν δε θα έλειπε φυσικά η φράση: «όλοι είμαστε ικανοί για όλα». Μπορούμε να βγούμε στην κορυφή, με την πίστη και τη θέληση. 

Ακόμα μπορούμε όλοι μας να πετύχουμε ένα στόχο, είτε είμαστε 30, είτε 60, είτε 90 ετών.
     Φτάνει να θέλουμε. Αυτό είναι το μυστικό άλλωστε. Όταν θέλουμε, μπορούμε. Γι’ αυτό την επόμενη φορά που θα κρίνεις και θα υποτιμήσεις τον δεξιά και τον αριστερά για τις ικανότητές του, ρίξε ένα χαστούκι σε σένα.
     Σ’ αυτό το σημείο, αξίζει να σημειωθεί και η υποτίμηση που κάνεις εσύ στον ίδιο σου τον εαυτό. Μπορείς και εσύ να κάνεις τα πάντα. Να νικήσεις τα τέρατα και τους λύκους που εμφανίζονται στο δρόμο σου. Έχεις τη δύναμη, όπως όλοι μας να κάνεις τα πάντα. Χρειάζεται όμως η θέληση, η πίστη και τις πλείστες φορές το ρίσκο.

Ο τροχός πάντα γυρνάει
     Μια ακόμα σκέψη που δεν πρέπει με τίποτα να ξεχνάς είναι ότι τα κακά πάντα αντιστρέφονται. Δηλαδή, αν δώσεις κακία, πιθανόν να σου ανταποδοθεί αργότερα. Ο τροχός αυτής της ζωής, γυρνάει πάντα και παντού.
     Άρα, σταμάτα να προσβάλεις και να πιστεύεις ότι εσύ είσαι πιο τέλειος. Δεν υπάρχει ο πιο τέλειος. Υπάρχουν οι πιο τέλειοι στην καρδιά. Και κάλλιστα μπορείς να γίνεις ένας από αυτούς. 

Χριστίνα Γεωργίου

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ο «Καθωσπρέπει» και το «Χαμένο κορμί»...

Για τον έναν, δεν έχει να πει τίποτα κανείς. Σοβαρός. Τυπικός. 

Σε όλα καθωσπρέπει. 

Δεν κλέβει, δεν μοιχεύει, δεν πορνεύει, κάνει τις ελεημοσύνες του, βοηθά όλο τον κόσμο. 

Είναι εντάξει ο άνθρωπος.

Ο άλλος ένας αλήτης. Ένα απόβρασμα. Χτίζει περιουσίες σε βάρος αθώων ανθρώπων. Καταπιέζει κόσμο και κοσμάκη. 

Χαμένο κορμί.

Και όμως…
Ο Φαρισαίος χάνεται μέσα στη τελειότητά του. Περηφανεύεται. Θολώνει.
Ο Τελώνης, παίρνει χαμπάρι τα μαύρα του τα χάλια και κλαίει, μετανιώνει. Και από εκεί που δεν το περίμενε κανείς σώζεται…

Μου αρέσει πολύ αυτή η παραβολή. Μου δίνει ελπίδα…
Μου υπενθυμίζει πως κάποιες φορές, είναι προτιμότερο να πιάσεις πάτο. 

Γιατί τουλάχιστον έτσι, έχεις μια ευκαιρία να δεις τα χάλια σου. Γιατί έχεις μια ευκαιρία το πάρεις αλλιώς, να μετανοήσεις…
Γιατί έτσι, έχεις μια ευκαιρία να σωθείς…

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Περί Αλαζονείας...

Και ο σκληρός ο άνθρωπος, να ξέρεις,

πως πέφτει και συντρίβεται βαριά.
Δες το σκληρό το σίδερο, που μπήκε στη φωτιά
κι έγινε ατσάλι,
πώς, άμα πέσει από ψηλά,
σε χίλια κομμάτια σπάζει και τσακίζεται.
Εσύ που έφτασες ψηλά, πολύ ψηλά, με μέσα άνομα,
κι αλαζονεία γέμισες,
Πρόσεχε!
Το πέσιμό σου θα σε συντρίψει
και τίποτα, μα τίποτα
από 'σένα δε θα μείνει

Ελεύθερη απόδοση, Βασιλική Π. Δεδούση

«ἀλλ᾽ ἴσθι τοι τὰ σκλήρ᾽ ἄγαν φρονήματα
πίπτειν μάλιστα, καὶ τὸν ἐγκρατέστατον
σίδηρον ὀπτὸν ἐκ πυρὸς περισκελῆ
θραυσθέντα καὶ ῥαγέντα πλεῖστ᾽ ἂν εἰσίδοις·»

«Αντιγόνη», του Σοφοκλή (473-476)

hamomilaki

Αλαζονεία...

Αν δεις άνθρωπο που έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του, να είσαι βέβαιος πως αυτή είναι η μόνη μεγάλη ιδέα που πέρασε ποτέ από το μυαλό του.

Ανώνυμος

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Περί αλαζονείας, από την "Αντιγόνη" του Σοφοκλή

στ. 473-476

«ἀλλ᾽ ἴσθι τοι τά σκλήρ᾽ ἄγαν φρονήματα
πίπτειν μάλιστα, καί τόν ἐγκρατέστατον
σίδηρον ὀπτόν ἐκ πυρός περισκελῆ
θραυσθέντα καί ῥαγέντα πλεῖστ᾽ ἂν εἰσίδοις·»

Ελεύθερη απόδοση

Και ο σκληρός ο άνθρωπος, να ξέρεις,
πως πέφτει και συντρίβεται βαριά.
Δες το σκληρό το σίδερο, που μπήκε στη φωτιά
και ατσαλώθηκε,
πώς, άμα πέσει από ψηλά,
σε χίλια κομμάτια σπάζει και τσακίζεται

Ακόμη πιο ελεύθερη απόδοση

Εσύ που παραψήλωσες με μέσα άνομα

και στην πέτρινή σου την καρδιά 

η αλαζονεία φώλιασε,
πρόσεχε...
το πέσιμό σου θα σε συντρίψει
και τίποτα, μα τίποτα
από σένα δε θα μείνει

Βασιλική Π. Δεδούση

(αφιερωμένο εξαιρετικά στην εποχή μας)

το χαμομηλάκι

Η Παραβολή του Τελώνη και του Φαρισαίου

Η προσευχή συμβάλλει καθοριστικά στην προσπάθεια του ανθρώπου να πλησιάσει το Θεό

Με την παραβολή του Τελώνη και του Φαρισαίου ο Χριστός διδάσκει ότι στη σχέση μας με το Θεό και τους συνανθρώπους μας πρέπει να είμαστε ταπεινοί και ειλικρινείς.

Και οι δύο προσεύχονταν αλλά…

Ο άνθρωπος δε νιώθει την ανάγκη επικοινωνίας μόνο με τους συνανθρώπους του αλλά και με το Θεό. Τη δυνατότητα να επικοινωνήσει με το Θεό προσφέρει στον άνθρωπο η προσευχή. 

Με την προσευχή μπορεί να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του προς αυτόν, να ομολογήσει την πίστη του, να ζητήσει τη βοήθειά του ή να μιλήσει για τα λάθη του, ζητώντας συγχώρεση. 

Το «Πάτερ ήμῴν» είναι η προσευχή που δίδαξε στους μαθητές του ο Χριστός και μ' αυτή μάς έμαθε τι πρέπει κυρίως να ζητάμε από το Θεό και με ποια προτεραιότητα. 

Μας δίδαξε επίσης ότι η προσευχή έχει αξία, όταν γίνεται με ταπείνωση και ειλικρίνεια και όχι με υποκρισία και κομπασμό. Αυτά μάς τα είπε με την παραβολή του Τελώνη και του Φαρισαίου, δύο ανθρώπων που πήγαν να προσευχηθούν στο Ναό.

Ο Φαρισαίος άρχισε να προσεύχεται, λέγοντας για τον εαυτό του: 

«Σ' ευχαριστώ Θεέ μου, που δεν είμαι σαν κάποιους άλλους ανθρώπους, που αρπάζουν τις ξένες περιουσίες, που είναι άδικοι με τους συνανθρώπους τους και δεν σέβονται την οικογένεια των άλλων. Ούτε και σαν αυτόν τον τελώνη. Εγώ νηστεύω δύο φορές την εβδομάδα κι απ' όσα κερδίζω το ένα δέκατο το προσφέρω στο Ναό».

Ο Τελώνης στεκόταν μακρύτερα και δεν τολμούσε ούτε τα μάτια του να σηκώσει ψηλά. Μόνο χτυπούσε το στήθος του με συντριβή και έλεγε: «Σπλαχνίσου με, Θεέ μου, τον αμαρτωλό».

«Σας βεβαιώνω», συνέχισε ο Κύριος, «πως ο Τελώνης επέστρεψε στο σπίτι του συμφιλιωμένος με το Θεό, σε αντίθεση με το Φαρισαίο. Γιατί όποιος υπερηφανεύεται και καυχιέται, θα ταπεινωθεί, ενώ εκείνος που συναισθάνεται τα σφάλματα και τις αμαρτίες του θα υψωθεί» (Λουκ. 18,10-14).

Ο Φαρισαίος, που θεωρούσε τον εαυτό του ξεχωριστό και ευσεβή, ήταν προσκολλημένος στις διατάξεις του Νόμου, χωρίς να προσπαθεί να καταλάβει την αληθινή σημασία του, δηλαδή το πνεύμα του Νόμου. Έτσι, ενώ νόμιζε ότι ήταν κοντά στο Θεό, στην πραγματικότητα βρισκόταν πολύ μακριά του. Από την άλλη μεριά, ο Τελώνης, δηλαδή ο φοροεισπράκτορας των Ρωμαίων που κρατούσε πάντοτε ως μισθό ένα μεγάλο μέρος των φόρων, θεωρούνταν πολύ αμαρτωλός. 

Προσήλθε όμως στο Ναό για να προσευχηθεί με ταπείνωση και ειλικρίνεια. Είχε συνειδητοποιήσει το μέγεθος των αμαρτιών του και η στάση του φανέρωνε την αληθινή του μετάνοια.

https://www.youtube.com/watch?v=anPc38GLkdM

περισσότερα εδώ

Το Χαμομηλάκι

Τα παιδιά του δυτικού κόσμου: Η Γενιά του Εγώ

Όταν ήταν παιδιά τους έλεγαν ότι είναι οι καλύτεροι. Σήμερα παίρνουν αντικαταθλιπτικά γιατί αισθάνονται ότι δεν ανταποκρίνονται στην εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους. Ποιoς φταίει;

«Generation Me»

Εδώ και μερικές δεκαετίες τα παιδιά του δυτικού κόσμου μεγαλώνουν με κανακέματα και επαίνους και διαρκείς τονωτικές ενέσεις του Εγώ τους σε μια καλών προθέσεων προσπάθεια ενίσχυσης της αυτοεκτίμησής τους. Πού οδήγησε αυτό; 
Στην εμφάνιση μιας γενιάς που αν και επισήμως ονομάζεται Γενιά Υ (ως διάδοχος της Γενιάς Χ), τώρα διεκδικεί τον καθόλου κολακευτικό τίτλο της «Γενιάς του Εγώ». Οι εκπρόσωποί της εμφανίζονται εγωκεντρικοί και νάρκισσοι, έχουν υπερτιμημένη άποψη για τον εαυτό τους και διακατέχονται από υπερβολικά υψηλές και έξω από τις δυνατότητές τους προσδοκίες, με αποτέλεσμα να «λυγίζουν» ευκολότερα κάτω από τις δυσκολίες της πραγματικής ζωής και να ρέπουν περισσότερο προς την κατάθλιψη. Το να σπεύσουμε να τους κατηγορήσουμε είναι εύκολο. Είναι όμως πολύ πιο εποικοδομητικό να κάνουμε μια γερή κριτική και να αναθεωρήσουμε τον τρόπο που έχουμε υιοθετήσει ως «καλύτερο» για την ανατροφή των παιδιών μας. 
Οι ειδικοί έχουν ήδη μπει στη διαδικασία και οι προτάσεις τους είναι πραγματικά ενδιαφέρουσες.

«Τους νέους σήμερα συνεχίζουν να τους παραχαϊδεύουν για πολύ καιρό, ενώ θα έπρεπε πολύ νωρίτερα να έχουν αρχίσει να μαθαίνουν ότι δεν είναι τέλειοι». Αυτό ήταν το συμπέρασμα του HS, ενός μπλόγκερ που σχολίαζε ένα άρθρο των «New York Times» το οποίο οίκτιρε την κατάσταση της σημερινής νεολαίας. Το πρόβλημα με τα παιδιά, συνέχιζε, είναι ότι έχουν μια «παραφουσκωμένη» άποψη για τον εαυτό τους επειδή έχουν μεγαλώσει έτσι ώστε να πιστεύουν πως καθετί που κάνουν είναι αξιόλογο και σημαντικό. Δεν επρόκειτο για κάποιον γερογκρινιάρη αλλά για έναν νεαρό που έγραφε για την ίδια του τη γενιά, εκείνους που γεννήθηκαν ανάμεσα στο 1980 και στο 2000 και έχουν ονομαστεί Γενιά Υ ή Γενιά του Εγώ.

Οπως καταλαβαίνει κανείς από το όνομά της, η Γενιά του Εγώ έχει προσελκύσει ήδη τα πυρά. Οι εκπρόσωποί της κατηγορούνται ότι είναι κακομαθημένοι, αλαζονικοί και νάρκισσοι, ότι έχουν μια αδικαιολόγητη αίσθηση πως δικαιωματικά όλα τους ανήκουν. 
Οι καθηγητές παραπονούνται ότι οι σημερινοί φοιτητές απαιτούν μόνιμη προσοχή. Οι εργοδότες δυσκολεύονται να καταπιούν τα υπερδιογκωμένα εγώ των νεαρών υπαλλήλων τους, ενώ οι ψυχοθεραπευτές λένε ότι βλέπουν μια νέα γενιά ασθενών οι οποίοι έχουν κατάθλιψη επειδή δεν μπορούν να φθάσουν στο ύψος των υπερβολικών προσδοκιών τους. Οι επικριτές υποστηρίζουν ότι το φταίξιμο βρίσκεται στους γονείς, στους δασκάλους και στους άλλους ενηλίκους οι οποίοι υπερέβαλαν στο να μεγεθύνουν την άποψη που έχουν τα παιδιά για τον εαυτό τους από τα πρώτα τους χρόνια.

Οι κατηγορίες αυτές δεν βαρύνουν μόνο τη Γενιά Υ αλλά και μια ολόκληρη φιλοσοφία για την ανατροφή των παιδιών, η οποία ξεκίνησε τη δεκαετία του 1980 και εξακολουθεί να ισχύει ακόμη. Αν είναι βάσιμες, θα πρέπει να αναθεωρήσουμε την άποψη ότι η ενίσχυση της αυτοεκτίμησης των παιδιών είναι ο καλύτερος τρόπος για να εξασφαλίσουμε το ότι θα εκμεταλλευθούν στο έπακρο τις δυνατότητές τους. Τι λένε λοιπόν τα στοιχεία; Είναι η σημερινή νεολαία πραγματικά πιο εγωιστική από τις παλαιότερες γενιές; Αν είναι έτσι, αποτελεί αυτό πρόβλημα; Και αν η σύγχρονη δυτική κουλτούρα της οικοδόμησης αυτοεκτίμησης είναι ένοχη, τι μπορούμε να κάνουμε γι' αυτό;

περισσότερα στην πηγή: antikleidi

Πρόεδρος της Nestle: «Το νερό ΔΕΝ είναι ανθρώπινο δικαίωμα»

In GREECE we say that "all pigs have the same face": «Όλα τα γουρούνια την ίδια φάτσα έχουν»

Πείτε στη Nestle πως κάνει λάθος – το νερό είναι ένα ανθρώπινο δικαίωμα.

Σε μια ειλικρινή συνέντευξη για το ντοκιμαντέρ «Ταΐζουμε τον κόσμο», ο Πρόεδρος της Nestle Peter Brabeck κάνει τον εκπληκτικό ισχυρισμό ότι το νερό δεν είναι ένα ανθρώπινο δικαίωμα. 

Επιτίθεται στην ιδέα ότι η φύση και τα προιόντα της είναι αγαθά και λέει πως το γεγονός ότι οι άνθρωποι είναι πλέον σε θέση να αντισταθούν στην κυριαρχία της φύσης είναι ένα μεγάλο επίτευγμα. Επιτίθεται στη βιολογική γεωργία και λέει πως η γενετική τροποποίηση είναι καλύτερη.

Nestle CEO: Water Is Not A Human Right,
Should Be Privatized

Η Nestle είναι ο μεγαλύτερος εμφιαλωτής νερού στον κόσμο. Ο Brabeck σημειώνει σωστά ότι το νερό είναι το πιο σημαντικό αγαθό πρώτης ύλης στον κόσμο. 

Ωστόσο, συνεχίζοντας λέει ότι η ιδιωτικοποίηση είναι ο καλύτερος τρόπος για να εξασφαλιστεί η δίκαιη κατανομή του. Ισχυρίζεται ότι η ιδέα ότι το νερό είναι ένα ανθρώπινο δικαίωμα προέρχεται από «εξτρεμιστικές» ΜΚΟ . 

Το νερό είναι ένα τρόφιμο όπως και κάθε άλλο, και πρέπει να έχει μια αξία στην αγορά. Πιστεύει ότι η μέγιστη κοινωνική ευθύνη του κάθε προέδρου εταιρειών είναι να βγάζει όσο το δυνατόν περισσότερο κέρδος, έτσι ώστε οι άνθρωποι να έχουν θέσεις εργασίας.

Και ακριβώς για να τονίσω πόσο υπέροχος άνθρωπος είναι, λέει επίσης πως θα πρέπει όλοι να εργάζονται περισσότερο και σκληρότερα.

Συνέπειες της ιδιωτικοποίησης του νερού
Οι συνέπειες της ιδιωτικοποίησης του νερού ήταν καταστροφικές για τις φτωχές κοινότητες σε όλο τον κόσμο. Στη Νότια Αφρική, όπου το σωματείο των δημοτικών υπαλλήλων SAMWU έδωσε μια μακρά μάχη ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, υπήρξε μια ουσιαστική έρευνα σχετικά με τις επιπτώσεις. Η ιδιωτικοποίηση του νερού οδηγήσε σε μια μαζική επιδημία χολέρας στο Durban το 2000.

Το μποϊκοτάζ της Nestle
Η Nestle έχει ήδη μια πολύ κακή φήμη μεταξύ των ακτιβιστών. Υπήρξε κάλεσμα για μποϊκοτάζ από το 1977. 

Αυτό οφείλεται στην άσκηση πίεσης της Nestle για να σταματήσουν οι γυναίκες το θηλασμό – που είναι ελεύθερος και υγιής – και να χρησιμοποιούν τα παρασκευάσματα για βρέφη (που πωλούνται από τη Nestle) αντ' αυτού. 

Η Nestle είχε πιέσει τις κυβερνήσεις ώστε οι υπηρεσίες υγείας τους να τα προώθησουν. Στις φτωχές χώρες, αυτό είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο των βρεφών, δεδομένου ότι οι γυναίκες αναμειγνύαν τα παρασκευάσματα με μολυσμένο νερό αντί του θηλασμού.
Πείτε στη Nestle πως κάνει λάθος – το νερό είναι ένα ανθρώπινο δικαίωμα
Υπάρχει μια πανευρωπαϊκή εκστρατεία για να πει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή ότι το νερό αποτελεί ανθρώπινο δικαίωμα, και να τους ζητήσει να θεσπίσουν νομοθεσία για να εξασφαλιστεί η προστασία αυτού του δικαιώματος.

πηγή: votegreece

Το Καλάμι κι η Ελιά — Παραμύθι για παιδιά

Μια φορά δίπλα σε μια ελιά είχε φυτρώσει ένα καλάμι.
Η ελιά ήταν ένα μεγάλο και δυνατό δέντρο με πολλά κλαδιά που
κρατούσαν τα φύλλα τους όλη τη χρονιά και κάθε δυο χρόνια,
έγερναν από το βάρος του καρπού.

Η ελιά καυχιόταν ολοένα:
-Τι είσαι συ μπροστά μου; έλεγε στο καλάμι

Το καλάμι πάλι ήτανε ψηλόλιγνο με καταπράσινα στενόμακρα φύλλα, με ωραιότατα παράξενα λουλούδια που έμοιαζαν με τσαμπιά κι είχανε το σχήμα του αδραχτιού.

Η ελιά καυχιόταν ολοένα:
-Τι είσαι συ μπροστά μου; έλεγε στο καλάμι.
Εγώ είμαι ένα δέντρο μεγάλο, δυνατό, ευλογημένο. Οι άνθρωποι με λατρεύουν γιατί τους δίνω τις ελιές και το λάδι μου, τους δίνω ξερόκλαδα για να ζεσταίνονται, τους δίνω ξύλα για να φτιάχνουν ακριβά έπιπλα. Είμαι μεγάλη, ψηλή, γερή και συ είσαι ένα αδύναμο πραγματάκι που λυγίζεις μπροστά σ' όλους τους ανέμους και τους προσκυνάς. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς έχεις την τόλμη να φυτρώνεις πλάι μου.
 

Το καημένο το καλάμι που ήταν από φυσικού του ντροπαλό, τα' άκουγε όλα αυτά και δεν έλεγε τίποτα κι ούτε και θύμωνε γιατί αυτό δεν είχε να καυχηθεί για τίποτα.

Ήρθε ένας χειμώνας όμως βαρύς κι άρχισε να φυσάει ένας αέρας δαιμονισμένος, που χτυπούσε με μανία την ελιά ώσπου στο τέλος την ξερίζωσε.
Το καλάμι, με το πρώτο φύσημα του ανέμου, έγειρε, λυγερό όπως ήτανε, προς το νερό κι έτσι ο άνεμος περνούσε από πάνω του χωρίς να το πειράξει.
Κι όταν η καταιγίδα σταμάτησε κι ο άνεμος έπαψε να φυσάει,
η ελιά απόμεινε πεσμένη στο χώμα και το καλάμι σηκώθηκε
πάλι όρθιο και λυγερό, όπως και πριν.

Βλέπετε, το καλάμι ήξερε να υποχωρεί εκεί που ένιωθε ότι δεν είχε δύναμη ν' αντισταθεί, ενώ η ελιά πλήρωσε με τη ζωή της την υπερηφάνειά της.

πηγή και πηγή

Steve Jobs - Για ποιούς αξίζει να κλαίμε;

Steve Jobs (1955-2011)

«τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον;» 

 (Μαρκ. 8, 36)

What good is it for someone to gain the whole world?

(Mark 8:36)

Ένα εκατομμύριο παιδιά πεθαίνουν και κανένας δεν κλαίει

ευχαριστούμε τον Παύλο, που μας το έστειλε

Το μποζόνιο (Higgs Boson): Βρέθηκε; Κι αν βρεθεί, τι; Και αν δεν υπάρχει,τι;

ΠΑΣΑ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΧΩΡΙΖΟΜΕΝΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΛΛΗΣ ΑΡΕΤΗΣ ΠΑΝΟΥΡΓΙΑ ΟΥ ΣΟΦΙΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ

Δεν είμαστε των φυσικών επιστημών. 

Για το μποζόνιο μαθαίνουμε από τα παρακάτω δημοσιεύματα:

 .

Δεν βρέθηκε τελικά το μποζόνιο Χιγκς
Σάββατο, 21 Μαΐου 2011
Δεν ανιχνεύθηκε το μποζόνιο Χιγκς στο CERN

28/4/2011
«Όργιο φημών για την ανακάλυψη του «σωματιδίου του Θεού»  

28/4/2011

Βρεθηκε το μποζονιο Χιγκς;
Τρίτη, 26 Ιουλίου 2011

Είναι το CERN κοντά στην ανακοίνωση του αιώνα σχετικά με την πηγή της μάζας του Σύμπαντος;
19/08/2011

ΜΠΟΖΟΝΙΟ ΤΟΥ ΧΙΓΚΣ: Πληθαίνουν οι ενδείξεις για το μποζόνιο του Χιγκς.  

Κυριακή, 14 Αυγούστου 2011

 .

Η επιστήμη προχωράει και, αν υπάρχει, κάποια στιγμή θα το βρουν.

Είτε όμως το βρουν είτε όχι, καλό δεν είναι ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ να ρίξουν το βάρος τους και πολλά χρήματα και

εδώ, μήπως και σωθεί καμιά ζωούλα;

«Επιστήμη και Ανθρωπισμός» 

OI ΣΤΟΧΟΙ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΣΤΟΝ KAINOYPIO (21ο) ΑΙΩΝΑ

Ο «γάμος του αιώνα» και άλλα παρατράγουδα

Εδώ ο κόσμος χάνεται και η άλλοτε κραταιά αυτοκρατορία… χτενίζεται!! 

Δεν κοιτάνε που ο κόσμος βγαίνει στους δρόμους,

δεν κοιτάνε που πάνε να καταργήσουν την Παιδεία,

δεν κοιτάνε που φτωχοί δεν μπορούν πλέον να σπουδάσουν,

δεν κοιτάνε που με τα καμώματά τους ολόκληρος ο πλανήτης πάει να καταρρεύσει,

δεν κοιτάνε που μόνο ο ρίγας της τράπουλας έχει μόνο απομείνει και αυτοί συντηρούν έναν πανάκριβο θεσμό,

μου παντρεύουν τον βασιλικό γόνο εν χορδαίς, τυμπάνοις και οργάνοις!

 

Τι έχει να προσφέρει σήμερα στο παγκόσμιο γίγνεσθαι η Αγγλία;

Τίποτα. Ούτε στον πολιτισμό, ούτε στην οικονομία.  
Τίποτα, παρά μόνο φιέστες άθλιας σύλληψης.

Και οι άλλοι, οι ανόητοι, συμπεριλαμβανομένων και  πολλών εξ ημών, συρρέουν κατά χιλιάδες από Αυστραλία και απ’ όπου να ‘ναι… ή εκστασιάζονται με ένα μικρόφωνο στο χέρι περιγράφοντας ... «συγκινημένες» μέχρι δακρύων το φοβερό γεγονός!

Δουλειά δεν είχαμε, παντρολογήματα κανονίζουμε!

Παράλειψή μας που δεν τους στείλαμε την Ανίτα να τους οργανώσει το καρναβάλι.

Αλλά έτσι είναι. Σε καιρούς παγκόσμιας παρακμής, φιέστες φτιάχνουν.

Το απόλυτο τίποτα.

Σχετικά

Ο «γάμος του αιώνα» και ο Μσουάτι ο 3ος, ο Βασιλιάς της Σουαζιλάνδης The "wedding of the century" and the King Mswati III of Swaziland

Είναι καλεσμένος!!!

Ο ανώτατος άρχοντας της χώρας, βασιλιάς
Μσουάτι Γ΄,
κυβερνά ως απόλυτος μονάρχης.
  Κατακρίνεται από την παγκόσμια κοινή γνώμη
λόγω του προκλητικά πολυδάπανου
τρόπου ζωής του σε μια τόσο φτωχή χώρα.

Το Βασίλειο της Σουαζιλάνδης είναι ένα μικρό κρατίδιο της Νότιας Αφρικής, ανάμεσα στη Νότια Αφρική και τη Μοζαμβίκη. Έχει έκταση 17.363 τετρ. χλμ. και πληθυσμό 1.123.913 κατοίκους. Πρωτεύουσά της είναι η Μπαμπάνε. Η χώρα πήρε το όνομά της από τους Ζουάζι, μια φυλή Μπαντού.

Η Σουαζιλάνδη είναι ένα από τα φτωχότερα κράτη. 

Έχει το χαμηλότερο προσδόκιμο ζωής του κόσμου, 31,88 χρόνια (εκτ. 2009). Ειδικότερα, οι άνδρες ζουν 31,62 χρόνια και οι γυναίκες 32,15 χρόνια. 

Το ποσοστό λοίμωξης από τον ιό του AIDS είναι από τα υψηλότερα στον κόσμο.

---

Mswati III (born Makhosetive Dlamini on April 19, 1968) is the King of Swaziland and head of the Swazi Royal Family. In 1986, he succeeded his father Sobhuza II as ruler of the southern African kingdom. He is generally considered to be one of the last absolute monarchs in the world, as he has the authority to appoint the country's Prime Minister, members of the cabinet, and the judiciary. However, he is bound to a certain degree by Swazi traditions and he does not have the authority to choose his heir.

Mswati III is known for his taste for luxury and his practice of polygamy (although at least two wives are appointed by the state), and has been criticized abroad for pursuing his personal interests at the expense of his country, one of the poorest in the world. In 2001 he attempted to curb the AIDS epidemic by invoking an ancient chastity rite, the umchwasho, that banned women under the age of 18 from sex. According to a 2008 report in the New York Times, within Swaziland, Mswati is a respected and largely popular figure. However, his policies and opulent lifestyle have also triggered domestic protests and international ridicule.

Της Φουκουσίμα γίνεται στην Μεσόγειο

Μας πως μπλέξαμε πάλι έτσι;

Δεν λέω για μας, που είμαστε μονίμως μπλεγμένοι, λέω για όλο τον κόσμο.

Το πάνω-κάτω σε όλη την γη.

Να μη ξέρεις με ποιον να πας και ποιον ν’ αφήσεις.

Τώρα εγώ, με τον Καντάφι είμαι ή με τους αμερικάνους;
Τι μπλέξιμο κι αυτό. Τα λέει πάρα πολύ ωραία ο φίλος στον Τοίχο-Τοίχο. 
Αν είναι δυνατόν να μπαίνω στο δίλημμα, αν θα είμαι με τον δικτάτορα ή με τον Χωροφύλακα. Αυτό το νόμισμα, μου φαίνεται ότι έχει την ίδια όψη κι απ’ τις δυο μεριές.

Πήγαν οι αμερικάνοι στο Ιράκ, πήγανε να βάλουν χέρι, στήσανε μια ολόκληρη παράσταση για την σωτηρία του λαού. Μέχρι που το ΝΑΤΟ πήρε απόφαση για λογαριασμό του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, ενώ τώρα με τον Καντάφι τους έπιασε η ευαισθησία και δεν θέλανε να επέμβουν … αμέσως. Πήγανε στο Ιράκ, φάγανε τον Σαντάμ, αλλά δεν τους βγήκε καλά η συνταγή. 
Ακόμα προσπαθούν να ξεκολλήσουν από εκεί.

Πιο πριν χτύπησαν στον Κόλπο, μετά στην Γιουγκοσλαβία, αλλά το χρέος-χρέος στην Αμέρικα. 
Το 2009 το δημόσιο χρέος στις ΗΠΑ ήταν 11,5 τρις δολλάρια. Μετά έγινε το επισόδειο των Αδελφών Λήμαν στην Αμερική. Τόσοι οικονομολόγοι, τόσοι νομπελίστες, τόσα Harvard, τόσα London School of Economics δεν πήραν είδηση τίποτε. Η κρίση ήρθε ξαφνικά, μας έπιασε στον ύπνο.

Αφού απομύζησαν όσες χώρες μπόρεσαν εκεί στις ελεγχόμενες κυβερνήσεις στην λατινική Αμερική, ήρθαν και στο μαλακό υπογάστριο του Πλανήτη. Χτύπησαν τους αδύναμους κρίκους, Ελλάδα, Ιρλανδία, PIGS κλπ.

Παίξανε, τζογάρανε, spreads, επιτόκια, κερδοσκοπίες και φάγανε, λίγα πράγματα, τι είναι ο κάβουρας, τι είναι το ζουμί του, δεν είχαμε παραπάνω και να στήσουνε κανένα πραξικόπημα δεν είχαν την άνεση, τα είχαν κάνει νωρίτερα βλέπετε αυτά, πριν 40 χρόνια.

Οπότε, τι να κάνουνε, βάλανε φωτιά στην Μεσόγειο, πήγαν και ψιθύρισαν στους λαούς τους κακομοίρηδες: «Άντε ξεσηκωθείτε, εμείς σας στηρίζουμε, μέχρι πότε θα είστε σκλαβωμένοι, διώξτε τους τυράννους ». 
Κι όπου φτωχός κι η μοίρα του. Να η Τυνησία, να η Αίγυπτος, να η Υεμένη, να το Μπαχρέιν, να η Λιβύη και έπεται συνέχεια, έρχεται το Ιράν, ο Λίβανος, η Συρία, φωτιά θα πάρει η Μεσόγειος. Όσο κρατάει η φωτιά θα κάνουνε αλισβερίσι με τον πόλεμο, πολλά φράγκα. Ποιον ένοιαξε το δημόσιο χρέος, οι εταιρείες πολέμου να βγάζουν λεφτά. Ο τζίρος να αυξάνει. Εταιρείες Πολέμου, Εισαγωγές-Εξαγωγές.

Κι άμα σβήσουν οι φωτιές στην Μεσόγειο, έχουμε και τα πετρέλαια της Μεσογείου, πρέπει να γίνει μοιρασιά. «Οδύσσεια-Αυγή» και χαζομάρες.

Και δεν μας φτάνουν αυτά που γίνονται στην αυλή μας, έχουμε στην άλλη άκρη και τα «φυσικά φαινόμενα». Να σεισμοί, να λοιμοί, να καταποντισμοί. 
Πρόβλεψαν οι Γιαπωνέζοι τους σεισμούς, αλλά η έπαρση της ισχύος τους δεν τους άφησε να δουν τα τσουνάμια. Και να τα τσουνάμια και πάνε 10-20.000 άνθρωποι. Αλλά δεν είχαν μόνο έπαρση, είχαν και απληστία. 
Πόσους αντιδραστήρες θα κάνεις βρε κακομοίρη; 
Πόσα φράγκα θέλουν να βγάλουν οι εταιρείες σας; 
Ακατάλληλες από χρόνια οι εγκαταστάσεις. 
Ο άνθρωπος μυαλό δεν βάζει, μια Χιροσίμα και ένα Ναγκασάκι δεν τους έβαλε μυαλό. Αυτοί που κατ’ εξοχήν γνώριζαν τον όλεθρο, προσπάθησαν να τον τιθασέψουν, να ξαναγίνουν οι Σαμουράι του κόσμου, ντροπιασμένοι από τον Χωροφύλακα της εποχής εκείνης. Αλλά τι θα σου κάνει η Έπαρση; Πύργος της Βαβέλ θα γίνεις. Τα λέει πάρα πολύ ωραία ο εκπαιδευτικός Οδυσσέας Χιλιτίδης, στο άρθρο του «Οι Γιαπωνέζοι και τα 4 κακά της μοίρας τους: Σεισμός, τσουνάμι, ραδιενέργεια και χειμώνας βαρύς». Και τα κρύβανε κιόλας τα στραβά τους, με το σταγονόμετρο η πληροφόρηση.

Κάναμε τον πλανήτη σαν τα μούτρα μας, τον απομυζήσαμε, από γης, αέρος και ύδατος και τι θα κάνει αντιδράει και αντιδράει άσχημα και δεν φτάνει η οικολογική καταστροφή που κάναμε, μετά κάναμε την οικονομική καταστροφή και μετά είπαμε να το κάψουμε το μαγαζί, στάχτη και μπούρμπερη τώρα η Μεσόγειος.

Η Φουκουσίμα τώρα είναι εδώ, είναι στην άλλη άκρη της γης, είναι παντού κι αυτό το κάναμε εμείς, ούτε η Φύση, ούτε ο Θεός. Άμα μας νοιάζει μόνο η πάρτη μας, γιατί δυσανασχετούμε όταν η τάδε εταιρεία νοιάζεται μόνο για την πάρτη της; 
Άμα δεν μας συγκινεί η δυστυχία του διπλανού μας, γιατί να συγκινήσει τον Ομπάμα, τον Σαρκοζί, τον Μπερλουσκόνι; 

Κοίτα ρε κάτι τύποι που κυβερνάνε τη γη! 
Αλλά τι να πεις, οι λαοί έχουν τους ηγέτες που τους αξίζουν.

 Το χαμομηλάκι

Το Τείχος των Ανθρώπων (ένα χρόνο μετά)

Στις 9 Νοεμβρίου 1989 έπεσε το τείχος του Βερολίνου, το τείχος του «αίσχους» όπως έλεγαν. Μαζί του κατέρρευσε όλο το οικοδόμημα του «υπαρκτού σοσιαλισμού». 70 χρόνια κράτησε το πείραμα και απέτυχε παταγωδώς. 

Τα επόμενα 21 χρόνια βιώνουμε τη χειρότερη μορφή του πιο επιθετικού καπιταλισμού. Ο ιμπεριαλισμός σε όλο του το μεγαλείο, η παγκοσμιοποίηση κυρίαρχη.

9 Νοεμβρίου 2010.  
Ο πλανήτης γνωρίζει δυο κρίσεις, τις μεγαλύτερες στην ιστορία του. 
Οικονομική και περιβαλλοντική. 
Ο άνθρωπος, το ευφυέστερο ον στη γη, τα κατάφερε. Μεγιστοποίησε την εντροπία του στο ζενίθ.  
Με όλα τα μέσα της επιστήμης και της τεχνολογίας στη διάθεση του, αντί να βελτιώσει την ζωή του την κατέστρεψε. 
Ολοσχερώς.

Τα πάντα ανήκουν σε λίγους. Οι πολλοί, ο συντριπτικός αριθμός των πολλών, δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Πεινάνε, πεθαίνουν, καταστρέφονται. 
Λίγοι, ελάχιστοι κατέχουν τον πλούτο και οι υπόλοιποι … παρίες. Πληβείοι της κοινωνίας. 
Στην Ινδία το πρωί το κάρο του δήμου μαζεύει τους νεκρούς από την κεντρική πλατεία του Νέου Δελχί. 
Στην Αφρική πεθαίνουν κατά χιλιάδες, κυρίως παιδιά. Πείνα, αρρώστιες πόλεμοι θερίζουν. 
Στην Κίνα συμβαίνει, λαμβάνει χώρα, διαπράττεται η μεγαλύτερη εκμετάλλευση του ανθρώπου στην ιστορία του. Ένα κρεβάτι για τρεις εργάτες. Κοιμούνται εκ περιτροπής, τα υπόλοιπα 8ωρα εργάζονται.

Η ανεξέλεγκτη παρέμβαση του ανθρώπου στο περιβάλλον στρέφεται εναντίον του. 
Οι φυσικές καταστροφές είναι καθημερινό φαινόμενο και οι παρίες αποδιωγμένοι σε σαθρά εδάφη σκεπάζονται από σωρούς εδάφους, πέτρας, παραπηγμάτων.

Άπειρες οργανώσεις, κάθε μορφής, συγκεντρώνουν άπειρα χρήματα για την σωτηρία του ανθρώπου και το μόνο που καταφέρνουν είναι να μετράνε θύματα. 
Οι πόλεμοι παρακολουθούνται από την τηλεόραση, οι σφαγές είναι το θέαμα και οι ειδήσεις το καλύτερο θρίλερ της μέρας.

Γιατί; 
Τι έγινε; 
Πως φτάσαμε ως εδώ; 
Όλα, πολιτικά συστήματα, οικονομικά συστήματα, επιστήμες, τεχνολογία, οργανώσεις απέτυχαν. Όλα. Όλα. Επειδή στερούνται ενός βασικού συστατικού. Στερούνται αγάπης. 
Η αλαζονεία, η απληστία είναι τα συστατικά όλων των συστημάτων μέσα στα οποία κινούμαστε. 
Ανάμεσα στους ανθρώπους υψώθηκε ένα τείχος. Τείχος μέσα στην οικογένεια, τείχος στην κοινωνία, τείχος ανάμεσά μας.

Ο κόσμος πρέπει να μάθει. 

Οι λαοί πρέπει να θυμηθούν, να θυμηθούν αυτό που γνωρίζουν καλά, ότι χωρίς την Εσταυρωμένη Αγάπη δεν υπάρχει σωτηρία. 

Δεν κάνω προσηλυτισμό, ούτε αναφέρομαι σε μια μελλοντική σωτηρία.  

Αναφέρομαι στην Εσταυρωμένη Αγάπη ως πρότυπο αγάπης, ως υπόδειγμα αγάπης. 

Αναφέρομαι στην ανιδιοτελή αγάπη. 

Στην αγάπη χωρίς σύνορα. 

Στην αγάπη με αυταπάρνηση. 

Στην αγάπη με αυτοθυσία. 

Μόνο τότε θα πετύχει ο άνθρωπος. 

Μόνο τότε θα σωθεί. 

Δεν υπάρχει τίποτε άλλο, παρά μόνο η αγάπη.

Ακολουθείστε όποιο πολιτικό, οικονομικό σύστημα θέλετε και στεριώστε το με αγάπη. 

Τότε μόνο θα έρθει η ανάκαμψη, η ανάκαμψη παντού.

Οι άνθρωποι πρέπει να μάθουν. 

Οι άνθρωποι πρέπει να θυμηθούν. 

Και θα μάθουν, διότι δεν έχουν άλλη επιλογή, παρά μόνο την Αγάπη.

Το ανόητο δέντρο

Μια φορά κι έναν καιρό, τότε που οι άνθρωποι μαζεύονταν γύρω από τη φωτιά και έλεγαν παραμύθια, έτυχε ο προπάππος του προπάππου μου να ακούσει μια αληθινή ιστορία που μοιάζει με παραμύθι.

Μπορεί όμως και να είναι ένα παραμύθι που μοιάζει με αληθινή ιστορία, Έχουν περάσει τόσα χρόνια από τότε που άλλος πιστεύει το πρώτο και άλλος το δεύτερο, γι' αυτό μπορείτε κι εσείς να πιστέψετε αυτό που σας φαίνεται πιο σωστό.

Λένε, πως ένα πουλί που πετούσε από δω και από κει, άφησε να πέσει από το ράμφος του ένα σπυρί..

Έπεσε ανάμεσα σε δυο πλαγιές ενός ψηλού πέτρινου γκρίζου βουνού.

Την άλλη χρονιά στη θέση που έπεσε ο σπόρος φύτρωσε ένα μικρό, τόσο δα πράσινο κλαράκι.

Ο καιρός περνούσε και το κλαράκι έγινε κλωνί και το κλωνί έγινε κλώνος και ο κλώνος έγινε ένα μικρό όμορφο δεντράκι.

Το βουνό σαν είδε την καινούργια ζωή, ένιωσε χαρά μεγάλη.

«Επί τέλους, είπε, δεν θα είμαι μόνο από πέτρα, θα έχω και κάτι πράσινο να απαλύνει τη μοναξιά μου, ίσως αλλάξω και γίνω ένα καταπράσινο βουνό, ίσως γίνω και ένα δάσος και τότε, πω-πω τι ευτυχία, πουλιά θα πετούν γύρω μου και θα μου τραγουδούν».

Έτσι σκεφτόταν το πέτρινο βουνό και έκανε ότι μπορούσε για να βοηθήσει το μικρό δέντρο να μεγαλώσει.

Και πραγματικά, καθώς οι χειμώνες και τα καλοκαίρια έρχονταν και έφευγαν και καινούργιοι χειμώνες και καινούργια καλοκαίρια έβλεπαν το δέντρο να μεγαλώνει, το μικρό δεντράκι ψήλωσε, δυνάμωσε και τίναξε κλώνους και κλωνιά, έτσι που έγινε ένα κανονικό δέντρο.

Το βουνό καμάρωνε και χαιρόταν και από τη χαρά του άρχισε να ομορφαίνει.

Το δέντρο από την άλλη μεριά ήταν πολύ περήφανο για τον εαυτό του. Κοιτούσε γύρω του και αγαλλίαζε η ψυχή του που δεν υπήρχε τίποτε άλλο πιο όμορφο από το ίδιο. 

Κάθε πρωί μετρούσε το μπόι του και ανυπομονούσε να ψηλώσει περισσότερο. Είχε βάλει στόχο να φτάσει στο ίδιο ύψος με τις δυο κορφές του βουνού που έβλεπε δεξιά και αριστερά του.

Μια φορά, κάποια από τις Άνοιξες που πέρασαν από το πέτρινο βουνό, στάθηκε λίγο περισσότερο, καμάρωσε κι εκείνη το δέντρο αλλά κάτι της φάνηκε παράξενο και θέλησε να το ξεδιαλύνει.

Κάθισε λοιπόν και μίλησε μαζί του. «Δεν χρειάζεται να ρωτήσω για την υγεία σου, του είπε, σε βλέπω πολύ ζωηρό, χλωμάδα δεν υπάρχει στο πρόσωπό σου, είσαι ψηλό και δυνατό. Ένα δεν καταλαβαίνω, αφού είσαι γερό, θα έπρεπε ήδη να έχεις ρίξει το σπόρο σου στη γη».

«Και γιατί να το κάνω αυτό;»

«Γιατί αυτός είναι ο νόμος της ζωής, έτσι γεννάει η μια ζωή την άλλη και γιατί μετά από αυτό θα έχεις μια ωραία παρέα», εξήγησε η Άνοιξη.

«Χα, γέλασε το δέντρο, μα εγώ δεν θέλω να γίνει έτσι, έχω άλλο σκοπό στη ζωή μου. Θέλω να ψηλώσω περισσότερο, θέλω να φτάσω τις κορφές».

«Άδικα κοπιάζεις, απάντησε η Άνοιξη υπομονετικά, αυτό δεν θα το καταφέρεις ποτέ».

«Μπα, έτσι λες , είπε το δέντρο με αναίδεια, θα το είχα ήδη καταφέρει αν εσύ ήξερες να κάνεις καλύτερα τη δουλειά σου,

 θα έπρεπε να μένεις περισσότερο κοντά μου και να με βοηθάς.

Φέτος θα μείνεις εδώ, δεν θα σε αφήσω να φύγεις πριν γίνει αυτό που θέλω», είπε με πείσμα το δέντρο.

Η Άνοιξη ευαίσθητη και τρυφερή καθώς είναι, απογοητεύτηκε από τα λόγια του ανόητου δέντρου και πέταξε μακριά από το πέτρινο βουνό.

Το βουνό που άκουσε τη συζήτηση, θέλησε να το λογικέψει.

«Είσαι τόσο όμορφο, είπε στο δέντρο, κρίμα να είσαι ανόητο, κάνε αυτό που σε συμβούλεψε η Άνοιξη, έτσι θα βοηθήσεις να πραγματοποιηθεί και το δικό μου όνειρο.

Ονειρεύομαι να αποκτήσω καταπράσινες πλαγιές».

«Αυτό ξέχνα το, είμαι μοναδικό και θα παραμείνω μοναδικό, και ύστερα με ενδιαφέρει μόνο το δικό μου όνειρο και καθόλου το δικό σου», είπε με έπαρση το δέντρο.

Το βουνό έγινε πιο γκρίζο από τη στεναχώρια του που τόσο καιρό έτρεφε μάταιες ελπίδες. και δεν ξαναμίλησε ούτε ξαναβοήθησε το δέντρο.

Η φιλοδοξία του δέντρου διαδόθηκε στη γύρω περιοχή και στα χρόνια που ήρθαν, όλοι είχαν την περιέργεια να δουν τι θα συμβεί.

Οι Άνοιξες έμεναν όλο και λιγότερο στο πέτρινο βουνό και οι χειμώνες περιγελούσαν το δέντρο καθώς το έβλεπαν να χάνει τα λίγα καινούργια βλαστάρια που είχε αποκτήσει.

Πέρασε πολύς καιρός και το δέντρο από τη μεγάλη προσπάθεια να ρίξει μπόι όλο και αδυνάτιζε, όλο και χλώμιαζε.

Δεν ήταν πια το δυνατό όμορφο δεντρί που όλοι καμάρωναν και όλοι περίμεναν να απλωθεί και να αγκαλιάσει το βουνό.

Στο τέλος, βαρέθηκαν να ασχολούνται μαζί του, ξέχασαν και την περιέργειά τους και έμαθαν μόνο το νέο που τους είπε ο τελευταίος χειμώνας που πέρασε από το πέτρινο βουνό.

«Το βουνό είναι καλά και σας στέλνει χαιρετίσματα. Οι κορφές του είναι το ίδιο ψηλές και αγέρωχες. Το ανόητο δέντρο χάθηκε από την πλαγιά.

Είδα μόνον κάτι ξεραμένα ξύλα πεσμένα στη χαράδρα».

To alataki