Yusuke Narita: «Να αυτοκτονήσουν μαζικά οι ηλικιωμένοι»

    Για να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο της ολοένα και πιο γερασμένης ιαπωνικής κοινωνίας, ο Γιουσούκε Ναρίτα προτείνει κάτι εγκληματικό και ανατριχιαστικό: Μαζική αυτοκτονία των ηλικιωμένων, ακόμη και με τη μέθοδο του Sepuku που χρησιμοποιούσαν οι ατιμασμένοι Σαμουάι τους προηγούμενους αιώνες...

O Γιουσούκε Ναρίτα είναι επίκουρος καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ και κατάγεται από την Ιαπωνία.

Η Ιαπωνία τα τελευταία χρόνια είναι μία γερασμένη κοινωνία (ίσως η πιο γερασμένη του αναπτυγμένου κόσμου) ενώ έχει και το μεγαλύτερο δημόσιο χρέος σε απόλυτο ποσό.

A Yale Professor Suggested Mass Suicide for Old People 

    Τι προτείνει, λοιπόν, ο 37χρονος Ναρίτα για την αντιστροφή αυτής της πράγματι προβληματικής πραγματικότητας στην Ιαπωνία; Μαζική αυτοκτονία των ηλικιωμένων, ακόμη και με τη μέθοδο του Sepuku που χρησιμοποιούσαν οι ατιμασμένοι Σαμουάι τους προηγούμενους αιώνες...

Ακούγεται και είναι εξοργιστικό: Ένας καθηγητής να εκφράζει, δημοσίως μάλιστα, μία τόσο μισάνθρωπη άποψη, που θα έκανε ακόμα και τον Χίτλερ να ντραπεί. 

Ωστόσο, διατυπώθηκε και, όπως μας πληροφορούν οι Times της Νέας Υόρκης, με τη βοήθεια των social media έκανε εύκολα τον γύρο του κόσμου.

    Όταν άρχισε να δημιουργείται ντόρος με τη δήλωσή του αυτή, ο καθηγητής Ναρίτα έκανε ένα βήμα πίσω: "Η φράση μου ήταν μία αφηρημένη αναφορά (που έγινε) προκειμένου να καταδείξω το πρόβλημα. Στην Ιαπωνία οι ίδιοι άνθρωποι διαφεντεύουν για πάρα πολλά χρόνια τους χώρους των επιχειρήσεων, των media και της πολιτικής" τόνισε.

    Η αναδίπλωση του καθηγητή δεν έπεισε πολλούς. Ένας άνθρωπος, ο οποίος έχει ως μότο στον λογαριασμό του στο twitter τη φράση "αυτά που σου λένε ότι απαγορεύεται να πεις είναι συνήθως αλήθεια" φαίνεται ότι διαθέτει περισσή αυτοπεποίθηση και θάρρος (θράσος), τόσο, ώστε να βάζει στο τραπέζι ακόμα και το ενδεχόμενο να γίνει υποχρεωτική η ευθανασία κάποια στιγμή στο μέλλον, ακριβώς για να μειωθεί ο μέσος όρος ζωής των εν ζωή πολιτών.

    Στην Ιαπωνία τέτοιους είδους συζητήσεις δεν εκπλήσσουν, όχι όσο παλιά τουλάχιστον. Ο αρθρογράφος Μασάτο Φουχισάκι είχε γράψει πρόσφατα ότι η κοινωνική πρόνοια στους ηλικιωμένους θα πρέπει να διακοπεί, ενώ πριν από περίπου μία δεκαετία ο υπουργός Οικονομικών Τάρο Άσο είχε ισχυριστεί ότι οι ηλικιωμένοι πρέπει να... βιαστούν να πεθάνουν.
Δεν είναι τυχαίο επίσης ότι πέρυσι η ταινία (Plan 75) είχε ως κεντρικό μοτίβο σεναρίου πωλητές να επιχειρούν να πείσουν συνταξιούχους να συμμετάσχουν σε πρόγραμμα ευθανασίας που χρηματοδοτεί η κυβέρνηση.

    Με την πρόοδο της επιστήμης και ενώ διανύουμε τον 21ο αιώνα, θα έλεγε κανείς ότι ο μοναδικός στόχος της ανθρωπότητας θα ήταν η άνοδος του μέσου όρου ζωής και του βιοτικού επιπέδου.
    Όμως, κάποιοι ιδεοληπτικοί πιστεύουν ότι όλα τα δεινά για τα αδιέξοδα των σύγχρονων κοινωνιών θα ξεπεραστούν αν... εξαφανίσουμε μαζικά τους ηλικιωμένους.

Ίσως οι απόψεις του καθηγητή Ναρίτα να μην είναι τόσο μειοψηφικές όσο νομίζουμε. Άλλωστε από τη στιγμή που τις εξέφρασε και έπειτα, οι ακόλουθοί του στα social media αυξάνονται ραγδαία...

[Ανδρέας Λοβέρδος: «... οι άνθρωποι δεν πεθαίνουνε κιόλας, ζούνε για αρκετά χρόνια μετά τη συνταξιοδότησή τους»]

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η στιγμή που συνειδητοποιείς πως οι γονείς σου...

... σε χρειάζονται πιο πολύ απ’ ό,τι εσύ εκείνους

    Όταν αρρώστησε η μητέρα μου, συνειδητοποίησα πρώτη φορά πως πλέον θύμιζε ελάχιστα την δυνατή γυναίκα που με μεγάλωσε. Μέτρησα τις ρυτίδες της, χάιδεψα τα ροζιασμένα χέρια της κι εντόπισα στο βλέμμα της την κούραση και την γλυκιά σοφία που κουβαλoύν όλοι οι άνθρωποι που έχουν μεγαλώσει.

    Η τυπική επίσκεψη στον γιατρό της, κατά την οποία διαπιστώσαμε πως έχει κάποιο πρόβλημα υγείας, μετατράπηκε σ’ εκείνη την συγκλονιστική στιγμή που αλλάζει μια για πάντα τη ζωή σου. 

Τη στιγμή που συνειδητοποιείς πως οι γονείς σου είναι άνθρωποι κι όχι ρομπότ, πως αρρωσταίνουν, χρειάζονται την φροντίδα σου κι ότι κάποια στιγμή θα πεθάνουν. 

Σκέψεις που κάνεις από μικρό παιδί, αλλά δύσκολα τις «χωνεύεις».

    Οι γονείς μας είναι «πάντα εκεί», κοντά μας, δίπλα μας. Είναι όρθιοι, υγιείς, ατρόμητοι και έτοιμοι να μας σταθούν και να μας υποστηρίξουν σε κάθε στραβοπάτημα κι αναποδιά. Έχουμε την αίσθηση πως είναι οι μοναδικοί που θα νικήσουνε τον χρόνο. Λες κι όταν μας γέννησαν, έκαναν κάποια άτυπη συμφωνία όπως ο Φάουστ για να φροντίζουν αιωνίως τα παιδιά τους.
    Όμως κάποια στιγμή οι ρόλοι αντιστρέφονται και πρέπει εσύ να τους φροντίσεις. Μέχρι να συμφιλιωθείς με την ιδέα αυτή, τα στάδια που περνάς σε προσγειώνουν στην πραγματικότητα με κρότο: την πραγματικότητα της ανθρώπινης φθοράς που τώρα αγγίζει τους γονείς σου, και κάποτε θα έρθει κι η δική σου η σειρά.

Πρώτο στάδιο: Πανικός    
    Ο τρόμος της απώλειας σου παραλύει το μυαλό κι ο φόβος για τη νέα σου ζωή ως «κηδεμόνας» των γονιών σου γίνεται γρήγορα πανικός. 

Αλήθεια, πώς ζεις γνωρίζοντας πως αυτοί οι δύο ήρωες δεν θα είναι πάντα πίσω σου να σε κρατούν; 

Πώς συνεχίζεις χωρίς το αποκούμπι σου που νόμιζες πως θα’ ναι πάντα ακλόνητο και σταθερό; 

Πώς αντιμετωπίζεις τη συνειδητοποίηση πως κάποια μέρα οι γονείς σου θα πεθάνουν; 

Και πώς θα συνεχίσεις να αναπνέεις, δίχως τον άνθρωπο που κάποτε σου χάρισε την πρώτη σου αναπνοή;

Δεύτερο στάδιο: Ξαναζείς τα παιδικά σου χρόνια
    Σιγά σιγά, ο φόβος και ο πανικός υποχωρούν και τότε παίρνει τη θέση τους η νοσταλγία. Φέρνεις στη μνήμη σου όλα όσα ζήσατε μαζί και σε τυλίγει μια γλυκιά μελαγχολία. 

Όλα τα «πρώτα» σας σε αγκαλιάζουν τρυφερά και πιάνεσαι απ’ τις μνήμες σου για να μην πέσεις. Το πρώτο επιτραπέζιο που παίξατε μαζί, η πρώτη φορά που περιμένατε τον Άι-Βασίλη, η πρώτη τιμωρία που σου έβαλαν έπειτα από μια ζημιά, ο πρώτος σας καβγάς, το πρώτο σου ποδήλατο, η πρώτη φορά που χτύπησες κι εκείνοι σε πήραν αγκαλιά, η πρώτη μέρα στο σχολείο…
    Κλείνεις τα μάτια σου και είναι όλα εκεί. Ποτέ σου δεν τα ξέχασες κι ας νόμιζες πως δεν θυμάσαι τίποτα απ’ τα μικράτα σου! Τα ξαναφέρνεις όλα στην μνήμη σου και συνειδητοποιείς πόσο πολύ τους αγαπάς και πόσα έκαναν για σένα. Είναι η στιγμή που εκτιμάς ακόμα πιο πολύ τους κόπους και τις θυσίες του. Σε φρόντισαν, σε σπούδασαν, σε έκαναν άνθρωπο σωστό και ικανό, και τώρα ήρθε η στιγμή να τους το ανταποδώσεις.

Τρίτο στάδιο: Συνειδητοποιείς πως ήρθε η σειρά σου να τους φροντίσεις
    Ξαφνικά παύεις να τους βλέπεις μόνο σαν γονείς. Νιώθεις απέναντί τους όπως αισθάνεσαι για τα παιδιά σου. Σε πλημμυρίζει η αγάπη σου γι’ αυτούς και θέλεις να είσαι εκεί και να κρατάς το χέρι τους να μην φοβούνται. Δεν περιμένεις να χτυπήσει το τηλέφωνο όπως παλιά, τους καλείς πρώτος εσύ και αγωνιάς συνέχεια για το πώς είναι. 

    Τους θυμίζεις τα φάρμακά τους, μαγειρεύεις περισσότερο φαΐ για να τους πας, στριμώχνεις στο ήδη φορτωμένο πρόγραμμά σου τα ραντεβού με τους γιατρούς και μιλάς συνέχεια στα παιδιά σου για την γιαγιά και τον παππού, λες και η αναφορά στο πρόσωπό τους θα γίνει η αιτία για να ζήσουν πιο πολύ. Σιγά σιγά, συμφιλιώνεσαι με την ιδέα πως οι γονείς σου έχουν μεγαλώσει, και «ενηλικιώνεσαι» απότομα.

Τέταρτο στάδιο: Μεγαλώνεις ξαφνικά…
    Παρόλο που είσαι ενήλικας και έχεις την δική σου οικογένεια, η στιγμή που αντιλαμβάνεσαι ότι οι άνθρωποι που ήταν πάντα εκεί για σένα πλέον χρειάζονται τη δική σου βοήθεια, σε ταρακουνάει! Είναι, ίσως, η πρώτη φορά που νιώθεις εκατό τις εκατό πως είσαι απόλυτα υπεύθυνος για τον εαυτό σου. Σταδιακά, η οπτική σου αλλάζει κι αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο και την καθημερινότητά σου διαφορετικά. 

    Το βάρος της ευθύνης σου σε ωριμάζει απότομα. Αποκτάς περισσότερη κατανόηση, συγχωρείς πιο εύκολα και σκέφτεσαι ενδεχόμενα και λεπτομέρειες που ξαφνιάζουν ακόμα και σένα. Το βάρος της ευθύνης σου είναι το κομβικό σημείο που σε «ενηλικιώνει», σε σοβαρεύει και σε κάνει ακόμα πιο προσεκτικό και μεγαλόκαρδο.

    Η στιγμή που συνειδητοποιείς πως οι γονείς σου σε χρειάζονται πιο πολύ απ’ ότι εσύ εκείνους, ίσως να είναι το τελευταίο δώρο που έχουν να σου κάνουν. Το όνειρό τους, να σε δουν να στέκεσαι ανεξάρτητος και απελευθερωμένος από τα δεσμά στα πόδια σου γίνεται πραγματικότητα, και πλέον είναι έτοιμοι να αποχωρήσουν ήσυχοι πως τώρα θα τα βγάλεις πέρα μόνος σου.

Αλεξάνδρα Κεντρωτή

mama365.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Σε ημιλιπόθυμη κατάσταση από πείνα 74χρονος στον Βόλο

Ζει μόνος του, άρρωστος, χωρίς κανένα έσοδο σε άθλιες συνθήκες - Γείτονές του τον εντόπισαν σε ημιλιπόθυμη κατάσταση

Ένα ακόμη ανθρώπινο δράμα «κρυμμένο» πίσω από την κλειστή πόρτα του σπιτιού που διαμένει τα τελευταία χρόνια αποκαλύφθηκε χθες. «Πρωταγωνιστής» 74χρονος, μόνος, άρρωστος και με μηδενικά έσοδα που ζει σε άθλιες συνθήκες εξασφαλίζοντας ένα πιάτο φαγητό από την τοπική Εκκλησία και γείτονες.

Το δράμα αποκαλύφθηκε όταν γείτονες σε περιοχή της Μαγνησίας που πηγαίνουν φαγητό στον 74χρονο τον βρήκαν σε ημιλιπόθυμη κατάσταση. Γείτονες ήταν αυτοί που ενδιαφέρθηκαν και επικοινώνησαν με τους υπεύθυνους του προγράμματος «Βοήθεια στο Σπίτι» ζητώντας βοήθεια για τον συνάνθρωπό τους που αντιμετωπίζει σοβαρότατα προβλήματα.

Επί τόπου έσπευσε κλιμάκιο του «Βοήθεια στο Σπίτι» που εντόπισαν τον 74χρονο εμφανώς ταλαιπωρημένο. Όπως αποκαλύφθηκε ο ίδιος ζούσε στην Αθήνα. Αντιμετώπιζε οικογενειακά προβλήματα και αποφάσισε να έρθει στη Μαγνησία προκειμένου να μείνει μαζί με την αδερφή του. Οσο η αδερφή του ζούσε ο ίδιος διαβίωνε αξιοπρεπώς. Όταν εκείνη πέθανε η ζωή του πήρε αντίστροφη πορεία…

Ξεχασμένος όπως ανέφερε από παιδιά και άλλους συγγενείς ζει με μηδενικά έσοδα. Έχει να υποβάλει φορολογική δήλωση επί σειρά ετών με αποτέλεσμα να μην μπορεί να κάνει δήλωση για να λάβει το Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης και να έχει τουλάχιστον ένα έσοδο για να καλύπτει βιοποριστικές του ανάγκες. Το καθημερινό φαγητό του εξασφαλίζει από την τοπική Ενορία που όμως για το καλοκαίρι θα μείνει ένα διάστημα κλειστή και από γείτονες.
Στο Νοσοκομείο όπου διακομίστηκε με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ διαπιστώθηκε ότι πάσχει από την επάρατο νόσο.
Άμεσα για την περίπτωση του 74χρονου κινητοποιήθηκε η πρόεδρος της ΚΕΚΠΑ ΔΙΕΚ, Νατάσσα Μορφογιάννη εξετάζοντας το ενδεχόμενο να μεταφερθεί σε κάποια δημοτική δομή, όπως είπε η ίδια περιγράφοντας την ανθρώπινη ιστορία στον ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ.

Για τη φιλοξενία του υπάρχουν προβλήματα καθώς αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας και δεν μπορεί να διαμείνει στον Ξενώνα των Αστέγων. Η κ. Μορφογιάννη προσανατολίζεται στη λύση ενός νοσοκομείου στην Αθήνα που αναλαμβάνει αντίστοιχες περιπτώσεις.

Μέχρι τότε γίνεται προσπάθεια για την υποβολή των φορολογικών του δηλώσεων προκειμένου να μπορέσει να διεκδικήσει τη χορήγηση ΚΕΑ αλλά και επιδόματος ως καρκινοπαθής.
Παράλληλα η κ. Μορφογιάννη απευθύνει έκκληση για τη βοήθεια του 74χρονου σε όποιον μπορεί να προσφέρει (τηλέφωνο επικοινωνίας 2421020337).

ΕΛ. ΧΑΝΟΥ
taxydromos.gr

Ηλικιωμένοι... Στη θέα τους πάντα θα βουρκώνω...

Όχι από λύπηση, όχι!
Απλώς πάντα σκέφτομαι, αν τελικά έζησαν όλα όσα ήθελαν...

Αν κατάφεραν να διώξουν τα τραύματα και της δικής τους ψυχής...

Αν η ζωή τους φέρθηκε καλά...

Αν κατάφεραν να αγαπήσουν και να αγαπηθούν...
Αν πληγώθηκαν και μέσα τους έμεινε ένα αγκάθι να τους τρυπάει την καρδιά μέχρι το τέλος...
Αν πλήγωσαν και ο εγωισμός δεν τους άφησε να ζητήσουν συγνώμη...

Αν γεύτηκαν τη θλίψη της μοναξιάς...

Αν μέσα τους έχουν αφόρητες τύψεις για όσα έκαναν ανάποδα...
Αν έγιναν σκληροί σαν πέτρα από τις δυσκολίες της ζωής...

Βουρκώνω!
... γιατί ξέρω πως ο χρόνος δεν είναι πια με το μέρος τους, ούτε για να ονειρευτούν αλλά ούτε και για να διορθώσουν όσα έκαναν λάθος...
Βουρκώνω!...
... γιατί ξέρω πως θα ήθελαν μία δεύτερη ευκαιρία στη ζωή, να τα κάνουν όλα αλλιώς, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει για κανέναν μας...
Βουρκώνω!
...γιατί κάθε μέρα για αυτούς είναι μια δύση χωρίς ανατολή...

Να τους αγαπάμε λίγο παραπάνω τους ηλικιωμένους γιατί κουβαλάνε μέσα τους βαρύ φορτίο.... Το φορτίο μιας ολόκληρης ζωής!

Κι ας έχουν και παραξενιές.... Κι ας έχουν λιγότερη υπομονή από τη δική μας.... Κι ας έχουν και τη γκρίνια τους...
Μήπως εμείς θα είμαστε καλύτεροι;

Πηγή
exintaplus
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Θα είναι για πάντα η βασίλισσα μου!

Ένας φοιτητής κάθονταν στην καφετέρια της πανεπιστημιούπολης και μελετούσε, όταν πρόσεξε δύο ηλικιωμένους άνδρες να πλησιάζουν και να κάθονται σε ένα κοντινό του τραπέζι. 

Τότε ο ένας από τους ηλικιωμένους άρχισε να μιλά για τη σύζυγό του.
Όταν τελείωσε την φράση του, ρώτησε τον άλλο άντρα να του μιλήσει για την δική του γυναίκα.
Διαβάστε τη απάντηση του, όπως ακριβώς την μετέφερε ο φοιτητής.

Ήμουν 21 χρονών όταν την γνώρισα. Μόλις την είδα να μπαίνει στην αίθουσα το κατάλαβα. Δεν χρειάστηκε καν να ρωτήσω ποια είναι. Σκέφτηκα «αυτή είναι η γυναίκα μου»! 
Τα υπόλοιπα όλα είναι ιστορία.

Αυτή η γυναίκα ήταν το κάτι άλλο. Κάθε μέρα, έλειπα για 12 ώρες στη δουλειά και όταν γυρνούσα στο σπίτι υπήρχε πάντα φαγητό στο τραπέζι να με περιμένει. Όταν τα παιδιά έπεφταν για ύπνο, ήμασταν τόσο κουρασμένοι που πηγαίναμε κατευθείαν στο κρεβάτι και κρατιόμασταν αγκαλιασμένοι σφιχτά για λίγη ώρα, πριν κοιμηθούμε.

Ήταν από τις λίγες στιγμές της ημέρας που την ένιωθα τόσο κοντά μου, έστω και για τόσο λίγο. Αυτά τα λίγα λεπτά μου έδιναν τη δύναμη να συνεχίσω να δουλεύω για να εξασφαλίσω ένα καλύτερο μέλλον στα παιδιά μου. 

Της έλεγα ότι όσο ήταν αυτή εκεί να τη σφίγγω στην αγκαλιά μου, θα ήμουν για πάντα μια χαρά. Ήταν η βασίλισσα της ζωής μου.

Ήταν αυτή που με βοήθησε να γίνω ο άνθρωπος που είμαι σήμερα. Ευγενικός με τους ανθρώπους και καλός πατέρας. Μπορείς να ρωτήσεις τα παιδιά μου για αυτό.
Μερικοί άνθρωποι ξέρουν πως να το κάνουν αυτό. Κάποιοι άνθρωποι ξέρουν πως να σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο.

Ήρθε κάποια μέρα όμως που αρρώστησε. Στην αρχή δεν ανησύχησα, άλλωστε όλοι κάποτε αρρωσταίνουμε. Αλλά οι γιατροί φαίνονταν να πιστεύουν ότι δεν ήταν κάτι απλό. Έμοιαζαν να ανησυχούν και όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια είχαν δίκιο.

Όταν μας είπαν τα άσχημα νέα, η γυναίκα μου με ρώτησε αν θα ήθελα να παντρευτώ κάποια άλλη όταν πεθάνει. Ανησυχούσε. Δεν ήθελε να μείνω μόνος μου και να στεναχωριέμαι. Αλλά δεν μπορούσα ούτε καν να με φανταστώ με άλλη. Μου φαίνονταν απίστευτο. 
Όταν της το είπα, γύρισε, με κοίταξε και μου είπε: 

«Αφού σε ξέρω καλά. Είσαι το είδος του ανθρώπου που χρειάζεται μια γυναίκα στο πλευρό του. Δεν θα μπορούσες ποτέ να είσαι χαρούμενος μόνος σου».

Το αρνήθηκα, ξανά και ξανά και ξανά…
Μετά από ένα χρόνο που πάλευε με τη αρρώστια της, όλα είχαν αλλάξει στο σπίτι. 

Δεν υπήρχε πια φαγητό στο τραπέζι όταν γυρνούσα σπίτι από τη δουλειά. Η γυναίκα μου περνούσε τη μέρα της στο κρεβάτι και με περίμενε να επιστρέψω το βράδυ για να την σηκώσω και να την μεταφέρω στο τραπέζι.

Κάθονταν στην καρέκλα και με κοίταζε με εκείνα τα μεγάλα πράσινα μάτια της την ώρα που μαγείρευα κάτι για να φάμε. Μου έδινε οδηγίες χαμογελαστή και με μάλωνε αν έκανα κάτι λάθος, αν έριχνα περισσότερο αλάτι από όσο έπρεπε.

Ήταν οι πιο όμορφες στιγμές της ημέρας μου! Απλά ήμασταν ευτυχισμένοι που μπορούσαμε να δούμε ο ένας τον άλλο.

Στις πολύ άσχημες ημέρες της, δεν μπορούσε να φάει μόνη της και έπρεπε να την ταΐσω. Δεν το ήθελε, έκλαιγε και ζητούσε συγνώμη.
Την μάλωνα. Αφού το ήξερε, ότι και να γίνει θα είμαι πάντα εκεί δίπλα της. Ήταν ο άνθρωπος μου και ήμουν ο άνθρωπος της. Μέχρι το τέλος.
Τα πράγματα σιγά σιγά όμως χειροτέρεψαν. Έφτασε η μέρα που δεν μπορούσε να κάνει τίποτα μόνη της ενώ έπρεπε να παίρνει τα φάρμακα της κάθε 4 ώρες.

Σταμάτησα από την δουλειά για να μπορώ να είμαι συνέχεια δίπλα της και να την φροντίζω. Όταν την τάιζα, την έβαζα να ξαπλώσει στο κρεβάτι, έπεφτα και εγώ δίπλα της και την έσφιγγα στην αγκαλιά μου. Όπως παλιά. Τότε, αυτή ήταν η πιο όμορφη στιγμή της ημέρας μου.

Υπήρξε μια μακρά σιωπή που κανείς από όλους όσους άκουγαν κρυφά τη διήγηση του άντρα, δεν τόλμησε να διακόψει. 
Ο ηλικιωμένος με κάποιο τρόπο βρήκε τη δύναμη να συνεχίσει…
Αλλά πόσα μπορεί να αντέξει το ανθρώπινο σώμα.
Χρειάστηκαν δυο ολόκληρα χρόνια για να μπορέσει η αρρώστια να λυγίσει την γυναίκα μου. Αλλά τελικά τα κατάφερε.
Το είχα δει να έρχεται. Το ίδιο και εκείνη. Ξέραμε και οι δυο μας ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να επανέλθει αλλά και πάλι. Ήταν σαν τη μια μέρα να την σφίγγω δυνατά στην αγκαλιά μου και την επόμενη να έχει φύγει.

Στην αρχή με σκότωσε αλλά σε λίγο καιρό κατάλαβα ότι είναι καλύτερα εκεί που βρίσκεται τώρα. Δεν χρειάζεται πια να παίρνει αυτά τα τρομακτικά φάρμακα και δεν χρειάζεται πια να τρώει τα άθλια φαγητά μου.

Εκείνη είναι καλύτερα. Εγώ όμως δεν ξέρω τι να κάνω χωρίς αυτή. Για παράδειγμα δεν ξέρω τι να κάνω τα πράγματα της, τα ρούχα της. Δεν μπορώ να τα πετάξω. Δεν θέλω να το κάνω. Όλα τα ρούχα της είναι ακόμα στην ντουλάπα και παντού υπάρχουν οι φωτογραφίες της. Η πλευρά της στο κρεβάτι είναι ακριβώς όπως την άφησε. Θέλω να πιστεύω ότι είναι ακόμα εδώ. Οι κόρες μου μου λένε να πουλήσω το σπίτι και να πάω σε ένα άλλο, αλλά πέρασα τη ζωή μου σε αυτό το σπίτι μαζί της. Είναι ακόμα το σπίτι μας, τουλάχιστον όσο ζω ακόμη σε αυτό.

Επικράτησε για μερικά λεπτά και πάλι σιωπή.
Ο φοιτητής δεν είχε ακούσει ποτέ κάποιον άνθρωπο να μιλάει για κάποιον άλλον με τόσο απόλυτο σεβασμό και θαυμασμό. Ήταν φανερό ότι πραγματικά αγαπούσε και λάτρευε τη γυναίκα του και αυτό δεν επρόκειτο να αλλάξει τόσο εύκολα.

Ο άλλος ηλικιωμένος έσπασε τη σιωπή: «Δεν μπορώ να φανταστώ πόσο δύσκολο πρέπει να σου ήταν να την φροντίζεις όλη μέρα. Να δίνεις τα πάντα για αυτή».

Ο φοιτητής ορκίστηκε ότι ήταν η πρώτη φορά που είδε τον ηλικιωμένο με την τραγική ιστορία να χαμογελάει πλατιά:

«Καθόλου δύσκολο. Ήταν προνόμιο μου να μπορώ να μπορώ να την φροντίσω για όσο το έκανα. Ήταν ο άνθρωπος της ζωής μου και θα το έκανα ξανά και ξανά αν χρειαζόταν. Ήταν και θα είναι για πάντα η βασίλισσα μου. Απλά μου λείπει τόσο η αγκαλιά της…»

daddy-cool

Αυτά τα Χριστούγεννα, μην «ξεχάσετε» ...

Το χριστουγεννιάτικο βίντεο που θα σας κάνει να κλάψετε

Η συγκινητική διαφήμιση ενός γερμανικού σούπερ μάρκετ έρχεται να μας θυμίσει πόσο σημαντικό είναι να μην εγκαταλείπουμε τους ηλικιωμένους συγγενείς μας και να προσπαθούμε, όσο δύσκολο και αν είναι, να περνάμε μαζί τους τις οικογενειακές γιορτές, όπως τα Χριστούγεννα που πλησιάζουν.

Η ιδέα απλή αλλά και αριστουργηματική!

Ένας ηλικιωμένος άντρας κάνει όλες τις καθιερωμένες προετοιμασίες -στολίζει το σπίτι, βάζει φωτάκια και μαγειρεύει- περιμένοντας την οικογένειά του για να γιορτάσουν όλοι μαζί τα Χριστούγεννα. 
Ωστόσο, καταλήγει να τρώει μόνος του την ημέρα των Χριστουγέννων γιατί τα παιδιά του δεν μπόρεσαν να τον επισκεφθούν. 
Το ίδιο συμβαίνει και την επόμενη χρονιά, παρά την υπόσχεσή τους ότι θα είναι εκεί.
Γι' αυτό, ο ηλικιωμένος άντρας αποφασίζει να λάβει τα επόμενα Χριστούγεννα κάποια δραστικά μέτρα. Στέλνει στα παιδιά του το προσκλητήριο για την... κηδεία του, ώστε να τα «εξαναγκάσει» να τον επισκεφθούν. 

Η οικογένεια πάει σπίτι πριν την κηδεία και φυσικά είναι όλοι τους συντετριμμένοι. Μόλις μπαίνουν μέσα, όμως, βλέπουν ένα οικογενειακό χριστουγεννιάτικο γεύμα να τους περιμένει. Έκπληκτοι αντικρίζουν τον άντρα να τους υποδέχεται! Πώς αλλιώς θα μπορούσε να συγκεντρώσει όλη την οικογένεια σπίτι του;

Αυτό το συγκινητικό βίντεο μας δείχνει πόσο σημαντικό είναι να μην αφήνουμε τον χρόνο να περνάει, νομίζοντας πως πάντα οι γονείς ή οι παππούδες μας θα είναι εκεί. Γι' αυτό, εκμεταλλευτείτε κάθε ευκαιρία που έχετε να τους βλέπετε και να τους κρατάτε συντροφιά. 
Όπως θα θέλατε και εσείς να κάνουν τα παιδιά σας!

από την Μαρία Κωνσταντοπούλου 
mama365.gr

Έτσι στενοχωρούμε τους γονείς μας ...

Πριν διαβάσετε το παρακάτω άρθρο, σηκώστε το τηλέφωνο και μιλήστε με τους γονείς σας, όσοι έχετε την ευτυχία να τους έχετε ακόμα κοντά σας ... 
----------------

Δεν γράφουμε (μόνο) για να κλάψουμε και μέσα απ’ το κλάμα μας να εξιλεωθούμε. Γράφουμε για να εντοπίσουμε τα λάθη μας, να τα αναγνωρίσουμε, να θρηνήσουμε λιγάκι για τον κακό, εγωιστή εαυτό μας και πιο συνειδητοποιημένοι να γίνουμε καλύτεροι.

Τι κάνουμε λοιπόν άθελά μας (;) λάθος;

Δεν τους παίρνουμε συχνά τηλέφωνοΌσο το σπίτι και οι γονείς μας «χάνουν εξουσία», τόσο η αίσθηση παντοδυναμίας μας μεγαλώνει. Γινόμαστε μεγάλα παιδιά, εγκαταλείπουμε την οικογενειακή εστία και αργά ή γρήγορα χτίζουμε μια άλλη, δική μας. 

Είμαστε ελεύθεροι κι ωραίοι και κανέναν δεν έχουμε ανάγκη. Και ο καιρός περνά. Και τα τηλέφωνα μειώνονται. 

Γιατί «σήμερα, δεν έχω πάρει ανάσα» ή γιατί «εντάξει, μωρέ, θα με πάρουν αυτοί αν θέλουν κάτι». Και, καμιά φορά, πράγματι παίρνουν, γιατί πράγματι κάτι θέλουν –κι εμείς δεν το σηκώνουμε. Θα τους πάρουμε αύριο το πρωί απ’ το αυτοκίνητο…

Τους φερόμαστε σαν να είναι παιδιά
.......................

η συνέχεια εδώ: Τα χαμομηλάκια που μας μεγάλωσαν!!!

Αληθινή αγάπη: «Δεν ξέρει ποιος είμαι, αλλά ξέρω εγώ ποια είναι»!!!

Αυτός ο άνθρωπος είναι 80 και επιμένει κάθε πρωί να προσφέρει πρωινό στη γυναίκα του.
Όταν τον ρώτησαν:
«Γιατί η σύζυγός σου είναι σε ξενώνα για τους ηλικιωμένους;»,
εκείνος απάντησε:
«Επειδή έχει τη νόσο του Αλτσχάιμερ».
Στη συνέχεια τον ρώτησαν:
«Δεν θα τη νοιάζει αν μια μέρα δεν έρθεις για να φέρεις το πρωινό της;»
Και εκείνος απάντησε:
«Δεν θυμάται… Δεν γνωρίζει καν ποιος είμαι, πέντε χρόνια δεν με αναγνωρίζει καν».
Έκπληκτοι, του είπαν:
«Τι θαυμάσιο πράγμα! Αλλά ακόμα εξακολουθείς να φέρνεις το πρωινό στη σύζυγό σου, κάθε πρωί, ακόμα κι αν δεν το αναγνωρίζει …;»
Ο άνθρωπος χαμογέλασε, κοίταξε στα μάτια και έσφιξε το χέρι του.
Στη συνέχεια, είπε:
«Δεν ξέρει ποιος είμαι, αλλά ξέρω εγώ ποια είναι»!

Πηγή:
το βρήκαμε εδώ: ideopigi

«Εθελοντής Γείτονας» - SOS 1065

Συμμετέχοντας στο πρόγραμμα «Εθελοντής Γείτονας» 

μπορεί κάποιος να βοηθήσει μία γιαγιά ή έναν παππού 

στην πολυκατοικία ή τη γειτονιά του.

 τα μεγάλα χαμομηλάκια
θέλουν την προστασία μας

Σε περίπτωση άμεσης και έκτακτης ανάγκης του ηλικιωμένου η Γραμμή Ζωής θα επικοινωνήσει με τον «Εθελοντή Γείτονα» για να σταθεί δίπλα του μέχρι να φτάσει η απαραίτητη βοήθεια. Επιπλέον, εάν το επιθυμεί, μπορεί να συνεισφέρει διαθέτοντας μέρος του ελεύθερου χρόνου του κρατώντας του παρέα ή διευκολύνοντάς τον σε θέματα της καθημερινότητας του (ψώνια, φάρμακα κτλ).

Ένας στους τρεις ανθρώπους άνω των 60 ετών
υποφέρει από μοναξιά.

Ένας στους τρεις ανθρώπους άνω των 60 ετών υποφέρει από μοναξιά. Σήμερα μπορεί κάποιος να νιώθει μοναξιά ακόμα και εάν στη γειτονιά του ξέρουν όλοι το όνομά του. 

Η συνεισφορά μέσα από το πρόγραμμα «Εθελοντή Γείτονα» είναι ανεκτίμητη για τους ηλικιωμένους συνανθρώπους μας, τους οποίους ο σύγχρονος τρόπος ζωής και οι συνθήκες τους έχουν εξαναγκάσει να ζουν στην απομόνωση.

Εάν θέλεις να γίνεις Εθελοντής Γείτονας επικοινώνησε με τη Γραμμή Ζωής στα τηλέφωνα 2106990885, 6917125 ή στο info@lifelinehellas.gr.

Περισσότερα

.

SOS 1065

Στην Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή για τους Ηλικιωμένους - 1065 γίνονται δεκτές ανώνυμες και επώνυμες καταγγελίες που αφορούν περιστατικά κακοποίησης/κακομεταχείρισης ηλικιωμένων, ενώ παράλληλα λειτουργεί και ως εργαλείο συμβουλευτικής ηλικιωμένων, των παιδιών τους και των φροντιστών τους.
Οι καταγγελίες αποστέλλονται στις αρμόδιες εισαγγελικές αρχές προς διερεύνηση προκειμένου να αναζητηθούν οι καλύτερες δυνατές λύσεις για τους ηλικιωμένους θύματα, ενώ η συμβουλευτική αφορά συνήθως σε θέματα σχέσεων με τα παιδιά τους, το οικογενειακό τους περιβάλλον και εν γένει αυτούς που τους φροντίζουν.
Η γραμμή λειτουργεί όλο το 24ωρο, 365 ημέρες το έτος. Στελεχώνεται από κοινωνικούς λειτουργούς, ψυχολόγους, νομικούς καθώς και από ειδικά εκπαιδευμένους εθελοντές.

Περισσότερα

«Στο φως» η τρομακτική δράση σπείρας, που βασάνιζε και λήστευε ηλικιωμένους στο Βόλο

Εξαρθρώθηκε, από την Υποδιεύθυνση Ασφάλειας Βόλου, σε συνεργασία με το Τμήμα Δίωξης Ναρκωτικών Βόλου και την Ομάδα Πρόληψης και Καταστολής της Εγκληματικότητας (Ο.Π.Κ.Ε.) της Αστυνομικής Διεύθυνσης Μαγνησίας, εγκληματική οργάνωση, τα μέλη της οποίας εμπλέκονται σε υποθέσεις ληστειών σε βάρος ηλικιωμένων ατόμων.

Σε μία περίπτωση η βίαιη αυτή συμπεριφορά τους, είχε σαν αποτέλεσμα τον θάνατο μίας ημεδαπής γυναίκας.

Συνελήφθησαν, τρεις Αλβανοί, ηλικίας 24, 25 και 39 ετών, καθώς και μία Ελληνίδα, ηλικίας 37 ετών, οι οποίοι είχαν συστήσει δομημένη ομάδα, με διαρκή δράση και διακριτούς ρόλους και διέπρατταν ένοπλες ληστείες στην ευρύτερη περιοχή του Βόλου κατά το χρονικό διάστημα από 19-04-2011 έως 16-07-2011.

Σε βάρος τους σχηματίσθηκε δικογραφία για τα, κατά περίπτωση, αδικήματα των κατά συρροή ληστειών, της ληστείας που τελέσθηκε με ιδιαίτερη σκληρότητα με αποτέλεσμα να επέλθει θάνατος προσώπου, της πλαστογραφίας, της παράνομης οπλοκατοχής και οπλοχρησίας και της αντίστασης.

Οι συλληφθέντες κατά τη διάπραξη των ληστειών χρησιμοποιούσαν ιδιαίτερη σκληρότητα κατά των ηλικιωμένων, καθώς στις περισσότερες περιπτώσεις τους χτυπούσαν, τους φίμωναν και τους έδεναν τα χέρια και τα πόδια με αυτοκόλλητες ταινίες. Σε μία περίπτωση η βίαιη αυτή συμπεριφορά τους, είχε σαν αποτέλεσμα τον θάνατο μίας ημεδαπής γυναίκας.

Όπως προέκυψε από την έρευνα, ηγετικό ρόλο είχε ο 25χρονος αλλοδαπός, ο οποίος επέλεγε τον τόπο και τον χρόνο δράσης τους. Οι άλλοι δύο αλλοδαποί συμμετείχαν ενεργά στη διάπραξη ληστειών, είτε ως συναυτουργοί είτε ως συνεργοί. Η 37χρονη ημεδαπή γυναίκα, επιπλέον είχε αναλάβει την ευθύνη πώλησης των αφαιρεθέντων χρυσαφικών και άλλων τιμαλφών σε ενεχυροδανειστές.

Ειδικότερα, οι τρεις αλλοδαποί δράστες, υπό την αρχηγία του 25χρονου, ο οποίος είχε πάντα ρόλο αυτουργού, ενώ οι άλλοι δύο αναλάμβαναν εναλλάξ ρόλο συναυτουργού ή τσιλιαδόρου, έχοντας καλυμμένα τα πρόσωπά τους, φορώντας στα χέρια τους γάντια, μάλλινα ή δερμάτινα και κρατώντας μαχαίρια και ενίοτε πιστόλια, διέπραξαν τις παρακάτω ληστείες:

1. Την 16-07-2011, κατά τις νυχτερινές ώρες, εισήλθαν με διάρρηξη παραθύρου σε οικία, όπου διαμένει μόνη της 80χρονη ημεδαπή και αφού τη χτύπησαν στο πρόσωπο της αφαίρεσαν το χρηματικό ποσό των 50 ευρώ. Στη συνέχεια, της έδεσαν τα χέρια με αυτοκόλλητη ταινία συσκευασίας και έκοψαν το καλώδιο της συσκευής του σταθερού τηλεφώνου.
2. Την 15-07-2011, το βράδυ, εισήλθαν με διάρρηξη παραθύρου σε οικία, όπου διαμένει μόνη της 88χρονη ημεδαπή και αφού τη χτύπησαν στο πρόσωπο, αφαίρεσαν δύο γραμμάτια ετήσιας προθεσμιακής κατάθεσης, της Ε.Τ.Ε. και του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, ονομαστικής αξίας 400.000 ευρώ και 240.000 ευρώ αντίστοιχα.
3. Την 28-06-2011, το βράδυ, εισήλθαν με διάρρηξη παραθύρου σε οικία, όπου διαμένει μόνη της 73χρονη ημεδαπή, και υπό την απειλή για τη σωματική της ακεραιότητα, αφαίρεσαν χρυσαφικά αξίας 1.000 ευρώ και το χρηματικό ποσό των 630 ευρώ. Στη συνέχεια, τη φίμωσαν, της έδεσαν τα χέρια με αυτοκόλλητη ταινία συσκευασίας και έκοψαν το καλώδιο της συσκευής του σταθερού τηλεφώνου.
4. Την 13-06-2011, το βράδυ, εισήλθαν από ανασφάλιστη πόρτα σε οικία, όπου διαμένει μόνη της 71χρονη ημεδαπή και με απειλή για τη σωματική της ακεραιότητα, αφαίρεσαν χρυσαφικά αξίας 5.000 ευρώ και το χρηματικό ποσό των 3.550 ευρώ. Στη συνέχεια, έκοψαν το καλώδιο της τηλεφωνικής συσκευής και αφαίρεσαν το κινητό τηλέφωνο της παθούσας.
5. Την 27-05-2011, το βράδυ, εισήλθαν από κύρια πόρτα σε οικία, όπου διαμένει 82χρονη ημεδαπή και αφού τη χτύπησαν στο πρόσωπο και σε άλλα σημεία του σώματός της, αφαίρεσαν δύο (2) δακτυλίδια και το χρηματικό ποσό των 250 ευρώ. Στη συνέχεια, έκοψαν το καλώδιο της τηλεφωνικής συσκευής και τράπηκαν σε φυγή.
6. Την 18-05-2011, το βράδυ, εισήλθαν με διάρρηξη του ομφαλού της κλειδαριάς της κυρίας εισόδου σε οικία, όπου διέμενε 55χρονη ημεδαπή, χωρίς να διαπιστωθεί αν αφαίρεσαν κάτι, αφού η παθούσα βρέθηκε νεκρή από φιλικό της πρόσωπο, φιμωμένη και δεμένη στα χέρια και στα πόδια της με αυτοκόλλητη ταινία συσκευασίας. Δράστες πριν αποχωρήσουν έκοψαν καλώδιο τηλεφωνικής συσκευής.
7. Την 09-05-2011, το βράδυ, εισήλθαν με διάρρηξη του ομφαλού της κλειδαριάς της κυρίας εισόδου σε οικία, όπου διαμένει 80χρονη ημεδαπή με τον 48χρονο γιό της, και αφού τους ακινητοποίησαν με την απειλή μαχαιριών και πιστολιού, αφαίρεσαν τα δακτυλίδια που φορούσε η παθούσα και το χρηματικό ποσό των 900 ευρώ. Στη συνέχεια, έδεσαν τους παθόντες με αυτοκόλλητη ταινία συσκευασίας, έκοψαν το καλώδιο της τηλεφωνικής συσκευής και τράπηκαν σε φυγή.
8. Την 19-04-2011, το βράδυ, εισήλθαν με διάρρηξη του ομφαλού της κλειδαριάς της κυρίας εισόδου σε οικία, όπου διαμένει μόνη της 81χρονη ημεδαπή και υπό την απειλή μαχαιριών αφαίρεσαν το χρηματικό ποσό των 7.000 ευρώ. Στη συνέχεια, αφού τη φίμωσαν και της έδεσαν τα χέρια, τράπηκαν σε φυγή.

Σε έρευνες που έγιναν στα σπίτια των συλληφθέντων βρέθηκαν και κατασχέθηκαν:...

Tι είναι το SILVER ALERT

Το Silver Alert είναι ένα οργανωμένο σύστημα άμεσης και έγκαιρης δημόσιας κοινοποίησης και μετάδοσης πληροφοριών, που αφορά την εξαφάνιση ηλικιωμένων, οι οποίοι πάσχουν από τη Νόσο Alzheimer, άνοια ή άλλες διανοητικές αλλά και ψυχικές παθήσεις.

Η λειτουργία του Silver Alert, η οποία ήδη υφίσταται στο εξωτερικό, είναι ακριβώς η ίδια με τη λειτουργία του γνωστού σε όλους μας Amber Alert, με τη διαφορά ότι αφορά εξαφανίσεις ηλικιωμένων ατόμων. 

Με την ενεργοποίηση ενός Silver Alert υπάρχει η άμεση, έγκαιρη και λεπτομερής ενημέρωση των πολιτών σχετικά με περιστατικά εξαφάνισης ηλικιωμένων που μέχρι σήμερα γίνεται μόνο από εθελοντές τοπικών συλλόγων και Ιστολόγια.

Αντιλαμβανόμαστε όλοι, ότι ειδικά για έναν ηλικιωμένο ο οποίος συνήθως ακολουθεί φαρμακευτική αγωγή ή πάσχει από γεροντική άνοια ή Alzheimer κλπ, ο χρόνος είναι πολύτιμος. 

Με τη λειτουργία του Silver Alert και τη βοήθεια των ΜΜΕ (τηλεοπτικοί και ραδιοφωνικοί σταθμοί, internet κλπ) και άλλων Φορέων (Υπουργεία, Αττική Οδός κλπ) ο χρόνος έναρξης της αναζήτησης θα ελαχιστοποιηθεί και μπορεί να αποβεί σωτήριος.

Ήδη έχει δοθεί στη διάθεσή μας από την Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων, η τηλεφωνική γραμμή 1065 για αναγγελία εξαφάνισης ηλικιωμένων.

silveralert.gr

Το ιστορικό

Το 2004, στην Ατλάντα των ΗΠΑ, εξαφανίσθηκε η 68χρονη Mattie Moore που έπασχε από τη νόσο Αλτσχάιμερ. Οκτώ μήνες μετά την εξαφάνιση της, το σώμα της βρέθηκε σε απόσταση 500 μέτρων από το σπίτι της. 

Η τραγωδία τάραξε την τοπική κοινωνία η οποία ζήτησε την άμεση δημιουργία ενός συστήματος

«Κόκκινο Κουμπί»

Η Γραμμή Ζωής μέσω της υπηρεσίας «Τηλεειδοποίηση» δίνει τη δυνατότητα στους ηλικιωμένους να επικοινωνούν άμεσα με το Συντονιστικό Κέντρο Διαχείρισης Κλήσεων, αμφίδρομα και με ανοιχτή ακρόαση, πατώντας απλά το κόκκινο κουμπί, 24ώρες το 24ωρο και όλες τις ημέρες του χρόνου, χωρίς να μετακινηθούν από τη θέση τους ή να επιλέξουν οποιοδήποτε αριθμό.

Πιο συγκεκριμένα, ανά πάσα στιγμή και οποιαδήποτε ώρα της ημέρας ο ηλικιωμένος το κρίνει απαραίτητο πατά μία φορά το κόκκινο κουμπί που φορά στο χέρι ή στο λαιμό του.  

Η βασική συσκευή που έχει συνδεθεί με το τηλέφωνο του ηλικιωμένου ενεργοποιείται αυτόματα δίνοντας σήμα στο Συντονιστικό Κέντρο Διαχείρισης Κλήσεων της ΜΚΟ Γραμμή Ζωής.

Κατάλληλα εκπαιδευμένο προσωπικό από νοσηλευτές, κοινωνικούς λειτουργούς, ψυχολόγους, γενικούς ιατρούς και εθελοντές γείτονες, το οποίο έχει άμεση πρόσβαση στο ηλεκτρονικό αρχείο κάθε ηλικιωμένου ανταποκρίνεται σε οποιαδήποτε ανάγκη ή επιθυμία του. Ακόμα και σε περίπτωση που ο ηλικιωμένος δεν είναι σε θέση να απαντήσει, η Γραμμή Ζωής ειδοποιεί και στέλνει αμέσως την αναγκαία βοήθεια (συγγενικό πρόσωπο, εθελοντή γείτονα, ασθενοφόρο, Άμεση Δράση, Πυροσβεστική).

Την υπηρεσία «Τηλεειδοποίηση» μπορούν να αποκτήσουν όλοι οι ηλικιωμένοι ανεξάρτητα από την οικονομική ή την οικογενειακή τους κατάσταση. 
 Επικοινωνήστε στα τηλέφωνα 2106990885, 2106917125 και αφήστε τα στοιχεία σας. Στη συνέχεια κοινωνικός λειτουργός της Γραμμή Ζωής θα σας επισκεφτεί για προσωπική συνέντευξη, ώστε να συγκεντρωθούν οι απαραίτητες πληροφορίες (ιατρικό ιστορικό, στοιχεία επικοινωνίας, κλπ). Τέλος ακολουθεί αξιολόγηση βάσει των συνθηκών διαβίωσης και τηρείται σειρά προτεραιότητας.

Περισσότερα

Αναρτήθηκε από Dimitrios M. Doinakis

Βασάνιζαν ηλικιωμένους

Τα χαμομηλάκια της τρίτης ηλικίας...

Μια ιστορία κακοποίησης ηλικιωμένων συγκλονίζει την Κέρκυρα αλλά και το σύστημα κοινωνικής επανένταξης ψυχικά πασχόντων. Η υπόθεση αφορά το οικοτροφείο Αργώς της ΜΚΟ Κλίμακα για το οποίο αποκαλύπτονται συνεχή περιστατικά βίας εις βάρος των ηλικιωμένων τροφίμων.

Στην κάμερα του tvxs μίλησε ένας από τους τρόφιμους του οικοτροφείου, θύμα και ο ίδιος κακοποιήσεων και ξυλοδαρμών καθώς και η εκπρόσωπος του γραφείου Τύπου της Κλίμακας Άντα Αλαμάνου.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η στάση του Υπουργείου Υγείας καθώς όπως καταγγέλλεται υπάρχει νομικό κενό για τις περιπτώσεις κακοποιήσεων ηλικιωμένων σε αντίστοιχες δομές με αποτέλεσμα να ζητείται μέχρι και η επιστροφή των ηλικιωμένων στην «προτέρα κατάσταση» δηλαδή πίσω στο ψυχιατρείο.

Τα βασανιστήρια εις βάρος των ηλικιωμένων διαπιστώνονται και με ιατροδικαστική έκθεση, η οποία κάνει λόγο για «χτυπήματα εκ προθέσεως» διατυπώνοντας και τη θέση ότι «είναι ευτύχημα ότι δεν επήλθε το μοιραίο».

Όπως τονίζουν οι εκπρόσωποι της Κλίμακας, αμέσως μόλις έγινε γνωστή η υπόθεση, λήφθηκαν όλα τα μέτρα για την προστασία των ηλικιωμένων. Η Κλίμακα προχώρησε στην άμεση καταγγελία των συμβάσεων όλων των εργαζομένων στον συγκεκριμένο ξενώνα, μέχρι να διαπιστωθούν οι τυχόν ποινικές ευθύνες μερίδας ή του συνόλου των εργαζομένων, ενώ μετέφερε τους τροφίμους σε άλλες μονάδες της στην Κέρκυρα αλλά και στην Αθήνα.

Η στάση του Υπουργείου

Αξιοσημείωτο είναι πως αντί να αντιμετωπίσει θετικά την μεταφορά των ασθενών και την καταγγελία των συμβάσεων το υπουργείο φάνηκε εξαιρετικά «φιλεργατικό» δηλώνοντας μέσω της γενικής γραμματέως Πρόνοιας Μαρίας Τροχάνη, αντίθετο στην καταγγελία των συμβάσεων και ζητώντας την άμεση επαναφορά των ηλικιωμένων στο ψυχιατρικό νοσοκομείο Κέρκυρας, ακυρώνοντας έτσι στην ουσία τους στόχους της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης και της αποασυλοποίησής τους. Αξίζει δε να σημειωθεί πως η καταγγελία των συμβάσεων (τουλάχιστον μέχρι τη διερεύνηση της υπόθεσης) έγινε μετά από σχετική υπόδειξη της Επιτροπής για τα Δικαιώματα των Ψυχικά Ασθενών υπό τον καθηγητή Βλ. Τομαρά.

Οι τελευταίες εξελίξεις

Με υπουργική απόφαση ο κ. Αβραμόπουλος στην ουσία ανακάλεσε τις απολύσεις των εργαζόμενων του οικοτροφείου (μεταξύ αυτών και πιθανοί βασανιστές) αναθέτοντας τη λειτουργία του οικοτροφείου Αργώς στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Κέρκυρας, γεγονός που ενδέχεται να οδηγήσει και στην αναβάθμιση των υπαλλήλων σε δημοσίους υπαλλήλους του Ψυχιατρείου, επιβράβευση επί της ουσίας των ενεργειών τους που αποκαλύφθηκαν.

Δημοσίευση: 10-07-2009 11:48 από Μάριος Διονέλλης Ομάδα TVXS