Γιατί, όταν το παιδί είναι διακοπές, μας λείπει τόσο πολύ;

Ήρθε το καλοκαίρι, και μαζί του η στιγμή που όλες περιμέναμε: να πάει το παιδί στη γιαγιά και τον παππού ή στην κατασκήνωση για να ξεκουραστούμε! 

Ωστόσο, η χαρά και ο ενθουσιασμός μας δεν κρατάνε πολύ. 

Τις πρώτες μέρες απολαμβάνουμε την ζωή χωρίς παιδιά, αλλά πολύ σύντομα ανυπομονούμε να περάσει ο καιρός και να βρεθούν ξανά στην αγκαλιά μας!
Ίσως σε αυτούς που δεν έχουν παιδιά μοιάζει μαζοχιστικό, μα εμείς οι γονείς αντιλαμβανόμαστε πώς είναι να απουσιάζει το παιδί από το σπίτι… 

Και η αλήθεια είναι πως, μετά την πρώτη εβδομάδα, μας λείπει πολύ!

Δύσκολα ξεσυνηθίζεται η ακαταστασία και η φασαρία!
Όταν τα παιδιά είναι στο σπίτι, συνήθως επικρατεί ένας μόνιμος, μικρός πανικός. 

Φωνές, γέλια και κλάματα ακούγονται από το πρωί μέχρι το βράδυ, ενώ τα ρούχα και τα παιχνίδια τους είναι σκορπισμένα παντού! 

Το πρώτο πράγμα που κάνουμε όταν φεύγουν, είναι να μαζέψουμε και να καθαρίσουμε το σπίτι. 

Η απόλυτη τάξη και η ησυχία που μας ηρεμούν και μας ξεκουράζουν, όσο πολύτιμες κι αν είναι, δεν συγκρίνονται με τα μικρά μας τερατάκια! 

Έπειτα από λίγες μέρες το σπίτι μοιάζει άδειο κι έρημο! Μας λείπουν οι κραυγές, οι καβγάδες, η γκρίνια και τα πεταμένα τους παιχνίδια!

Συνειδητοποιείς πως τίποτα δεν έχει νόημα χωρίς το παιδί σου…
Μόλις τα μικρά μας φύγουν, κι αφού τακτοποιήσουμε και καθαρίσουμε το σπίτι, παίρνουμε τηλέφωνό τους φίλους που έχουμε καιρό να δούμε. 

Λαχταράμε να πάμε παρέα σε ένα θερινό σινεμά ή μια βόλτα στην παραλία! Δεν μας κυνηγάει ούτε ο χρόνος, ούτε οι ανειλημμένες υποχρεώσεις και, το δίχως άλλο, το διασκεδάζουμε! 

Αυτό που δεν είχαμε υπολογίσει, όμως, είναι πως όσα κάναμε παλιά και μας άρεσαν, πλέον δεν έχουν την ίδια αξία. Το να βγαίνεις και να βλέπεις τους φίλους σου συχνά είναι υπέροχο, μα όταν λείπουν τα παιδιά μοιάζει σαν να μην έχει τίποτα νόημα…

Οι νύχτες είναι ατέλειωτες…
Όταν έφυγε η κόρη μου για το χωριό, αυτό που με δυσκόλεψε περισσότερο ήταν οι νύχτες – η ώρα, δηλαδή, που υποτίθεται πως θα ήταν ήδη στο κρεβάτι της και θα κοιμόταν. 

Παρόλο που είχα άπλετο ελεύθερο χρόνο και τον εκμεταλλεύτηκα όπως μπορούσα, όταν έπεφτα για ύπνο ξέροντας πως δεν βρίσκεται στο διπλανό δωμάτιο αλλά μερικά χιλιόμετρα μακριά, μου ήταν αδύνατο να κοιμηθώ. 

Μου έλειπε πιο πολύ κι απ’ ότι κατά τη διάρκεια της μέρας. Οι τρεις εβδομάδες που έλειψε μου φάνηκαν κυριολεκτικά τρεις αιώνες και, ενώ τις περίμενα με ανυπομονησία, τελικά δεν τις ευχαριστήθηκα αρκετά.

Ξαφνικά πρέπει να φροντίσεις τον εαυτό σου κι έχει ξεχάσει πώς να το κάνεις…
Ναι, είναι αλήθεια. 

Όταν είσαι μαμά, φροντίζεις για όλη την οικογένεια εκτός από τον εαυτό σου! Τα παιδιά, ο σύζυγος, οι συγγενείς, το σπίτι ή η δουλειά, είναι υποχρεώσεις που κάνουν τον χρόνο να τελειώνει γρήγορα! Στο τέλος της ημέρας, το μόνο που χρειάζεσαι είναι ένα μπάνιο και το κρεβατάκι σου! 

Και ξαφνικά, το σπίτι είναι άδειο και δεν πρέπει να φροντίσεις κανέναν! Έρχεται η ώρα να ασχοληθείς με τον εαυτό σου και δεν ξέρεις πως, το’ χεις ξεχάσει. Ξαφνικά, νιώθεις αμήχανα και άβολα χωρίς τον καθημερινό σου ρόλο και ανυπομονείς να επιστρέψουν τα παιδιά. 

Ωστόσο, αξίζει να πιέσεις τον εαυτό σου, να αξιοποιήσεις τον χρόνο σου και να σε φροντίσεις!

Πόσο μπορείς να αντέξεις χωρίς την αγκαλιά του;
Όχι πολύ, κι αυτό σας το εγγυώμαι! 

Μπορεί να χρειάζεται να το αποχωριστείς για αρκετό καιρό λόγω συνθηκών, μπορεί να παραμένεις ψύχραιμη και λογική, μα μέσα σου ξέρεις πως σου λείπει η αγκαλιά του! 

Νοσταλγείς το γλυκό του φιλί, τα χεράκια του, τη φωνή του όταν σε αποκαλεί «μαμά», το βραδινό παραμύθι και τη ζωντάνια του. 

Γιατί, όσο καλά και ξεκούραστα κι αν περνάς, όταν τα παιδιά λείπουν στο χωριό με τη γιαγιά και τον παππού, στο τέλος της ημέρας ανυπομονείς να επιστρέψουν σπίτι.
Από Αλεξάνδρα Κεντρωτή
mama365
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Έχουμε μόνο 18 καλοκαίρια μαζί με τα παιδιά μας»

Τα καλοκαίρια, όταν είσαι γονιός μικρών παιδιών, 

είναι πραγματικά πολύτιμα.

Λίγες μόνο μέρες απέμειναν μέχρι να κλείσουν τα σχολεία και οι περισσότεροι από εμάς ήδη έχουμε αρχίσει να σκεφτόμαστε πώς θα γεμίσουμε τον ελεύθερο χρόνο των παιδιών, μέχρι να έρθει η ώρα των οικογενειακών διακοπών, και σε ποια γιαγιά θα μπορέσουμε να τα στείλουμε.
Λίγοι, όμως, συνειδητοποιούμε, ότι τα καλοκαίρια, όταν είσαι γονιός μικρών παιδιών, είναι πραγματικά πολύτιμα. Και λίγοι τα ζούμε όπως τους αξίζει. Αυτή η μαμά, λοιπόν, έχει κάτι σημαντικό να μας θυμίσει…

«Το καλοκαίρι πλησιάζει και το μυαλό μου ήδη «πετάει» σε όλα τα ωραία πράγματα που θα κάνω με το παιδί μου. Έχω σκοπό να πάμε στον ζωολογικό κήπο, στην παραλία και θέλω να δω το πρόσωπό του, την πρώτη φορά που θα αντικρύσει μια πυγολαμπίδα.
Θέλω να έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε τα ζεστά, υγρά καλοκαιρινά βράδια μας μαζί, οπότε από τώρα σκοπεύω να τον αφήνω να κοιμάται λίγο πιο αργά, ώστε να μπορούμε να τρώμε παγωτό αργά το βράδυ και να παίζουμε κάτω από το φεγγαρόφωτο.

Μια φίλη μου είπε κάτι τις προάλλες που με έκανε να παγώσω. 

Είπε ότι «Αν το σκεφτείς, έχουμε μόνο 18 καλοκαίρια μαζί με τα παιδιά μας». 

Η καρδιά μου σφίχτηκε.
Ο γιος μου είναι ήδη 2 ετών, οπότε αυτόματα σκέφτηκα, ότι μας απομένουν μόλις 16 καλοκαίρια…
🌞16 καλοκαίρια όλοι μαζί ως οικογένεια. Για να πάμε διακοπές μαζί. Να χώσουμε τα πόδια μας στην άμμο και να πιτσιλάμε ο ένας τον άλλον στην παραλία.
🌞16 καλοκαίρια για να απολαύσουμε τις ζεστές, νωχελικές Κυριακές. Για να απλωθούμε στον καναπέ, βλέποντας μεσημεριανές ταινίες ή να καταβρέχουμε ο ένας τον άλλον με το λάστιχο.

🌞16 παιδικά καλοκαίρια, μέχρι να τελειώσει σιγά-σιγά ο χρόνος που όλοι θα μοιραζόμαστε την ίδια στέγη. Που θα μεγαλώνουμε μαζί, ο ένας με τον άλλον, και όχι χωριστά, και που θα δημιουργούμε αναμνήσεις, τις οποίες ελπίζουμε, ότι κάποτε θα αναπολούμε με αγάπη.
🌞16 καλοκαίρια εξερευνήσεων. Για να ανακαλύψουμε νέα μέρη, να ζήσουμε νέες περιπέτειες, ακόμα κι αν παραμείνουμε στην πόλη μας.

🌞16 καλοκαίρια με παιχνίδια στον κήπο, με μπάρμπεκιου, με παγωμένες φέτες από καρπούζι και παγωτό. Με κάμπινγκ και θερινό σινεμά και βουτιές σε πισίνες.

🌞16 καλοκαίρια που θα είναι αποκλειστικά δικός μου. Πριν γίνει ανεξάρτητος ενήλικας και αρχίζει να ψάχνει (και ευελπιστώ να βρίσκει) τους δικούς του «ανθρώπους» -τους κολλητούς του που θα τους νιώθει σαν οικογένεια.

🌞16 καλοκαίρια για εκδρομές, ταξίδια με καράβια και αεροπλάνα, που θα νιώθουμε σαν τουρίστες και θα χανόμαστε σε νέα μέρη.

🌞16 καλοκαίρια με λούνα παρκ, λεμονάδα, μαλλί της γριάς και γρανίτα.

🌞16 καλοκαίρια με αντηλιακά, τσιμπήματα από κουνούπια, πικ νικ σε πάρκα και πεζοπορία σε δάση.

🌞16 καλοκαίρια πριν μεγαλώσει, μετακομίσει και χτίσει τη δική του ζωή. Που θα περνά τα καλοκαίρια του μακριά μας, ανακαλύπτοντας τον κόσμο με φίλους ή με μια σύντροφο και θα μας στέλνει φωτογραφίες από τα διάφορα μέρη στα οποία θα πηγαίνει και θα μας ενημερώνει για τις περιπέτειές του.

Δεν θέλω να θρηνώ για κάτι που δεν έχω χάσει ακόμα, αλλά συνειδητοποιώ πόσο γρήγορα περνούν τα χρόνια. Και αφού δεν μπορώ να πατήσω «παύση» και να κάνω τις στιγμές να κρατήσουν λίγο ακόμα, θα προσπαθήσω να απολαύσω τη ζωή και να είμαι παρούσα σε κάθε μία από αυτές.

Γιατί πολύ γρήγορα, τα δύο γίνονται 10 και μετά 15 και μετά «Στο υπόσχομαι θα σε πάρω, μαμά».

Έτσι, όσο ακόμα έχουμε τις μέρες μας αυτές μαζί, θα γελάμε και θα τραγουδάμε και θα μένουμε ξύπνιοι έως αργά και θα κάνουμε κάμπινγκ στον κήπο. Θα κλείνουμε τα κινητά μας και θα περνάμε τις μέρες μας έξω και θα απολαμβάνουμε όλον τον χρόνο που έχουμε μαζί. 

Γιατί έχουμε ακόμα 16 χρόνια μαζί. Και είναι πολλά!»

netakias

από mother.ly

Το Χαμομηλάκι

Τα μεγάλα λόγια, τα κεράσια και το καλάθι

Όπου ακούς μεγάλα λόγια, πρόσεχε.
Κράτα μικρό καλάθι.

Έτσι λένε…
Και δεν έχουν και άδικο, αν το καλοσκεφτείς.

Ξέρεις…
Καμιά φορά εμείς οι άνθρωποι, έχουμε ανάγκη να πιαστούμε από κάπου.
Έχουμε ανάγκη να πιστέψουμε, να κρατηθούμε από κάτι.
Και μόλις κάποιος αρχίσει τα ταξίματα, τις υποσχέσεις, τα γλυκόλογα, πράγματα που αντηχούνε όμορφα στα αυτιά μας, αμέσως παραλύουμε. 

Πέφτουμε. Τσιμπάμε.

Και αρχίζουμε και ελπίζουμε.
Μα στο τέλος απογοητευόμαστε. 

Στραπατσαριζόμαστε. Πέφτουμε, γινόμαστε ένα με το χώμα.

Όπου ακούς μεγάλα λόγια πρόσεχε.
Μη βιάζεσαι.
Άσε το χρόνο να δείξει, τι κρύβει ο καθένας…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Φύλαγε λόγια και κοίτα τα δικά σου…

Όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε. Όλοι μια απ’ τα ίδια…
Για αυτό φύλαγε λόγια και άσε τους άλλους.

Μπορεί να μην κλέβεις, μιλάς όμως άσχημα στους γύρω σου.
Μπορεί στους γύρω σου να μιλάς καλά, απατάς όμως τη γυναίκα σου.
Μπορεί στη γυναίκα σου να είσαι πιστός, είσαι όμως σκληρός στους υπαλλήλους.
Μπορεί στους υπαλλήλους σου να φέρεσαι καλά, δεν δίνεις όμως σημασία στα παιδιά σου.
Μπορεί να ασχολείσαι με τα παιδιά πολύ, έχεις όμως τους γονείς σου ξεχασμένους.
Μπορεί να τους προσέχεις τους γονείς, είσαι όμως μαλωμένος με τα αδέλφια σου για τοίχους και ντουβάρια.
Μπορεί και με τα αδέλφια σου να είσαι μια χαρά, κρίνεις όμως… Μιλάς πολύ. Κουτσομπολεύεις. Θυμώνεις. Μνησικακείς. Είσαι φιλάργυρος. Πότης. Γαστρίμαργος. Σκληρός….

Με λίγα λόγια, και αν δεν κάνεις ένα συγκεκριμένο εσύ κακό, κάνεις κάποιο άλλο…
 
Όλοι μας άνθρωποι. Όλοι αμαρτωλοί.
Όλοι.
Όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε. Όλοι μια απ’ τα ίδια.
Για αυτό φύλαγε λόγια και άσε τους άλλους.
Φύλαγε λόγια φίλε μου.
Φύλαγε λόγια και κοίτα τα δικά σου…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc.
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

e-psyxologos.gr

Σε έναν κόσμο που φθίνει... χάθηκαν οι "λεπτομέρειες"...

Ένας κόσμος που φθίνει

    Όταν φτάνουν μέρες όπως η παγκόσμια ημέρα αγκαλιάς ή του Άγιου Βαλεντίνου, ή παγκόσμια ημέρα της γυναίκας ή του άντρα, βλέπω πολλούς να λυσσάνε κοινοποιώντας όμορφες εικόνες, ντυμένες με εύστοχες λέξεις που φορτίζουν το συναισθηματικό πεδίο του καθενός ανάλογα με το πού απευθύνεται. 

Άλλοτε βλέπω θυμωμένες εικόνες, άλλοτε με ραφιναρισμένα υπονοούμενα και σπόντες που εκτοξεύονται προς πάσα κατεύθυνση… παρατηρώ καιρό τώρα όλο αυτό το αλισβερίσι και προσπαθώ να μπω στον καθένα και να καταλάβω το πώς σκέφτεται.

    Δεν είναι τίποτα δύσκολο, το μόνο που χρειάζεται είναι λίγη ενσυναίσθηση και λίγη παρατηρητικότητα. Καταλήγω λοιπόν στο ότι ο κόσμος μας απλουστεύει τα πάντα, φτιάχνοντας πρόσφορο έδαφος για μια πιο «γιουνιβέρσαλ» ζωή. Ξεκίνησαν με τη γλώσσα, με τη γραμματική, μη μου πείτε ότι έχει καμία σχέση εκείνη που μαθαίναμε εμείς με αυτή που διδάσκεται σήμερα! Έπειτα, προχωρά με τη μόδα. Κάποτε ήταν της μόδας τα ναρκωτικά. Έπειτα το τσιγάρο. Θυμάμαι τους γονείς μας να αγωνιούν μήπως τυχόν μας δώσουν ναρκωτικά χωρίς να το καταλάβουμε, κι εμάς μην τυχόν πάρουν χαμπάρι οι γονείς μας ότι καπνίζουμε!

    Μερικώς αποτυχημένη προσπάθεια λοιπόν αυτοί οι εθισμοί. 

Έπρεπε να βρουν κάτι πιο δραστικό, πιο εθιστικό που να μπει ακόμα πιο ύπουλα και δυναμικά στις ζωές μας. Και να σου τα social media… και κόλλησαν και τους γονείς και πλέον δεν υπάρχει κανείς να προστατεύσει τα παιδιά. Και έρχεται τώρα και αυτή η ελευθερία, που από την έκταση της, έχει επέλθει το χάος. 

Ζούμε, φίλοι μου, στην εποχή του κοινωνικού σεξ, σε μια εποχή που τα πάντα γίνονται για την ηδονή της στιγμής. Έτσι όπως είναι βολικό να γίνεται. 

Γιατί με αυτό τον τρόπο, κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να δεθεί, να ξαναεμφανιστεί!
    Μερικές φωτογραφίες, ίσως μια βιντεοκλήση, λίγη φαντασία και η κάπως πιο μυστήρια χροιά στη φωνή στον τόνο του φα, είναι εκείνα που αντικατέστησαν την αγκαλιά, τη φυσική επαφή, την απόλαυση της διαρκείας, το άγγιγμα, την επικοινωνία. 

Σήμερα όλα γίνονται απλά. Χωρίς ενδοιασμούς και πρωτίστως χωρίς αναστολές. Δεν υπάρχουν πλέον πρώτα ραντεβού, δεν υπάρχει φλερτ. Υπάρχει μόνο ωμό και αποστασιοποιημένο τάισμα των ενστίκτων ακόμα και αν στην ουσία δεν πρόκειται για τίποτα άλλο παρά για αυτοϊκανοποίηση.

    Χάθηκαν φίλοι μου οι ρόλοι. Δεν υπάρχει θηλυκότητα, δεν υπάρχει ευγένεια. 

    Ο άντρας πλέον δεν κυνηγά, γιατί τον κυνηγάει πρώτη η γυναίκα. Δεν φαντασιώνεται, γιατί εκείνη του τα δίνει όλα στο πιάτο. Δεν υπάρχει παιχνίδι με το μυαλό, γιατί πλέον είναι όλα τόσο απλά, που δε χρειάζεται να υπάρχει καν μυαλό! 

Στο απλουστευμένο λεξικό μας δεσπόζουν λέξεις όπως πρόστυχο, ηδονικό, εφήμερο, ελεύθερο, κρυφό και όποια άλλη λέξη γαργαλάει το μυαλό μιας μεθυσμένης από την αλόγιστη ελευθερία γενιάς. 

Χάθηκαν απ’ τον κόσμο μας οι λεπτομέρειες. Χάθηκε η σκέψη και η ανάληψη ευθύνης. Σήμερα κύριες και κύριοι, δε φταίει κανείς για τίποτα! 

Όπως όλα δείχνουν, επόμενος στόχος είναι αυτός του ανάπηρου συναισθήματος. Υπάρχουν ήδη πολλοί ανάμεσά μας με ανικανότητα να αισθανθούν ή να κατανοήσουν το κακό που άθελά τους προκαλούν. 

Η καταστροφική εξέλιξη προχωρά! 

Βοήθειά μας, κύριοι…

Μαρία Χαρίτου

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι