Άγνων ο Πεπαρήθιος (Σκοπελίτης) Σταδιονίκης 53η Ολυμπιάδα (569 π.Χ.)

Μιας και οι Ολυμπιακοί αγώνες είναι στο φουλ, ας θυμηθούμε ότι σύμφωνα με την παράδοση, ο γνωστός κολπίσκος της Σκοπέλου, Αγνώντας, ονομάστηκε προς τιμή του Άγνωντα, νικητή του αγωνίσματος του σταδίου στην 53 Ολυμπιάδα του 569 π.Χ.

Η πληροφορία ότι ο Άγνων ήταν ολυμπιονίκης έρχεται από τον εκκλησιαστικό πατέρα Ευσέβιο εκ Καισαρείας, ο οποίος στο έργο του Παντοδαπή Ιστορία κατέγραψε ένα μακροσκελέστατο κατάλογο ολυμπιονικών από την 1η Ολυμπιάδα (776 π.Χ.) έως την 247η (217 μ.Χ.) [1].

Ο Άγνων ήταν ο πρώτος ολυμπιονίκης από νησί του Αιγαίου και ο μοναδικός της Πεπαρήθου (Σκοπέλου).

Υπάρχει και η υπόδειξη ότι ένα νόμισμα της Πεπαρήθου που παρουσιάζει μια μορφή φτερωτού δρομέως που κρατάει ένα στεφάνι αντιστοιχεί στον Άγνωντα...

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Αυτά ήταν τα αγωνίσματα των Ολυμπιακών Αγώνων στην αρχαία Ελλάδα

Οι Ολυμπιακοί αγώνες ήταν μία σειρά αθλητικών αγώνων μεταξύ εκπροσώπων των πόλεων-κρατών και ένας από τους πανελλήνιους αγώνες στην Αρχαία Ελλάδα.

Οι Ολυμπιακοί αγώνες ήταν η πιο σημαντική διοργάνωση της αρχαίας Ελλάδας και διεξάγονταν στην Αρχαία Ολυμπία κάθε τέσσερα χρόνια, από το 776 π.Χ.. Στα Ολύμπια έπαιρναν μέρος αθλητές από όλη την Ελλάδα (και αργότερα από άλλα μέρη) και σταδιακά απέκτησαν ιδιαίτερη αίγλη. Η διοργάνωσή τους γινόταν μέχρι το 393 όταν ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος απαγόρευσε την διεξαγωγή τους. Από το 1896, αναβίωσαν με την ονομασία Ολυμπιακοί Αγώνες και διεξάγονται ως διεθνείς αγώνες, γνωστοί και ως Θερινοί Ολυμπιακοί.

Τα αγωνίσματα

Αγώνες δρόμου

Ο απλός αγώνας δρόμου, το «στάδιον» ήταν το πρώτο αγώνισμα που καθιερώθηκε. Μέχρι τους 15ους Ολυμπιακούς αγώνες οι αθλητές που έπαιρναν μέρος φορούσαν μια μικρή ποδιά, ενώ αργότερα αγωνίζονταν εντελώς γυμνοί, επιδεικνύοντας την επίδοσή τους στο πολεμικό βάδισμα και τρέξιμο. Τέρμα ήταν το σημείο που βρίσκονταν το βραβείο, ενώ οι θεατές στέκονταν δεξιά και αριστερά κατά μήκος της αμμώδους διαδρομής που είχε μήκος εξακοσίων Ολυμπιακών ποδιών (περ. 192 μέτρα). Οι αθλητές ανταγωνίζονταν σε ομάδες τεσσάρων. Οι επί μέρους νικητές ανταγωνίζονταν μεταξύ τους, επίσης σε ομάδες τεσσάρων.

Στον «δίαυλο» οι αθλητές έτρεχαν την διπλή διαδρομή επιστρέφοντας στο σημείο της αφετηρίας, ενώ στον «δόλιχο» η διαδρομή ήταν δώδεκα «δίαυλοι», δηλαδή 24 «στάδια». Η διαδρομή του «οπλίτη δρόμου» είχε μήκος δύο «σταδίων», και οι πολεμιστές αρχικά φορούσαν τον πλήρη εξοπλισμό (περικεφαλαία, κνημίδες, ασπίδα) και αργότερα ήταν γυμνοί και κρατούσαν μόνο ασπίδα.

Οι έφηβοι αγωνίζονταν μόνο στο απλό «στάδιο», δηλαδή στον αγώνα δρόμου μιας διαδρομής. Ο Παυσανίας μνημονεύει επίσης τον αγώνα δρόμου των «Ηλείων παρθένων», οι οποίες έπαιρναν μέρος ντυμένες με έναν κοντό χιτώνα, τον δεξιό ώμο γυμνό και τα μαλλιά λυτά.

Πάλη

Η πάλη ήταν πολύ δημοφιλές άθλημα. Σύμφωνα με τον μύθο ο Θησέας ήταν αυτός που ανακάλυψε την τεχνική της πάλης, έτσι ώστε ο νικητής να μην είναι εξαρτημένος μόνο από την φυσική του σωματική δύναμη, αλλά από την τεχνική, την ευελιξία και την γρηγοράδα των κινήσεών του. Ο έφηβος Κρατίνος απέκτησε φήμη όχι μόνο για την νίκη του, αλλά και για την καλαισθησία των κινήσεων του.

Στην πάλη διακρίνουμε δύο αγωνίσματα. Στο πρώτο ο αθλητής είχε σκοπό να ρίξει τον αντίπαλο τρεις φορές με τους ώμους στο χώμα, ενώ στο δεύτερο ο αγώνας συνεχιζόταν ακόμα και στο έδαφος, μέχρι που ο νικημένος αναγκαζόταν να παραδεχτεί την ήττα του σηκώνοντας το χέρι.

Πυγμαχία

Η πυγμαχία ήταν βίαιο και συχνά θανατηφόρο αγώνισμα. Τα χέρια ήταν ενισχυμένα με χοντρά δερμάτινα λουριά από τον αγκώνα μέχρι τις γροθιές, ενώ τα δάχτυλα έμεναν ακάλυπτα για να κλείνουν σχηματίζοντας γροθιά. Τα λουριά μπορεί να ήταν ενισχυμένα με μικρούς μολυβένιους βόλους ή καρφιά. Σε περίπτωση που ο αγώνας κρατούσε πολύ ώρα χωρίς νικητή, οι αγωνιστές έπρεπε να κάνουν την ονομαζόμενη «κλίμακα». Δηλαδή οι πυγμάχοι στέκονταν ακίνητοι χωρίς να αμύνονται ή να αποφεύγουν το χτύπημα, ενώ εναλλακτικά αντάλλασσαν χτυπήματα μέχρι που ένας από τους δυο κατέρρεε. Αν και πολλές μαρτυρίες έχουμε για τα φοβερά και αιματηρά τραύματα του αγωνίσματος, η τέχνη της πυγμαχίας ήταν άλλη. Νικητής ήταν αυτός που κατόρθωνε να μην χτυπηθεί. Ακόμα καλύτερα ήταν αυτός που κατόρθωνε να μην χτυπηθεί αλλά ούτε και να χτυπήσει τον αντίπαλο, κάνοντάς τον απλά να καταρρεύσει εξουθενωμένος από τις άκαρπες επιθετικές προσπάθειές του.

Παγκράτιο

Το δυσκολότερο άθλημα στους Ολυμπιακούς αγώνες ήταν αναμφισβήτητα το παγκράτιο. Ήταν συνδυασμός της πάλης και της πυγμαχίας. Ο νικητής έπρεπε να νικήσει συνδυάζοντας την ευελιξία αλλά και την δύναμη της γροθιάς, συμβολίζοντας έτσι τον ηρωικό αγώνα του άοπλου πολεμιστή στην μάχη. Σε αντίθεση με την καθεαυτού πυγμαχία, οι αθλητές του παγκρατίου αγωνίζονταν με γυμνά χέρια και δεν χτυπούσαν με την γροθιά, αλλά με τα δάχτυλα της πυγμής. Δυο θρυλικοί αθλητές του παγκρατίου έμειναν στην ιστορία, ο Θεαγένης και ο Πολυδάμας|Ανδροσθένης

Πένταθλο

Το πένταθλο αποτελείτο από πέντε επί μέρους αγωνίσματα, τροχάδην, άλμα, πάλη, δισκοβολία και ακόντιο. Οι αθλητές του πένταθλου ήταν φημισμένοι για την καλαισθησία του αρμονικά γυμνασμένου σώματός τους. Η διεξαγωγή του πένταθλου άρχιζε με την ρίψη δίσκου ή με το άλμα, και συνέχιζε με την ρίψη ακοντίου, τον αγώνα δρόμου και την πάλη. Η προκαταρκτική εξάσκηση που γινότανε στα αθλητικά γυμναστήρια συμπεριλάμβανε τέσσερις κατηγορίες άλματος, το άλμα ύψους (επί τόπου), άλμα ύψους (με φόρα), άλμα μήκους και άλμα βάθους, ενώ στους Ολυμπιακούς αγώνες μνημονεύεται μόνο το άλμα μήκους. Το άλμα συνοδευόταν από τους ήχους της φλογέρας που έπαιζε το «Πύθιο άσμα».

Η εκκίνηση γινόταν από μια ελαστική σανίδα, τον «βατήρα», ενώ οι αθλητές χρησιμοποιούσαν ένα βοηθητικό όργανο, τους «αλτήρες». Ο κανονισμός του αθλήματος επέβαλε στον αθλητή να προσγειωθεί όρθιος και να σταθεί ακίνητος ακριβώς στο σημείο της επαφής του με το έδαφος. Το σημείο της πιθανής προσγείωσης ήταν ανασκαμμένο για να είναι το χώμα λίγο πιο μαλακό. Συχνά συναντάμε σε σχετικές αγγειογραφίες την αξίνα η οποία χρησίμευε για την εκσκαφή του σκληρού από την ξηρασία καλοκαιρινού εδάφους, ή για να σημαδεύουν στο χώμα την επίδοση. Η δισκοβολία ήταν αγώνισμα βολής που εξελίχτηκε από την ρίψη πέτρας στην μάχη, και διεξάγονταν αρχικά με απλές πέτρες κάπως μεγάλων διαστάσεων, όπως συμπεραίνουμε από ένα αρχαιολογικό εύρημα στον χώρο της Ολυμπίας.

Ο Όμηρος μνημονεύει επίσης τον λίθινο δίσκο των Φαιάκων. Η τεχνική ρίψης δίσκου είναι απαθανατισμένη σε πολλές αγγειογραφίες, ανάγλυφα και ανδριάντες, το πιο φημισμένο από αυτά είναι ο παγκόσμια γνωστός δισκοβόλος του Μύρωνα. Το ακόντιο ήταν επίσης εμπνευσμένο από το αντίστοιχο πολεμικό ή κυνηγετικό όπλο, αν και στην προκειμένη μορφή ήταν ειδικά κατασκευασμένο για αποκλειστική αθλητική χρήση. Ήταν κοντύτερο, λεπτότερο και ελαφρότερο, ενώ κατέληγε σε μακρύ μυτερό άκρο. Στην μέση του κονταριού ήταν προσαρμοσμένη η «αγκύλη», που ήταν λουράκι ή θηλιά για να υποβοηθάει τον αθλητή στην εξακόντισή του, χωρίς όμως να είναι εξακριβωμένη η ακριβής λειτουργία της αγκύλης. Επίσης δεν είναι γνωστό αν το ακόντιο ήταν άθλημα βολής ή σκοποβολής. Τα αγωνίσματα δρόμου και πυγμαχίας παρουσιάστηκαν πιο πάνω.

Αρματοδρομία

Η αρματοδρομία διεξάγονταν σε ιδιαίτερο στάδιο, το «ιπποδρόμιο», αγνώστων σήμερα διαστάσεων. Το μοναδικό ιπποδρόμιο που διασώζεται σήμερα στην Ελλάδα βρίσκεται στο Λύκαιο όρος και έχει μήκος 300 μέτρα, ή ενάμιση σταδίου, και πλάτους εκατό μέτρων. Το ιπποδρόμιο της Ολυμπίας πρέπει κατά τα λεγόμενα του Παυσανία να είχε μεγαλύτερο πλάτος. Ο μηχανισμός εκκίνησης ήταν εφεύρεση του Κληοίτα, την οποία τελειοποίησε ο Αριστείδης. Στο ένα άκρο του ιπποδρομίου ήταν κτισμένος ο στρογγυλός βωμός του Ταράξιππου, αφού τα άλογα πάθαιναν απροσδόκητα πανικό όταν περνούσαν από το σημείο αυτό.

Σημασία των αγώνων

Από το 776 π.Χ. και μετά οι Αγώνες, σιγά-σιγά, έγιναν πιο σημαντικοί σε ολόκληρη την αρχαία Ελλάδα φτάνοντας στο απόγειο τους κατά τον 6ο και 5ο αι. π.Χ.. Οι Ολυμπιακοί είχαν επίσης θρησκευτική σημασία αφού γίνονταν προς τιμή του θεού Δία, του οποίου το τεράστιο άγαλμα στεκόταν στην Ολυμπία. Ο αριθμός των αγωνισμάτων έγινε είκοσι και ο εορτασμός γινόταν στην διάρκεια μερικών ημερών. Οι νικητές των αγώνων θαυμάζονταν και γίνονταν αθάνατοι μέσα από ποιήματα και αγάλματα. Το έπαθλο για τους νικητές ήταν ένα στεφάνι από κλαδί ελιάς.

arxaia-ellinika

Το μετάλλιο των Ολυμπιακών Αγώνων απεικονίζει τη θεά Νίκη στο Καλλιμάρμαρο και φόντο τον Παρθενώνα

Ολυμπιακοί Αγώνες 2021: Η Ελληνίδα σχεδιάστρια του χρυσού μεταλλίου μιλάει για τη μέρα που άλλαξε η ζωή της

Η Έλενα Βότση είναι μέρος της ιστορίας των Ολυμπιακών Αγώνων με τη δημιουργία του χρυσού μεταλλίου και απεικονίζει τη θεά Νίκη στο Καλλιμάρμαρο και φόντο τον Παρθενώνα.

Ένα τεράστιο αντίγραφο του χρυσού μεταλλίου των Ολυμπιακών Αγώνων του Τόκιο εκτίθεται στην «Ολυμπιακή Αγορά», που εγκαινιάστηκε πριν λίγες μέρες στο Νιχονμπάσι του Τόκιο, εμπνευσμένο από την αρχαία Ελλάδα. Το μετάλλιο στην κύρια όψη του απεικονίζει τη θεά Νίκη στο Καλλιμάρμαρο και φόντο τον Παρθενώνα και είναι δημιούργημα της Ελληνίδας σχεδιάστριας Έλενας Βότση.

Tην Τετάρτη 24 Ιουλίου η Οργανωτική Επιτροπή του Τokyo 2020 παρουσίασε σε ειδική τελετή στο Τόκιο τα μετάλλια των Ολυμπιακών Αγώνων του 2020.

Σχεδιαστής των μεταλλίων είναι ο Τζουνίτσι Καουανίσι από την Όσακα, διευθυντής της Japan Sign Design Association και της Οsaka Design Society.

Όπως έχει αποφασίσει η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή, τον σχεδιασμό των μεταλλίων αναλαμβάνει η εκάστοτε διοργανώτρια χώρα η οποία πρέπει να τηρεί κάποια χαρακτηριστικά.

Από τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004 και για όλους τους μελλοντικούς, την μπροστινή όψη των μεταλλίων κοσμεί η θεά Νίκη στο Καλλιμάρμαρο με φόντο τον Παρθενώνα, σχέδιο το οποίο δημιούργησε η Έλενα Βότση.

Το διεθνή διαγωνισμό είχε προκηρύξει το 2003 η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή για να αντικαταστήσει το σχέδιο του Ιταλού καλλιτέχνη Τζουζέπε Κασσιόλι που υπήρχε με διάφορες παραλλαγές στην μία όψη των μεταλλίων από τους Αγώνες του Άμστερνταμ του 1928 και το οποίο απεικόνιζε την θεά Νίκη με φόντο το Κολοσσιαίο, ένα ρωμαϊκό μνημείο που δεν έχει σχέση με τη γενέτειρα χώρα των Αγώνων.

Ο επανασχεδιασμός έγινε προκειμένου τα μετάλλια να αντανακλούν την ελληνική καταγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων.

Η Έλενα Βότση με συνέντευξη της στο greecejapan.com αναφέρθηκε για την πρόκληση της ζωής της..

«Όλα ξεκίνησαν όταν το 2003, δέχτηκα πρόκληση να συμμετέχω στο διεθνή διαγωνισμό για τον επανασχεδιασμό των Ολυμπιακών μεταλλίων. Μια πρόταση που μου προκάλεσε δέος, άγχος αλλά και τιμή στην ιδέα και μόνο να συμμετέχω σε κάτι τόσο μεγάλο. Μετά από αλλεπάλληλα ραντεβού, που είχε η ολυμπιακή επιτροπή με τους «φιναλίστ», μου ανακοινώθηκε ότι τελικά θα ήταν το δικό μου σχέδιο που θα κοσμεί τα ολυμπιακά μετάλλια των αγώνων της χώρας μου. Η ακόμα πιο σπουδαία όμως είδηση και τεράστια τιμή, ήταν όταν η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή αποφάσισε να κρατήσει το σχέδιο μου, αυτό της μπροστινής πλευράς με τη Νίκη και το Καλλιμάρμαρο, για όλους τους επόμενους Ολυμπιακούς αγώνες».

Νιώθω λοιπόν μεγάλη συγκίνηση να βλέπω το σχέδιο μου να κοσμεί την πρώτη πλευρά των Ολυμπιακών Μεταλλίων και μεγάλη περηφάνια για τον κάθε σπουδαίο αθλητή που ανεβαίνει στο βάθρο κρατώντας ένα δικό μου δημιούργημα. Και είναι μεγάλη η στιγμή τώρα, που το ελληνικό στοιχείο «παντρεύεται» με τον ανεξάντλητο και θαυμαστό ιαπωνικό πολιτισμό, δημιουργώντας στο Τόκιο για το 2020 μία ακόμα παγκόσμια γέφυρα που στόχο έχει να περάσει το μήνυμα της φιλίας, της ειρήνης, της συνεργασίας και της αλληλεγγύης. Ένα μήνυμα που περισσότερο από ποτέ, αυτός ο κόσμος έχει απόλυτη ανάγκη σήμερα».

Πηγή: Έθνος

Σε δημοπρασία ασημένιο μετάλλιο για ιερό σκοπό

Ένα ασημένιο μετάλλιο που αξίζει χρυσάφι. Ο Πολωνός δισκοβόλος Πιορτ Μαλακόφσκι, αποφάσισε να θέσει προς πώληση το ασημένιο μετάλλιο που κέρδισε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο, προκειμένου να συγκεντρωθούν χρήματα για ένα αγόρι που πάσχει από μια σπάνια μορφή καρκίνου, όπως δήλωσε χθες ο ίδιος αθλητής.

«Στο Ρίο πάλεψα για το χρυσό» έγραψε ο Μαλακόφσκι στο προφίλ του στο Facebook. «Καλώ όλους τους ανθρώπους, να αγωνιστούμε μαζί για κάτι που είναι ακόμη πιο πολύτιμο: για την υγεία αυτού του φανταστικού αγοριού».
Ο Μαλακόφσκι είπε όλα τα χρήματα που θα συγκεντρωθούν από τη δημοπρασία θα δαπανηθούν για τη θεραπεία του 3χρονου Πολωνού αγοριού Ολεκ Σιμάνσκι, που υποφέρει για σχεδόν δύο χρόνια από ρετινοβλάστωμα, έναν καρκίνο των ματιών που επηρεάζει τα μικρά παιδιά.

«Δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να σωθούν τα μάτια του Ολεκ στην Πολωνία. Η μόνη πιθανότητα είναι να πάει για θεραπεία στη Νέα Υόρκη» δήλωσε ο Μαλακόφσκι.

Ένα ίδρυμα στην Πολωνία που ονομάζεται «Siepomaga» έχει ήδη συγκεντρώσει περίπου το ένα τρίτο των χρημάτων που χρειάζονται (περίπου 126.000 δολάρια) για να χρηματοδοτηθεί η θεραπεία του παιδιού στην οφθαλμολογική ογκολογική κλινική του Ντέιβιντ Αμπραμσον στη Νέα Υόρκη.

Η υψηλότερη προσφορά στη δημοπρασία για το ασημένιο μετάλλιο του Μαλακόφσκι στην ιστοσελίδα «Allegro» της Πολωνίας είχε φτάσει περίπου τα 6000 δολλάρια, λίγο μετά το ξεκίνημά της. 

Η δημοπρασία λήγει στις 26 Αυγούστου.

«Σας καλώ όλους να συμμετάσχετε στην προσφορά. Αν μπορέσετε να με βοηθήσετε, το ασημένιο μετάλλιο μου μπορεί να είναι πιο πολύτιμο για τον Ολεκ από το χρυσό,» είπε ο Μαλακόφσκι.
πηγή

Σούπερ Κατερίνα !!

Rio 2016: Ekateríni Stefanídi of Greece wins gold medal in women's pole vault

Χρυσή ολυμπιονίκης με άλμα στα 4,85 η "ιπτάμενη" Ελληνίδα πήρε το χρυσό μετάλλιο στο Ρίο - είναι το πρώτο που παίρνει Ελληνίδα στο άλμα επί κοντώ - τεράστια επιτυχία για τον ελληνικό στίβο. Ρεκόρ 4.86 μέτρα στον ανοιχτό και 4.90 μέτρα στον κλειστό στίβο. Πρωταθλήτρια Ευρώπης στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2016 με άλμα 4,81 μ. Τρίτη το 2016 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου. Δεύτερη στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2014 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού το 2015. 

H 26χρονη Κατερίνα Στεφανίδη είναι το αστέρι του άλματος επί κοντώ γυναικών και είναι ώρα να την γνωρίσουμε καλύτερα...

Η Κατερίνα Στεφανίδη γεννήθηκε στην Αθήνα, και φοίτησε στο 1ο γυμνάσιο της Παλλήνης όπου και κέρδισε τα εθνικά πρωταθλήματα. Έσπασε τα Εθνικά σχολικά ρεκόρ κερδίζοντας το χρυσό στην Γυμνασιάδα του 2006. Μεγαλώνοντας έσπασε όλα τα παγκόσμια ρεκόρ στην ηλικία της ενώ έσπασε και το Παγκόσμιο ρεκόρ νέων (κάτω των 18) με άλμα στα 4,37 μ. 

Η πρώτη της διεθνής εμπειρία ήτανε στα 15 της όταν εκπροσώπησε την Ελλάδα το 2005 στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα νέων στο Μαρακές όπου και κέρδισε με 4,30. Το 2007 στο Παγκόσμιο Νέων που έγινε στην Οστράβα έφτασε την δεύτερη θέση με 4,25μ. Το 2008 κέρδισε το χάλκινο με 4,25μ στο World Junior Championship στο Μπίντκος της Πολωνίας. 

Την ίδια χρονιά κέρδισε υποτροφία από το πανεπιστήμιο του Στάνφορντ και ξεκίνησε να αγωνίζεται με τους Στάνφορντ Κάρντιναλς. Είναι αυτή τη στιγμή υποψήφια διδάκτωρ στο τμήμα της Ψυχολογίας της Dr Τζίν Α. Μπρούερ και προπονείται υπο την καθοδήγηση του Ολυμπιονίκη Νίκ Χάισονγκ.

Έχει σπουδάσει Βιολογία και Ψυχολογία με αθλητική υποτροφία στο πανεπιστήμιο Στάνφορντ της Αμερικής, συνέχισε με μεταπτυχιακό στη Νευροψυχολογία και οδεύει πλέον στο διδακτορικό από το πανεπιστήμιο της Αριζόνα. 

Ωστόσο, οι σπουδές δεν την απομάκρυναν ποτέ από τα γήπεδα και την προπόνηση. Παράλληλα με τα μαθήματα, τα εργαστήρια και το διάβασμα έκανε καθημερινά προπονήσεις, άλλαξε προπονητή και άρχισε να σπάει όλα τα ρεκόρ.

«Πάντα παίρνω δύναμη από τους ανθρώπους που αγαπώ. Ειδικά όταν είναι κοντά μου. Μου αρέσει να τους βλέπω στην εξέδρα», κάτι που δεν μπορούσε να ισχύει στην... άλλη άκρη του κόσμου. 

«Από την Ελλάδα μου λείπουν κυρίως οι άνθρωποι. Η οικογένεια, οι φίλοι, οι συμμαθητές. Έπειτα από πολλά χρόνια στην Αμερική άρχισα να καταλαβαίνω κάποια πράγματα που αφορούν την κουλτούρα και τη ζωή των Αμερικανών. Έτσι, έμαθα να εκτιμώ περισσότερο τις πατροπαράδοτες ελληνικές αξίες». 

Όταν έκλεινε τα μάτια της ονειρευόταν «τη χώρα μου, τους ανθρώπους μου. Άλλες φορές, απλά συνειδητοποιούσα πόσο κουρασμένη ήμουν».

Αναφερόμενη στην οικονομική κατάσταση της χώρας μας η Κατερίνα τόνισε: «Είμαστε Έλληνες και τελικά τα πάντα, και κυρίως τις δυσκολίες, τα ξεπερνάμε με το μοναδικό μας ταμπεραμέντο. Χαίρομαι που την κατήφεια την έχει αντικαταστήσει πια το χιούμορ. Τώρα ο Έλληνας λέει ότι δεν έχει χρήματα, κάνει αστεία και το διασκεδάζει. Ο Ρωμιός διαθέτει δυνατά ψυχικά αντισώματα» και υποστηρίζει ότι στο πίσω μέρος του μυαλού της παραμένει πάντα το όνειρο της επιστροφής στον τόπο της.

Πηγές:
thepressroom.gr
fimes.gr
sport-fm.gr
athensvoice.gr

Η Χρυσή Άννα

Άννα Κορακάκη: 

Ποια είναι η 20χρονη που έφερε 

το πρώτο Ολυμπιακό μετάλλιο στην Ελλάδα

Από ένα τραγικό προπονητήριο στη Δράμα, βρέθηκε στην κορυφή του Ολύμπου. Η Άννα Κορακάκη κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο, στο σπορ πιστόλι 25 μ., στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο, και έγινε η πρώτη Ελληνίδα γυναίκα που συνέλεξε δύο μετάλλια σε μία διοργάνωση. 

Τελευταία φορά που είχε γίνει κάτι παρόμοιο ήταν το 1912 με τον Κωνσταντίνο Τσικλητήρα στον στίβο (1912).

Η Άννα Κορακάκη είναι μόλις 20 χρονών και είναι φοιτήτρια ειδικής αγωγής. Ανήκει στον Ωρίωνα Θεσσαλονίκης και προπονείται από τον πατέρα της, Τάσο, ο οποίος υπηρετεί στα Σώματα Ασφαλείας.

Εκτός από το μετάλλιο στο Ρίο, η Ελληνίδα Ολυμπιονίκης, έχει κατακτήσει το αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα του 2014, το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα (2014) και το αργυρό στην αντίστοιχη διοργάνωση του 2011.

Facebook /Anna Korakaki
Η ίδια στο προφίλ της στο Facebook έχει αναρτήσει το βιογραφικό της. 

Αυτό αναφέρει:

Από το 2010 είναι μέλος της εθνικής ομάδας και στον πρώτο της αγώνα στο εξωτερικό κατέλαβε την 8η θέση στο 50ο Παγκόσμιο Πρωταθλημα στο Μόναχο σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών.
Από το 2011 είναι Πανελλήνια Πρωταθλήτρια στα 10 μέτρα αεροβόλου πιστολιού και στα 25 μέτρα πυροβόλων όπλων για 8 συνεχόμενες φορές. Ως Νεάνιδα κατέχει τα πανελλήνια ρεκόρ στα 10 και 25 μέτρα. Επίσης έσπασε και το πανελλήνιο ρεκόρ στην κατηγορία Γυναικών στα 10 μέτρα με επίδοση 391/400 και συνεπώς είναι κάτοχος 3 εκ των 4 ρεκόρ στα αγωνίσματα που διαγωνίζεται.

Οι σημαντικότερες διακρίσεις της σύμφωνα με την Παγκόσμια Ομοσπονδία Σκοποβολής:
-ΧΡΥΣΟ ΜΕΤΑΛΛΙΟ στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Αεροβόλων Όπλων της Μόσχας το 2014 ΜΕ ΚΑΤΑΡΡΙΨΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΡΕΚΟΡ ΤΕΛΙΚΟΥ.
-3η θέση στο αεροβόλο πιστόλι, στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της Γρανάδας το 2014.
-2η θέση στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Πυροβόλων Όπλων του Βελιγραδίου το 2011.
-4η θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων στη Νανζίνγκ το 2014.
-8η θέση στο 50ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Μονάχου.
-7η θέση στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Δανίας το 2013.
-7η θέση στους Μεσογειακούς Αγώνες της Τουρκίας το 2013 στην κατηγορία γυναικών.
-3η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκοποβολής στο αεροβόλο πιστόλι νεανίδων στη Γρανάδα,Ισπανία 2014.
-5η θέση στο Πανευρωπαικό Πρωτάθλημα Σκοποβολής αεροβόλων όπλων στην κατηγορία νεανίδων στο Άρνεμ,Ολλανδία 2015.
-4η θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο στη Σανγουον,Κορέα χάνοντας μετάλλιο και πρόκριση για Ολυμπιάδα για 0,1 του ποντου (ελάχιστο).
-3η θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο και πρόκριση για Ολυμπιακούς Αγώνες στο Φορτ Μπένινγκ,ΗΠΑ.
-2η θέση στον τελικό των Παγκοσμίων Κυπέλλων του 2015 στο Μόναχο,Γερμανία.
-4η θέση στο Πανευρωπαικό Πρωτάθλημα Σκοποβολής αεροβόλων όπλων 2016 στη κατηγορία γυναικών στο Γκιόρ,Ουγγαρία.
-1η θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων στο αεροβόλο πιστόλι στη Ζούλ,Γερμανία 2016.
-2η θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων στο πυροβόλο πιστόλι στη Ζούλ,Γερμανία 2016.
-2η θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο στο αεροβόλο πιστόλι Μπακού,Αζερμπαιτζάν 2016.
-2η θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο στο πυροβόλο πιστόλι Μπακού,Αζερμπαιτζάν 2016.
-1η θέση με την ομάδα της Waldkirch στο Γερμανικό Πρωτάθλημα της Bundesliga την περίοδο 2015/16.
-Να σημειωθεί επίσης πως το 2011 κλήθηκε να συμμετάσχει στο εθνικό Πρωτάθλημα Σερβίας. Εκεί,κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία Νεανίδων και το χάλκινο στην κατηγορία των Γυναικών, αντιμετωπίζοντας κάποια από τα μεγαλύτερα ονόματα της Παγκόσμιας Σκοποβολής,όπως την Ολυμπιονίκη Γιάσνα Σέκαριτς- Επιπλέον έχει πάρει πολλά μετάλλια σε διεθνή μίτινγκ.

Πηγές: iefimerida.gr kathimerini.gr

Ολυμπιακή Υποκρισία

Ξεκίνησαν κι αυτοί οι Ολυμπιακοί αγώνες. Στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Κάτω από τη σκιά του Χριστού Λυτρωτή, που ανοίγει την αγκαλιά του για να λυτρώσει όποιον το επιθυμεί.

Κάθε δυο χρόνια έχουμε τους Παγκόσμιους αγώνες στίβου. 
Τι χρειάζονται τότε οι Ολυμπιακοί αγώνες; 
Ποια η διαφορά τους από τόσες άλλες παγκόσμιες αθλητικές εκδηλώσεις; 
Αφού τελικά και οι επιδόσεις, τα ρεκόρ, στον ίδιο πίνακα σημειώνονται. Παγκόσμιος πρωταθλητής είσαι, άμα πήρες την πρωτιά, είτε από Ολυμπιακούς αγώνες, είτε από το παγκόσμιο πρωτάθλημα στίβου.

Σε τι διαφέρουν λοιπόν οι Ολυμπιακοί αγώνες από τους υπόλοιπους; 

Μία είναι η διαφορά: Το Ολυμπιακό Ιδεώδες. Αυτό το Ιδεώδες που καθιέρωσαν υποχρεωτικά οι αρχαίοι Έλληνες.  

Στους Ολυμπιακούς αγώνες αγωνίζονται οι αθλητές υπό την αιγίδα των χωρών τους. Κάθε συμμετέχουσα χώρα, οφείλει, να έχει δημοκρατικό πολίτευμα. Κάθε συμμετέχουσα χώρα οφείλει να μην είναι σε εμπόλεμη κατάσταση. Εκτός των σωματικών αγώνων, οι Ολυμπιακοί αγώνες, είναι και αγώνες του πνεύματος, της δημοκρατίας, της Ειρήνης.

Στους Ολυμπιακούς αγώνες, συναγωνίζονται οι χώρες δια των αθλητών τους.

Σήμερα, ή ακόμη την ώρα που προκρίνονταν το Ρίο, ποιες από αυτές τις προϋποθέσεις ικανοποιούσε και ικανοποιεί;

Πως νοούνται Ολυμπιακοί αγώνες με την παρουσία στρατού, επειδή οι απλήρωτοι αστυνομικοί απεργούν; 
Πως μια χώρα που καταρρέει από την φτώχεια, ανέλαβε αυτό το ύψιστο ποσό των δαπανών της διοργάνωσης, όταν η πλειοψηφία του λαού της πεινάει;

Αυτοί οι αγώνες στο Ρίο και στις προηγούμενες διοργανώτριες πόλεις, δεν είναι αγώνες των χωρών, αλλά των εταιρειών.

Και άμα όλα, μα όλα θυσιάζονται στο βωμό του χρήματος, ποιο Ιδεώδες υπηρετούν οι σύγχρονες Ολυμπιάδες;

Τι συν-αγωνισμός αθλητών είναι αυτός, όταν όλοι, μα όλοι οι αθλητές είναι προϊόντα των εργαστηρίων με την χρήση αναβολικών ουσιών; 
Ποιος διαγωνίζεται; 
Ο άνθρωπος ή ο πληρωμένος επιστήμονας; 
Ποιος προκρίνεται; 
Ο αθλητής ή το καλύτερα εξοπλισμένο εργαστήριο ντόπας;

Δεν ξέρω τι συμβάσεις έχουμε υπογράψει για τους Ολυμπιακούς αγώνες, αλλά εκείνο που ξέρω ότι πρέπει να κάνουμε είναι τα εξής:

• Να αποσυρθούμε από την συμμετοχή μας στους Ολυμπιακούς αγώνες, όπως γίνονται σήμερα
• Να απαγορεύσουμε την χρήση όλων των Ολυμπιακών συμβόλων, ύμνων και όρκων από τρίτους
• Να παύσουμε την παροχή της Ολυμπιακής φλόγας
• Να διοργανώσουμε τους Ολυμπιακούς αγώνες στην Αρχαία Ολυμπία με τους όρους και τους κανόνες των αρχαίων αγώνων.

Δεν έχει πλέον καμιά αξία η συμμετοχή μας σε αγώνες όπου όλοι είναι ντοπαρισμένοι, όπου η χρήση των αναβολικών έχει αναδειχθεί σε επιστημονική μέθοδο κατασκευής κτηνών. 

Όποιος επιθυμεί να συμμετάσχει στους Ελληνικούς Ολυμπιακούς αγώνες, με την θέληση του να αυτοπεριοριστεί σε περιοχή κοινής διατροφής-συσσιτίου και ιατρικής περίθαλψης για ένα-δύο μήνες και μετά να συμμετάσχει στους αγώνες.

Επειδή τα σύμβολα μας, αποτελούν πλέον εμπορευματικό προϊόν και αντικείμενο κερδοσκοπικής εκμετάλλευσης να παύσει άμεσα η χρήση τους από τρίτους. Τα σύμβολα έχουν δικαιώματα τα οποία δεν θα τα χορηγούμε έναντι οποιουδήποτε τιμήματος.

Το απολλώνιο Φως, το Φως των Ολυμπιακών αγώνων, η Φλόγα που ανάβει στον ιερό τόπο, να μη ξαναφύγει ποτέ από τον τόπο της. Και από εδώ φέγγει μια χαρά στα πέρατα της Οικουμένης.

Να διοργανωθούν οι Ολυμπιακοί αγώνες εδώ, στην αρχαία Ολυμπία, με αθλητές ξυπόλητους και με αθλήματα αυτά που αγωνίζονταν τότε.

Το έπαθλο, θα είναι ένα και μόνο, το κλαδί αγριελιάς. Ο κότινος.

Και όποιος θέλει, ας έρθει να συμμετάσχει.Οι υπόλοιποι, ας κάνουν άλλους αγώνες και ας τους ονομάσουν όπως θέλουν. Έχουν τους παγκόσμιους αγώνες, ας κάνουν και τους διεθνείς, ας κάνουν και τους αγώνες της Coca Cola ή της Adidas και η Nike να εγκαταλείψει το όνομα της, γιατί κι αυτό ελληνικό είναι.

Η ιδέα είναι αυτή. Μπορεί να χρήζει βελτίωσης, αλλά δεν χρειάζεται να κολλήσουμε εκεί, αυτό μπορεί να γίνει.

Και γιατί προέκυψε αυτή η ιδέα;

Ε, δεν είναι και πρωτάκουστη. Πολλοί την έχουν ξαναπεί. Η αιτία που πρέπει να λάβει σάρκα και οστά όμως είναι προφανής. 

Δεν πάει άλλο με αυτή την κατάντια. Δεν μας χρειάζονται Ολυμπιακοί αγώνες του Mr. Bean ή του James Bond, της Ζιζέλ ή ακόμη χειρότερα των εταιρειών και των "υπεραθλητών".

Ο Λυτρωτής Χριστός, επάνω από την υπήνεμη Ιπανέμα, το καταφρουρούμενο Μαρακανά, μάταια ανοίγει την αγκαλιά του να λυτρώσει τις αντιπροσωπείες όλων των εθνών που στριμώχνονται υποκριτικά να συνεισφέρουν στο Ολυμπιακό Ιδεώδες. 
Όσο υπάρχουν φαβέλες στη γη, ο Λυτρωτής Χριστός θα είναι ο Λυπημένος Χριστός.

Το χαμομηλάκι

Εμπόριο ιδανικών - Η Ελληνορωμαϊκή πάλη δεν πουλάει!!

Μαλούχος Γεώργιος Π.

Γιατί δεν εντάσσουν στη θέση της αρχαίας ελληνικής πάλης που δεν «πουλάει», διαγωνισμούς ταλέντων, ριάλιτι με κροκόδειλους ή, γιατί όχι, και κανένα σοφτ πορνό; Μια χαρά θα πουλούσαν…

Η πάλη ήταν από την αρχαία Ελλάδα Ολυμπιακό Άθλημα.
Ο νικητής του αθλήματος της πάλης θεωρούνταν ο σπουδαιότερος όλων.
από paidioblogspot

Θα τρίζουν τα κόκκαλα του ντε Κουμπερντέν: Το γύρο του κόσμου έκανε η είδηση ότι το πριγκιπάτο της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, ένας από τους πιο ισχυρούς οργανισμούς στον κόσμο, αποφάσισε προχθές τον αποχαρακτηρισμό της ελληνορωμαικής πάλης ως ολυμπιακό άθλημα και την διακοπή της διεξαγωγής της στους Ολυμπιακούς Αγώνες από το 2020.

Η απόφαση προκάλεσε, ευτυχώς, διεθνείς αντιδράσεις. 
Το αρχαιότερο ίσως από τα αθλήματα και ένα από τα πιο σημαντικά για τους αρχαίους Ελληνες, το οποίο ήταν φυσικά μέρος και όλων των νέων Ολυμπιακών Αγώνων από την εποχή της αναβίωσής τους, το άθλημα που εκφράζει και συμβολίζει τόσα πολλά, επιχειρείται πλέον να τεθεί εκτός. 
Είναι ίσως η πρώτη φορά που η ΔΟΕ δείχνει το πραγματικό της πρόσωπο ακριβώς ως ένα ισχυρό πριγκιπάτο και μία μεγάλη επιχείρηση, που το μόνο με το οποίο τελικά δεν συνδέεται είναι τα ιδανικά και δη εκείνα της αρχαίας Ελλάδας, τα οποία απλώς και μόνο αποτελούν τη καλά αξιοποιημένη βιτρίνα της.
Μάλιστα, για να μην υπάρχουν περιθώρια παρανοήσεων, εξηγούνται και τα πιο σημαντικά από τα κριτήρια αυτής της πρωτοφανούς απόφασης. Ανάμεσά τους, η χαμηλή τηλεθέαση του αθλήματος και η χαμηλή πώληση εισιτηρίων: αυτά φέρονται να ήταν τα βασικά κριτήρια του αποκλεισμού πίσω από την απόφαση της πολυεθνικής που διαχειρίζεται τους Ολυμπιακούς Αγώνες…

Αν όμως τα κριτήρια είναι αυτά, γιατί άραγε δεν πάνε και ένα βήμα παραπέρα; Γιατί δεν εντάσσουν στη θέση της αρχαίας ελληνικής πάλης που δεν «πουλάει», διαγωνισμούς ταλέντων, ριάλιτι με κροκόδειλους ή, γιατί όχι, και κανένα σοφτ πορνό; Μια χαρά θα πουλούσαν…
Οι «αθάνατοι» που έλαβαν αυτή την απόφαση, θα έπρεπε να ντρέπονται. Όμως, από την άλλη πλευρά,... 

Citius (Μακρύτερα) Altius (Ψηλότερα) Fortius (Δυνατότερα)

Με τη λήξη, οι Άγγλοι μας (ξανα)έμπασαν στο κλίμα τους. Με ό,τι διέθεταν στην… τραγουδιστική (και όχι μόνο) βιομηχανία τους. Ανέτρεξαν στις δεκαετίες των «δημιουργιών» και των (μουσικών) συγκροτημάτων τους. Ζωντάνεψαν ταριχευμένες μούμιες και ροκάκηδες, μας πρόβαλαν τοπ-μόντελ και «γυμνές», χόρεψαν στην πίστα μαστουρωμένοι(;), χωρίς να τους περάσουν από τεστ (όπως τους αθλητές) και η βραδιά δεν έλεγε να τελειώσει. Με τους δυο (Ρογκ και τον άλλον) να «κλείνουν» με τον… άθλο των Άγγλων κι ούτε λέξη για την αρχαία Ελλάδα-γεννήτρα των Ολυμπιακών.

ΟΛΟΓΥΡΑ κόσμος στις κερκίδες, απέναντι κάμερες για να ταξιδέψουν το σώου (με τους «καλλιτέχνες» να δαγκώνουν το μικρόφωνο) σε κάποια δισεκατομμύρια θαυμαστών της «τέχνης» και κάποιοι «χρυσωμένοι» να σείουν το βραβείο, με λύσσα, στο φακό. Όλα πήγαν… αγγλικά (εκκεντρικά, περίεργα, αλλοπρόσαλλα) και δεν βγάλαμε άκρη. Ήταν μιας (λεγόμενης) συναυλίας το θέαμα και το ακρόαμα ή ουρά μιας τελετής που έχει να κάνει με την (ελληνική) αρχαιότητα και τα ιδανικά της; Και ανέχθηκαν χιλιάδες καρφωμένοι στις κερκίδες τους χαπακωμένους(;) που «τιμούσαν» τους Ολυμπιακούς Αγώνες ουρλιάζοντας και γρατζουνώντας μιαν ηλεκτρική κιθάρα, που κι αυτή γρύλλιζε μανιασμένα.

ΠΡΟΣΒΑΛΑΝ, κατά τη γνώμη μας, την ανθρωπότητα οι Άγγλοι, που προσδοκούσε(;) Ολυμπιακούς στ’ αχνάρια των αρχαίων και τους πέρασαν στο φανταχτερό σουρωτήρι του εμπορίου. Μας πρόσβαλαν ως Έλληνες. Ξέμακροι απ’ το Ολυμπιακό πνεύμα κι ούτε καν η (θαυμάσια) χορωδία τους να αποδώσει στα ελληνικά και με τις δικές του νότες τον Ολυμπιακό Ύμνο του «Ωραίου, του Μεγάλου και τ’ Αληθινού». Κι έμεινε αιώνες μακριά το «Αρχαίο Πνεύμα Αθάνατο», να στεφανώνει με τον κότινο ολυμπιονίκες κι όλους εμάς, ένα μ’ αυτούς και τους τριγύρω, να χορεύουν τον «κόρδακα», λουσμένοι στα φώτα και το χειροκρότημα.

Η θεαματική (ηλεκτρονική) ολοκλήρωση της ξεφτίλας έγινε παρελθόν και μας απόμειναν απορίες. Πού το πάνε οι ξένοι και οι κλοπείς των Ελγινείων, ειδικότερα; Πού το πάμε, με τις ανοχές και τον (έλληνα) εκφωνητή να μη λέει κουβέντα για το ανθελληνικό πανηγύρι της αγνόησης και με τους έλληνες να μην αδειάζουν τις κερκίδες αηδιασμένοι;

ΕΧΟΥΜΕ αντιπρόταση στην πρότασή τους (της έμμεσης, σκοπούμενης και προσβλητικής αγνόησης του αρχαιοελληνικού πνεύματος). Να γίνονται, παράλληλα και ταυτόχρονα οι Αγώνες στην Ελλάδα! Με τον κότινο της αγριελιάς. Με την ελληνικότητα να διαποτίζει τα κύτταρά μας. Κάθε χρόνο χωρίς την άδειά τους κι «όποιος θέλει οπίσω μου ελθείν». Το ’χουμε χρέος στους προγόνους και την ιστορία μας.


Του Θανάση Νικολαΐδη
Αναρτήθηκε στους Ενωμένους bloggers

Η Μεσερέτ Ντεφάρ και η Παναγία

Η υπέροχη κυρία Ντεφάρ από την Αιθιοπία 
.

Συγκλόνισε το Ολυμπιακό στάδιο του Λονδίνου η χρυσή Ολυμπιονίκης στην κούρσα των 5.000 χιλιομέτρων

Η χρυσή Ολυμπιονίκης που προπονείται στην Ελλάδα,
νέα ομολογήτρια της χριστιανοσύνης
στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου!!

Η Μεσερέτ Ντεφάρ, αυτή η μικροσκοπική κυρία από την Αιθιοπία δεν είχε καλή χρονιά. Μετά το χρυσό που είχε κατακτήσει στην Αθήνα το 2004, στα 5.000 χιλιόμετρα και το χάλκινο στο Πεκίνο, το 2008, έδειχνε να βρίσκεται σε πτώση. Εξάλλου είχε πατήσει και τα 28 και σε αυτά τα αγωνίσματα βγαίνουν διαρκώς νέα «φυντάνια».  
Η Ντεφάρ, που περνά πολύ καιρό στην Ελλάδα, χώρα που την αγαπά όσο και τη δική της, πριν από την μεγάλη κούρσα, χθες το βράδυ στο Λονδίνο, έβαλε στον κόρφο της την εικόνα της Παναγίας. Κι έτρεξε όπως αυτή ξέρει.  
Μετά το καμπανάκι, άφησε πίσω τη συμπατριώτισσά της Τιρουνές Ντιμπάμπα, κι έφυγε προς τον τερματισμό. Ήταν η πρώτη με χρόνο 15:04:25. Και μετά έκλαψε. Έβγαλε την εικόνα της Παναγίας και την έδειχνε σε ολόκληρο το γήπεδο που την χειροκροτούσε. Για να δείξει από που άντλησε τη δύναμή της. Είχε επιστρέψει εκεί που ανήκε. Στην κορυφή.
Για την ιστορία. Η Ντιμπάμπα δεν άντεξε. Τερμάτισε τρίτη, ενώ το αργυρό μετάλλιο πήγε στην Βίβιαν Τσέρουγιοτ από την Κένυα. Η χρυσή Ολυμπιονίκης που προπονείται στην Ελλάδα, νέα ομολογήτρια της χριστιανοσύνης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου!!

. Η Ντεφάρ ανταμείφθηκε με το χρυσό μετάλλιο, στην πιο σημαντική διοργάνωση της χρονιάς, καθώς σε όλη τη διάρκειά της δεν είχε καταφέρει να πάρει πρωτιά σε κάποια διοργάνωση και μεσούσης της προετοιμασίας της άλλαξε πρόγραμμα εκγύμνασης και διατροφής. Τελικά, όπως αποδείχτηκε ορθά έπραξε.

Η αθλήτρια από την Αιθιοπία περνάει πολλούς μήνες του χρόνου στην Ελλάδα, όπου είναι παντρεμένη και ζει η πρώτη ξαδέλφη της που την φιλοξενεί, ενώ σχεδιάζει να εγκατασταθεί μόνιμα στη χώρα μας και να ανοίξει μια σχολή για δρομείς μεγάλων αποστάσεων.

Ο Ολυμπιακός Ύμνος

Ο Ολυμπιακός Ύμνος είναι μια μουσική σύνθεση που συντέθηκε για τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 1896 από τον Σπύρο Σαμάρα, σε ποίηση του Κωστή Παλαμά.

Olympic Hymn

The Olympic Anthem
.
Κατά τις επόμενες Ολυμπιάδες, η εκάστοτε διοργανώτρια χώρα ανέθετε σε διάφορους συνθέτες τη σύνθεση ενός ξεχωριστού ύμνου. Το 1958 όμως ο ύμνος των Σαμάρα / Παλαμά επελέγη από την Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή ως ο επίσημος ύμνος του Ολυμπιακού Κινήματος και από την Ολυμπιάδα της Ρώμης το 1960 ανακρούεται στις τελετές έναρξης και λήξης κάθε Ολυμπιάδας, συνήθως μεταγλωττισμένος στη γλώσσα της διοργανώτριας χώρας.

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια 

Η αρχική παρτιτούρα βρίσκεται
στην έδρα της ΔΟΕ στη Λωζάνη.

Στίχοι

Αρχαίο Πνεύμα αθάνατο, αγνέ πατέρα
του ωραίου, του μεγάλου και τ' αληθινού
Κατέβα, φανερώσου κι άστραψε εδώ πέρα
στη δόξα της δικής σου γης και τ' ουρανού
Στο δρόμο και στο πάλεμα και στο λιθάρι
Στων ευγενών αγώνων λάμψε την ορμή
Και με το αμάραντο στεφάνωσε κλωνάρι
και σιδερένιο πλάσε και άξιο το κορμί
και σιδερένιο πλάσε και άξιο το κορμί
Κάμποι, βουνά και θάλασσες φέγγουνε μαζί σου
σαν ένας λευκοπόρφυρος μέγας ναό
Και τρέχει στο ναό εδώ προσκυνητής σου
Και τρέχει στο ναό εδώ προσκυνητής σου
Αρχαίο Πνεύμα αθάνατο, κάθε λαός, κάθε λαός
Αρχαίο Πνεύμα αθάνατο, κάθε λαός

Πηγή

O Ολυμπιακός Ύμνος και οι «περιπέτειες» του

Το 1893 οι ανασκαφές της Γαλλικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών στο χώρο των Δελφών αποκάλυψε δύο ύμνους προς τιμήν του Απόλλωνα σε έναν από τους εξωτερικούς τοίχους του Θησαυρού των Αθηναίων. 

Περίπου ένα χρόνο αργότερα, στο πλαίσιο των εργασιών του ιδρυτικού συνεδρίου της ΔΟΕ, παρουσιάστηκε μια μουσική σύνθεση στηριγμένη στους αρχαίους στίχους, που είχε τον τίτλο "Ύμνος στον Απόλλωνα". Τραγουδήθηκε από την Jaenne Remacle και από χορωδία και έφερε την υπογραφή του Γάλλου συνθέτη Gabriel Faure. 

Η πρωτότυπη αυτή σύνθεση ήταν η απαρχή μιας σειράς Ολυμπιακών Ύμνων που παρουσιάστηκαν στην υπερεκατονταετή ιστορία των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων. Μάλιστα, η αναζήτηση ενός μόνιμου επίσημου Ολυμπιακού Ύμνου από τη ΔΟΕ οδήγησε στην προκήρυξη διεθνούς διαγωνισμού στα μέσα της δεκαετίας του 1950. 

Ωστόσο, ο ύμνος που τελικά υιοθετήθηκε δεν ήταν αυτός που βραβεύτηκε στο διαγωνισμό, αλλά εκείνος που είχε δημιουργηθεί για τους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες που έγιναν στην Αθήνα το 1896. Η οργανωτική επιτροπή των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων ανέθεσε σε δύο από τους σημαντικότερους σύγχρονους Έλληνες συνθέτες, τους Επτανήσιους Σπύρο Σαμάρα και Διονύση Λαυράγκα, τη δημιουργία των μουσικών συνθέσεων που θα πλαισίωναν τους Ολυμπιακούς Αγώνες. 

Πραγματικά, ο Λαυράγκας συνέθεσε τον μουσικό ύμνο "Πένταθλο", που παρουσιάστηκε κατά τη διεξαγωγή του ομώνυμου αγωνίσματος. Στο Σαμάρα ανατέθηκε η δημιουργία Ολυμπιακού Ύμνου, ο οποίος θα παρουσιαζόταν στην έναρξη των Αγώνων. Η συγγραφή των στίχων του ύμνου ανατέθηκε στον Κωστή Παλαμά, έναν από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές. 

Σύμφωνα με περιγραφές της εποχής, η παρουσίαση του Ολυμπιακού Ύμνου δημιούργησε πολύ θετικές εντυπώσεις και ζητήθηκε η επανάληψη της εκτέλεσής του. Στις επόμενες τρεις διοργανώσεις, στο Παρίσι (1900), στο Σεν Λούις (1904) και στο Λονδίνο (1908), οι οργανωτές δεν έδειξαν παρόμοιο ενδιαφέρον σχετικά με τη δημιουργία ενός ειδικού ύμνου για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. 

Πρόκειται άλλωστε για μια εποχή που οι τελετές και τα σύμβολα των Αγώνων βρίσκονται στις απαρχές των διεργασιών διαμόρφωσής τους, μια διαδικασία που εντάθηκε στις δεκαετίες του 1920 και του 1930. Το 1912, ωστόσο, στην παρέλαση των αθλητών κατά την τελετή έναρξης των πέμπτων Ολυμπιακών Αγώνων στη Στοκχόλμη ακούστηκε η μουσική σύνθεση του Ιταλού Ricardo Barthelemy "Olympic Games Triumphal March". 

Ο Barthelemy ήταν ο πρώτος νικητής στην κατηγορία της μουσικής στο Πένταθλο των Μουσών, στους καλλιτεχνικούς αγώνες που από τη διοργάνωση αυτή (1912), και για τέσσερις περίπου δεκαετίες, θα πλαισίωναν το αθλητικό πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων. Στις επόμενες διοργανώσεις το μουσικό θέμα στην έναρξη ή τη λήξη των Αγώνων ήταν διαφορετικό και οι συνθέσεις που παρουσιάζονταν δεν ήταν πάντοτε πρωτότυπες δημιουργίες, ειδικά προορισμένες για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. 

Χαρακτηριστική περίπτωση εξαίρεσης αποτελεί η δημιουργία Ολυμπιακού Ύμνου από τον Αμερικανό Bradley Keeler για τους Αγώνες του 1932 στο Λος ΄Aντζελες, όπως και η σύνθεση "Ολυμπιακός Ύμνος" του περίφημου Richard Strauss, που παρουσιάστηκε στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του 1936 στο Βερολίνο. 

Χαρακτηριστική είναι και η περίπτωση του Φιλανδού Jean Sibelious, ο οποίος αρνήθηκε να γράψει τον ύμνο για την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων του 1952 στο Ελσίνκι. Παρά την άρνησή του, οι συμπατριώτες του επέλεξαν για τις τελετές λήξης ένα παλαιότερο δικό του έργο, το "Song for the Athenians", που ήταν συνυφασμένο με την προσπάθεια της Φιλανδίας για ανεξαρτησία, ενώ, ταυτόχρονα, συνδεόταν και με τους Ολυμπιακούς Αγώνες, καθώς το θέμα του ήταν εμπνευσμένο από την αρχαία ελληνική ιστορία. 

Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 οι τελετές και τα σύμβολα των Αγώνων είχαν αποκτήσει πλέον την οριστική τους μορφή. Παρ' όλα αυτά δεν υπήρχε ακόμη κάποιος επίσημος Ολυμπιακός Ύμνος, ένας ύμνος δηλαδή που θα ήταν ο ίδιος για κάθε διοργάνωση και θα πλαισίωνε μόνιμα τις τελετές έναρξης και λήξης των Αγώνων, ιδίως εκείνες που αφορούσαν την ολυμπιακή σημαία. 

Έτσι, η ΔΟΕ ανακοίνωσε το Μάιο του 1954 την προκήρυξη διαγωνισμού για την ανάδειξη του επίσημου ολυμπιακού ύμνου. Οι κανόνες συμμετοχής ήταν σχετικά απλοί και πρόβλεπαν ότι κάθε υποψήφιο έργο θα έπρεπε να είναι πρωτότυπο, διάρκειας 3-4 λεπτών, συμφωνικό και να στηρίζεται σε ορισμένες από τις ωδές του Πινδάρου για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αρχαιότητας. 

Η καταληκτική ημερομηνία συμμετοχής στο διαγωνισμό ήταν τα τέλη Δεκεμβρίου 1954 και έως τότε δήλωσαν ότι ήθελαν να λάβουν μέρος με κάποιο έργο τους 387 συνθέτες από 39 διαφορετικές χώρες. 

Η διαδικασία επιλογής έγινε στη διάρκεια της συνόδου της ΔΟΕ που πραγματοποιήθηκε στο Μόντε Κάρλο τον Απρίλιο του 1955. Στην κριτική επιτροπή συμμετείχαν ορισμένοι από τους σημαντικότερους μουσικούς συνθέτες και ερμηνευτές της εποχής, όπως ο Pablo Casals και ο Ν. Nobokof. 

Τελικός νικητής αναδείχτηκε ο Πολωνός συνθέτης Michal Spisak, η σύνθεση του οποίου παρουσιάστηκε για πρώτη φορά ως επίσημος ολυμπιακός ύμνος μερικούς μήνες αργότερα, στους Μεσογειακούς Αγώνες που έγιναν στη Βαρκελώνη. Την επόμενη χρονιά ο ολυμπιακός ύμνος παρουσιάστηκε αρχικά στους χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, που διεξήχθησαν στην Cortina, και στη συνέχεια στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, που για πρώτη φορά έγιναν σε δύο διαφορετικές πόλεις: στη Μελβούρνη το Νοέμβριο και στη Στοκχόλμη τον Ιούνιο (μόνο τα ιππικά αγωνίσματα). 

Αν και ο Ολυμπιακός Ύμνος του Spisak βρήκε θετική ανταπόκριση από τους θεατές και όσους συμμετείχαν στους Αγώνες, η ΔΟΕ αναίρεσε στη σύνοδο του 1958 (Τόκιο) τη δική της επιλογή και υιοθέτησε ως επίσημο ύμνο εκείνον που γράφτηκε για τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες. 

Έτσι ο ύμνος των Σαμάρα-Παλαμά παρουσιάστηκε ως ο μόνιμος και επίσημος Ολυμπιακός Ύμνος των Αγώνων του 1960 στη Ρώμη και συνοδεύει έκτοτε όλες τις ολυμπιακές διοργανώσεις.  

(Πηγή: http://www.fhw.gr)

Από ευανάγνωστος