Θέλουν να μας κλέψουν ακόμα και το εισιτήριο διαφυγής
Ο πολιτισμός της απληστίας, το μόνιμα ανικανοποίητο κτήνος που θέλει όλο και περισσότερα, με μεγαλύτερες θυσίες, μέχρι να στραγγίξει και το μεδούλι από τα κόκαλα μας. Και σκλάβος, και αμόρφωτος, και πιστός καταναλωτής και αποδεχόμενος όλο αυτό το καραγκιοζιλίκι σαν «έτσι είναι τα πράγματα» και περιττή πολυτέλεια τις μικρές χαρές.
Ο πολιτισμός του κτήνους δεν αγαπάει τις μικρές χαρές. Θρέφεται και ικανοποιείται με μεγάλες θηριωδίες.
Έχω μια φυσική απέχθεια για τα φαντασμαγορικά μεγάλα μαγαζιά, τα υπερπλήρη σουπερ μάρκετ, τα φαστφουντάδικα και τους τεράστιους κινηματογράφους.
Ναι, η γοητεία στα μικρά μαγαζάκια υπάρχει, γι' αυτό και θα συμβούν τα πάντα για να βάλλουν λουκέτο όλα.
Ναι στο μπακάλικο της γειτονιάς που εκτός από τα ψώνια μπορούσες να πιεις κι ένα καφεδάκι και να κουτσομπολέψεις γι' αυτό και δεν θα υπάρχει πια,
στο μικρό θερινό σινεμά γεννήθηκαν μεγάλοι έρωτες, και σε μια απλή τραμπάλα γίνανε οι πιο μεγάλοι αγώνες.....
Δεν στοχεύουν απλά στους μισθούς μας. Να τους πετσοκόψουν. Δεν βάζουν φόρους για να εισπράξουν. Δεν διαλύουν υγεία, παιδεία, κάθε έννοια κοινωνικού κράτους για οικονομία.
Θέλουν να τσακίσουν ακόμα και την ελάχιστη δυνατότητα που έχει ένας άνθρωπος για να μην είναι σκλάβος.
Θέλουν να μας κλέψουν ακόμα και το πιο μικρό χαρτζιλίκι που μας δίνει τη δυνατότητα να αγοράσουμε το εισιτήριο διαφυγής μας. Υπάρχουν άνθρωποι ακόμα, λίγοι, που σιχαίνονται τις συσκευασίες τρία σε ένα, τα δέκα κιλά+, τους μεγάλους καταψύκτες με τα στριμωγμένα παγωμένα πτώματα τροφής, τις γιγαντοοθόνες και τη φασόν διασκέδαση στα σφαγεία του πνεύματος.
Υπάρχουν άνθρωποι, που χρησιμοποιούν τα πόδια τους για να πάνε μέχρι το περίπτερο και που δεν κουβαλάνε στη τσάντα αντισηπτικά μαντηλάκια....
Υπάρχει ακόμα ένα είδος ανθρώπου που δεν κατεβάζει από τα ράφια εκατό πράγματα χωρίς να ξέρει τι θέλει, γιατί, όσα χρειάζεται, όσα αγαπά, όσα τον κρατάνε ζωντανό, είναι όλα μπροστά στα πόδια του. Είμαστε αρκετοί ακόμα που επιμένουμε να κουβαλάμε κοντά μας βαλίτσες γεμάτες με πραμάτειες από άλλους καιρούς, για να τις δείχνουμε στους νέους που δεν γνώρισαν ποτέ αυτά τα χρώματα, αυτά τα αρώματα, γι' αυτό θα κάνουν τα πάντα για να είμαστε οι τελευταίοι... Όμως εμείς ήδη έχουμε ψιθυρίσει τα λόγια από το ξόρκι στη νέα εποχή. Όλο και κάποιος θα το άκουσε.
Το βαλς των βαλς. Το σήμα-κατατεθέν του Γιόχαν Στράους υιού (1825-1899) κι ένα από τα δημοφιλέστερα κομμάτια της κλασσικής μουσικής. Το έργο, ο πλήρης τίτλος του οποίου είναι "Στον όμορφο γαλάζιο Δούναβη" (An der schönen blauen Donau), γράφτηκε το φθινόπωρο του 1866 από τον αυστριακό συνθέτη Γιόχαν Στράους υιό, τον επονομαζόμενο Βασιλιά των Βαλς.
Ήταν παραγγελία του διευθυντή της Ανδρικής Χορωδίας της Βιέννης, Γιόχαν Χέρμπεκ (1831-1877), που ήθελε ένα νέο έργο, γεμάτο ζωντάνια, για να το παρουσιάσει στις καρναβαλικές εκδηλώσεις της πρωτεύουσας των Αψβούργων, με σκοπό να αναστρέψει το βαρύ κλίμα που επικρατούσε στη Βιέννη από την ήττα του αυστριακού στρατού στον «Πόλεμο των επτά εβδομάδων» με την Πρωσία. Ο Στράους συνέθεσε τη μουσική και την αφιέρωσε στον ελληνικής καταγωγής μαικήνα των τεχνών και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Χορωδίας, Νικόλαο Δούμπα (1830-1900). Τον τίτλο εμπνεύστηκε από ένα στίχο του ούγγρου ποιητή Καρλ Μπεκ (1817-1879) για τον «Δούναβη, τον όμορφο γαλάζιο Δούναβη», που διέσχιζε τη γενέτειρά του Μπάγια και όχι τη Βιέννη.
Τους στίχους έγραψε ο αστυνομικός και μέλος της χορωδίας Γιόζεφ Βάιλ. Θεωρήθηκαν ότι δεν ταίριαζαν με την ποιότητα της μουσικής του Στράους και αντικαταστάθηκαν με νέους, που έγραψε το 1890 ο αυστριακός δικηγόρος και συνθέτης Φραντς φον Γκέρνερτ (1821-1900).
Η πρεμιέρα του Γαλάζιου Δούναβη δόθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 1867, σε συναυλία της Ανδρικής Χορωδίας της Βιέννης στην αίθουσα Ντιάνα της Βιέννης. Δεν είχε μεγάλη απήχηση, γεγονός που στενοχώρησε τον Στράους. «Ο διάβολος μου πήρε το βαλς, θα ήθελα να γνώριζε επιτυχία» φέρεται να δήλωσε.
Η επιθυμία του εκπληρώθηκε πολύ γρήγορα. Το καλοκαίρι του 1867, το έργο παρουσιάστηκε στην ορχηστρική του εκδοχή στην Παγκόσμια Εμπορική Έκθεση των Παρισίων και αμέσως γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Η ορχηστρική εκδοχή του Γαλάζιου Δούναβη είναι αυτή που επικράτησε τελικά και εκτόξευσε τη δημοτικότητα του μουσικού αυτού έργου ανά του αιώνες.
Ο Γαλάζιος Δούναβης
Είναι ο ανεπίσημος εθνικός ύμνος της Αυστρίας.
Ανακρούσθηκε ως επίσημος ύμνος της Αυστρίας κατά τη διάρκεια της απελευθέρωσης της χώρας στις 29 Απριλίου 1945 και στα πρώτα ματς της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Κλείνει την καθιερωμένη Πρωτοχρονιάτικη Συναυλία της Φιλαρμονικής Ορχήστρας της Βιέννης.
Αποτελεί το σήμα της Αυστριακής Ραδιοφωνίας (ORF) για το διεθνές πρόγραμμά της.
Χρησιμοποιήθηκε ως μουσική υπόκρουση στην εμβληματική ταινία επιστημονικής φαντασίας του Στάνλεϊ Κιούμπρικ 2001: Η Οδύσσεια του διαστήματος.
Προκάλεσε τη ζήλεια του σπουδαίου γερμανού συνθέτη Γιοχάνες Μπραμς (1833-1897). Όταν η θετή κόρη του Στράους, Έλις φον Μάιστζνερ - Στράους ζήτησε από τον Μπραμς να υπογράψει πάνω στη βεντάλια της, αυτός έγραψε τις πρώτες νότες από το Γαλάζιο Δούναβη και προσέθεσε «Δυστυχώς! Όχι από τον Γιοχάνες Μπραμς».
Ήταν το κομμάτι που έπαιζε η ορχήστρα του πολυτελούς κρουαζερόπλοιου «Λουζιτάνια», όταν αυτό χτυπήθηκε από γερμανικό υποβρύχιο και βυθίσθηκε στις 7 Μαΐου 1915.
Ακούγεται μετά την προσγείωση των επιβατικών αεροπλάνων στις εσωτερικές γραμμές της Κίνας.
Ούτε μια αναφορά στα περιβόητα "μέσα", ούτε ένας στίχος-μνημόσυνο, έτσι "για τα μάτια του κόσμου"... Αυτοί είμαστε... έτσι καταντήσαμε... και μετά μιλάμε για "ανάπτυξη" και "πολιτισμό" στην εποχή των "επισυνδέσεων"*
* επισύνδεσηθηλυκό (νεολογισμός, πληροφορική) παράλληλη σύνδεση κάποιου σε επικοινωνιακό δίκτυο με τέτοιο τρόπο, ώστε να παρακολουθεί και να λαμβάνει όσα στοιχεία της επικοινωνίας αυτής επιθυμεί, χωρίς ο ίδιος να γίνεται φανερός ή αντιληπτός
3 υπέροχα εμπνευσμένα μαθήματα που πήραμε από την κλασική λογοτεχνία
Μελετήστε
τους κλασσικούς, λένε, αλλά φτιάξτε τους δικούς σας κανόνες. Παρομοίως,
ο Edgar Degas έχει δηλώσει ότι «Η τέχνη δεν είναι αυτό που βλέπεις εσύ,
αλλά τι κάνεις τους άλλους να δουν». Αν ο αναγνώστης είναι όντως
εκείνος που συμπληρώνει τα κενά της ιστορίας με τη δική του φαντασία,
ταλέντο και συναίσθημα, τότε κανένα λογοτεχνικό μυθιστόρημα δεν είναι
ποτέ ολοκληρωμένο και πλήρως γραμμένο από τον συγγραφέα του.
Τα
βιβλία, επομένως, έχουν τη δύναμη να ανοίγονται μπροστά στον κόσμο,
προσφέροντάς του μια ακαταμάχητη δυναμική. Τα κλασικά βιβλία δεν έχουν
κλειστή δομή με ένα και μοναδικό καθολικό νόημα· το μόνο καθολικό
χαρακτηριστικό τους είναι η έμφυτη, βαθιά ανθρώπινη αλήθεια που
αποκαλύπτουν και αναφέρεται σε κάθε ηλικία και πολιτισμό, και προπαντός
στη ζωή του καθενός από εμάς.
Πολλά από αυτά τα κλασικά έργα τα
μελετήσαμε στα σχολικά ή εφηβικά μας χρόνια, τότε που η κοσμοθεωρία και η
αντίληψή μας ήταν ακόμα υπό κατασκευή. Τώρα που η επίγνωση, η αντίληψη
και η κατανόηση του κόσμου σας έχει πλήρως αναπτυχθεί, σκεφτείτε να
ξανακάνετε μια επίσκεψη στους κόσμους των κλασικών βιβλίων. Θα μείνετε
σίγουρα έκπληκτοι με το πόσα πράγματα δεν είχατε κατανοήσει κατά την
πρώτη σας ανάγνωση.
Ποιο είναι το μάθημα που σας χαρίζει το κάθε μοναδικό βιβλίο;
1. Ιλιάδα: Τι είναι πραγματικά η ζωή
Τώρα, μπορείτε να ξεκινήσετε το ταξίδι σας από την αρχή, από την
εντυπωσιακή και αξεπέραστη φιγούρα του Γκιλγκαμές, αλλά το φυτό της
αθανασίας πάντα θα μας και θα του ξεφεύγει. Ως παρηγοριά όμως, θα μάθετε
κάποια πράγματα για την πλεονεξία, τη δύναμη της δυαδικότητας και το
αναπόφευκτο του θανάτου· αν και γεννημένοι καθ’ ομοίωση του θεού, όλοι
πεθαίνουμε ως απλά ανθρώπινα όντα. Παρόμοια, αν όχι ακριβώς ίδια, είναι
και η μοίρα μιας άλλης παλιάς μας συντροφιάς, του Αχιλλέα.
Αν
προσέχατε στο μάθημα τους σχολείου, είναι πιθανό να θυμάστε ότι ένα από
τα κυρίαρχα ζητήματα που αναδύονται στην Ιλιάδα του Ομήρου είναι η
αναζήτηση της αιώνιας δόξας. Μια δίψα για κλέος κατακλύζει τον ήρωα μας
όπως και τον αντίπαλό του, τον Έκτορα, αν και οι λόγοι τους διαφέρουν
ριζικά. Ενώ ο τελευταίος πράττει στο όνομα της οικογένειας, της αγάπης
και της τιμής, ο Αχιλλέας κυνηγά την αθανασία. Και για χάρη αυτής,
προκαλεί αιματοχυσίες.
Την
επόμενη φορά που τον συναντάμε, ο δοξασμένος πολεμιστής ομολογεί: «Θα
προτιμούσα πάνω στη γη να ζούσα, κι ας ξενοδούλευα σε κάποιον, άκληρο
πια που να μην έχει και μεγάλο βιος, παρά να είμαι ο άρχοντας στον κάτω
κόσμο των νεκρών». Χωρίς να εμβαθύνουμε στην ανάλυση της Οδύσσειας, όπου
αυτός ο στίχος αναφέρεται, είναι χρήσιμο να θυμάστε αυτό- ο ακούραστος
Οδυσσέας βρίσκεται στον Κάτω Κόσμο, βαθύτατα απογοητευμένος από τις
επιλογές που έκανε στη ζωή του.
Το ηθικό δίδαγμα είναι αρκετά
απλό, όμως οικουμενικό και απόλυτα παρόν: Όταν λαχταράς να πετύχεις,
επιβράδυνε και πρόσεχε τα βήματά σου. Η απόλυτη νίκη- είτε είναι μια
αιώνια «δόξα» είτε όχι- αποκτά νόημα μόνο όταν μοιράζεται με τους
αγαπημένους σου (Βρισηίδα), τους φίλους σου (Πάτροκλος) και την
οικογένειά σου (Πηλέας), οπότε βεβαιωθείτε ότι δεν θα τους χάσετε στην
πορεία.
2. Άμλετ: Αυτό που μετράει είναι η σκέψη
Ποια είναι η αξία της ζωής μπροστά στο άγριο πρόσωπο του θανάτου
και μπορούν τελικά οι άνθρωποι να επιτύχουν την αθανασία; Αυτά είναι
ερωτήματα τόσο παλιά όσο και ο ίδιος ο χρόνος. Η αμφισβήτηση του εαυτού
μας και αυτών που μας περιβάλλουν, ωστόσο, δεν είναι μόνο προνόμιο ή
δικαίωμά μας, αλλά η ίδια μας η φύση· ακόμα και όταν μένουν αναπάντητα,
αυτά τα ερωτήματα μας εξαναγκάζουν να μεγαλώσουμε και να εξελιχθούμε
εσωτερικά και εξωτερικά. Γι’ αυτό και η αιώνια αναζήτησή μας για
απαντήσεις σε υπαρξιακά ζητήματα αντιπροσωπεύεται πλήρως στο πρόσωπο του
μελαγχολικού πρίγκιπα, του Άμλετ.
Η παρανοϊκή φύση του
Σαιξπηριανού ήρωα σε κάνει να αναρωτιέσαι. Οι λόγοι που αποτύχαμε τόσο
παταγωδώς να κατανοήσουμε τη σημασία του πιο σύγχρονου δράματος του
κόσμου είναι οι ίδιοι οι λόγοι με τους οποίους παλεύει ο Άμλετ- η
αβεβαιότητα της γνώσης και η πολυπλοκότητα της μετατροπής της σε πράξη.
Υπάρχει κάποιος τρόπος να γνωρίζουμε την αλήθεια με απόλυτη σιγουριά;
Είναι οι σκέψεις μας τόσο φευγαλέες και απροσδιόριστες όσο και το ίδιο
το νόημα; Κάτι ωστόσο είναι σάπιο στο σύστημα της Δανίας και το κακό
κυριαρχεί.
Η
αναποφασιστικότητα του Άμλετ δεν γίνεται τόσο συχνά κατανοητή,
παρεξηγείται εύκολα. Πέρα από μια έλλειψη δράσης, μαρτυρά το εσωτερικό
σχίσμα που μας βασανίζει όλους- είμαστε όντα με δυνατότητες ή
προκαθορισμένα ηττημένοι, έμφυτα καλοί ή έχουμε τάση προς το κακό; Όποιο
και αν είναι το περιεχόμενο της αβεβαιότητας, ο συμβιβασμός των
αντικρουόμενων όλων, όπως πάντα, ενυπάρχει μέσα στη σκέψη. Ο
σπουδαιότερος στοχαστής όλων, ο Άμλετ επιλέγει να μην πράξει μέχρι να
μπορέσει να συλλάβει τη γυμνή αλήθεια, αν όντως υπάρχει.
Κανένας
υπαρξιακός στοχαστής δεν μπορεί να είναι πιο μεγαλειώδης από τον
Σαίξπηρ, ούτε ίσως θα υπάρξει και τα μαθήματα που θα ξεπηδούν μέσα από
τον Άμλετ θα συνεχίζουν να συσσωρεύονται με τον χρόνο. Για τώρα, ωστόσο,
αναλογιστείτε το κυριότερο: Ο κόσμος είναι αδιάκοπα πολύπλοκος,
κυβερνάται όχι μόνο από τη λογική, αλλά από τα συναισθήματα, τον ψυχισμό
και την ηθική. Ο μόνος τρόπος να πάρουμε μια γεύση από αλήθεια είναι να
συλλογιζόμαστε και να αξιολογούμε. Μόνο τότε, οι πράξεις σας θα βρουν
αιτιολόγηση και εξήγηση.
3. Άννα Καρένινα: Αναζητώντας την εκπλήρωση και την ολοκλήρωση
Μιλώντας για αβεβαιότητες, έχει ίσως υπάρξει άλλη μεγαλύτερη από
εκείνη στο μυθιστόρημα της Άννα Καρένινα; Οι αντιπαραθέσεις σχετικά με
το χαρακτήρα της δεν θα τελειώσουν ποτέ. Πέρα από την πιο διάσημη φράση
(«όλες οι ευτυχισμένες οικογένειες μοιάζουν μεταξύ τους. Κάθε
δυστυχισμένη οικογένεια όμως είναι δυστυχισμένη με το δικό της τρόπο»),
δύο άλλες φράσεις από το έπος του Τολστόι προκαλούν περαιτέρω
συζητήσεις.
Μέσα από όλες τις ερμηνείες, η Άννα Καρένινα παραμένει
το απόλυτο μυθιστόρημα για το γάμο ως η επιτομή της αγάπης και της
(α)δυνατότητας της αρμονίας: «Οι άνθρωποι είναι αναγκασμένοι να
υποφέρουν από σεισμούς, επιδημίες, τρομακτικές αρρώστιες και όλα τα
ψυχικά βάσανα, αλλά η χειρότερη τραγωδία στη ζωή ήταν σε όλες τις
εποχές, είναι και τώρα και θα εξακολουθεί να είναι, η τραγωδία της
κρεβατοκάμαρας». Να αναζητάς την ισορροπία μέσα στη σχέση, να ξεφεύγεις
από τα συμβατικά ή να αναζητάς τον γάμο στην αγάπη και την αγάπη στη
φύση; Αυτά είναι ερωτήματα.
Αν
και οι επιλογές είναι διαφορετικές για όλους τους χαρακτήρες, η
αναζήτηση του άλλου μισού είναι ίδια και αέναη. Η ανθρώπινη ζωή δεν
είναι τίποτε άλλο από μια ατέλειωτη λαχτάρα για συντροφικότητα και
ολοκλήρωση, ασχέτως του πού, πώς και πότε. Και η Άννα αλλά και ο Λέβιν
μένουν κολλημένοι σε μια συνεχή δυσφορία, αλλά ενώ εκείνη χάνεται στην
αναζήτησή της, εκείνος στο τέλος βρίσκει το δρόμο του με το δικό του
τρόπο. Αυτό που τους κάνει ίδιους είναι το απόλυτο και πιο σημαντικά, το
αγαθό της αγάπης.
Επομένως, πρέπει να κρίνουμε την Άννα ή όχι; «Η
εκδίκηση είναι δική μου, στα χέρια μου, είπε ο Κύριος», αναφέρει ο
Τολστόι. Τα κίνητρα της Καρένινα μπορεί να είναι αγνά, αλλά οι πράξεις
της είναι βουτηγμένες σε μια τυφλή, εγωιστική αποφασιστικότητα. Η αγάπη
είναι μια ανάγκη αρμονίας, όχι καταστροφής, και αυτό είναι ένα από τα
πιο κύρια διδάγματα των μυθιστορημάτων του Τολστόι.
Κάπως έτσι, το
πραγματικό νόημα της ζωής, η τεράστια σημασία της σκέψης και η αληθινή
φύση της αγάπης είναι τα τρία πιο ζωτικής σημασίας μαθήματα στο σύμπαν.
Και αν και φαίνεται απλό, μας κάνουν να κινούμαστε προς τα εμπρός, μας
προκαλούν να ψάξουμε για τον λόγο πίσω από όλα όσα συμβαίνουν. Κάτι
περισσότερο από μαθήματα, αυτές οι κλασσικές σκέψεις στέκονται ως βάση
για την οικοδόμηση της ανθρωπότητας.
Το Διεθνές Φεστιβάλ ΚινηματογράφουFebiofest αποφάσισε να αφαιρέσει το Βραβείο «Cristian» από τον σκηνοθέτη Εμίρ Κουστουρίτσα, επειδή την παραμονή της επίθεσης της Ρωσίας στην Ουκρανίααποδέχθηκε
την πρόταση του Ρώσου υπουργού Άμυνας Sergei Shoigu να γίνει διευθυντής
του Κεντρικού Ακαδημαϊκού Θεάτρου του Ρωσικού Στρατού στη Μόσχα.
Απόφαση αναστολής κάθε
δραστηριότητας με ρωσικούς πολιτιστικούς συλλόγους, ακόμη και τη
μετάδοση της παράστασης “Η Λίμνη των Κύκνων”, του δικού μας ελληνικού υπουργείου πολιτισμού.
Κρύψτε τον Τολστόι, τον Ντοστογιέφσκι και σταματήστε να απαγγέλλετε Μαγιακόφσκι.
Ο Steve Jobs είχε πει το εξής : “Όταν είσαι νέος, βλέπεις τηλεόραση και
σκέφτεσαι ότι κάποιοι συνωμοτούν. Τα τηλεοπτικά κανάλια έχουν
συνωμοτήσει για να μας αποβλακώσουν. Αλλά
όταν μεγαλώνετε συνειδητοποιείτε ότι αυτό δεν είναι αλήθεια. Τα κανάλια
είναι επιχειρήσεις με σκοπό να δώσουν στους τηλεθεατές αυτό ακριβώς που
θέλουν. Αυτή η σκέψη προκαλεί μεγαλύτερη κατάθλιψη. Η θεωρία της
συνωμοσίας είναι μια πιο αισιόδοξη σκέψη! Αν ισχύει, μπορείτε να
πυροβολήσετε τα καθάρματα! Μπορείτε να επαναστατήσετε! Όμως η αλήθεια
είναι ότι τα τα κανάλια μας προσφέρουν αυτό που εμείς θέλουμε. Αυτή
είναι η αλήθεια.” ~
Τον εαυτό μας κλαίμε, τη χώρα μας, τον πολιτισμό μας που χάνεται.
........ “Παρακαλώ σας, μη λησμονάτε τη χώρα μου”, διάλεξαν να τραγουδήσουν όσοι μαζεύτηκαν έξω από τη Μητρόπολη περιμένοντας τη σορό του.
Ο Στρατηγάκος, ο σκηνοθέτης της ΕΡΤ, με το που άκουσε το μαντάτο, έγραψε στο facebook: «Ξαφνικά γέρασα, Μίκη.»
Οι Έλληνες νιώσαμε ότι αποκολλήθηκε, ότι χάσαμε ένα κομμάτι του εαυτού μας, της ταυτότητας και της πατρίδας μας, της δημοκρατικής ανθρωπότητας, της μόνης που αξίζει να ονομάζεται έτσι, και του πολιτισμού της. ........ Τα τραγούδια και ο λόγος του εκτόπισαν ξαφνικά τα σκουπίδια από τα ερτζιανά και τις τηλεοράσεις.
Εκατομμύρια Έλληνες τα ξανατραγούδησαν. Οι μελωδίες του ξεχύθηκαν στους δρόμους από τα ανοιχτά παράθυρα των σπιτιών. Σε μερικά λεπτά, η πολιτιστική ατμόσφαιρα της χώρας πήγε από το πλην στο +100.
Ο ίδιος ο Θάνατος με τη δύναμή του μάς άρπαξε απότομα σαν ανεμοστρόβιλος και μας γύρισε, με το ζόρι σχεδόν, από την εποχή της Λίνας Μενδώνη στην εποχή της Μελίνας Μερκούρη, από την εποχή του Λιγνάδη στην εποχή του Κατράκη.
Κανείς δεν μπορούσε να αντισταθεί σε αυτόν τον άνεμο, ούτε καν οι ζωντανοί νεκροί που κυριαρχούν στο δημόσιο βίο και λόγο. Ξανανιώσαμε όπως νιώθαμε κάποτε, ζαλιστήκαμε βγαίνοντας από τις αναθυμιάσεις στον καθαρό αέρα, στη χώρα που κάποτε υπήρξε και κάποτε γνωρίσαμε ή ακούσαμε γι’ αυτήν.
Έδωσε και μια ευκαιρία στους νέους ανθρώπους να εξοικειωθούν με το έργο του, δηλαδή με τη χώρα τους. Χωρίς μνήμη, δεν υπάρχει κρίση, με λήθη δεν υπάρχει αλήθεια.
Μελαγχολήσαμε. Γιατί αυτό το δώρο που μας έκανε ήταν πολύ οδυνηρό. Μετρήσαμε μέσα μας πού είμαστε κάποτε και πού είμαστε τώρα. Βρεθήκαμε ξαφνικά στην Ελλάδα που γνωρίσαμε ή ακούσαμε γι’ αυτήν, μια Ελλάδα που μπορεί να ήταν καλή ή κακή, αλλά υπήρχε, ήταν αυθεντική, με τα πάνω της και με τα κάτω της.
Δεν ήταν, ακόμα, μια εικονική χώρα, με εικονικό κράτος, εικονική οικονομία, εικονικούς πολιτικούς και εικονικά κόμματα.
Το μόνο σχεδόν πραγματικό που μας απέμεινε είναι η ένταση της επιταχυνόμενης αποσύνθεσης και διάλυσης. Που κι αυτή μας κινητοποιεί πια μόνο όταν η φωτιά φτάσει στα προαύλια των σπιτιών μας.
Μελαγχολήσαμε, αλλά πήραμε και κουράγιο τραγουδώντας ξανά αυτά τα τραγούδια που βγαλμένα από το αίμα, τον πόνο και την αγάπη σε βοηθάνε να αντιμετωπίσεις και την πιο ζοφερή πραγματικότητα, βυθίζονται στην ψυχή, ποτίζουν ξανά τη ρίζα του ξεραμένου δέντρου.
Και κανείς δεν ξέρει τις υπόγειες διαδρομές του, κανείς δεν ξέρει τι, πώς και πότε θα παραγάγει αυτός ο σπόρος που τόσο άφθονος ξαναρίχτηκε αυτές τις μέρες στη γη μας.
«Να σας πω δυο κουβέντες για το θέμα της εξαπάτησης. Είμαι
ειδικός.
Όλοι οι καλλιτέχνες είμαστε εξαπατητές. Μάλιστα όσο
καλύτερα εξαπατήσουμε το κοινό μας τόσο περισσότερο θα γνωρίσουμε δόξα,
χειροκροτήματα, αποθέωση
–
και γιατί όχι, κάποιες φορές γενναία οικονομική ανταμοιβή.
Η διαφορά –που ως φαίνεται δεν σας είναι και πολύ σαφής–
είναι ότι εμείς πριν επιδοθούμε στην τέχνη της εξαπάτησης το δηλώνουμε
φαρδιά πλατιά: «στο ρόλο του Άμλετ ο Χ. Ψ.», ή «Μόμπι Ντικ, η
φάλαινα», μυθιστόρημα, «η Κάλπικη Λίρα» κινηματογραφική
ταινία. Και ούτω κάθε εξής.
Έτσι,
γνωρίζει ο εκ των προτέρων εξαπατούμενος
–τίμια πράματα–
ότι θα επιδιώξουμε να τον εξαπατήσουμε, με αποτέλεσμα, αν το
πετύχουμε για μερικές στιγμές π.χ. στη διάρκεια μιας παράστασης, να
δώσουμε το έναυσμα στη φαντασία του «εξαπατηθέντος» να συμπληρώσει αυτά
που ελλειπτικά παρουσιάζουμε στη σκηνή και να φτιάξει μέσα του έναν
μη-πραγματικό αλλά πολύ ισχυρό σε συμβολισμό κόσμο. Λέγεται
«τέχνη».
Και
–αν είναι άξια λόγου–
κάνει τον εξαπατηθέντα να φύγει χαρούμενος ή/και προβληματισμένος ή/και
συγκινημένος ή/και "χτυπημένος από την ομορφιά".
Εν πάση
περιπτώσει να μην κλαίει τα λεφτά που έδωσε στο ταμείο. [μια και είστε του
αρχαίου πιο πολύ παρά του σύγχρονου πολιτισμού, σας συστήνω να
(ξανά)διαβάσετε τη θαυμάσια περιγραφή του Ξενοφώντα στο «Συμπόσιο» του.
Τις σελίδες που περιγράφει πως ένας προαγωγός, μια
αυλητρίδα-ηθοποιός κι ένας νεαρός συνάδελφος της, αναπαριστούν μια ερωτική
σκηνή και την επίδραση που είχε αυτό στους συνδαιτυμόνες, αριστούργημα]
Αυτό που υποστηρίζετε ότι πάθατε εσείς λέγεται απάτη (η
κοινή). Μην τα μπερδεύετε.
Μάλιστα σε άλλες χώρες οι έχοντες
θέσεις ευθύνης παραιτούνται για πολύ μικρότερες αιτίες. (Π.χ.: «τα καλώδια
που αγόρασα με τα χρήματα των φορολογουμένων ήταν κακής ποιότητας, με
απάτησαν, παραιτούμαι για λόγους ευθιξίας»).
Θα έλεγα ότι σας
τη χαρίζουμε, αν δεν είχατε βαρύ παρελθόν.
(Δεν έχουμε ξεχάσει πόσο
υπονομεύσατε την εφαρμογή του Νόμου Γερουλάνου για το σινεμά όταν τα
κάνατε πλακάκια με κάτι παλαιολιθικούς συνδικαλιστές ή την παντελή απουσία
σας από ότι αφορούσε οτιδήποτε άλλο εκτός από τον μουσειακό πολιτισμό, την
προσβλητική απουσία σας από την ενίσχυση των καλλιτεχνών και των υπολοίπων
δραστηριοποιούμενων στις τέχνες (τεχνικοί, βοηθητικοί εργαζόμενοι,
επιχειρηματίες, μακρύς ο κατάλογος) που πλήγηκαν αφάνταστα από την
επιδημία (που μάλιστα συνοδεύτηκε από την ακόμα προσβλητικότερη δήλωση σας
ότι όλοι αυτοί δεν έχουν ανάγκη γιατί τα παίρνουν μαύρα...)
Ακόμα, θα σας τη χαρίζαμε αν δεν είχατε επιχειρήσει να
πετάξετε στις κερκίδες την καυτή πατάτα Λιγνάδη που έτυχε στη βάρδια σας,
με δικαιολογίες που δεν έπειθαν ούτε τους αφελέστερους καλοπροαίρετους.
Τέλος, μπορεί και να τα καταπίναμε όλα αν δεν δείχνατε αυτό το
απεχθές πρόσωπο του πολιτικάντη που προσπαθεί πάση θυσία να σώσει το δέρμα
του: μέσα σε δυο-τρεις μέρες πήγατε από το ένα άκρο του «δεν ξέρω, δεν
άκουσα», στο άλλο της μηνυτήριας αναφοράς, της εξαπάτησης από έναν
επικίνδυνο
–όπως τώρα λέτε–
άνθρωπο και της μεταφοράς σε άλλους της δικής σας ευθύνης να εποπτεύετε.
Και μάλιστα να αφήνετε να εννοηθεί ότι μια και γνωρίσατε τον
επικίνδυνο 3 μέρες πριν το διορισμό του, κάποιος άλλος, ίσως υψηλότερα
ιστάμενος, έλαβε την απόφαση που έχει την υπογραφή σας;
Ντροπή...
Κυρία Μενδώνη, θα παρακολουθούσα,
σίγουρα όχι με συμπάθεια αλλά με κάποια κατανόηση την προσπάθεια να σώσετε
τη δουλειά σας. Άλλωστε δεν θεωρώ ότι η δική σας απομάκρυνση έχει να
προσφέρει κάτι ουσιαστικό στο σοβαρότατο θέμα που μας απασχολεί αυτόν τον
καιρό. Πλην όμως το «όφις με ηπάτησε» έχει απορριφθεί προ
πολλού ως αιτία απαλλαγής
Μ όλα τα παραπάνω έχετε αναδειχτεί
σε πολλαπλά βλαβερή παράμετρο για το σύγχρονο ελληνικό πολιτισμό. Έτσι δεν
μπορώ παρά να συνταχθώ αυτούς που ζητούν να αποχωρήσετε.
Αν με
την ευκαιρία αυτή, του εξοστρακισμού 5-6 τοξικών ανθρώπων στις τέχνες
ξεφορτωθούμε κι εσάς το όφελος θα είναι διπλό.»
Το ωραιότερο αγγείο του κόσμου είναι μινωικό και μετράει σχεδόν 4.000 χρόνια! Τα πιο όμορφα κρίνα φύονται από την επιφάνεια του, είναι ένα από τα στολίδια του μινωικού κόσμου και ένας από τους λόγους που αγαπώ τόσο την Φαιστό όπου βρέθηκε όσο και το Αρχαιολογικό Μουσείο του Ηρακλείου όπου εκτίθεται. Όταν το κοιτάς σου φτιάχνει την μέρα σαν ένα πρόσωπο που αγαπάς να σου χαμογελάει και να λάμπει ο κόσμος όλος.
Καμαραϊκός Κρατήρας με άνθη 19ος-18ος π.Χ. Φαιστός, Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου
Θάβονται ανώνυμα και μαζικά άνθρωποι στη Μητρόπολη του Πλανήτη! Στην Ιταλία, αφήσαν τους γέρους και πέθαναν από ασιτία στα γηροκομεία!
Στην Βρετανία ο παλαβός αρχηγός τους τους βάφτισε όλους πρόβατα και τους άφησε στη τύχη τους να πεθάνουν, μέχρι που αρρώστησε ο ίδιος και κόντεψε να ψοφήσει.
Η Γερμανία φέσωσε πάλι όλους τους Ευρωπαίους για να είναι αρχηγός αυτή. Δεν πήραν μάθημα από δυο πολέμους που προκάλεσαν και μετά πήραν τον πούλο.
Τα ίδια Παντελή μου, τα ίδια Παντελάκη μου. Είχαμε πάει μια φορά στο Βερολίνο και μια κυρία στη παρέα μας, κάτι έπαθε. Έπεσε κάτω η γυναίκα. Λοιπόν, το 166 τους, ήρθε αμέσως, όλα δούλεψαν στην εντέλεια. Μετά από 6 ώρες η γυναίκα ήταν ακόμη στην είσοδο του νοσοκομείου. Δεν ήταν έβαζαν μέσα, αν δεν εξασφάλιζαν τα λεφτά τους.
Εδώ, ότι και να είσαι, πρώτα θα σε περιθάλψουν και μετά θα δουν αν έχεις ταμείο ή έχεις να πληρώσεις. Κόψαν οι πολιτικοί μας τον ΑΜΚΑ από τους μετανάστες και μαθαίνω ότι οι Γιατροί μας, τους βάζουν κρυφά μέσα να τους κάνουν καλά. Αυτή είναι η Διαφορά μας.
Αυτό θα πει να είσαι Έλληνας. Είναι ο Πολιτισμός μας. Είναι η κουλτούρα 2 χιλιάδων και τριών χιλιάδων και έξι χιλιάδων χρόνων κληρονομιάς μας. Είναι η γλώσσα μας που μας επιτρέπει να μιλάμε και να μη βήχουμε. Που μας επιτρέπει να εκφράσουμε τα συναισθήματα μας.
Είναι η γλώσσα που γράφτηκαν τα Ευαγγέλια.
Τα Ευαγγέλια που λένε Αυτά, που λένε δηλαδή πως να είσαι Άνθρωπος.
Αλλά κι αυτά τα Ευαγγέλια τα πήραν οι ξένοι και τα κάνανε εμπόριο, και συγχωροχάρτια, και καθαρτήρια, και διευκολύνσεις.
Αυτοί οι Βόρειοι και οι Πολιτισμένοι που πήραν την Αγάπη και την έκαναν Απειλή και Τιμωρία και να η ιερά Εξέταση και να η Κόλαση άμα δεν μπορείς να πληρώσεις.
Ένα είναι το συμπέρασμα από αυτή την κρίση:
Ο Ρημαδοϊός νικιέται με την Αλληλεγγύη. Την Αλληλεγγύη που την δίδαξαν τα Ευαγγέλια που λέγαμε, κι εμείς την κάναμε πράξη, όταν όλοι οι Βόρειοι Πολιτισμένοι σήκωσαν ντουβάρια, εμείς ανοίξαμε αγκαλιές.
Και δεν μιλάω για τους Πολιτικούς μας. Άστους αυτούς, ... βορειοφέρνουν. Αυτοί γουστάρουν την καραντίνα! Την βρίσκουν να μας έχουν έγκλειστους.
Αλλά να ξέρουν, δεν καθόμαστε στα σπίτια μας από υπακοή, αλλά από λογική!
Αυτή τη λογική του Αριστοτέλη. Βγάλανε λέει ότι έιμαστε ο πιο καλά πληροφορημένος λαός στον Λοιμό.
Είπαμε λοιπόν: Να καμαρώνουμε που είμαστε Ελληνες, να μη ζηλεύουμε τους ξένους, να τιμούμε την Ορθοδοξία μας, επειδή Αυτή μας κράτησε σε αυτό που είμαστε.
Αυτή έσωσε τη γλώσσα μας και την κληρονομιά μας, το πνευμα μας και την ψυχή μας.
Και δεν το λέω τυχαία αυτό, πάρτε για παράδειγμα την Ινδία.
Ακόμη παραδέρνουν στις κάστες, στους δούλους και τους δυνάστες κι αυτό γιατί το επιβάλει η θρησκεία τους.
Αυτά καλοί μου φίλοι και παρακάτω ακολουθεί η προσωπική τεκμηρίωση του Έλληνα από την Σουηδία.
Φιλιά Δημήτριος ================================== Να ειμαι λοιπόν πάλι έξω. Οχι απο το νοσοκομειο. Απο το σπίτι μου. Δεν ειμαι καν ενα καταγεγραμμενο επισημα περιστατικό για το Σουηδικο κράτος. Είμαι ενας απο τους ανώνυμους πασχοντες που είτε επιβιωνουν είτε πεθαίνουν αβοήθητοι στο σπιτι τους. Δύο εβδομάδες μάχη με τον κορωνοιό.
Ύψηλος πυρετός, βήχας, πόνοι στο σώμα, σπασμοι. 14 μέρες συνεχους αγωνιας. Δίπλα η Karin σε κάθε δύσκολη στιγμή μου. Κρατούσε το χέρι μου και απoκοιμόταν δίπλα μου. Δύο εβδομάδες που έφτασαν ωστε οποια αγάπη και θαυμασμό είχα για το Σουηδικό κράτος να την εκμηδενισουν.
Μία χώρα που είναι τυλιγμένη με τον μύθο του κράτους που μάχεται ανά το κόσμο για τις ανθρώπινες αξιες καταδικάζει σε θάνατο οτιδήποτε μπορεί να σταθεί εμπόδιο στην οικονομική του ανάπτυξη.
Αυτό που μου έκαναν οι υπάλληλοι αυτού του κράτος, το ιατρονοσηλευτικο προσωπικό τους, όταν ζήτησα την βοήθεια τους την 11η μέρα εύχομαι να μην το πάθει άλλος άνθρωπος αλλά εύχομαι οι ίδιοι να ζήσουν τα χειρότερα και να ψοφήσουν σαν αδεσποτα σκυλιά στον δρόμο όπως κόντεψα εγώ όταν με ξεφόρτωσαν στον δρόμο έξω απο την κλειδωμένη πόρτα των επειγόντων περιστατικών με πυρετο και μια υπόσχεση ότι ερχονται να με πάρουν μέσα.
Ποτέ δεν ήρθαν και παρέμεινα 45 λεπτα στο έλεος του κρύου ανέμου. Είχα για αυτούς την Πανώλη του Μεσαίωνα. Είχα όμως λάδι ακόμα στο καντήλι μου. Καθίκια..
Δεν θελω να κανω τον γενναιο όμως η αλήθεια ειναι ότι μετα απο αρκετες εμπυρετες ημερες δεν φοβομουν για την ζωη μου. Τακτοποιησα τις οικονομικες μου υποχρεωσεις, μετεφερα τα χρηματα σε μελη της οικογενειας μου ωστε αν δεν υπαρξει καλη εκβαση να μην εχουν αλλα στο κεφαλι τους. Εδινα τον αγωνα μου και οτι προκυψει....
Μια φορα μονο εβαλα τα κλαμματα. Οταν η συντροφος μου μου ειπε για εναν 35 χρονο πατερα τριων παιδιων οπου πηγε το ασθενοφορο στο σπιτι το οποιο μαλιστα καλεσε η συζηγος του για δευτερη φορα και τους ειπαν οτι δεν θα τον παν στο νοσοκομειο γιατι δεν ειναι γέρος και ειναι δυνατος και θα τα καφερει. Την αλλη μερα πεθανε. Για αυτον τον ανθρωπο εκλαψα. Οχι για μενα. Για εμενα δακρυ δεν εχυσα. Η συντροφος μου ναι. Εγω οχι. Οργη ενιωθα και νιωθω ολο αυτον τον καιρο. Οχι φοβο. Οργη διοτι το ανεπτυγμενο κατα τα αλλα αυτο κρατος με την προσδοκια της ολοενα και μεγαλυτερης αναπτυξης εχει χασει αυτο που ονομαζεται ανθρωπισμος και υπερισχυει η βαρβαροτητα που συντροφευουν τα οικονομικα διαγραμματα.
Το Σουηδικο μοντελο λοιπον. Η συντροφος μου δουλευει σαν νοσοκομα σε νοσοκομειο. Δεν την ειχαν καν ενημερωσει οτι οι ασθενεις της ηταν υποπτοι για κορωνοιο.
Οταν εγω κολλησα με αντιμετωπισαν σαν λεπρο. Οπως σας λεω. Σαν λεπρο. Το Σουηδικο μοντελο ειναι το εξης. Μας συμφερει μακροπροθεσμα οικονομικα να παρουμε μετρα? Οχι. Θα μας κοστισει πολυ περισσοτερο αν προσπαθησουμε να περιορισουμε την εξαπλωση. Ολα τα παιδια σχολειο λοιπον.
Τωρα το αν κολλησουν μετα τους γονεις και τους παπουδες ααααα εκει ειναι θεμα ατομικης ευθυνης. Και βεβαια θα πανε σχολειο. Πως αλλιως ο μπαμπας και η μαμα θα πανε στην δουλεια τους. Η αξια της ανθρωπινης ζωης δεν ειναι δυνατον να κοστολογηθει. Το ποσο που δινουν για συνταξεις και την υποστηριξη των ασθενων εχει γνωστο κοστος.
Οπως και το αβασταχτο κοστος του να παρουν μετρα. (Αβασταχτο. Που ομως η Ελλαδα των μνημονιων το δεχτηκε για να σωσει τους πολιτες της). Αν βαλεις λοιπον τα εξοδα που θα προκυψουν απο περιοριστικα μετρα δεν τους βγαινει με τιποτα. Ασε τους να πεθανουν λοιπον. Λεει ο πινακας λοιπον οτι στην Σουηδια εχουμε σημερα περιπου 9000 περιστατικα και πεθαναν 800. Αμ δε, εμενα δεν με εχουν μεσα.
Οπως και αυτους που πεθαινουν στα σπιτια τους. Test? Τι λες τωρα. Δεν εχει νοημα. Ασε που χαλαει και την στατστικη εικονα τους προς τα εξω. Το ιδιο ειναι 9000 και το ιδιο ειναι 60000?. Οχι δα μην τρελλαθουμε. Το ιδιο 800 θανατοι αντι 5000? Φυσικα οχι. Ας μην χαλασουμε λοιπον το image του κρατους, Κανουν καλα την δουλεια τους οι εδω αρχες.
Να αγαπαμε την Ελλαδα. Να μην μιλαμε υποτιμιτικα για αυτην. Δεν εχουμε τα χρηματα των πλουσιων ευρωπαιων αλλα εχουμε φιλοτιμο και ανθρωπια. Εν ετη 2020 ακομα διδασκουμε πολιτισμο.
Το online πρόγραμμα του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης «Παίζοντας στο σπίτι»
Πώς διασκέδαζαν τα παιδιά στην αρχαιότητα όταν έμεναν σπίτι; Τα αγαπημένα τους παιχνίδια αναδύονται από τις απεικονίσεις στα αγγεία ή από τα ευρήματα των ανασκαφών και παίρνουν ζωή μέσα από το on-line πρόγραμμα του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης που δείχνει στα παιδιά πώς να φτιάξουν στο σπίτι.
Το on-line πρόγραμμα του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης «Παίζοντας στο σπίτι»
Η γνώση, η συνέπεια και μαζί ο ενθουσιασμός είναι στοιχεία που έχουν κάνει τα εκπαιδευτικά προγράμματα του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης τόσο δημοφιλή – και πρωτοπόρα. Το Μουσείο, ακόμα και εν μέσω της πανδημίας που μας κρατά στο σπίτι, δίνει υλικό και εκπλήξεις στα παιδιά, με το πρόγραμμα «Παίζοντας στο σπίτι». Τα παιδιά μαθαίνουν πληροφορίες για την παιδική ηλικία στην αρχαία Ελλάδα, και μπορούν να κατεβάσουν τα κατάλληλα αρχεία (με τη βοήθεια των γονιών) για να φτιάξουν τα δικά τους παιχνίδια όπως τα παιδιά στην αρχαιότητα! powered by Rubicon Project
Προς το παρόν διατίθενται τέσσερα παιχνίδια, αλλά όπως μας ενημερώνουν από το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, θα εμπλουτίζεται σχεδόν σε καθημερινή βάση το www.cycladic.gr . Την ίδια ώρα, ετοιμάζονται να ανεβάσουν υλικό από το εκπληκτικό αρχείο του μουσείου με διαλέξεις, αποσπάσματα καταλόγων από εκθέσεις και βίντεο. Υλικό μοναδικής αξίας για τους ενήλικους που μένουν στο σπίτι.
Το γνωστό παιδικό παιχνίδι αλογάκι / Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης
Τα παιχνίδια της αρχαιότητας σπίτι μας Τα κείμενα των αρχαίων συγγραφέων, οι παραστάσεις των πήλινων αγγείων, τα ανάγλυφα και τα ειδώλια, καθώς και τα παιχνίδια που έχουν βρεθεί στις ανασκαφές, αποτελούν πολύτιμες πηγές που επιτρέπουν να μάθουμε ποια ήταν τα αρχαία παιχνίδια και πώς παίζονταν, και να κατανοήσουμε την εκπαιδευτική και ψυχαγωγική τους αξία.
Τα «αθύρματα» - που περιλαμβάνονται στο «Παίζοντας στο σπίτι»- έχουν σχέση με την ανάγκη των παιδιών να παίζουν με ομοιώματα ζώων που έφτιαχναν με διάφορα υλικά. Από την άλλη, το «κάλαμον επιβαίνειν» είναι το γνωστό αλογάκι που ακόμα και σήμερα παίζουν πολλά παιδιά καβαλώντας ένα καλάμι. Ένα παιχνίδι που έρχεται από την αρχαιότητα όπως μαρτυρούν κείμενα τς εποχής. Το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης προτρέπει τα παιδιά να κατεβάσουν το παιχνίδι, και να χρησιμοποιήσουν ένα ραβδί ή ένα ξύλο σκούπας. Μπορούν να το κάνουν αλογάκι, βάζοντας στην μία άκρη ένα αυτοσχέδιο κεφάλι αλόγου, ή σε αμαξάκι, βάζοντας μία ρόδα ή ένα άλλο αντικείμενο που να θυμίζει τροχό.
Ο αστραγαλισμός ή το «αστραγαλίζειν», τα παιχνίδια δηλαδή με τους αστραγάλους, ήταν από τα πιο αγαπημένα των παιδιών αλλά και των ενηλίκων. Η ονομασία του παιχνιδιού προέρχεται από τα κόκαλα των αρθρώσεων ανάμεσα στην κνήμη και στη φτέρνα διαφόρων ζώων, αλλά κυρίως προβάτων και κατσικιών. Στην αρχαία Ελλάδα ο αστραγαλισμός ήταν κυρίως παιχνίδι για κορίτσια που παιζόταν με πολλούς τρόπους. Ο πιο συνηθισμένος ήταν να ρίχνουν τέσσερις αστραγάλους και να παρατηρούν την όψη που έδειχνε ο καθένας. Κάθε πλευρά του αστραγάλου είχε ιδιαίτερη σημασία και διαφορετική ονομασία, όπως κώος, χίος, ύπτιος, πρανής. Σημασία στο παιχνίδι είχε η πλευρά που ακουμπούσε στο έδαφος και η βαθμολογία ήταν ανάλογη.
Τα παιδιά από την αρχαιότητα αγαπούσαν να παίζουν με αντίγραφα ζώων / Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης
Οι αστράγαλοι μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν και σε άλλα παιχνίδια δεξιοτεχνίας που απευθύνονταν σε παιδιά μικρότερης ηλικίας, αλλά και σε τυχερά παιχνίδια, κυρίως από τα ρωμαϊκά χρόνια και εξής, όπου οι αστράγαλοι αντικαθιστούσαν τα ζάρια (τους κύβους). Στα παιχνίδια δεξιοτεχνίας οι αστράγαλοι μπορούσαν να αντικατασταθούν από βότσαλα, καρύδια ή αμύγδαλα. Από τα παιχνίδια δεξιοτεχνίας που έπαιζαν τα μικρότερα παιδιά τα πιο γνωστά είναι ο αρτιασμός, το «εις ώμιλλαν», η τρόπα και τα πεντέλιθα. Οι κανόνες τους έχουν καταγραφεί από τον Πολυδεύκη στο Ονομαστικόν. Κούκλες ή πλαγγόνες ή νευρόσπαστα
Τα κορίτσια αγαπούσαν τις κούκλες, γνωστές ως πλαγγόνες ή νευρόσπαστα. Ήταν κατασκευασμένες από διάφορα υλικά, από πηλό, ξύλο, ύφασμα, ελεφαντοστό κ.ά. Οι περισσότερες πήλινες κούκλες που σώζονται μέχρι τις μέρες μας είναι αρθρωτές, με κινητά χέρια και πόδια, προσαρμοσμένα στο σώμα με σύρμα ή νήμα, έτσι ώστε να κινούνται ελεύθερα.
Αρθρωτές κούκλες εντοπίστηκαν ήδη από την αρχαιότητα / Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης
Όπως εξηγούν οι ειδικοί του μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης που σχεδίασαν και το συγκεκριμένο πρόγραμμα, αντίγραφα επίπλων, καρεκλίτσες, κρεβάτια, αλλά και μικρογραφίες αγγείων, παπούτσια και άλλα εξαρτήματα- τα έκαναν το παιχνίδι με τις κούκλες πιο διασκεδαστικό και συγχρόνως διδακτικό, μια και τα κορίτσια, παίζοντας, αντέγραφαν τον κόσμο των μεγάλων.
Ο Παυσανίας στις περιηγήσεις του γράφει ότι «ανάμεσα στους θησαυρούς στο Ιερό της Ήρας στην Ολυμπία είδε και ένα κρεβατάκι, παιχνίδι της Ιπποδάμειας» (Παυσανίας, V, 20, II). Πολλά κοριτσίστικα παιχνίδια, κούκλες, μπάλες, αστράγαλοι, αλλά και άλλα αντικείμενα, συνυφασμένα με τα παιδικά χρόνια, έχουν βρεθεί σε Ιερά ως αφιερώματα από τα κορίτσια τις παραμονές του γάμου τους, όπως αναφέρεται και στο επίγραμμα της Τιμαρέτης στην Παλατινή Ανθολογία (VI, 280). Χρησιμοποιώντας υλικά που υπάρχουν στο σπίτι μπορούν τα παιδιά να φτιάξουμε μία κούκλα. Τα υλικά που θα χρειαστούν είναι ύφασμα, βαμβάκι, κουμπιά, νήματακαι κλωστές, ξυλάκια, κόλλες και χρώματα. Κατερίνα Ι. Ανέστη iefimerida.gr
Μια ματιά στα sites και... παιδιά, δεν πάμε καθόλου καλά! Στην
εποχή, λοιπόν, της παλλαϊκής, μαχητικής συμμετοχής στα κοινά μέσω των
Facebook, Instagram κλπ από τον καναπέ, μήπως έφτασε η ώρα να κάνουμε
κάτι που, μέσα στη μούχλα μας, μάλλον θα πιάσει τόπο;
Ας πάρουμε,
λοιπόν, τα τηλεκοντρόλ, ως λάβαρα, στα χέρια και ας κλείσουμε Λιάγκες,
Γκαγκάκες, Τσολάκες, Σταματίνες και λοιπά εξωτικά πτηνά, έξω από τη ζωή
μας!
Σεξιστικά, απαράδεκτα σχόλια
και χαζογελάκια για τη φοιτήτρια που δέχτηκε παρενόχληση αφενός και
κατακρίσεις περί των «προσφύγων γυναικών, που δεν προσέχουν σαν την
Ελληνίδα έγκυο και μπαίνουν σε βάρκες με την κοιλιά τούρλα» αφετέρου!
Αποκτηνωμένοι νεο-ματσό τυπάδες και design κυράδες, τυχαία δεν είστε στη θέση τους, αλλά δεν το έχετε καν σκεφτεί, βέβαια.
Μπλαζέ υφάκι, γελάκια και χαζομάρα τύπου «δεν υπάρχει άλλος κόσμος
εκτός από τον ροζ τσιφτετελο-pop δικό μας», από το παράλληλο σύμπαν
τους! Κι ας βρέθηκαν εκεί που βρέθηκαν γιατί παραμέρισαν και ξεπούλησαν σώμα, ψυχή, συναίσθημα κι αξιοπρέπεια (τι, όχι;)...
Σώνει. Το τηλεκοντρόλ στο ‟Off”. Μute. Για πάντα. Πάμε παιδιά, όλοι μαζί! Mara Panagiotaki Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι
.jpg)
Posts
