20 Ιουνίου: Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων...

Μην ανησυχείτε, δεν θα έρθουν.
Πνίγηκαν όλοι.
Κολυμπήστε άφοβα πάνω από τους τάφους τους...

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μαχμούντ Νταρουίς*: Να σκέφτεσαι τους άλλους ...

Καθώς ετοιμάζεις το πρωινό σου, να σκέφτεσαι τους άλλους.

Μην ξεχνάς να ταΐζεις τα περιστέρια.

Όταν πολέμους ξεκινάς, να σκέφτεσαι τους άλλους.

Μην ξεχνάς όσους λαχταρούν την ειρήνη. 

Όταν πληρώνεις το νερό, να σκέφτεσαι τους άλλους.

Εκείνους που μόνο τα σύννεφα έχουν να τους θηλάσουν. 

Όταν γυρνάς στο σπιτικό σου, να σκέφτεσαι τους άλλους.

Μην ξεχνάς όσους ζουν σε αντίσκηνα. 

Όταν τα αστέρια μετράς πριν κοιμηθείς, να σκέφτεσαι τους άλλους.

Εκείνους που δεν έχουνε πού να πλαγιάσουν. 

Όταν ελεύθερα μιλάς, να σκέφτεσαι τους άλλους.

Εκείνους που δεν τους αφήνουν να μιλήσουν. 

Και καθώς σκέφτεσαι εκείνους τους άλλους,

στον εαυτό σου γύρισε και πες:

«Αχ και να ήμουν ένα κερί στο σκοτάδι».

(μετάφραση: Τζένη Καραβίτη, εκδόσεις Νήσος, 2009)

https://www.unhcr.org/syria-emergency.html

Ο αριθμός των Σύρων προσφύγων που ζουν ως πρόσφυγες στη χώρα τους, από το 2011 μέχρι σήμερα αγγίζει τα 6.600.000. από σύνολο 13.100.000 σε όλο τον κόσμο.

Σχεδόν όλοι αυτοί οι καταυλισμοί εντός της Συρίας και, πολλοί άλλοι πρόχειρα κατασκευασμένοι, κάθε χειμώνα βιώνουν ίδιες εικόνες και πολλές φορές χειρότερες από αυτές που βλέπετε στο βίντεο. Στην Ελλάδα δυστυχώς λίγοι άνθρωποι έχουν γνώση και εικόνα για αυτήν την ατελείωτη απάνθρωπη τραγωδία.

* Ο Παλαιστίνιος ποιητής Μαχμούντ Νταρουίς (1941-2008) βίωσε στην παιδική του ηλικία την καταστροφή του χωριού του και την κατοχή από τον ισραηλινό στρατό και στη συνέχεια πιάστηκε αρκετές φορές και φυλακίστηκε για τη δράση του. 

Έζησε 26 χρόνια εξόριστος, ενώ το έργο του μεταφράστηκε σε πολλές γωνιές του κόσμου.

 

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων: «Να μην ξεχάσω να είμαι άνθρωπος»

Μια από τις πιο εμβληματικές φωτογραφίες από εκείνη την περίοδο τραβήχτηκε μια βροχερή μέρα και απαθανατίζει την αγάπη ενός πατέρα για το παιδί του.

Στη φωτογραφία ένας Σύρος πρόσφυγας κρατά στην αγκαλιά του την κόρη του και περπατάει στη μέση του δρόμου. Στους ώμους του φοράει μια αυτοσχέδια μπέρτα, φτιαγμένη από μια μαύρη σακούλα σκουπιδιών.

«Όταν είδα αυτή την εικόνα, αυτό τον άντρα να κρατά την κόρη του, μου φάνηκε σαν τον Σούπερμαν. Έχει σκεπαστεί με αυτή τη σακούλα σκουπιδιών που μοιάζει με μπέρτα του Σούπερμαν. Είναι Σύρος. Φιλάει την κόρη του και μου δημιούργησε την αίσθηση του οποιουδήποτε πατέρα που προστατεύει το παιδί του. Περπατώντας στη θύελλα για να φτάσει στο όνειρο». 

«Υπήρξαν πάρα πολλές στιγμές που με συγκίνησαν, που με έκαναν να αισθανθώ κομμάτι του όλου πράγματος. Διότι υπάρχει επίσης κάτι άλλο που δεν ξεχνώ ποτέ. Εγώ, όπως και πάρα πολλοί άλλοι άνθρωποι, έχω μέσα μου αίμα προσφυγικό. Η γιαγιά μου ήταν πρόσφυγας από τη Σμύρνη και μου διηγούνταν τι είχε ζήσει η οικογένειά της. Οπότε καταλαβαίνω πολύ καλά τι περνούν σήμερα οι πρόσφυγες. Μια τέτοια στιγμή, λοιπόν, ήταν στην Ειδομένη τον χειμώνα του 2015, όταν είδα αυτόν τον πατέρα που κουβαλούσε μέσα στη βροχή, για πολλά χιλιόμετρα, την κόρη του. Φορούσε μια αυτοσχέδια κάπα από σκουπιδοσακούλες για να προστατεύεται από τη βροχή. Και κάποια στιγμή, πηγαίνοντας προς αυτό που πίστευε ότι ήταν η ελευθερία και η λύτρωση, έσφιξε την κόρη του δυνατά στην αγκαλιά του και τη φίλησε. Όταν τον είδα να περπατά στη μέση του δρόμου έτσι με μια δύναμη και μια αγάπη, μου φάνηκε τεράστιος, σαν σούπερ ήρωας. Κι επειδή έχω κι εγώ μια κόρη στην ηλικία της δικής του, η σκηνή αυτή με συγκλόνισε. Λέω μάλιστα πολλές φορές χαριτολογώντας ότι με αυτή τη φωτογραφία απέδειξα ότι οι σούπερ ήρωες δεν υπάρχουν μόνο στη φαντασία μας. Υπάρχουν και στη ζωή. Μπορεί να είναι ένας απλός άνθρωπος χωρίς μόρφωση, ένας φτωχός, ένας ζητιάνος, κάποιος που δεν του δίνεις ενδεχομένως καμία σημασία. Έρχεται όμως μια στιγμή που αυτός ο άνθρωπος θα κάνει μια πράξη τόσο δυνατή, που θα σε αφήσει άναυδο με την ομορφιά της» είχε αναφέρει ο ίδιος ο Γιάννης Μπεχράκης, ο οποίος εργάστηκε για 30 χρόνια ως φωτογράφος του πρακτορείου Reuters, τιμήθηκε και με το βραβείο Πούλιτζερ για τον τρόπο που ο ίδιος και η ομάδα του κάλυψαν την ευρωπαϊκή προσφυγική κρίση.

 

Έρχεται μια οποιαδήποτε ημέρα της εβδομάδας – δεν έχει σημασία ποια. Το θέμα είναι ότι πρέπει να φύγεις, αναγκάζεσαι να φύγεις για να ζήσεις και πρέπει να χωρέσεις σε μια βαλίτσα τα είδη πρώτης ανάγκης. Βασικά, εκεί μέσα, σε ένα σακ βουαγιάζ, πρέπει να αποθέσεις όλη τη ζωή σου και να εγκαταλείψεις τη χώρα σου.

 

Έχεις δώσει πολλά «μαύρα» χρήματα σε λαθροδιακινητές, ξέρεις ότι θα μπεις σε μια -ας την πούμε «λέμβο»- την οποία θα πρέπει να βουλιάξεις φτάνοντας «απέναντι», για να σε περισυλλέξουν ως ναυαγό. Ξέρεις ότι κάποιοι θα πνιγούν σε αυτή την προσπάθεια, ίσως και το παιδί σου, ξέρεις ότι είσαι στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα, αλλά δεν ξέρεις πού θα φτάσεις. Το βέβαιο είναι ότι άφησες πίσω σου δικούς σου ανθρώπους που δεν μπόρεσαν να φύγουν μαζί σου. Με άλλα λόγια, έμεινε εκεί όλη η ζωή και η περιουσία σου, εκείνη που δεν μετριέται με ντουβάρια και καταθέσεις, αλλά με ανθρώπους που έχουν το αίμα σου.

Η Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων καθιερώθηκε με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στις 4 Δεκεμβρίου 2000 και τιμάται κάθε χρόνο στις 20 Ιουνίου, με αφορμή την υπογραφή της Σύμβασης της Γενεύης για το Καθεστώς των Προσφύγων, το 1951. Από τότε μέχρι σήμερα, και παρά την πρόοδο που έχει συντελεστεί στην ανθρωπότητα, η προσφυγιά και η αναγκαστική μετανάστευση δεν έχουν εξαλειφθεί – το αντίθετο συμβαίνει: ο αριθμός των ανθρώπων που διαφεύγουν από τον πόλεμο, τις διώξεις και τις συγκρούσεις έφτασε σχεδόν τα 80 εκατομμύρια, μόνο το 2019. Πρόκειται για τον μεγαλύτερο αριθμό που έχει δει ποτέ η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες στα, περίπου, 70 χρόνια λειτουργίας της.

Αντίστοιχα, το Διεθνές Δίκαιο ορίζει ότι «πρόσφυγες είναι οι άνθρωποι που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να επιστρέψουν στις χώρες τους εξαιτίας βάσιμου φόβου δίωξης, με βάση τη φυλή, το θρήσκευμα, τις πολιτικές τους πεποιθήσεις, την εθνικότητά τους ή τη συμμετοχή τους σε μία ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα». Αυτή είναι και η επίσημη απάντηση σε όλους εκείνους τους ρατσιστές, τους μισαλλόδοξους, τους εθνικιστές, τους ξενοφοβικούς, που προτάσσουν πολύ εύκολα «ναι, περνάνε δύσκολα εδώ, γιατί δεν γυρνάνε στα σπίτια τους;». Οι άνθρωποι αυτοί έφυγαν από τον τόπο τους κυνηγημένοι, προσπαθούν να γλιτώσουν από το θανατικό που έχει πέσει στην πατρίδα τους και -σε κάποιες περιπτώσεις, όχι μόνο στην Ελλάδα- έρχονται αντιμέτωποι με προκλήσεις, βία και ατάκες «να πάτε στη χώρα σας, δεν χωράτε εδώ».

Όλα αυτά σε μία κατάσταση την οποία από καθαρή τύχη δεν ζεις, με όλη τη σημασία της λέξεως «τύχη», επειδή θα μπορούσες να έχεις γεννηθεί -για παράδειγμα- στη Συρία. Και να έπρεπε, δηλαδή, να την εγκαταλείψεις άρον άρον παίρνοντας μαζί σου μια αλλαξιά ρούχα, για να πας στην Ευρώπη να σωθείς. Να έπρεπε να θαλασσοπνιγείς μέχρι την Ελλάδα για να έρθεις αντιμέτωπος με μπάρμπεκιου χοιρινών και πλακάτ «να φείγουν οι κσένοι», ενώ οι «άνθρωποι» που τα κρατούν να στα κραδαίνουν στο πρόσωπο και να σου λένε «άμα τους θες να τους πάρεις σπίτι σου».

Η λέξη «άνθρωποι» μπήκε σε εισαγωγικά, επειδή ακριβώς αυτό χρειάζεται στη βάση του «εορτασμού» της η Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων: την ανθρωπιά μας. Την αγάπη για άλλους ανθρώπους που θα μπορούσαμε να είμαστε στη θέση τους – ποιος ξεχνά ότι οι πρόγονοί μας ήταν πρόσφυγες; Αλλού άνθησαν, για αλλού τους εκρίζωσαν, εκείνοι έχασαν τα πάντα, αλλά όχι την ανθρωπιά τους.

Η Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων, λοιπόν, αυτό είναι: μια υπόμνηση, ένα κίτρινο ποστ στο ψυγείο, αυτό που μας δίδαξε ο Γιάννης Μπεχράκης: «Να μην ξεχάσω να είμαι άνθρωπος».

ethnos.gr

cnn.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Saidu Kamara

Η αλληλεγγύη και η δικαιοσύνη νίκησε!

Δεκτό έγινε το αίτημα του μαθητή Σαϊντού Καμαρά από την Αρχή Προσφύγων για την απόδοση ασύλου στη χώρα μας.

Ο νεαρός Σαϊντού Καμαρά, από τη Γουινέα ήρθε πριν από τρία χρόνια ως ασυνόδευτος ανήλικος στη χώρα μας. Από Σενεγάλη, στην Τουρκία και μετά ναυαγός στην Κάλυμνο τον Νοέμβριο του 2019 σε ηλικία 16 ετών. Μεταφέρθηκε σε προσφυγικές δομές και έφτασε τελικά στον Άγιο Δημήτριο, όπου βρήκε το λιμάνι του. Πήγε στο σχολείο, έγινε αριστούχος, εντάχθηκε στον κοινωνικό ιστό. Και τώρα που ενηλικιώθηκε, που έγινε 18 ετών, ο Σαϊντού έπρεπε να απελαθεί αφού πρώτα παρέλασε για τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου με το σχολείο του.

 

Όταν το παιδί από τη Γουϊνέα και αριστούχος μαθητής πέρασε μπροστά από τους επίσημους, οι συμμαθητές του αλλά και ο κόσμος άρχισαν να φωνάζουν: «Σαϊντού, είμαστε μαζί σου» και να χειροκροτούν.

 

Δήλωση υπέρ της παραμονής του μαθητή στην Ελλάδα έκανε ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, που τον γνωρίζει προσωπικά από τον ξενώνα ασυνόδευτων ανηλίκων της Αρχιεπισκοπής όπου έμενε ο Σαϊντού.

 

Το Χαμομηλάκι

Kυνηγημένος Πρόσφυγας Ήρθε Στη Κρήτη Και Τώρα Είναι Φοιτητής

Ανήλικος από το Πακιστάν, έφτασε στην Κρήτη  μαζί με άλλους πρόσφυγες. Κατάφερε μέσα μέσα σε μόλις τέσσερα χρόνια να μάθει τη γλώσσα και φέτος πέτυχε στις Πανελλαδικές Εξετάσεις στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του Ελληνικού Μεσογειακού Πανεπιστημίου στο Ηράκλειο.

Ο Τάχα μιλάει στην ΑΥΓΗ για την αγάπη και τη φιλοξενία που συνάντησε στην Κρήτη, τις αρχικές δυσκολίες, τα όνειρά του για το μέλλον και στέλνει ένα δυνατό μήνυμα αγάπης και αισιοδοξίας κάνοντάς μας να αναλογιστούμε πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος αν κυριαρχούσε η αποδοχή στο διαφορετικό αλλά και πόσες μεγάλες δυνατότητες συλλογικής προόδου υπάρχουν όταν βλέπουμε ανθρώπους αντί για «ξένους».

Η ιστορία του Τάχα, όπως και του Αντετοκούνμπο και της 12χρονης Αρεζού από το Αφγανιστάν, είναι η απάντηση στο ακροδεξιό μίσος που στοχοποιεί μικρά παιδιά επειδή πηγαίνουν στο σχολείο. Απαντήσεις προόδου, αγάπης, αισιοδοξίας για έναν κόσμο που τους χωράει όλους ισάξια και δεν υψώνει τείχη στέλνοντας τα νέα παιδιά ως φθηνό εργατικό δυναμικό στα ξενοδοχεία.

* Ποια ήταν η πρώτη εντύπωση που είχες όταν ήρθες στην Ελλάδας Σε τι ηλικία έφτασες στη χώρα μας;

Όταν έφτασα εδώ, ήμουν ανήλικος. Στα Χανιά, την πρώτη πόλη όπου βρέθηκα, οι άνθρωποι που συνάντησα ήταν πολύ ευγενικοί και με βοήθησαν σε όλα. Μου λείπουν πολύ γιατί με βοήθησαν από την αρχή, όταν δεν ήξερα κανέναν και τίποτα. Η συμπεριφορά τους άφησε στην καρδιά μου μια καλή εντύπωση για τους Έλληνες.

* Τι δυσκολίες συνάντησες τον πρώτο καιρό;

Στην αρχή οι δυσκολίες που είχα ήταν να καταλάβω τη γλώσσα και την κουλτούρα. Για μένα ήταν ένα νέο μέρος, οπότε μου ήταν δύσκολο, είχα πολλές ερωτήσεις σχετικά με μένα, αν θα βρω ένα καλό μέλλον εδώ, αν έχω βρει μια πολιτισμένη κοινωνία.

* Ποια ήταν η πρώτη σου επαφή με την ελληνική γλώσσα; Πώς μελετούσες; Πραγματικά είναι ένας άθλος το ότι μόλις σε τέσσερα χρόνια κατάφερες όχι μόνο να μιλάς και να διαβάζεις, αλλά να περάσεις και στο Πανεπιστήμιο.

Όταν πρωτοήρθα, απλά άκουγα λέξεις χωρίς να καταλαβαίνω τη σημασία τους. Πήγα αρχικά στα Ανώγεια, στην Εστία Ανηλίκων. Εκεί με τη δασκάλα και το προσωπικό άρχισα να μαθαίνω ελληνικά. Με τον τρόπο που δίδασκε μπόρεσα να καταλάβω τα ελληνικά γράμματα και την προφορά τους. Μετά ήρθα στο Ηράκλειο και ξεκίνησα το σχολείο εδώ και με τη βοήθεια των καθηγητών και των συμμαθητών μου σιγά – σιγά άρχισα να μιλάω ελληνικά.

Επίσης εδώ στο Ηράκλειο, στο πρόγραμμα ESTIA και σε ένα άλλο πρόγραμμα εθελοντών, έκανα μερικά μαθήματα. Διάβαζα αρκετές ώρες για το σχολείο και, αν άκουγα λέξεις που δεν ήξερα, τις έγραφα και προσπαθούσα να τις θυμάμαι. Ακόμα το κάνω, για να μαθαίνω καινούργιες λέξεις.

* Ποια είναι η γνώμη σου για το πρόγραμμα ESTIA και τα προγράμματα στέγασης;

Θα το έλεγα μία στήριξη. Όλα τα προγράμματα κοινωνικής στήριξης σημαίνουν πολλά για όσους στην αρχή δεν γνωρίζουν τίποτα. Σου μαθαίνουν πώς να ξεκινήσεις τη ζωή σου με βοήθεια στη στέγαση, στο φαγητό και άλλες βασικές ανάγκες, όπως χαρτιά, μαθήματα γλώσσας, θέματα υγείας, να βρεις δουλειά. Για μένα είναι η βάση για να χτίσει κάποιος τη ζωή του ξανά.

* Συνάντησες ρατσισμό ή μη αποδοχή; Αν ναι, πως το αντιμετώπισες;

Όχι. Μέχρι τώρα σε κανέναν τομέα, ούτε στο πρόγραμμα, στη δουλειά, στο σχολείο, ή έξω δεν συνάντησα ρατσιστική συμπεριφορά.

* Τι θα συμβούλευες τα παιδιά που φτάνουν πρόσφυγες στην Ελλάδα;

Όσοι κάναμε το ταξίδι για καλύτερη ζωή είχαμε δύσκολο ταξίδι. Οπότε θα ήθελα να τους προτείνω, τώρα που είμαστε εδώ, να δουλέψουμε σκληρά, με υπομονή, για να πετύχουμε τους στόχους μας, να είμαστε καλοί άνθρωποι. Να δείχνουμε το καλό μας πρόσωπο σε αυτή την κοινωνία που μας αγκάλιασε αμέσως. Ξέρω ότι το ταξίδι για τα όνειρά μας είναι δύσκολο, αλλά δεν είναι αδύνατο, οπότε να συνεχίσουν να προσπαθούν, και ας πάρει λίγο χρόνο.

* Ποια είναι τα όνειρα σου για το μέλλον;

Το όνειρό μου είναι να γίνω μια μέρα ένας άνθρωπος που θα μπορεί εύκολα να βοηθήσει άλλους με τις γνώσεις του και την εμπειρία του από τη ζωή. Γιατί κάποτε χρειαζόμουν βοήθεια. Για τους ανθρώπους που με βοήθησαν τότε έχω τεράστιο σεβασμό και αγάπη και θέλω να γίνω σαν αυτούς. Γι’ αυτό και συμμετέχω στην εθελοντική ομάδα της πόλης ΑΤΑΚΤΟΙ, που βοηθούν πολλές οικογένειες που βρίσκονται σε ανάγκη. Μια μέρα εύχομαι το όνομά μου να είναι μέσα στην καρδιά κάποιου άλλου με καλές αναμνήσεις. Είμαι αποφασισμένος να πετύχω τον στόχο μου.

Ο Τάχα, οι Αντετοκούνμπο και οι ξένοι εισβολείς
«Για τους ανθρώπους που με βοήθησαν τότε έχω τεράστιο σεβασμό και αγάπη και θέλω να γίνω σαν αυτούς. Μια μέρα εύχομαι το όνομά μου να είναι μέσα στην καρδιά κάποιου άλλου με καλές αναμνήσεις» λέει ο Τάχα και με το παράδειγμά του γεμίζει αισιοδοξία και αποστομώνει τις φωνές του μίσους που χαϊδεύει η κυβέρνηση Μητσοτάκη συγκαλύπτοντας παράνομες πράξεις, όπως αυτή της δημοσιοποίησης των προσωπικών δεδομένων των νηπίων από τον βουλευτή της Ν.Δ. Κ. Μπογδάνο.

Η υποκρισία ξεπερνά κάθε όριο όταν ο πρωθυπουργός στην τελετή της ορκωμοσίας της μητέρας και του νεότερου αδερφού του Αντετοκούνμπο λέει ότι «στο πρόσωπο της οικογένειας Αντετοκούνμπο αντικατοπτρίζεται η Ελλάδα που θέλουμε», ενώ παράλληλα η κυβέρνηση επιλέγει να αντιμετωπίζει τους πρόσφυγες ως «ξένους εισβολείς» και μιλάει για «δυνάμεις αποτροπής στις πύλες εισόδου της χώρας» για να μην γίνει η Ελλάδα «ξέφραγο αμπέλι» (Γ. Οικονόμου, Αύγουστος 2021) αναζητώντας στην Ευρώπη ευήκοα ώτα.

Ο γιατρός θα πετύχει τους στόχους του
Η Δήμητρα Καμπέλη, συντονίστρια του προγράμματος ESTIA της Αναπτυξιακής Ηρακλείου, μιλάει για τη γνωριμία της με τον Τάχα

Το πρόγραμμα ESTIA 2021 είναι στεγαστικό Πρόγραμμα για Αιτούντες Διεθνή Προστασία στο Ηράκλειο Κρήτης. Υλοποιείται από την Αναπτυξιακή Ηρακλείου με την υποστήριξη του υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου και τη χρηματοδότηση του Ταμείου Ασύλου, Μετανάστευσης και Ένταξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αφορά τη στέγαση σε μισθωμένα διαμερίσματα συνολικής δυναμικότητας εξακοσίων (600) θέσεων στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου, καθώς και παροχή υποστηρικτικών υπηρεσιών σε αιτούντες άσυλο.

“Συνάντησα τον Τάχα πρώτη φορά πριν από τέσσερα χρόνια, το 2017, στη Δομή Φιλοξενίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων στα Ανώγεια, όπου είχαμε πάει με μία συνάδελφο κατόπιν συνεννόησης με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για να διερευνήσουμε αν πληροί τα κριτήρια για να ενταχθεί στο στεγαστικό πρόγραμμα ESTIA, καθώς μόλις είχε ενηλικιωθεί.

Συζητώντας μαζί του μας έκαναν εντύπωση η ωριμότητα και ο τρόπος που προσέγγισε το μέλλον, που απέπνεαν αισιοδοξία και σταθερότητα. Μας είχε αναφέρει από τότε ότι το όνειρό του ήταν να σπουδάσει ιατρική και από εκείνη την στιγμή αναφερόμασταν σε εκείνον ως ‘ο γιατρός’!

Φιλοξενήθηκε σε αυτόνομο διαμέρισμα στην πόλη, όπου διέμενε με άλλους δύο ωφελούμενους της ηλικίας του, οι οποίοι ήταν επίσης πρώην ασυνόδευτοι ανήλικοι. Μόλις εγκαταστάθηκε από τα Ανώγεια στο Ηράκλειο, μας ζήτησε να πάει στο σχολείο και έγινε η εγγραφή του στο εσπερινό λύκειο με τη βοήθεια των κοινωνικών λειτουργών που εργάζονται στο πρόγραμμα. Μάθαμε με μεγάλη χαρά και συγκίνηση ότι κατάφερε και πέρασε στις Πανελλαδικές, και μάλιστα στην πόλη μας!

Αν και δεν είναι πια ενταγμένος στο πρόγραμμά μας, καθώς έχει αναγνωριστεί ως πρόσφυγας, διατηρούμε επαφή και επιθυμία μας είναι να τον στηρίξουμε για να μπορέσει να συνεχίσει τις σπουδές του δίνοντας λύσεις στα θέματα που τον απασχολούν, όπως η εύρεση κατοικίας και εργασίας. Γνωρίζοντάς τον όλα αυτά τα χρόνια είμαστε απόλυτα σίγουροι ότι θα δουλέψει σκληρά και θα πετύχει σε ό,τι αποφασίσει να κάνει. Είναι ένας εξαιρετικός νέος και του ευχόμαστε ολόψυχα κάθε επιτυχία σε αυτό το νέο κεφάλαιο της ζωής του”

πηγή
fanpage.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πανελλήνια Ημέρα Προσφύγων

Από το 1994 καθιερώθηκε η 5η Απριλίου ως Πανελλήνια Ημέρα των Προσφύγων. Η πρωτοβουλία ανήκε σε μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, στο Οικουμενικό Πρόγραμμα Προσφύγων της Εκκλησίας της Ελλάδας, του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης και του Γραφείου της Αθήνας της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ.

Για την Ελλάδα έχει ιδιαίτερη σημασία η ημέρα αυτή, εφόσον η προσφυγιά και οι εθνικές εκκαθαρίσεις αποτελούν τη βάση του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Το 1922 ενάμιση εκατομμύριο Έλληνες πρόσφυγες -όσοι επέζησαν από τις εθνικές εκκαθαρίσεις που πραγματοποίησε ο τούρκικος εθνικισμός- από τη Μικρά Ασία, τον Πόντο και την Ανατολική Θράκη ήρθαν πρόσφυγες στον ελεύθερο βαλκανικό νότο.

H Ελλάδα είναι από τις λίγες χώρες του κόσμου με τόσο μεγάλο ποσοστό προσφύγων και προσφυγογενών.

Πηγή: sansimera.gr 

dinamiprosforas.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Έφυγε η Ευστρατία Μαυραπίδου, η Ωραία Ελληνίδα, η γιαγιά που αγκάλιασε τους πρόσφυγες

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 96 ετών η Ευστρατία Μαυραπίδου, μια από τις τρεις γιαγιάδες της Συκαμνιάς Λέσβου, που η φωτογραφία τους το καλοκαίρι του 2015 να περιποιούνται στην ακτή ένα βρέφος, παιδί μίας γυναίκας πρόσφυγα από τη Συρία που μόλις είχε αποβιβασθεί στην ακτή, έκανε το γύρο του κόσμου, αποτελώντας και την αφορμή να προταθούν για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης του 2016.

«Οι γιαγιάδες της Λέσβου»

Από τις τρεις γιαγιάδες, πρώτη η Μαρίτσα Μαυραπίδου πέθανε τον Ιανουάριο του 2019 σε ηλικία 92 ετών, ενώ ζει η Αιμιλία Καμβύση 92 χρονών σήμερα.

 

Παιδιά προσφύγων από το Μικρασιατικό Μοσχονήσι και οι τρεις τους, αποτέλεσαν σύμβολο της αλληλεγγύης του λαού της Λέσβου στους εκατοντάδες χιλιάδες Σύρους – στη μεγάλη πλειοψηφία τους – πρόσφυγες, που πέρασαν τη διετία 2015-2016 από τις απέναντι ακτές στο νησί.

 

«Γιατί λες μπράβο γιε μου; Τι έκανα;» είχαν πει στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, όταν δημοσιογράφος του τις είχε επισκεφθεί στη Σκάλα Συκαμνιάς την ημέρα που ανακοινώθηκε η υποψηφιότητά τους για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, τον Ιανουάριο του 2016. Όταν ρωτήθηκαν γιατί βοηθάνε τους πρόσφυγες, οι γιαγιάδες είχαν απαντήσει: «Καλά παιδιά είναι. Μερικές φορές κουρασμένα από το ταξίδι, με βοηθάνε να κουβαλήσουμε τα ξύλα για τη σόμπα μου».

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Με τα πόδια στην Τουρκία σε ένα ταξίδι συχνά δίχως γυρισμό: Οι Αφγανοί, πρόσφυγες ξανά

Διωγμένοι από τη βία, πρόσφυγες εντός και εκτός της πατρίδας τους

Φοβούμενοι τη ζωή υπό την εξουσία των Ταλιμπάν, οι Αφγανοί για άλλη μια φορά εγκαταλείπουν τη χώρα τους, σε αναζήτηση ασφάλειας και ειρήνης. 

Από τη στιγμή που οι Ηνωμένες Πολιτείες ανακοίνωσαν τα σχέδια για απόσυρση των ξένων στρατευμάτων έως τις 31 Αυγούστου, οι Ταλιμπάν έχουν πραγματοποιήσει επιθέσεις καταλαμβάνοντας το μεγαλύτερο μέρος βόρειου, δυτικού και νότιου Αφγανιστάν, έχοντας αρχίσει πλέον να μπαίνουν στην Καμπούλ, σύμφωνα με τον υπουργό Εσωτερικών της χώρας.

H ταχύτατη κατάληψη των αφγανικών εδαφών, έχει ωθήσει στον εκτοπισμό εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων (πάνω από 250.000 σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη) που μετακινούνται εσωτερικά, κυρίως προς την «ελεύθερη» ακόμη Καμπούλ, προς αναζήτησης ασφάλειας. Άλλοι, σε καιρούς άγριους και εχθρικούς προς τους πρόσφυγες, παίρνουν το δρόμο της φυγής.

Κάποιοι έχουν πληρώσει πάνω από 1.000 δολάρια το άτομο στους λαθροδιακινητές που θα τους οδηγήσουν με μεγαλύτερη ασφάλεια στην ανατολική Τουρκία. 

Πολλοί κάνουν το ταξίδι προς το άγνωστο με τα πόδια.

Παρά τους κινδύνους, για πολλούς η φυγή είναι μονόδρομος: «Δεν έχω βιώσει ούτε μια μέρα ειρήνης εδώ και 40 χρόνια. Έπρεπε να έρθω στην Τουρκία, δεν υπήρχε άλλη επιλογή» παραδέχεται η Ντουρντάνα στον Guardian.

Στην Τουρκία που φιλοξενεί περίπου 4 εκατομμύρια πρόσφυγες, στην πλειονότητά τους Σύρους που κατάφεραν να ξεφύγουν από τον αιματηρό εμφύλιο, το αντιπροσφυγικό αίσθημα βρίσκεται σε έξαρση. 

Βοηθούμενοι από ένα ευρύ δίκτυο λαθροδιακινητών, οι Αφγανοί περπατούν, συνήθως μέσω Ιράν, ένα ταξίδι γεμάτο κινδύνους, κακοποιήσεις και κακοτοπιές, για να φτάσουν συνήθως στην Τουρκία. 

Υπομένουν, όπως καταγγέλουν, σοβαρούς ξυλοδαρμούς από τους Ιρανούς συνοριοφύλακες και κάκιστες συνθήκες υγιεινής στα σπίτια όπου διαμένουν, ενώ για πολλούς το ταξίδι αυτό είναι δίχως γυρισμό καθώς χάνουν τη ζωή τους στα ορεινά περάσματα ή τα σαπιοκάραβα. 

Περισσότερα στο lifo.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

 

Από τη Μόρια στην Ολυμπιάδα του Τόκιο

Η κολυμβήτρια πρόσφυγας από τη Συρία θυμάται τη Μυτιληνιά που της χάρισε παπούτσια γιατί ήταν ξυπόλυτη. Και τονίζει πως «δε θα ξεχάσει ποτέ τους ανθρώπους στη Λέσβο»

Η Γιούσρα Μαρντίνι κολύμπησε στα νερά του Αιγαίου σώζοντας τη ζωή της ίδιας και των υπολοίπων προσφύγων. Τώρα κολυμπάει στους Ολυμπιακούς αγώνες του Τόκιο και δίνει μαθήματα ζωής.

Άρχισε το ταξίδι της από τη Δαμασκό τον Αύγουστο το 2015. Αφού έφτασε στη Σμύρνη μαζί με άλλους 20 συμπατριώτες της ανέβηκε στη βάρκα που θα τους μετέφερε στην Ελλάδα. Ωστόσο, η βάρκα άρχισε να μπάζει νερά. Μαζί με την αδερφή της βούτηξαν στη θάλασσα και κολύμπησαν τέσσερις ώρες μέχρι τη Λέσβο τραβώντας μαζί τους τη βάρκα. Μετά από ολιγοήμερη παραμονή στον καταυλισμό της Μόριας και στη συνέχεια στους δρόμους της Μυτιλήνης έφυγε για την Αθήνα και στη συνέχεια για την Ευρώπη. Τα είχε καταφέρει.

Η 23χρονη πρόσφυγας συμμετέχει αυτές τις μέρες για δεύτερη φορά σε Ολυμπιακούς Αγώνες αφού ταξίδεψε και στο Ρίο και μάλιστα κατάφερε να προκριθεί στα ημιτελικά του αγωνίσματος της (100μ. πεταλούδα).

«Πρώτα από όλα θέλω να κάνω υπερήφανους τους γονείς μου και από εκεί και πέρα η ψυχή μου λαχταράει για τρία πράγματα: Να ανοίξουν τα σύνορα για τους πρόσφυγες, να πάρω κάποτε ένα Ολυμπιακό μετάλλιο και να επικρατήσει ειρήνη στην πατρίδα μου», δήλωσε.

Οι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι που έφτασαν στις ακτές της Λέσβου το καλοκαίρι του 2015 ήταν στην πλειονότητά τους ανώνυμοι. Δεν μάθαμε ποτέ τις ιστορίες τους, δεν είδαμε τα πρόσωπά τους, δεν ακούσαμε τις φωνές τους. Ήταν κυρίως αριθμοί στα δελτία των ειδήσεων, στατιστικά στοιχεία της προσφυγικής κρίσης. Δεν ισχύει το ίδιο για τη Γιούσρα Μαρντίνι, η οποία, χωρίς ακριβώς να το επιδιώκει, έγινε ένα σύμβολο αισιοδοξίας για χιλιάδες ανθρώπους Η κολυμβήτρια από τη Συρία αφηγήθηκε την ιστορία της στο βιβλίο «Πεταλούδα» και είχε μιλήσει στην εφημερίδα «Καθημερινή», σε ένα διάλειμμα από τις προπονήσεις της στις πισίνες του Βερολίνου.

«Πρώτα κολύμπησα, μετά περπάτησα», είναι η πρώτη φράση του βιβλίου της. Ο πατέρας της, προπονητής κολύμβησης, την πετούσε στο νερό από μωρό. Στην πισίνα όφειλε να τον αποκαλεί «κόουτς».

Στο σπίτι μπορούσε να τον λέει «μπαμπά». Μικρό κορίτσι ακόμα, προπονούνταν καθημερινά δύο ώρες σε ένα κολυμβητήριο με χαμηλό φωτισμό και ένα πορτρέτο του προέδρου Άσαντ κρεμασμένο στον τοίχο. Ο πατέρας δεν άφησε κανένα περιθώριο, ούτε στην ίδια, αλλά ούτε και στην αδελφή της (η Σάρα είναι τρία χρόνια μεγαλύτερη), να γίνουν οτιδήποτε άλλο εκτός από πρωταθλήτριες της κολύμβησης. Και πράγματι, η Γιούσρα έμαθε με τα χρόνια να αγαπάει το νερό, ονειρεύτηκε τους Ολυμπιακούς Αγώνες και ξεκίνησε στην εφηβεία της να κερδίζει μετάλλια για τη Συρία σε διεθνείς διοργανώσεις. Μετά ήρθε ο πόλεμος.

«Δεν έχω ιδέα από πολιτική», είχε πει. «Δεν ξέρω πώς να εξηγήσω αυτά που συμβαίνουν στη Συρία, αλλά πιστεύω ότι πάντα υπάρχει κάποιος που έχει δίκιο και κάποιος που έχει άδικο. Και ξέρω ότι αυτός που την πληρώνει είναι ο απλός κόσμος. Εμείς. Που προσπαθούμε να έχουμε μια κανονική ζωή».

Η δική της κανονική ζωή διακόπηκε όταν βομβαρδίστηκε το σπίτι της στη Δαμασκό. Όταν έμαθε για πρώτη φορά ότι κάποιος φίλος της σκοτώθηκε, επειδή βρέθηκε στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή. Όταν μια βόμβα έπεσε στην πισίνα που κολυμπούσε, λίγο αφότου είχε βγει απ’ το νερό. «Δεν ήθελα να φύγω από τη χώρα μου», λέει, «αλλά ήταν επιβεβλημένο αν ήθελα να μείνω ζωντανή». Η αδελφή της πρότεινε να πάνε στο Ανόβερο, όπου λίγο καιρό νωρίτερα είχε εγκατασταθεί μια φίλη της.

Νύχτα στο Αιγαίο
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της «Πεταλούδας» είναι ότι η Γιούσρα περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια όλο το ταξίδι. Πώς αναζήτησαν τους διακινητές στην Κωνσταντινούπολη, πώς ένα βανάκι με κατεβασμένες κουρτίνες τούς μετέφερε μέχρι τα παράλια κοντά στη Σμύρνη, πώς έμειναν για αρκετές μέρες κρυμμένες σε ένα δασάκι περιμένοντας μια βάρκα. Ως αναγνώστης ζεις την περιπέτεια μαζί της και σχεδόν ξεχνάς ότι αυτά που διαβάζεις συνέβησαν στ’ αλήθεια.

Η βάρκα που φτάνει για να μεταφέρει τις δύο αδελφές στην Ελλάδα είναι ένα πλεούμενο τεσσάρων μέτρων, πάνω στο οποίο η Γιούσρα και η Σάρα στριμώχνονται με ακόμα 18 άτομα. Έχει αέρα και σκοτεινιάζει. Ωστόσο ξεκινούν. Ισορροπούν με δυσκολία. Και δεκαπέντε λεπτά μετά, η μηχανή της βάρκας χαλάει. Το ακυβέρνητο σκάφος παρασύρεται από τα κύματα και αρχίζει να γεμίζει νερό.

Είναι θέμα χρόνου να αρχίσει να βυθίζεται. Πανικόβλητοι οι 20 επιβαίνοντες πετούν τα πράγματά τους στη θάλασσα, αλλά το βάρος δεν μειώνεται. Τότε οι δύο κοπέλες πηδούν στο νερό. Δύο ακόμα άνδρες τις ακολουθούν.

Κρατιούνται από σχοινιά που είναι δεμένα στο σκάφος και προσπαθούν να κολυμπήσουν προς τη στεριά. Τρεισήμισι ώρες αργότερα, οι ακτές της Λέσβου μοιάζουν ακόμα μακριά. Εντελώς εξαντλημένη από την κούραση και τον φόβο, η Γιούσρα είναι έτοιμη να παραδοθεί στη μοίρα της, διερωτώμενη πώς η ζωή έγινε ξαφνικά τόσο φθηνή.

Ως διά μαγείας και ενώ η βάρκα έχει πλησιάσει κάπως στις ελληνικές ακτές, η μηχανή παίρνει ξανά μπροστά. Οι 20 επιβάτες φτάνουν στη στεριά σώοι και αβλαβείς. «Είναι επίπονο να θυμάμαι εκείνο το βράδυ», μου λέει σήμερα. «Είναι μια πολύ σκληρή ιστορία. Με κινητοποιεί, αλλά με στοιχειώνει». Από τη μέρα εκείνη δεν έχει μπει στη θάλασσα.

«Την Ελλάδα δεν την είδα κάτω από τις καλύτερες συνθήκες, αλλά δεν θα ξεχάσω ποτέ τους ανθρώπους στη Λέσβο που συνάντησα εκείνες τις μέρες», είχε πει. «Δεν θα ξεχάσω ποτέ μια κοπέλα που δεν είχα ξαναδεί ποτέ στη ζωή μου, η οποία με πλησίασε και μου έδωσε ένα ζευγάρι παπούτσια όταν είδε ότι περπατούσα ξυπόλυτη». Προσθέτει ότι νιώθει την ανάγκη να ευχαριστήσει τους Έλληνες που είδαν με ανοιχτό μυαλό το δράμα των προσφύγων.

«Και να απολογηθώ, όμως, γιατί ξέρω ότι για την Ελλάδα δεν ήταν εύκολο αυτό που συνέβη και σε αυτούς που ενοχλήθηκαν από εμάς θέλω να ζητήσω να προσπαθήσουν να καταλάβουν τι έχουμε περάσει. Ούτε εμείς θέλουμε που ζούμε αυτή την κατάσταση».

Από το NEWSROOM Δημοσίευση 26/7/2021
stonisi.gr 

Ιάσονας Αποστολόπουλος: Ο διασώστης που δίνει τη ζωή του για τους πρόσφυγες

Απίστευτες διαστάσεις πήρε η ακύρωση της βράβευσης του Ιάσονα Αποστολόπουλου από την ΠτΔ. Ποιός είναι ο φύλακας των προσφύγων. 

Είναι ένας διαφορετικός διασώστης, ένας άνθρωπος που έχει ματώσει να μην χαθούν άλλοι πρόσφυγες στα παγωμένα νερά της Μεσογείου. Ο 37χρονος Ιάσονας Αποστολόπουλος είναι απόφοιτος της σχολής πολιτικών μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, είχε ενταχθεί από νεαρή ηλικία σε ομάδες αλληλεγγύης και είχε ήδη συμμετάσχει σε αρκετές δράσεις. 

Τα έχει βάλει με τον Σαλβίνι και έχει βραβευτεί από τον δήμαρχο του Παλέρμου για την ανθρωπιστική του δράση, ενώ το υπουργείο Ναυτιλίας της Δανίας του έχει απονείμει το Ναυτικό Βραβείο 21 για τις διασώσεις του στη ζώνη της Μάλτας. 

Ο Ιάσονας Αποστολόπουλος, που οι πολιτικοί κανιβαλισμοί στην Ελλάδα τον έκοψαν από την βράβευσή του στη Προεδρία της Δημοκρατίας, έχει ζήσει συγκλονιστικές ανθρώπινες ιστορίες στη θάλασσα και έχει βοηθήσει στη διάσωση εκατοντάδων προσφύγων.

Ο Ιάσονας Αποστολόπουλος ήταν διασώστης στο ιστιοφόρο Αlex το οποίο παραβίασε την ιταλική απαγόρευση και μπήκε στο λιμάνι της Λαμπεντούζα μεταφέροντας δεκάδες πρόσφυγες και έχει κρατήσει δεκάδες μωρά στην αγκαλιά του, τραβώντας τα από τον θάνατο.

Χαρακτηριστικά είναι όσα είχε πει στο dinamopress.it για την ιστορία του και το ταξίδι από τη Λέσβο στη Mediterranea.

«Ξεκίνησα να ασχολούμαι με τις διασώσεις στο νησί της Λέσβου, το καλοκαίρι του 2015. Πριν απο αυτό εργαζόμουν κατά καιρούς ως ναυαγοσώστης. Εκείνη την περίοδο, στα ελληνικά νησιά που βρίσκονται κοντά στην Τουρκία, έφταναν καθημερινά χιλιάδες μετανάστες. Δεν υπήρχε κανένας για να τους βοηθήσει. Ούτε ΜΚΟ, ούτε ο ΟΗΕ, ούτε η Φρόντεξ. Τίποτα και κανένας. Έτσι λοιπόν, κάποιοι άνθρωποι απο το ελληνικό κίνημα, κυρίως απο την περιοχή των Εξαρχείων, αποφάσισαν να δράσουν και να βρεθούν στην πρώτη γραμμή, προκειμένου να βοηθήσουν τους μετανάστες. Πολλοί απο αυτούς είχαν βοηθήσει ήδη τους πρόσφυγες που βρίσκονταν στο Πεδίον του Άρεως στην Αθήνα, το οποίο ήταν τότε σημείο αναφοράς πριν απο τη μετάβαση τους σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες».

«Όταν φτάσαμε στην παραλία της Σκάλας Συκαμνιάς, δημιουργήσαμε μια αυτοδιαχειριζόμενη κατασκήνωση και μια αλληλέγγυα κουζίνα. Το Platanos Refugee Solidarity. Στηρίζαμε οικονομικά οι ίδιοι το εγχείρημα αυτό ή στηριζόμασταν σε πρωτοβουλίες αλληλεγγύης. Στην θάλασσα έβλεπες παντού μαύρες κουκίδες, απο τις πολλές μικρές βάρκες και τα φουσκωτά που έφταναν στις ακτές, μεταφέροντας δεκάδες ανθρώπους. Μόνο στην παραλία στην οποία βρισκόμασταν εμείς, έφταναν 3.000 άτομα κάθε μέρα. Εμφανιζόντουσαν από κάθε μεριά: από τις παραλίες, τα βράχια και τους κολπίσκους. Το νησί ήταν γεμάτο απο κόσμο».

«Εμείς βρεθήκαμε εκεί από τις αρχές του Οκτώβρη του 2015. Μέσα σε λιγότερο από ένα μήνα, συνέβη κάτι που άλλαξε τα πάντα. Ήταν 28 Οκτώβρη και μπροστά στα μάτια μας έγινε ένα μεγάλο ναυάγιο, στην περιοχή του Μολύβου. Μέσα στη θάλασσα υπήρχαν εκατοντάδες άνθρωποι. Η Φρόντεξ δεν έκανε τίποτα. Η Proactiva διέθετε μόνο jet skis. Οι μόνοι που βγήκανε στη θάλασσα με τις βάρκες τους και προσπαθούσαν να σώσουν τους ανθρώπους, ήταν οι ψαράδες από τη Σκάλα Συκαμνιάς. Εμείς βρισκόμασταν στην παραλία, παρακολουθώντας ανήμποροι να βοηθήσουμε τους ανθρώπους να πνίγονται. Εκείνη την ημέρα πνίγηκαν 50 άνθρωποι. Τους βλέπαμε μπροστά στα μάτια μας, ανάμεσα στα κύματα και την ακτή. Είχαμε τρελαθεί όλοι από την θλίψη και την οργή. Το ίδιο βράδυ κάναμε συνέλευση. Τότε ενημέρωσα και τους υπόλοιπους οτι έχω ένα μικρό φουσκωτό στην Αθήνα, ότι ξέρω να το οδηγώ και οτι θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε μια ομάδα διάσωσης. Συμφώνησαν όλοι και έτσι συγκεντρώσαμε τα χρήματα μεταξύ μας, προκειμένου να μεταβώ στην Αθήνα για να φέρω το φουσκωτό στην Λέσβο». 

Και σε άλλο σημείο αναφέρει:

«Η Λέσβος εντωμεταξύ, είχε μετατραπεί σε μια μεγάλη φυλακή. Οι πρόσφυγες ήταν κλεισμένοι στο hotspot της Μόριας. Μια τεράστια και απάνθρωπη φυλακή. Οι αφίξεις είχαν μειωθεί και το ζήτημα απο ανθρωπιστικό, είχε μετατραπεί σε πολιτικό. Αρχίσαμε να οργανώνουμε πορείες μαζί με τους μετανάστες. Όλα όμως είχαν κλείσει. Δεν υπήρχε καμιά προοπτική και παράλληλα τελείωναν τα χρήματα που είχαμε συγκεντρώσει απο δωρεές. Έτσι τον Ιούνιο του 2016, μαζέψαμε τα πράγματα μας, την κουζίνα και τις σκηνές και φύγαμε».

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ

«Στην Λέσβο γνώρισα διάφορους διασώστες. Μου είπαν οτι τα διασωστικά πλοία τα οποία επιχειρούσαν στα διεθνή ύδατα στην κεντρική Μεσόγειο έψαχναν για πληρώματα. Έκανα αίτηση στην Sos Mediterranée, με διάλεξαν και έτσι έφυγα σε αποστολή με το Acquarius. Ήταν Οκτώβριος του 2016. Τα πράγματα ήταν διαφορετικά σε σχέση με την αυτο-οργανωμένη εμπειρία του Πλατάνου. Εδω με πλήρωναν. Ήμουν εργαζόμενος. Ήμουν σε ΜΚΟ. Μάθαινα καθημερινά πολλά πράγματα. Και έτσι πέρασα σε επαγγελματικό επίπεδο».

«Η θάλασσα ήταν γεμάτη ανθρώπους. Μέσα σε λίγους μήνες, είχαμε διασώσει χιλιάδες ανθρώπους. Μια φορά, κατά τη διάρκεια μιας μόνο αποστολής, περισυλλέξαμε απο τη θάλασσα 1.004 ανθρώπους. Δέκα ναυάγια μέσα σε μια μέρα, δέκα διασώσεις στη σειρά. Κατά το τέλος της Μ. Εβδομάδας, το Πάσχα του 2017, σε μόλις 2 μέρες διασώθηκαν 20.000 άνθρωποι απο όλα τα διασωστικά πλοία που επιχειρούσαν στην θάλασσα, απο ΜΚΟ, την ιταλική ακτοφυλακή και τα πολεμικά πλοία. Επρόκειτο πραγματικά για έξοδο. Η έξοδος απο την Λιβύη».

«Την περίοδο εκείνη, τις επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης συντόνιζε το Κέντρο Συντονισμού Έρευνας και Διάσωσης της Ρώμης. Είχαμε άριστη συνεργασία με την ιταλική ακτοφυλακή. Επιχειρούσαμε μαζί. Τα πράγματα δεν ήταν όπως τώρα. Τα πάντα λειτουργούσαν σαφώς καλύτερα. Υπήρχαν πολλά διασωστικά πλοία, τα οποία συμμετείχαν ενεργά στις διασώσεις. Παρόλα αυτά υπήρχαν και πολλοί νεκροί. Περισυλλέγαμε συνεχώς άψυχα και παραμορφωμένα απο το νερό σώματα. Στη συνέχεια ήρθε η Διακήρυξη της Μάλτας, στη Σύνοδο Κορυφής που έλαβε χώρα στη Μάλτα στις 3 Φεβρουαρίου του 2017».
«Οι χώρες της ΕΕ συμφώνησαν να αναγνωρίσουν τις παραστρατιωτικές ομάδες της Λιβύης και να τους παρέχουν χρήματα, σκάφη και εκπαίδευση, προκειμένου να σταματήσουν τις αναχωρήσεις των μεταναστών. Οι Λίβυοι εκπαιδεύτηκαν στην Ιταλία, αλλά και στην Ελλάδα. Στην Κρήτη. Έτσι λοιπόν, με όπλα και χρήματα της Ευρώπης, οι Λίβυοι ξεκίνησαν να δημιουργούν το χάος. Το ένα περιστατικό διαδέχονταν το άλλο. Έβαλαν με καλάσνικοφ κατά του διασωστικού Bourbon Argos των ΓχΣ. Πυροβολούσαν πάνω στη γέφυρα. Μια σφαίρα πέρασε ξυστά απο το αυτί ενός φίλου μου. Έκαναν έφοδο στο Lifeline με παρατεταμένα τα όπλα και χωρίς άδεια. Λίγο αργότερα, εμβόλισαν το διασωστικό Sea–Watch. Αυτό που συνέβη σε εμάς όμως, στο Aquarius, ήταν ακόμα χειρότερο». 

«Ήταν Μάιος του 2017. Είχαμε μόλις εντοπίσει 2 βάρκες σε κίνδυνο και τους είχαμε πετάξει σωσίβια, τη στιγμή που είδαμε να μας προσεγγίζει η ακτοφυλακή της Λιβύης. Μας προσέγγισαν και άρχισαν να πυροβολούν. Πέσαμε όλοι στο πάτωμα, ξαπλώσαμε στη γέφυρα με το κεφάλι κάτω. Όπως ακριβώς συμβαίνει στις ταινίες. Αυτό που σκεφτόμουνα ήταν οτι θα πεθάνουμε όλοι. Οι Λίβυοι επιβιβάστηκαν στις δυο βάρκες μαζί με τα όπλα τους. Άρχισαν να χτυπούν τους ανθρώπους και να ουρλιάζουν για να πάνε στο σκάφος τους. Μετά την ολοκλήρωση της μετεπιβίβασης, έφυγαν προς την Λιβύη. Μόλις οι πρόσφυγες κατάλαβαν οτι θα τους επέστρεφαν στην Λιβύη, άρχισαν να πέφτουν μέσα στη θάλασσα. Ήταν απίστευτο. Το σκάφος του λιβυκού λιμενικού συνέχιζε κανονικά την πορεία του και άνθρωποι με πορτοκαλί σωσίβια έπεφταν στην θάλασσα, ο ένας πίσω απο τον άλλον. Ήταν περίπου εκατό άτομα, τα οποία κολυμπούσαν προς το Aquarius. Εμεις τρέξαμε αμέσως να τους περισυλλέξουμε.

Επικρατούσε ένα χάος. Οι Λίβυοι πυροβολούσαν στον αέρα ή χτυπούσαν με τα γκλομπς τον κόσμο που κολυμπούσε. Σε όσους βρίσκονταν ακόμα πάνω στο σκάφος τους, τραβούσαν τα σωσίβια. Είναι άθλιοι. Πρόκειται για δολοφόνους. Περισυλλέξαμε όσο κόσμο μπορούσαμε μέσα απο τη θάλασσα. Κάποιοι όμως πνίγηκαν και κάποιοι επέστρεψαν στην Λιβύη».

«Η Διακήρυξη της Μάλτας άλλαξε πολλά πράγματα. Το κλίμα στην Ιταλία ήταν πλέον πολύ διαφορετικό. Καθημερινά στην ιταλική τηλεόραση αποκαλούσαν τις ΜΚΟ «τα ταξί της θάλασσας», λέγοντας οτι λειτουργούνε ως πόλος έλξης. Δημιουργώντας υποψίες για τις πηγές χρηματοδότησης αυτών των Οργανώσεων. Δόθηκε πολύ εξουσία στο λιμενικό της Λιβύης, το οποίο έγινε ακόμα πιο βίαιο. Έλεγαν οτι η Λιβύη είναι ασφαλές μέρος. Εγω το μόνο που ξέρω είναι οτι πρόκειται για μια κόλαση. Όλοι όσους διέσωσα, μου είπαν οτι προτιμούν να πεθάνουν παρά να επιστρέψουν στην Λιβύη. Όλες οι γυναίκες με το που επιβιβάζονταν στο διασωστικό μας, μας ζητούσαν το ίδιο πράγμα: ένα τεστ εγκυμοσύνης. Είχαν πέσει όλες θύματα βιασμού. Οι άντρες είχαν πουληθεί ως σκλάβοι, μέχρι 4 και 5 φορές ο καθένας. Όλοι όσοι έφευγαν απο αυτή τη χώρα, ήταν σε άθλια ψυχολογική και σωματική κατάσταση».

«Παρόλα αυτά και μέχρι τα τέλη του Οκτώβρη του 2017, οι βάρκες συνέχιζαν ακόμα να φτάνουν. Μετά φαίνεται οτι οι Ιταλοί χρηματοδότησαν τις διάφορες παραστρατιωτικές ομάδες για να σταματούν τους μετανάστες. Το λιμενικό της Λιβύης δεν ήταν σε θέση να το κάνει από μόνο του. Αυτή η δυναμική οδήγησε σε έναν νέο πόλεμο ανάμεσα στις διάφορες φράξιες, για το ποιός ελέγχει τους μετανάστες και παίρνει τα χρήματα. Έτσι λοιπόν και οι αναχωρήσεις μειώθηκαν δραματικά».

«Τα προβλήματα για τις ΜΚΟ ξεκίνησαν τον Μάιο του 2017. Η ιταλική κυβέρνηση δημοσίευσε έναν Κώδικα Δεοντολογίας, ο οποίος περιόριζε κατά πολύ τις επιχειρήσεις στη θάλασσα. Σε αυτόν προβλεπόταν επίσης, ότι μετά τη διάσωση τα πλοία θα πρέπει να κατευθύνονται αμέσως προς την Ιταλία και να επιτρέπουν την επιβίβαση των ιταλικών σωμάτων ασφαλείας σε αυτά. Το Juventa αρνήθηκε να τον υπογράψει και μετά από ένα μήνα το πλοίο κατασχέθηκε από τις αρχές. Η περίπτωση του Juventa χρησιμοποιήθηκε για να φοβηθούνε και οι υπόλοιπες ΜΚΟ, οι οποίες πράγματι υπέγραψαν τον Κώδικα. Τον Αύγουστο του 2017 το λιμενικό της Λιβύης ανακοίνωσε την ενεργοποίηση περιοχής έρευνας και διάσωσης, εντός 8 ν.μ από τις ακτές της χώρας».

«Και έτσι η Ιταλία, αναγνωρίζοντας τις λιβυκές αρχές αποποιήθηκε των ευθυνών της και οποιασδήποτε υποχρέωσης διάσωσης. Κάθε φορά που εντοπίζαμε μια βάρκα, επικοινωνούσαμε με το Κέντρο Έρευνας και Διάσωσης της Ρώμης, το οποίο λίγους μήνες νωρίτερα συντόνιζε τις επιχειρήσεις. Πλέον όμως μας παρέπεμπε στους Λίβυους καθότι τα περιστατικά αυτά δεν τους αφορούσαν. Είδα με τα ίδια μου τα μάτια, το πολεμικό πλοίο Andrea Doria να συνδράμει σε 2 περιστατικά το λιμενικό της Λιβύης, τον Οκτώβριο και το Νοέμβριο του 2017. Εντόπιζαν τις βάρκες με τους μετανάστες και βοηθούσαν τους Λίβυους να τους επιστρέψουν πίσω στην Λιβύη». 

Ολόκληρο το κείμενο ... ieidiseis.gr

Αφιερωμένο σε αυτούς που τον απέκλεισαν από τη βράβευση.

Το βραβεύουν όμως ξένες χώρος και ο ελληνικός λαός

 

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το ταξίδι της μικρής Αμάλ – Μία μαριονέτα προσφυγοπούλα φτάνει στην Ελλάδα

Μια Σύρια προσφυγοπούλα, μόλις εννέα ετών, προετοιμάζεται αυτό το διάστημα για ένα μεγάλο ταξίδι. Στις 27 Ιουλίου, μία κούκλα θα ξεκινήσει από τα σύνορα της Συρίας, θα διασχίσει την Τουρκία, για να έρθει στην Ελλάδα και να συνεχίσει στην Ευρώπη μέχρι το Ηνωμένο Βασίλειο αναζητώντας τη μητέρα της.

Αυτό είναι το «ταξίδι» της μικρής Αμάλ. Μιας κούκλας ύψους 3,5 μέτρων, με τη μορφή ασυνόδευτης προσφυγοπούλας, που θα περπατήσει 8.000 χιλιόμετρα για να φωτίσει ιστορίες εκατομμυρίων παιδιών-προσφύγων.

Το «Ταξίδι» είναι η πρώτη μεγάλη παραγωγή του θεάτρου Good Chance μετά την διεθνώς επιτυχημένη παράσταση «The Jungle» (2017) και το πρώτο εγχείρημα με επικεφαλής τον νέο καλλιτεχνικό διευθυντή Amir Nizar Zuabi. Από τις 7 Ιουλίου έως τις 3 Νοεμβρίου 2021, σε κάθε χωριό, περιοχή ή πόλη που θα επισκέπτεται, η μικρή Αμάλ θα γίνεται δεκτή με νέες καλλιτεχνικές δημιουργίες, δραστηριότητες της κοινότητας σε όλη την πόλη, αλλά και με ξεχωριστές συναντήσεις.

Όλες οι εκδηλώσεις έχουν δωρεάν είσοδο και έχουν σχεδιαστεί από κοινού με τους συνεργάτες του «Ταξιδιού» σε κάθε περιοχή με σκοπό τη δημιουργία ενός από τα πιο φιλόδοξα έργα δημόσιας τέχνης όλων των εποχών. Οι θεατές θα έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθούν τη διαδρομή της μικρής Αμάλ μέσω του διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, καθώς και να συμμετέχουν ενεργά στις εκδηλώσεις που θα πραγματοποιηθούν στις περιοχές τους.

Η κούκλα προσφυγοπούλα θα φτάσει τον Αύγουστο στη Χίο

Το ταξίδι της μικρής Αμάλ στην Ελλάδα έχει ως αφετηρία την Χίο στις 9/8. Οι ενδιάμεσοι σταθμοί είναι τα Ιωάννινα στις 27/8 & 28/8, η Καλαμπάκα και τα Τρίκαλα στις 29/8, η Λάρισα στις 31/8 και η Ελευσίνα στη 1/9.

Από όλες τις πρωτεύουσες της Ευρώπης που θα συναντήσει στη μεγάλη της διαδρομή η μικρή Αμάλ, πρώτη θα είναι η Αθήνα στις 2 και 3 Σεπτεμβρίου. Εκεί από φόβο μην χάσει το δρόμο της, θα δέσει μια κλωστή από φωτεινό κόκκινο νήμα σε έναν φανοστάτη, αφήνοντας τα ίχνη της πορείας της όσο περπατά στην πόλη.

Θα έρθει αντιμέτωπη με τον μυθικό Μινώταυρο, με τον οποίον θα γίνει φίλη μαζί του. Στις 4 και 5 Σεπτεμβρίου θα βρεθεί στον Πειραιά λίγο πριν αναχωρήσει για την Ιταλία όπου θα συνεχίσει το ταξίδι της.

Το «Ταξίδι» θα φέρει κοντά διακεκριμένους καλλιτέχνες, σημαντικούς πολιτιστικούς φορείς, ομάδες κοινοτήτων και ανθρωπιστικές οργανώσεις, καθώς και δήμους, μη κυβερνητικούς οργανισμούς, εκπροσώπους πίστης και σχολεία.

Τον Αύγουστο η κούκλα θα φτάσει στη Χίο και από εκεί σε πολλές περιοχές σε όλη την Ελλάδα

Κάποιες ξεχωριστές στιγμές των 100 εκδηλώσεων με την κούκλα Αμάλ

• Το ταξίδι της μικρής Αμάλ αρχίζει στο Γκαζιαντέπ με μία υπαίθρια εγκατάσταση φωτισμού. Σιγά-σιγά, ένα φανάρι τη φορά, η πόλη φωτίζεται και ένα μονοπάτι φωτός αποκαλύπτεται, αυτό που θα ακολουθήσει η Αμάλ.
• Στο Τσεσμέ, η μικρή Αμάλ θα ακολουθήσει ένα μονοπάτι από παπούτσια που θα την οδηγήσει στη θάλασσα. Αυτή η καλλιτεχνική εγκατάσταση – δημιουργία του K2 Contemporary Arts Centre – αντιπροσωπεύει τους χιλιάδες ανθρώπους που έχουν χάσει τη ζωή τους διασχίζοντας τη Μεσόγειο θάλασσα σε αναζήτηση καταφυγίου.
• Στο Μπάρι, μία τεράστια κούκλα με τη μορφή μιας Ιταλίδας Nonna (Γιαγιάς) υποδέχεται τη μικρή Αμάλ και μοιράζεται μαζί της τις συμβουλές της για το πώς να ξεπεράσει τα εμπόδια που ίσως χρειαστεί να αντιμετωπίσει στην υπόλοιπη διαδρομή της.
• Όταν η μικρή Αμάλ φτάσει στη Ρώμη, η χαμένη πατρίδα της ξαναζωντανεύει στις σκέψεις της. Οι αναμνήσεις του πολέμου ανεβαίνουν στην επιφάνεια, ενώ πίνακες του Σύριου εικαστικού καλλιτέχνη Tammam Azzam προβάλλονται στα κτήρια που περιβάλλουν τη μικρή Αμάλ.
• Μετά από ένα περίπατο στο λιμάνι και στις γέφυρες της Μασσαλίας, ο Σύριος κινηματογραφιστής και εικαστικός Ammar al-Beik θα κάνει δώρο στην Αμάλ μια ζακέτα, κάτω από τον κατοπτρικό θόλο του Vieux Port Pavilion.
• Στο Παρίσι, μια εγκατάσταση με τη μορφή προσφυγικού καταυλισμού θα δημιουργηθεί έξω από το Institut du Monde Arabe και η Αμάλ θα εξερευνήσει τις σκηνές των προσφύγων, αναζητώντας ίχνη της πατρίδας της. Σε κάθε σκηνή θα δει και θα ακούσει δράσεις θεάτρου σκηνών και ηχοτοπία που αντιπροσωπεύουν τις πολλές χώρες προέλευσης των προσφύγων.
• Στις Βρυξέλλες, χορευτές και καλλιτέχνες parkour και τσίρκου θα ενώσουν τις δυνάμεις τους με κάποιους από τους διεθνούς φήμης χορογράφους της πόλης για να δημιουργήσουν μία χορευτική εκδήλωση που εξετάζει τις τραυματικές αναμνήσεις της Αμάλ από την πατρίδα της.
• Στο πλαίσιο του Ruhfestspiele Festival, η κοινότητα του Recklinghausen δημιουργεί ένα «μονοπάτι υποδοχής» που διασχίζει την πόλη, με ζωγραφισμένα βότσαλα που απεικονίζουν μηνύματα καλωσορίσματος και ελπίδας για την Αμάλ.
• Στο Λονδίνο, η Αμάλ γίνεται 10 χρονών. Τα γενέθλιά της αρχίζουν με μια πρωινή παράσταση από τη χορωδία της Βασιλικής Όπερας, και συνεχίζονται με ένα πάρτι γενεθλίων στο V&A Museum με παιδιά από όλες τις γειτονιές του Λονδίνου. Η μεγάλη μέρα της τελειώνει με έναν περίπατο στο κέντρο του Λονδίνου όπου θα δεχτεί ευχετήρια μηνύματα από τους πολλούς φίλους που έχει συναντήσει στο ταξίδι της.
• Η άφιξη της Αμάλ στο Μάντσεστερ σηματοδοτεί το τέλος της επικής περιπλάνησής της. Στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ του Μάντσεστερ θα παρουσιαστεί μία ξεχωριστή έκθεση με θέμα την παιδική ηλικία, δημιουργία τοπικών σχολείων σε συνεργασία με κοινότητες προσφύγων. Καθώς η Αμάλ εξερευνά την έκθεση, θα συνειδητοποιήσει ότι είναι έτοιμη να ξεκινήσει ένα καινούργιο, ακόμα μακρύτερο ταξίδι: Να χτίσει μία καινούργια ζωή στη νέα πατρίδα της.

Η μικρή Αμάλ αντιπροσωπεύει τα εκατομμύρια των εκτοπισμένων παιδιών-προσφύγων, τα οποία έχουν χωριστεί από τις οικογένειές τους. Το επιτακτικό μήνυμά της προς όλο τον κόσμο είναι «Μην μας ξεχνάτε».

Πηγή

Λέσβος: Το σπαρακτικό γράμμα ενός 20χρονου Σύρου που αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει

Ο ψυχολόγος των Γιατρών Χωρίς Σύνορα ζήτησε από έναν 20χρονο Σύρο να σκεφτεί και να γράψει κάτι που τον κάνει να αισθάνεται καλύτερα και του δίνει θάρρος

Είναι μόλις 20 χρονών. Από τη Συρία. Έφτασε στη Λέσβο τον Μάιο του 2019 με νωπά τα ψυχικά του τραύματα από τον πόλεμο και την φυλάκιση στη χώρα του. Τον περασμένο μήνα παραπέμφθηκε στην κλινική ψυχικής υγείας των Γιατρών Χωρίς Σύνορα. Είχε κάνει απόπειρα αυτοκτονίας.

Ο ψυχολόγος των Γιατρών Χωρίς Σύνορα του ζήτησε ως μέρος της θεραπευτικής διαδικασίας να σκεφτεί και να γράψει κάτι που τον κάνει να αισθάνεται καλύτερα και του δίνει θάρρος, παρά τις αντιξοότητες που βιώνει στον καταυλισμό.

«Το όνειρό μου είναι να φύγω από τη Μυτιλήνη, να γίνω ενεργός πολίτης της κοινωνίας, να αφομοιωθώ και να συνεχίσω την εκπαίδευσή μου. Θέλω μία μέρα να γίνω δικηγόρος για να υπερασπίζομαι όλους αυτούς τους αδύναμους και ανήμπορους ανθρώπους, τους αιτούντες άσυλο και τους πρόσφυγες.

Όμως, τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές αισθάνομαι βαθιά λυπημένος, ευάλωτος και στη χειρότερη ψυχολογική κατάσταση. Εδώ και καιρό έχω χάσει την όρεξή μου, τρώω μόνο ένα γεύμα την ημέρα ή ακόμη και κανένα.

Ειλικρινά, αποφεύγω να κοιμηθώ και περνάω ξάγρυπνος όλες τις νύχτες για να μην βλέπω εφιάλτες. Προσπαθώ να κοιμηθώ μόνο για λίγες ώρες κατά τη διάρκεια της ημέρας. Θέλω να φύγω από αυτό το μέρος. Να ξανασυναντήσω τα αδέλφια και τα ανίψια μου. Εδώ νιώθω σαν να βρίσκομαι σε μια ζούγκλα γεμάτη τέρατα που είναι πιο δυνατά από μένα. Είμαι πολύ αδύναμος να αντιμετωπίσω αυτές τις σκληρές συνθήκες στον καταυλισμό μόνος μου.

Προτιμώ να μένω μόνος μου και να αποφεύγω τους πάντες γύρω μου, γιατί ξεσπούν συνέχεια διαμάχες ή διάφορα προβλήματα μέσα στον καταυλισμό. Έχω ακούσει ιστορίες για κακοποιήσεις παιδιών που με κάνουν να φοβάμαι και μου ξυπνούν μνήμες από όσα βίωσα τις μέρες που πέρασα στη φυλακή στη Συρία. Υπήρχε εκφοβισμός εκεί από τους άλλους κρατούμενους προς μένα.

Ελπίζω εσείς να μείνετε δίπλα μου. Είμαι μόνος εδώ χωρίς υποστήριξη και είστε η μόνη μου ελπίδα. Ένιωσα αρκετά άνετα να μοιραστώ τις σκέψεις μου και τους χειρότερους φόβους μου, γιατί εμπιστεύομαι τους γιατρούς εδώ και το προσωπικό που με αντιμετώπισε πολύ καλά. Ένιωσα ότι με σέβεστε και με καταλαβαίνετε. Ευχαριστώ πολύ όλους σας».

Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα συνεχίζουν να βλέπουν καθημερινά στα προγράμματά τους στην Ελλάδα τον πόνο των αιτούντων άσυλο που είναι αποτέλεσμα των πολιτικών της ΕΕ και της Ελλάδας και καλούν τις ευρωπαϊκές και ελληνικές αρχές:

- Να εγκαταλείψουν τη πρακτική των απάνθρωπων συστημάτων κράτησης και εγκλωβισμού ανθρώπων στα ελληνικά νησιά.

- Να προχωρήσουν στην άμεση μεταφορά των ευάλωτων ομάδων και ατόμων που χρήζουν ιατρικής περίθαλψης σε ασφαλή καταλύματα.

- Να διασφαλίσουν τη σταδιακή μεταφορά του συνόλου του πληθυσμού των αιτούντων άσυλο και προσφύγων σε ασφαλή και αξιοπρεπή καταλύματα στην ενδοχώρα και σε άλλες χώρες της Ε.Ε.

- Να διασφαλίσουν τον επιμερισμό των ευθυνών τόσο για τη διαδικασία ασύλου όσο και για την υποδοχή και εγκατάσταση του πληθυσμού σε όλες τις χώρες της Ε.Ε.

- Να υιοθετήσουν στρατηγικές προστασίας της δημόσιας υγείας και όχι διακριτικής μεταχείρισης του προσφυγικού πληθυσμού εν μέσω της πανδημίας.

Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα παρέχουν ιατρική και ανθρωπιστική βοήθεια σε αιτούντες άσυλο και μετανάστες στην Ελλάδα από το 1996. Το 2014 επαναπροσδιόρισαν τις δράσεις τους στην Ελλάδα, προκειμένου να καλύψουν τις ανάγκες του αυξανόμενου αριθμού αιτούντων άσυλο, προσφύγων και μεταναστών που έφταναν στα ελληνικά νησιά και την ενδοχώρα από την Τουρκία. Από το 2016, οι ιατρικές ομάδες των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στην Ελλάδα παρέχουν πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας, θεραπεία για χρόνια νοσήματα, υπηρεσίες σεξουαλικής και αναπαραγωγικής υγείας, φυσιοθεραπεία, υπηρεσίες ψυχικής υγείας και ολοκληρωμένη φροντίδα κοινωνικής στήριξης. Σήμερα οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα έχουν προγράμματα στη Λέσβο, τη Σάμο και την Αθήνα.

*Για τη δημοσίευση του γράμματος έχει ληφθεί η άδεια από τον ίδιο τον ασθενή, το όνομα του οποίου δεν αποκαλύπτεται μετά από δική του επιθυμία και για λόγους προστασίας.

Πηγή www.news247.gr
lesvospost.com

 Καρατεπέ και Μήδεια

www.vg.no
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι