«Η ισχύς εν τη ενώσει»!! / Union is strength!!

Στην ένωση υπάρχει η δύναμη!!

δείτε το βιντεάκι...

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Σήκω

Ξύπνα.

Άνοιξε τα μάτια σου και δες. Δες τους ανθρώπους που έχεις γύρω σου και που σε αγαπάνε.

Σήκω.

Σήκω από τον καναπέ. Σήκω από την παραίτηση. Βάλε αρχή και θα αλλάξει η ζωή σου.

Μίλα.

Μίλα για όσα σε ενοχλούν. Μίλα για όσα σε πειράζουν. Δεν θα μυρίσει ο άλλος τα δάχτυλά του για να καταλάβει τι σε ενοχλεί.

Πρόσεξε.

Πρόσεξε τη ψυχή σου. Ίσως αυτό να είναι το πιο σημαντικό και όμως, του δίνουμε τη λιγότερη από όλα σημασία. Άκουσα να λέει κάποιος* πρόσφατα: «ταΐζουμε οι άνθρωποι το σώμα μας και αφήνουμε τη ψυχή μας να πεινάει…».

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc.

* π.Γεώργιος Σχοινάς, ομιλία στην Παρέα της Τρίτης, 15/09/2020.

 

e-psyxologos.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Όταν ένα παιδί χαμογελάει, ομορφαίνει η ψυχή

Εντυπωσιακά καρφώματα ικανά να κατεδαφίσουν τις μπασκέτες, κοψίματα που τρομάζουν τους αντιπάλους και buzzer beaters που κλείνουν σπίτια. 

Ο Giannis εξελίσσεται σε σημαίνοντα παράγοντα στα μπασκετικά δρώμενα της Μέκκα του αθλήματος, των ΗΠΑ, αφήνοντας πίσω του σιγά-σιγά, τον εξίσου σημαντικό ρόλο του χαρισματικού rookie.

Ποιος να το περίμενε ότι ένα ψηλόλιγνο παιδί από τα αλώνια της Α2 και τον Φιλαθλητικό, να βρεθεί στα σαλόνια του "μαγικού" NBA, κόβοντας την ανάσα σε ειδικούς και μη, με το αστείρευτο ταλέντο του, υποχρεώνοντας προπονητές, θρύλους του αθλήματος και εν ενεργεία αστέρες να υποκλιθούν στην αξία του.

Και όμως το "κουφό" πήρε σάρκα και οστά, εν ριπή οφθαλμού και το άπιαστο όνειρο μετουσιώθηκε σε πραγματικότητα. Όρια δεν υπάρχουν και το ταβάνι των προσδοκιών είναι ο ουρανός και μόνο, εκεί δηλαδή που μπορεί να φτάσει ο νεαρός με το παιδικό χαμόγελο και τα εξωγήινα άλματα.

Δεν είναι μονάχα η δεδομένη και ολοένα αυξανόμενη βελτίωση στις επιμέρους ατομικές στατιστικές κατηγορίες ή η αναγωγή του Giannis σε νούμερο ένα παίκτη της ομάδας των Milwaukee Bucks και η λατρεία ολόκληρης της πόλης στο ‘’καθαρό’’ πρόσωπο του. Ούτε η πιθανή ανάδειξη του σε κορυφαίο παίκτη στην ιστορία του NBA και η κατάκτηση του χρυσού δαχτυλιδιού που θα κοσμεί τα όνειρα μίας ολόκληρης αθλητικής χώρας.

Αυτό που ζεσταίνει τις καρδιές όσων τον αγαπούν, χωρίς απαραίτητα να ταυτίζονται μαζί του, είναι η σχεδόν παιδική προσήλωση που επιδεικνύει σε αυτό που λατρεύει, η σοβαρότητα και το αδιαμφισβήτητο πάθος του.

Ένα πάθος αγνό, ερωτικό, ανυψωτικό που σηματοδοτεί την Ζωή. Γιατί για τον Αντετοκούνμπο το μπάσκετ είναι η ίδια η ζωή, το όνειρο για το οποίο αγωνίστηκε και που τον έκανε τον άνθρωπο που είναι. Όλα αυτά τα εξαιρετικά χαρακτηριστικά αντικατοπτρίζονται όχι μόνο στο ευγενικό χαμόγελο του, αλλά κυρίως στο αποφασιστικό βλέμμα που έχει κατά την διάρκεια ενός δύσκολου αγώνα.

Οι Αμερικάνοι τρελαίνονται για την ανθρώπινη πλευρά, τονίζοντας εκείνη την δραματοποιημένη πτυχή της ιστορίας που μπορούν να την "εκμεταλλευτούν", πουλώντας την στο κοινό τους , ως εμπορική τονωτική ένεση ενδυνάμωσης του προϊόντος τους. Ο Αντετοκούνμπο έγινε πρωτοσέλιδο στο Sports Illustrated , τα ΜΜΕ σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του μπασκετικού μικρόκοσμου αφιερώνουν χιλιάδες λέξεις για τα κατορθώματα του, ενώ το όνομα του σιγοτραγουδιέται στα χείλη όχι μονάχα των Ελλήνων ομογενών, αλλά και των αλαζονικών Αμερικάνων.

Όμως δεν είναι αυτό το σημαντικό. Δεν είναι οι μοναδικές , απλόχερα δοσμένες, φυσικές-σωματικές ικανότητες του Greek Freak, που έχουν αιχμαλωτίσει δίχως όρους τις ψυχές ανθρώπων με διαφορετική ιδιοσυγκρασία και κοινωνική τάξη, ούτε η επερχόμενη ανταμοιβή του παίκτη με την συμμετοχή στο All star game και η αδιάλειπτη προβολή σε ΜΜΕ κολοσσούς. Η σπανιότητα της παραμυθένιας πραγματικότητας έγκειται αλλού.

Ο Αντετοκούνμπο είναι φαινόμενο και η μαγεία της αύρας που αποπνέει δροσερά και ηλεκτρίζει τα πλήθη είναι το Ταξίδι του. Μία σύγχρονη Οδύσσεια με αφρικανικές καταβολές, αφετηρία τα Σεπόλια και κατάληξη τον Αμερικανικό Ουρανό.

Φίλε μου αν ξεκλέψεις λίγο από τον πολύτιμο χρόνο σου και συλλογιστείς την πορεία προς την καταξίωση του, δεν γίνεται παρά να χειροκροτήσεις και με τα πόδια. Πιστεύω να συμφωνείς….
Αμούστακο παιδί, μέλος μίας πολύτεκνης φτωχής οικογένειας από τη Νιγηρία, μετανάστης σε μία σχετικά αφιλόξενη χώρα, προπομπό για ένα καλύτερο αύριο. 

Το μονοπάτι του δεν ήταν στρωμένο με ροδοπέταλα, αντίθετα υπήρξε διανθισμένο με ρατσιστικά αγκάθια και βλέμματα καχυποψίας, ξέρετε από εκείνα τα συνηθισμένα που τείνουν να γίνουν, αν δεν έχουν ήδη γίνει , κανονικότητα στην Ελλάδα.
Αναγκασμένος από μικρή ηλικία να συνεισφέρει οικονομικά στην οικογένεια του, κάνοντας δουλειές του ποδαριού, υποχρεώθηκε να ανδρωθεί πρόωρα, σε μία ηλικία που άλλοι συνομήλικοι του ακόμη πηγαίνουν σχολείο ή αναλώνονται σε ανούσιες δραστηριότητες.

Εκείνος όμως πουλώντας ρολόγια, γυαλιά και άλλα μπιχλιμπίδια, παράλληλα με τις αθλητικές του διεξόδους, δημιούργησε τον μύθο του. Γιατί το κομβικό σημείο του πετάγματος προς τα αστέρια δεν γράφηκε εντός των παρκέ, αλλά στους δρόμους, με το κρύο, την βροχή και του ξεθεώματος των παπουτσιών για λιγοστές πενταροδεκάρες.

Εκείνες οι σκληρές μέρες λειτούργησαν ευεργετικά στην σφυρηλάτηση της προσωπικότητας του, επειδή ο Γιάννης χρησιμοποίησε τα αρνητικά βαρίδια μίας επίμονα επίφοβης ζωής προς όφελος του, σμιλεύοντας από τότε τα χαρακτηριστικά στοιχεία της μοναδικότητας που τώρα βλέπουμε να ξεδιπλώνεται εντός των τεσσάρων γραμμών, με την μορφή ενός κινούμενου ανεμοστρόβιλου με την φανέλα νούμερο 34.

Σαφέστατα τα φυσικά προσόντα αποτελούν την μία όψη του μπασκετικού νομίσματος, ωστόσο δεν είναι η μοναδική και σίγουρα όχι το όλον. 

Η καθημερινή τριβή και επαφή με κάθε λογής καρύδι στο κυνήγι της βιοπάλης, η υποχρεωτική γνώση της φυσιογνωμίας ετερόκλητων ανθρώπων και των επιθυμιών τους, συνέβαλε στην οικοδόμηση της προσωπικότητας του νεαρού φαινομένου, προσδίδοντας του ένα μοναδικό ταλέντο. Αυτό της ανάγνωσης της καρδιάς του ανθρώπου, εμπλουτίζοντας έτσι το παιχνίδι του με ένα τρίτο μάτι ενόρασης , "διαβάσματος" των φάσεων, όχι όμως απόρροια κάποιου μεταφυσικού χαρίσματος, αλλά ανάμνηση της επίπονης ζωής του στους δρόμους.

Φυσικά η ζωή δεν υπήρξε πάντοτε εύκολη για την οικογένεια Αντετοκούνμπο. Βίωσαν την σκληρή πραγματικότητα της κοινωνικοοικονομικής παρακμής της ελληνικής κοινωνίας, μαζί με τα απόνερα της, του φυλετικού ρατσισμού. 

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός άλλωστε από την εποχή που ηγετικοί και μη θιασώτες του εγχώριου νεοναζισμού προσπάθησαν να αποδημήσουν την ελληνικότητα του Γιάννη με βάση την χώρα καταγωγής και το χρώμα δέρματος του, προσομοιώνοντας τον με "πίθηκο", ξεχνώντας βέβαια να κοιτάξουν την δική τους πανάθλια μούρη στον καθρέπτη.

Η σταδιακή μεταστροφή του κλίματος, η γρήγορη αποδοχή του Giannis ως ενός από εμάς, δεν οφείλεται μόνο στην δεδομένα υπαρκτή καλή θέληση της πλειοψηφίας της ελληνικής κοινής γνώμης, αλλά κυρίως στον ίδιο τον παίκτη. Ο ίδιος με την δύναμη της προσωπικότητας του, με την ατσάλινη θέληση και το χαρισματικό ταλέντο του μας υποχρέωσε να τον αποδεχτούμε, να τον νιώσουμε δικό μας. Ο Νεοέλληνας άλλωστε δεν χαρίζει τίποτα ούτε καν την αγάπη του χωρίς να πάρει κάτι ως αντάλλαγμα.

Γεγονός που αποδεικνύεται πανεύκολα με τον καταιγισμό οργισμένων μηνυμάτων που δέχτηκε ο Greek Freak από διάφορους ελληναράδες, έπειτα από τη μη συμμετοχή του στο πρόσφατο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Προδότη τον ανέβαζαν, αλλοδαπό τον κατέβαζαν οι χρήστες των social media, οι φωτεινοί παντογνώστες , εκείνοι που θα αψηφούσαν τα εκατομμύρια της ομάδας τους, αν ήταν στη θέση του νεαρού άσου. Αν…

Η ιστορία του Γιάννη Αντετοκούνμπο κάλλιστα θα μπορούσε να είναι βγαλμένη από το σενάριο μιας χολιγουντιανής ταινίας, όμως είναι πραγματική και για αυτό σημαντική. 

Δεν είναι της παρούσης να αναφερθούμε στις εξωπραγματικές αμοιβές της βιομηχανίας του μπάσκετ, ούτε της αναγνωρισιμότητας που έχει σε σχέση με άλλους ταλαντούχους αλλά άσημους νεαρούς. Δεν είναι λάθος του παίκτη αυτό, αλλά ο τρόπος που λειτουργεί το καπιταλιστικό "θέαμα".

Ο θάνατος του πατέρα του, Τσαρλς, συγκλόνισε τα αδέρφια, όπως άλλωστε συμβαίνει σε όλους μας που έχουμε χάσει κάποιο αγαπημένο πρόσωπο. Ο θάνατος όσο ξαφνικός και αδυσώπητος και αν είναι, μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία μίας νέας ζωής, στοχεύοντας σε όσα μετράνε, αναζητώντας την πεμπτουσία των πραγμάτων. 

Όμως η ιστορία της ζωής του αποτελεί ένα πρότυπο, ένα ζωντανό εγχειρίδιο να μην τα παρατάμε και να κυνηγάμε τα όνειρα μας μέχρι τέλους, όσο "ακατόρθωτα" και αν αυτά φαίνονται. Τα όνειρα αποτελούν αναπόσπαστα κομμάτια της ύπαρξης μας, τα οποία τις περισσότερες φορές θυσιάζονται στο βωμό της πληκτικής καθημερινότητας, ως ουτοπιστικές χίμαιρες. Πόσο καλύτερος θα ήταν ο κόσμος και πόσο λιγότερο επιθετικά νευρωτικός, αν ήμασταν πιο επίμονοι στα θέλω μας, στις παιδικές μας φιλοδοξίες.

Τα όνειρα φυσικά δεν είναι αποκλειστικότητα των νεαρών και των παιδιών. Δικαίωμα σε αυτά έχουμε όλοι εμείς που δεν είμαστε «νεκροζώντανοι», αλλά θέλουμε να ζήσουμε στο έπακρο. Ποτέ δεν είναι αργά, το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να κλείσουμε τα μάτια μας και να επαναπροσδιορίσουμε τον ρόλο μας, ανακαλύπτοντας μας ξανά.

Μαζί με τον Γιάννη μπαίνουμε στο δικό μας γήπεδο απαλλαγμένοι από τα βαρίδια, φορώντας τις ανάλαφρες εμφανίσεις μας. Δεν μπορούμε να κρύψουμε το μεταδοτικό εξαγνιστικό χαμόγελο που μας έχει πλημμυρίσει. Είμαστε πανέτοιμοι για το μεγαλύτερο παιχνίδι, αυτό της ζωής μας. Δεν έχει σημασία αν ο αντίπαλος είναι σκληρός και αντιαθλητικός ή το ματς οδηγηθεί στην παράταση. Εμείς θα κερδίσουμε.

Είμαστε έτοιμοι για το δικό μας All Star Game…

toperiodiko.gr

Μεγαλώνοντας ένα δυνατό κορίτσι!

Μην αφήσετε την κόρη σας να μεγαλώσει νομίζοντας ότι πρέπει πάντα να υποχωρεί για να είναι αγαπητή. Για να μεγαλώσετε ένα δυνατό κορίτσι διδάξτε το να έχει φωνή και να εμπιστεύεται τον εαυτό της. 

Ποιο κορίτσι δεν ονειρεύτηκε να γίνει πριγκίπισσα;  Πολλά μικρά κοριτσάκια βρίσκουν τους κύριους χαρακτήρες των αγαπημένων τους ταινιών και βιβλίων σαν έμπνευση για αυτό που θα ήθελαν να είναι. Ωστόσο, δεν δίνουν στα νεαρά κορίτσια τα εργαλεία που χρειάζονται για να αντιμετωπίσουν τη ζωή. Έτσι η προσπάθεια των γονέων πρέπει να αρχίσει από την παιδική ηλικία.

Δυστυχώς, οι ρόλοι των φύλων και τα στερεότυπα εξακολουθούν να είναι ριζωμένα στην κοινωνία. Πολλές φορές, χωρίς να το γνωρίζουμε στέλνουμε στις κόρες μας λανθασμένα μηνύματα που θα μείνουν στο μυαλό τους. Στη συνέχεια, αρχίζουν να διαμορφώνουν την προσωπικότητα τους, βασισμένες σε λάθος βάση.  

Η μικρή πριγκίπισσα του σπιτιού.

Πράγματι, από τη γέννησή τους, τα παιδιά λαμβάνουν πολλά μηνύματα για το τι περιμένουμε από αυτά. Παρά δε το γεγονός ότι η κατάσταση αλλάζει όλο και περισσότερο και οι περισσότεροι γονείς μεγαλώνουν συνειδητά τα παιδιά τους, ορισμένες ιδέες εξακολουθούν να είναι επιβλαβείς. 

Τα κορίτσια συνήθως επηρεάζονται περισσότερο από αυτές τις πεποιθήσεις. Από νεαρή ηλικία, μαθαίνουν ότι για να είναι αγαπητές πρέπει να είναι υπάκουες και γλυκές. Έτσι δεν θα πρέπει να φωνάζουν και να είναι επιθετικές! 

Από τα πρώτα χρόνια της παιδικής τους ηλικίας, επαινούνται για τη φυσική τους εμφάνιση. Όλοι τους λένε τι όμορφες που είναι, αλλά πολύ λιγότερο ότι είναι έξυπνες, δυνατές ή γενναίες. Έτσι τα κορίτσια πιστεύουν ότι είναι πιο σημαντικό να φορούν όμορφα ρούχα και να είναι ωραία χτενισμένες, παρά να είναι αυτό που πραγματικά θέλουν να είναι.

Συνέπειες της ανατροφής της πριγκίπισσας. 

Ίσως πιστεύετε ότι δεν είναι τίποτα σπουδαίο, όμως τονίζοντας στο κορίτσι σας ότι η αξία της βασίζεται στον τρόπο εμφάνισής της και ότι το σημαντικό είναι η ευγένεια και ότι δεν μπορούν να εκφράσουν θυμό ή διαφωνία θα μεγαλώσετε ένα κορίτσι που θα γίνει μία φοβισμένη γυναίκα, φοβισμένη να υπερασπιστεί τα δικαιώματά της. 

Ο καθορισμός ορίων, το να λέει όχι ή να πάρει κάποιες αποφάσεις θα είναι πιθανόν τρομακτικές γι’ αυτήν. Στην πραγματικότητα, θα νιώσει ότι αν το κάνει, οι άνθρωποι γύρω της θα σταματήσουν να την αγαπούν. Σε πολλές περιπτώσεις θα αισθάνεται ότι εξαρτάται από τους άλλους και θα είναι δύσκολο να βάλει τον εαυτό της πρώτο.

Αυτό μπορεί επίσης να οδηγήσει σε καταχρηστικές σχέσεις, είτε με τον σύντροφό της, με κάποιο φίλο ή στο χώρο εργασίας. Πάνω από όλα, θα αισθάνεται δυσαρεστημένη και αδύναμη αφού δεν θα αισθάνεται ελεύθερη και ικανή. 

Μέχρι τη στιγμή που οι νεαρές γυναίκες καταλάβουν τι τους συμβαίνει, θα έχουν χάσουν πολύ καιρό δυσαρεστημενες. Και ίσως μπορεί να χρειαστούν επαγγελματική βοήθεια για να ξαναχτίσουν την αυτοεκτίμησή τους και να βρουν τη δύναμή τους.

Επομένως, είναι πραγματικά σημαντικό να αρχίσουν οι γονείς να δίνουν στα παιδιά τους τα εργαλεία για να μεγαλώσουν με ασφάλεια και δύναμη. 

Πώς να μεγαλώσετε ένα δυνατό κορίτσι.

Δείξτε τους πρότυπα που ενισχύουν μία υγιή και πλήρη εικόνα γυναίκας. Μέσα από τις ιστορίες και τις ταινίες μπορείτε να βρείτε υπέροχες ιστορίες γενναίων και ικανών γυναικών για να εμπνευστεί η κόρη σας. 

Χτίστε την αυτοεκτίμηση της με αφοσίωση. Φροντίστε να της δώσετε την ευκαιρία να δοκιμάσει, να αποτύχει και να μάθει για τους διαφορετικούς τομείς της ζωής. Η αυτοεκτίμηση δημιουργείται μέσω πράξεων και αυτό βελτίωσης. Οι λέξεις είναι άχρηστες αν δεν τις υποστηρίζετε με γεγονότα. Ο κενός έπαινος δεν δημιουργεί αυτοεκτίμηση.

Προσέξτε να προωθήσετε όλες τις ικανότητες της κόρης σας. Μην της λέτε πάντα πόσο όμορφη είναι. Αντ’ αυτού, πείτε της πόσο διασκεδαστική είναι η παρέα της. Επαινέστε  την εξυπνάδα της και πόσο καλή είναι στα μαθήματά της. Επίσης πείτε της πόσο γενναία και γεμάτη καλοσύνη είναι.

Ενθαρρύνετε την να εκφραστεί και να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Αφήστε την να διαφωνήσει. Ακούστε και εκτιμήστε τις απόψεις της. Μην την καταπιέζετε, την περιορίζετε ή ακυρώνετε τα συναισθήματά της. 

Να γίνετε παράδειγμα για αυτήν. Φροντίστε τη δική σας αυτοεκτίμηση, τα λόγια σας και τις πράξεις σας. Προσπαθήστε να είστε ο εαυτός σας, μια ελεύθερη και ολοκληρωμένη γυναίκα που ζει χωρίς φόβο και επιδιώκει τους στόχους της. Γίνετε ένας ισχυρός και χαρούμενος ενήλικας, ακριβώς αυτό που θα θέλατε για την κορούλα σας. 

paidorama.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Από τη Μόρια στην Ολυμπιάδα του Τόκιο

Η κολυμβήτρια πρόσφυγας από τη Συρία θυμάται τη Μυτιληνιά που της χάρισε παπούτσια γιατί ήταν ξυπόλυτη. Και τονίζει πως «δε θα ξεχάσει ποτέ τους ανθρώπους στη Λέσβο»

Η Γιούσρα Μαρντίνι κολύμπησε στα νερά του Αιγαίου σώζοντας τη ζωή της ίδιας και των υπολοίπων προσφύγων. Τώρα κολυμπάει στους Ολυμπιακούς αγώνες του Τόκιο και δίνει μαθήματα ζωής.

Άρχισε το ταξίδι της από τη Δαμασκό τον Αύγουστο το 2015. Αφού έφτασε στη Σμύρνη μαζί με άλλους 20 συμπατριώτες της ανέβηκε στη βάρκα που θα τους μετέφερε στην Ελλάδα. Ωστόσο, η βάρκα άρχισε να μπάζει νερά. Μαζί με την αδερφή της βούτηξαν στη θάλασσα και κολύμπησαν τέσσερις ώρες μέχρι τη Λέσβο τραβώντας μαζί τους τη βάρκα. Μετά από ολιγοήμερη παραμονή στον καταυλισμό της Μόριας και στη συνέχεια στους δρόμους της Μυτιλήνης έφυγε για την Αθήνα και στη συνέχεια για την Ευρώπη. Τα είχε καταφέρει.

Η 23χρονη πρόσφυγας συμμετέχει αυτές τις μέρες για δεύτερη φορά σε Ολυμπιακούς Αγώνες αφού ταξίδεψε και στο Ρίο και μάλιστα κατάφερε να προκριθεί στα ημιτελικά του αγωνίσματος της (100μ. πεταλούδα).

«Πρώτα από όλα θέλω να κάνω υπερήφανους τους γονείς μου και από εκεί και πέρα η ψυχή μου λαχταράει για τρία πράγματα: Να ανοίξουν τα σύνορα για τους πρόσφυγες, να πάρω κάποτε ένα Ολυμπιακό μετάλλιο και να επικρατήσει ειρήνη στην πατρίδα μου», δήλωσε.

Οι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι που έφτασαν στις ακτές της Λέσβου το καλοκαίρι του 2015 ήταν στην πλειονότητά τους ανώνυμοι. Δεν μάθαμε ποτέ τις ιστορίες τους, δεν είδαμε τα πρόσωπά τους, δεν ακούσαμε τις φωνές τους. Ήταν κυρίως αριθμοί στα δελτία των ειδήσεων, στατιστικά στοιχεία της προσφυγικής κρίσης. Δεν ισχύει το ίδιο για τη Γιούσρα Μαρντίνι, η οποία, χωρίς ακριβώς να το επιδιώκει, έγινε ένα σύμβολο αισιοδοξίας για χιλιάδες ανθρώπους Η κολυμβήτρια από τη Συρία αφηγήθηκε την ιστορία της στο βιβλίο «Πεταλούδα» και είχε μιλήσει στην εφημερίδα «Καθημερινή», σε ένα διάλειμμα από τις προπονήσεις της στις πισίνες του Βερολίνου.

«Πρώτα κολύμπησα, μετά περπάτησα», είναι η πρώτη φράση του βιβλίου της. Ο πατέρας της, προπονητής κολύμβησης, την πετούσε στο νερό από μωρό. Στην πισίνα όφειλε να τον αποκαλεί «κόουτς».

Στο σπίτι μπορούσε να τον λέει «μπαμπά». Μικρό κορίτσι ακόμα, προπονούνταν καθημερινά δύο ώρες σε ένα κολυμβητήριο με χαμηλό φωτισμό και ένα πορτρέτο του προέδρου Άσαντ κρεμασμένο στον τοίχο. Ο πατέρας δεν άφησε κανένα περιθώριο, ούτε στην ίδια, αλλά ούτε και στην αδελφή της (η Σάρα είναι τρία χρόνια μεγαλύτερη), να γίνουν οτιδήποτε άλλο εκτός από πρωταθλήτριες της κολύμβησης. Και πράγματι, η Γιούσρα έμαθε με τα χρόνια να αγαπάει το νερό, ονειρεύτηκε τους Ολυμπιακούς Αγώνες και ξεκίνησε στην εφηβεία της να κερδίζει μετάλλια για τη Συρία σε διεθνείς διοργανώσεις. Μετά ήρθε ο πόλεμος.

«Δεν έχω ιδέα από πολιτική», είχε πει. «Δεν ξέρω πώς να εξηγήσω αυτά που συμβαίνουν στη Συρία, αλλά πιστεύω ότι πάντα υπάρχει κάποιος που έχει δίκιο και κάποιος που έχει άδικο. Και ξέρω ότι αυτός που την πληρώνει είναι ο απλός κόσμος. Εμείς. Που προσπαθούμε να έχουμε μια κανονική ζωή».

Η δική της κανονική ζωή διακόπηκε όταν βομβαρδίστηκε το σπίτι της στη Δαμασκό. Όταν έμαθε για πρώτη φορά ότι κάποιος φίλος της σκοτώθηκε, επειδή βρέθηκε στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή. Όταν μια βόμβα έπεσε στην πισίνα που κολυμπούσε, λίγο αφότου είχε βγει απ’ το νερό. «Δεν ήθελα να φύγω από τη χώρα μου», λέει, «αλλά ήταν επιβεβλημένο αν ήθελα να μείνω ζωντανή». Η αδελφή της πρότεινε να πάνε στο Ανόβερο, όπου λίγο καιρό νωρίτερα είχε εγκατασταθεί μια φίλη της.

Νύχτα στο Αιγαίο
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της «Πεταλούδας» είναι ότι η Γιούσρα περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια όλο το ταξίδι. Πώς αναζήτησαν τους διακινητές στην Κωνσταντινούπολη, πώς ένα βανάκι με κατεβασμένες κουρτίνες τούς μετέφερε μέχρι τα παράλια κοντά στη Σμύρνη, πώς έμειναν για αρκετές μέρες κρυμμένες σε ένα δασάκι περιμένοντας μια βάρκα. Ως αναγνώστης ζεις την περιπέτεια μαζί της και σχεδόν ξεχνάς ότι αυτά που διαβάζεις συνέβησαν στ’ αλήθεια.

Η βάρκα που φτάνει για να μεταφέρει τις δύο αδελφές στην Ελλάδα είναι ένα πλεούμενο τεσσάρων μέτρων, πάνω στο οποίο η Γιούσρα και η Σάρα στριμώχνονται με ακόμα 18 άτομα. Έχει αέρα και σκοτεινιάζει. Ωστόσο ξεκινούν. Ισορροπούν με δυσκολία. Και δεκαπέντε λεπτά μετά, η μηχανή της βάρκας χαλάει. Το ακυβέρνητο σκάφος παρασύρεται από τα κύματα και αρχίζει να γεμίζει νερό.

Είναι θέμα χρόνου να αρχίσει να βυθίζεται. Πανικόβλητοι οι 20 επιβαίνοντες πετούν τα πράγματά τους στη θάλασσα, αλλά το βάρος δεν μειώνεται. Τότε οι δύο κοπέλες πηδούν στο νερό. Δύο ακόμα άνδρες τις ακολουθούν.

Κρατιούνται από σχοινιά που είναι δεμένα στο σκάφος και προσπαθούν να κολυμπήσουν προς τη στεριά. Τρεισήμισι ώρες αργότερα, οι ακτές της Λέσβου μοιάζουν ακόμα μακριά. Εντελώς εξαντλημένη από την κούραση και τον φόβο, η Γιούσρα είναι έτοιμη να παραδοθεί στη μοίρα της, διερωτώμενη πώς η ζωή έγινε ξαφνικά τόσο φθηνή.

Ως διά μαγείας και ενώ η βάρκα έχει πλησιάσει κάπως στις ελληνικές ακτές, η μηχανή παίρνει ξανά μπροστά. Οι 20 επιβάτες φτάνουν στη στεριά σώοι και αβλαβείς. «Είναι επίπονο να θυμάμαι εκείνο το βράδυ», μου λέει σήμερα. «Είναι μια πολύ σκληρή ιστορία. Με κινητοποιεί, αλλά με στοιχειώνει». Από τη μέρα εκείνη δεν έχει μπει στη θάλασσα.

«Την Ελλάδα δεν την είδα κάτω από τις καλύτερες συνθήκες, αλλά δεν θα ξεχάσω ποτέ τους ανθρώπους στη Λέσβο που συνάντησα εκείνες τις μέρες», είχε πει. «Δεν θα ξεχάσω ποτέ μια κοπέλα που δεν είχα ξαναδεί ποτέ στη ζωή μου, η οποία με πλησίασε και μου έδωσε ένα ζευγάρι παπούτσια όταν είδε ότι περπατούσα ξυπόλυτη». Προσθέτει ότι νιώθει την ανάγκη να ευχαριστήσει τους Έλληνες που είδαν με ανοιχτό μυαλό το δράμα των προσφύγων.

«Και να απολογηθώ, όμως, γιατί ξέρω ότι για την Ελλάδα δεν ήταν εύκολο αυτό που συνέβη και σε αυτούς που ενοχλήθηκαν από εμάς θέλω να ζητήσω να προσπαθήσουν να καταλάβουν τι έχουμε περάσει. Ούτε εμείς θέλουμε που ζούμε αυτή την κατάσταση».

Από το NEWSROOM Δημοσίευση 26/7/2021
stonisi.gr 

Αφού μπορώ εγώ…

-‘’Αφού μπορώ εγώ, εγώ που είδα τον κόσμο μου ολάκερο να καταρρέει, απόγευμα κάποιας Κυριακής, εγώ που ουρλιαχτά άκουγα, από το δίπλα το δωμάτιο καθώς το παιδί νανούριζα λέγοντας πως όλα καλά θα πάνε, εγώ που κουράγιο έδινα, και ας για μένα δεν το είχα, στο άλλο που για τις εξετάσεις διάβαζε, εγώ που ρίγος καμμιά φορά και σήμερα με πιάνει, καθώς από το νοσοκομείο εκείνο τυχαίνει να περνάω, εγώ που ακόμα στέκομαι, και ακόμα το παλεύω, τότε και συ να ξέρεις πως μπορείς. Τότε και εσύ οφείλεις να μην τα παρατήσεις…’’

-‘’Αφού μπορώ εγώ, εγώ που πατέρα θα ευχόμουνα να μην είχα γνωρίσει, εγώ που το άγγιγμα, το αθώο, για χρόνια δεν μπορούσα να γευτώ, εγώ που εμπιστοσύνη, μεγάλη πια, έπρεπε να μάθω, από την αρχή, να δείχνω στους ανθρώπους, που και όμως ακόμα όρθια στέκομαι, και σε χαλάσματα επάνω, κατάφερα και έχω ξαναχτίσει, τότε και συ να ξέρεις πως μπορείς. Τότε και εσύ οφείλεις να μην τα παρατήσεις…’’

-‘’Αφού μπορώ και εγώ, εγώ που χρόνια βρώμικη ένιωθα, χρόνια ένοχη που δεν είχα μιλήσει, για πράξεις, που κάποιος άλλος έτσι το αποφάσισε, εγώ που τα πιο απλά, τα καθημερινά τα πράγματα, βουνό τα έβλεπα μετά, εγώ όμως που ανάστημα στους φόβους όλους ύψωσα, και ακόμα το υψώνω, τότε και συ να ξέρεις πως μπορείς. Τότε και εσύ οφείλεις να μην τα παρατήσεις…’’.

Κάτω μην το βάλεις Άνθρωπε…

Να δεις και εσύ, που θα μπορέσεις…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc. 

 

e-psyxologos.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η δύναμη της αγκαλιάς: Τα σωματικά και ψυχικά οφέλη που προσφέρει στο παιδί

Αγκαλιά. Ο πιο ανιδιοτελής τρόπος να δείξεις στο μωρό σου ότι το αγαπάς και ο πιο ειλικρινής, για να σου φανερώσει και εκείνο με τη σειρά του πως σε λατρεύει. Έκφραση αληθινής αγάπης και δημιουργίας ενός ισχυρού δεσμού με το παιδί σου. Γνωρίζεις τα οφέλη της στην σωματική και ψυχική υγεία του; Ο παιδίατρος Δρ. Σπύρος Μαζάνης, σου τα παρουσιάζει. Ο λόγος στον οικογενειακό μας γιατρό…

Πολλοί γονείς ρωτάνε αν και πόσο πρέπει να αγκαλιάζουν το μωρό τους. Μήπως η πολλή αγκαλιά το κακομαθαίνει; Μήπως το κάνει ιδιότροπο; Έχουμε την απάντηση!

Όλες οι μελέτες πάνω στο θέμα της αγκαλιάς καταλήγουν στο εξής συμπέρασμα: η αγάπη δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Επιπλέον, η αγκαλιά είναι αποδεδειγμένα παράγοντας καλής ψυχικής και σωματικής υγείας του παιδιού.

Μάλιστα, αξίζει να αναφερθεί ότι είναι πιο καθοριστική η περίοδος των πρώτων 3 χρόνων. Τι σημαίνει αυτό στην πράξη; Όσο περισσότερη αγκαλιά και αγάπη δώσεις στα πρώτα τρία χρόνια της ζωής του, τόσο περισσότερο θέτεις τις βάσεις για ένα υγιές παιδί. Τα μωρά έχουν ανάγκη το άγγιγμα και την αγάπη. Τους διοχετεύει ένα αίσθημα:

• – ασφάλειας
• – επικοινωνίας
• – σεβασμού
• – αυτοεκτίμησης

Τα 4 σημαντικά οφέλη της αγκαλιάς είναι:

• – Μειώνει το άγχος: Κάτω από συνθήκες στρες, εκκρίνεται στον οργανισμό μια ουσία επιβλαβής για τον οργανισμό που λέγεται κορτιζόνη. Η αγκαλιά και το χάδι μειώνουν την παραγωγή αυτής της ουσίας και έτσι μειώνεται και το στρες, με αποτέλεσμα το παιδί να ηρεμεί και χαλαρώνει.
• – Ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα: όλες οι μελέτες δείχνουν ότι η ηρεμία και η ευφορία που δημιουργείται από την αγκαλιά, αυξάνουν και ενεργοποιούν την άμυνα του οργανισμού κατά των ασθενειών και συμβάλουν και στην πιο γρήγορη ανάρρωση, όταν ένα παιδί είναι άρρωστο ή ταλαιπωρείται από ιώσεις.
• – Αυξάνει την ορμόνη «ωκυτοκίνη»: Στον οργανισμό μας, υπάρχουν ορισμένες ουσίες, οι οποίες συμβάλουν στην ευεξία. Μια από αυτες είναι και η ωκυτοκίνη , η οποία είναι η βασική ορμόνη της ευεξίας. Η συγκεκριμένη ορμόνη παράγεται, όταν το μωρό νοιώθει την αγκαλιά και το χάδι και έτσι αισθάνεται πιο όμορφα.
• – Συμβάλει στην καλή υγεία των πρόωρων: Στα πρόωρα, αλλά και γενικά στα νεογνά που νοσηλεύονται στις μονάδες εντατικής θεραπείας, η συχνή σωματική επαφή με την μαμά τους, συμβάλει στην βελτίωση των ζωτικών σημείων τους. Γι’ αυτό και σε πολλά κέντρα νοσηλείας, ενθαρρύνεται η σωματική επαφή των γονιών με τα μωρά τους.

Μην βάζετε, λοιπόν, όριο στις αγκαλιές. Οι αγκαλιές είναι το μαγικό φάρμακο για όλες τις δύσκολες καταστάσεις της υγείας ενός παιδικού, ψυχικές και σωματικές. Πείτε καλημέρα και καληνύχτα στο παιδί σας, με τον πιο γλυκό τρόπο. Με μια αγκαλιά, δηλαδή, και ένα χάδι.

freegossip.gr

Η του Θεού Σοφία, η Δύναμη και η Ειρήνη

« ...
Ατενίζω στο βάθος την Πλατυτέρα. Ιστορημένη στο κέντρο της αψίδος, λάμπει μέσα στο χρυσό της κάμπο. Το κυανούν μαφόριον τονίζει το αειπάρθενον της αμολύντου Κόρης. Εις τας αγκάλας φέρει με πολλήν τρυφερότητα τον προαιώνιον Λόγον, τον αμήτορα εκ Πατρός και απάτορα εκ Μητρός. Για πεντακόσια χρόνια ήταν σοβατισμένη. Παχύ κονίαμα εκάλυπτε όλην αυτή την μεγαλειώδη παράστασι, αυτόν τον γλυκασμό των αγγέλων, αυτό το χάρμα οφθαλμών.

Είναι μεσημέρι. Οι ακτίνες του ηλίου κατακλύζουν κατά δέσμες τον ναό. Ο αέρινος τρούλλος λάμπει όλος και πετά, χάνεται προς τον ουρανό. Ώσπου ουρανός και τρούλλος γίνονται ένα. Ένας τρούλλος που φαντάζει πως δεν στηρίζεται πουθενά, χωρίς βάρος, άυλος, όλος φως…

…Μου ‘ρθε ένας κόμπος στο λαιμό. Ένα πικρό παράπονο. Γιατί Θεέ μου, γιατί;  Θέλω να κλάψω. Θέλω τα δάκρυά μου να ενωθούν με τα δάκρυα της πονεμένης Ρωμηοσύνης. Τα δάκρυα που ποτέ δεν στεγνώνουν…»*

Την αγάπη αυτή και το μεγαλείο της Αγιά Σοφιάς αλλά και της Πόλης των Πόλεων, τα κατανοείς, τα νιώθεις, τα βιώνεις μέσα από τα μάτια του π. Δοσίθεου, είτε διαβάζεις βιβλία του είτε μιλάς μαζί του από κοντά. Κατανοείς γιατί δεν είναι Αγιά Σοφιά, αλλά ο ναός Της Του Θεού Σοφίας που στέκεται αγκαλιά με το ναό Της Του Θεού Ειρήνης, ο οποίος βρίσκεται δίπλα του ακόμη και το ναό Της Του Θεού Δύναμης, ο οποίος δεν διασώζεται. Και όπως μας εξηγούσε ο π. Δοσίθεος, χτίστηκε ο μεγάλος ναός της Σοφίας, για να έχει δύναμη το κράτος θα πρέπει έχει τη σοφία Του Θεού και ειρήνη…

Αυτό που με βεβαιότητα γνωρίζω είναι ότι οι συμβολισμοί δεν χάνονται. Όσο κι αν ποδοπατιούνται, υπάρχουν. Ίσως κοιμούνται μέσα στην ιστορία, αλλά αναδίδουν την ενέργειά τους. Ίσως αυτός είναι ένας από τους λόγους που η Κωνσταντινούπολη είναι η Πόλη που κανένας δεν μπορεί να αποχωριστεί.
»

Ελένη Ευαγγελία Αρωνιάδα

* Από τον πρόλογο του βιβλίου του ‘Θέλω να πιω όλο το Βόσπορο’, του Αρχιμανδρίτη Δοσίθεου, Ηγούμενου της Ιεράς Μονής Παναγίας Τατάρνης.
https://www.evrytanikospalmos.gr/
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μη μου λέτε «δεν έχεις ανάγκη εσύ…»

Βασανίζομαι…, λέει το γνωστό γκράφιτι πάνω στους τοίχους της Αθήνας. 

Κάποια μητέρα θα τα φιλοτεχνεί αυτά τα γκράφιτι… 

Θα ξεγλιστρά από το σπίτι, κρυφά τα βράδια, όταν όλοι πια ηρεμούν και παύουν να ζητούν το ένα και το άλλο, όταν πια ο ύπνος τους της αφήνει το περιθώριο κάποιων ωρών για να είναι επιτέλους ο εαυτός της. 

Κι ο… αδύναμος εαυτός της.

Θα ανεβαίνει στις σκαλωσιές με κίνδυνο ζωής, θα αιωρείται πάνω από το χάος του κενού από κάτω της, για να «εκφραστεί» με το πινέλο, γιατί στην πραγματική της ζωή δεν την παίρνει να ψελλίσει παράπονο, δεν την παίρνει να πει πως κουράστηκε, δεν την παίρνει να δείξει κανενός τύπου αδυναμία

Στην πραγματική ζωή όλοι απαιτούν να είναι δυνατή. Για να ακουμπήσουν πάνω της. 

Ακόμη κι αν είναι εύθραυστη λοιπόν, οφείλει να δείχνει δυνατή. Οφείλει να είναι υπεράνθρωπος – ή έστω, να δείχνει υπεράνθρωπος. Οφείλει να λύνει σιωπηλά και αποτελεσματικά τα προβλήματα, να λειαίνει τις οικογενειακές εντάσεις και αιχμές, να ισιώνει τις «στραβές γραμμές», να καμπυλώνει τις «άνοστες ευθείες». 

Πρέπει να είναι ταχυδακτυλουργικά δυνατή. 

Πρέπει να είναι δυνατή «με χάρη». 

Γιατί είναι γυναίκα, γιατί είναι η μάνα γη, που απορροφά τους κραδασμούς και ρουφά τα δάκρυα των άλλων, κι ας έχει μέσα της ηφαίστεια πόνου και κούρασης, έτοιμα να εκραγούν. 

Είναι δυνατή αυτή… 

Και κουκουλώνει και το φόβο της και την έντασή της και το χτυποκάρδι της. 

Και φοράει και ένα μειλίχιο χαμόγελο για να τους καθησυχάσει όλους.
Δεν αρρωσταίνει ποτέ. Δεν προλαβαίνει. Κι αν τύχει και αρρωστήσει, θα ακούσει: 

«Εσύ, θα τα καταφέρεις..» ή « Δεν έχεις ανάγκη, εσύ, είσαι δυνατή, είσαι θηρίο εσύ…». 

Οπότε θα πετάξει την αρρώστια στα γρήγορα από πάνω της, σαν να τινάζει τη σκόνη από τα ρούχα, θα σηκώσει το κρεβάτι στους ώμους της και θα τρέξει… Να φροντίσει, να υπηρετήσει, να εξυπηρετήσει, να σώσει, να ενθαρρύνει, να εμψυχώσει, να γιατρέψει, να επουλώσει.

Είναι δυνατή. Κι ας β α σ α ν ί ζ ε τ α ι κατά βάθος. 

Κανείς δεν πρέπει να το μάθει. 

Κανείς δεν πρέπει να το υποψιαστεί. 

Οφείλει να δείχνει ατσάλινη κι ας είναι μαλακή σαν ζυμάρι. 

Οφείλει να είναι υπεράνθρωπος. 

Δεν έχουν οι υπεράνθρωποι ανθρώπινες αδυναμίες. Τα κάνουν όλα και συμφέρουν. Έχουν κολλημένο στο κούτελο την ταμπέλα του δυνατού, κι έρχονται οι υπόλοιποι και ζητούν τα πάντα. Να τους κατεβάσεις τα άστρα από τον ουρανό, να τους ανεβάσεις στα άστρα να αγγίξουν τον ουρανό… 

Όλα τα ζητούν από τον δυνατό. Και ο δυνατός οφείλει να ανταπεξέλθει. Με τρόπο που να φαίνεται αβίαστος, χωρίς ζόρισμα, μην τύχει και «πληγωθούν» αυτοί που ζητάνε…

Απαιτεί πολύ ιδρώτα το κοστούμι της δυνατής. Απαιτεί να το τιμήσεις. Πως; Με το να γίνεις πιο δυνατή ακόμη! 

Γιατί η μητέρα είναι το μπετόν που θα πέσει στα θεμέλια, για να χτίσουν οι άλλοι τα οικοδομήματά τους. Και το μπετόν πρέπει να είναι μπετόν, όχι παίξε – γέλασε. 

Πρέπει να είναι σκληρό και ανθεκτικό. Αλλά, ενίοτε, να γίνεται απαλό και ευέλικτο σαν τον Τιραμόλα, με πολλαπλά χέρια σαν τη θεά Κάλι, με επτά και βάλε ζωές σαν τις γάτες (γιατί, τι θα απογίνουν οι άλλοι αν λυγίσει το ατσάλι, αν η δυνατή πάψει να είναι δυνατή;)

Που να το πούμε και που να το ομολογήσουμε πως έχουμε ανάγκη από κάποιον πιο δυνατό από μας; 

Που να το εξομολογηθούμε πως η στολή της σούπερ δυνατής μαμάς κρύβει από κάτω κάλους και πληγές και αίμα; 

Είναι ντροπή τέτοια ομολογία. 

Έτσι μας μάθανε οι δικές μας μαμάδες. 

Μας μάθανε πως οι μαμάδες ΔΕΝ νιαουρίζουν.

ΓΙΩΤΑ ΣΤΕΦΑΝΟΥ

themamagers
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι