Μπαμπά, Μαμά, τι είναι Υποκρισία;

— Χρειάζομαι τη βοήθεια σας.
— Φυσικά…
— Η δασκάλα σήμερα μας μίλησε για την υποκρισία. Και μας είπε ότι μπορούμε να ζητήσουμε την βοήθεια των γονιών μας για να βρούμε παραδείγματα και να το συζητήσουμε μαζί τους.

— Ωραία. Πάρε ένα μολύβι και το τετράδιο σου και γράψε αυτά που θα σου πω…
Υποκρισία είναι να κλέβεις και να παριστάνεις τον τίμιο σε αυτούς που έχεις κλέψει.
Υποκρισία είναι να έχεις εκπομπή στην τηλεόραση και να έχεις καλεσμένη μια ξιπασμένη που σου λέει πότε είναι ή όχι ευγενικό να ρουφάς το φαγητό, ενώ υπάρχουν άνθρωποι που πεινούν και δεν έχουν φαγητό.
Υποκρισία είναι να αφήνεις τις διαφημίσεις των παιχνιδιών 1,5 μήνα, πριν τις γιορτές, για να δώσεις κίνηση στην αγορά, όταν οι γονείς κλαίνε γιατί δεν έχουν λεφτά να αγοράσουν δώρα για τα παιδιά τους ώστε να δούνε ευτυχισμένα τα προσωπάκια τους.
Υποκρισία είναι να είσαι βουλευτής και τη μέρα του προϋπολογισμού του κράτους να μαλώνεις με άλλους βουλευτές, γιατί δήθεν δεν ξέρεις πόσα λεφτά παίρνεις.
Υποκρισία είναι να θες να λέγεσαι χριστιανός και να μισείς όσους δεν συμφωνούν μαζί σου.
Υποκρισία είναι να δίνεις συμβουλές στους νέους, όταν με τη ζωή σου και τις αποφάσεις σου έχεις καταστρέψει τη ζωή τους και το μέλλον τους.
Υποκρισία είναι να "ενδιαφέρεσαι" για τη ζωή και να βάζεις τα χρήματα πάνω από την ανθρώπινη υπόσταση.
Υποκρισία είναι να βρίζεις όσους δεν αντιδρούν στο κακό αλλά ποτέ να μην αντιδράς πρώτος.
Υποκρισία είναι να κρέμεται η κοιλάρα σου μέχρι το πάτωμα και να παριστάνεις τον εγκρατή.
Υποκρισία είναι να θες να ζεις στον Παράδεισο και να μένεις στην Κόλαση των υποκριτών!

—Πατέρα δεν κατάλαβα κάποια από αυτά που μου είπες…
—Θα σου τα εξηγήσω όταν έρθει η ώρα. Αλλά μακάρι να μη χρειαστεί ποτέ. Σου εύχομαι να εξαφανιστεί η υποκρισία από τη Γη μέχρι πριν αρχίσεις να καταλαβαίνεις το νόημα της…

—Και ποιο είναι το αντίθετο της υποκρισίας;
—Η ειλικρίνεια… και αυτό είναι που έχει αξία να μάθεις και όχι το αντίθετο της.
—Και όταν κάποιος είναι ειλικρινής δεν κάνει λάθη;

—Φυσικά και κάνει λάθη. Αλλά η ειλικρίνεια του τον διορθώνει επειδή βλέπει τη ζωή όπως είναι και όχι όπως νομίζει ότι είναι. Και μαζί με την δική του ζωή διορθώνεται και η ζωή των άλλων. Και όσα λιγότερα λάθη κάνουν οι άνθρωποι τόσο πιο λίγοι άνθρωποι υποφέρουν. Τόσο περισσότεροι ζουν ευτυχισμένοι…

—Να είμαι δηλαδή ειλικρινής;
—Να είσαι ειλικρινής και να σκέπτεσαι πάντα ελεύθερα.

—Και τι πρέπει να κάνω για να είμαι ειλικρινής και ελεύθερος;
—Να έχεις το θάρρος να κρατάς πάντα αγνή την ψυχή σου…

πηγη

Πρέπει να γίνεις εσύ ήλιος ... Νίκος Καζαντζάκης

... για να φωτίσεις τους σβησμένους ήλιους των άλλων

Πρέπει να γίνεις εσύ ήλιος για να φωτίσεις τους σβησμένους ήλιους των άλλων.

Δεν υπάρχουν ιδέες, υπάρχουν μονάχα άνθρωποι που κουβαλούν τις ιδέες, κι αυτές παίρνουν το μπόι του ανθρώπου που τις κουβαλάει.

Πού να βρω μια ψυχή σαρανταπληγιασμένη κι απροσκύνητη, σαν την ψυχή μου, να της ξομολογηθώ;

Δε ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύουμαι! Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι...

Να μην αρνιέσαι τη νιότη σου ως τα βαθιά γεράματα, να μάχεσαι σε όλη σου τη ζωή να μετουσιώσεις σε κατάκαρπο δέντρο την εφηβική σου άνθηση, αυτός, θαρρώ, είναι ο δρόμος του ολοκληρωμένου ανθρώπου.

Έχουν να πουν πως άνθρωπος είναι το ζώο που συλλογιέται το θάνατο. 

Όχι, σου λέω εγώ. Άνθρωπος είναι το ζώο που συλλογιέται την αθανασία.

Νιώθω σαν να χτυπάμε τα κεφάλια μας στα σίδερα. Πολλά κεφάλια θα σπάσουν. Μα κάποια στιγμή, θα σπάσουν και τα σίδερα.

Άσφαλτα κατέχει η χωματένια αυτή μήτρα την αξία του κάθε παιδιού της· κι όσο ανώτερη η ψυχή που έπλασε, τόσο και δυσκολότερη της αναθέτει εντολή: να σώσει τον εαυτό του ή τη ράτσα του ή τον κόσμο· από την πρώτη, τη δεύτερη, την τρίτη εντολή που σου αναθέτει διαβαθμίζεται η  ψυχή σου.

Άστρα, πουλιά, σπόροι μέσα στο χώμα, όλα υπακούουν. Και μόνο ο άνθρωπος σηκώνει κεφάλι και θέλει να παραβεί το νόμο και να μετατρέψει την υπακοή σε ελευτερία. Γι’ αυτό κι απ’ όλα τα πλάσματα του Θεού αυτός μονάχα μπορεί κι αμαρταίνει. Τι θα πει αμαρταίνει; χαλνάει την αρμονία.

Το πρώτο σου χρέος, εχτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους προγόνους. Το δεύτερο, να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους. Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσεις στο γιο τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει.

Δε ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύουμαι! Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι ...

Δέν διαλέγεις αυτά που πιστεύεις. Αυτά διαλέγουν εσένα.

Πιστεύω στα αναρίθμητα, εφήμερα προσωπεία που πήρε ο Θεός στους αιώνες και ξεκρίνω, πίσω από την άπαυτη ροή του, την απόλυτη ενότητα.

Ποτε μην αναγνωρισεις τα συνορα τ'ανθρωπου, να σπας τα συνορα! Ν' αρνειεσαι οτι θωρουν τα ματια σου!

Να πεθαινεις και να λες:

Θανατος δεν υπάρχει.

Ένας δρόμος, ένας μονάχα οδηγάει στο Θεό, ο ανήφορος.

Αν δε δει ο Θεός χέρι ανθρώπου, δε βάζει μήτε κι αυτός το δικό του.

Σκύβω απάνω στο μερμήγκι, θωρώ μέσα στο γυαλιστερό μαύρο μάτι του το πρόσωπο του Θεού.

Θεός είναι η ακατάλυτη δύναμη που μεταμορφώνει την ύλη σε πνέμα. Κάθε άνθρωπος έχει μέσα του ένα κομμάτι από το θεϊκό αυτό στρόβιλο και γι’ αυτό κατορθώνει να μετουσιώνει το ψωμί και το νερό και το κρέας και να το κάνει στοχασμό και πράξη.

Δεν είναι νερό δροσερό ο Θεός, όχι, δεν είναι νερό δροσερό, να το πιεις, να δροσερέψεις. Είναι φωτιά, και πρέπει να περπατάς απάνω της. Κι όχι μονάχα να περπατάς, παρά, κι αυτό ’ναι το πιο δύσκολο, παρά και να χορεύεις! Σίγουρα, ευτύς ως μπορέσεις να χορέψεις, η φωτιά γίνεται νερό δροσάτο, μα ώσπου να φτάσεις ως εκεί τι αγώνας, τι αγωνία, Θεέ μου!

   
Νίκος Καζαντζάκης  
Πηγή: Η Δύναμη της Αγάπης

 

Σύντομο χρονικό του βίου του Νίκου Καζαντζάκη

 

Στις 26 Οκτωβρίου 1957 ο Νίκος Καζαντζάκης έφυγε από τη ζωή. Πενήντα χρόνια μετά, η σκέψη του παραμένει ζωντανή, ανέγγιχτη από τη φθορά του χρόνου και γοητευτική όσο ποτέ ****

Του Πατρόκλου Σταύρου
Ο Νίκος Καζατζάκης είναι ο πολυγραφότερος και ο περισσότερο μεταφρασμένος σε ξένες γλώσσες και διαλέκτους συγγραφέας μας. Διεθνώς αναγνωρισμένος, κατατάσσεται πλέον ανάμεσα στους κλασσικούς όλων των εποχών. Γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης στις 18 Φεβρουαρίου 1883. Τουρκοκρατούμενο τότε το νησί και οι πολυαίμακτοι απελευθερωτικοί αγώνες των Κρητών για την αποτίναξη του Τουρκικού ζυγού και την κατάκτηση της λευτεριάς, με τον πατέρα του, τον καπετάν Μιχάλη, ανάμεσα στους πρωτομάχους, εναπέθεσαν στην παιδική ψυχή του συγκλονιστικές εμπειρίες και ιστορικά και ηθικά βιώματα για την συγγραφή του απαράμιλλου έργου του. Η μητέρα του λεγόταν Μαρία, το γένος Χριστοδουλάκη. Καταγόταν από το χωριό Βαρβάροι, που λεγόταν και Μυρτιά.
Τα πρώτα στάδια της παιδείας πήρε στο Ηράκλειο και μερικώς στη Νάξο. Το 1902-1906 φοιτά στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και αριστεύει. Με την αποφοίτησή του, το 1906 εμφανίζεται στα Γράμματα με το δοκίμιο «Η αρρώστια του αιώνος», το δράμα «Ξημερώνει» και τη μυθιστορηματική νουβέλα «Όφις και Κρίνο», με το ψευδώνυμο Κάρμα Νιρβαμή. Τα κείμενα του εξ αρχής εντυπωσιάζουν. Από τον επόμενο χρόνο εμφανίζεται και ως δημοσιογράφος. Κάρμα Νιρβαμή, Πέτρος Ψηλορείτης, Ακρίτας είναι ψευδώνυμά του με συνεχώς, αύξουσα και πολύπλευρη συγγραφική δημιουργία. Το 1908-1909 ακολουθεί μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι.Ο Henri Bergson τον επηρεάζει βαθύτατα.

Από το 1910 εγκαθίσταται στη Αθήνα και στην προσωπική του συγγραφή σε λίγο προστίθεται οι μεταφράσεις επιστημονικών και φιλοσοφικών έργων της παγκόσμιας διανόησης, αλλά και Ελληνικών κλασσικών έργων, όπως του Πλάτωνος. Μεγάλες οι ανάγκες της ζωής, ευτελής η αμοιβή. Πολύ αργότερα, μαζί με τον Γιάννη Κακριδή θα μεταφράσει και τον Όμηρο, «Ιλιάδα» και «Οδύσσεια», αλλά και, μόνος, ξένους θεατρικούς συγγραφείς.
Το 1911 νυμφεύεται την Γαλατεία Αλεξίου, άγουρο έρωτα των παιδικών χρόνων. Ατυχής ο γάμος τους. Καθόλου δεν ταίριαξαν οι δυο τους και σύντομα ήλθαν σε διάσταση και κατέληξαν σε διαζύγιο. Για να συναινέσει στην έκδοση του διαζυγίου η άστατη Γαλατεία, αξίωσε εφ΄όρου ζωής να διατηρήσει το όνομά του. Και με αυτό το επώνυμο κατά τα τέλη της ζωής της, αφού τέλεσε δεύτερο γάμο, έγραψε υβριστικό βιβλίο για τον πρώην σύζυγό της, Νίκο Καζαντζάκη. Σ΄αυτό την συναγωνιζόταν η αδελφή τους Έλλη Αλεξίου.
Τον επόμενο χρόνο κατατάσσεται εθελοντής στους Βαλκανικούς πολέμους- ας μην ξεχνούμε οτι τότε οι Κρητικοί ήσαν Τούρκοι υπήκοοι- και το 1914 γνωρίζεται με τον ποιητή Άγγελο Σικελιανό. Επισκέπτονται και διαμένουν για σαράντα ημέρες στο Άγιον Όρος και περιηγούνται την Ελλάδα για να αποκτήσουν «συνείδηση της γης και της φυλής του». Το ίδιο θα κάνουν οι δύο φίλοι κα μεταγενέστερα χρόνια. Τα ταξίδια και τα όνειρα άσαν ευεργέτες, έγραψε ο ίδιος, έτρεφαν την ψυχή του.
Η βιοπάλη πάντα στην επιφάνεια και με κάποιες επιχειρηματικές και συγγραφικές και μεταφραστικές δραστηριότητες προσπαθεί να διασφαλίσει τις βιοτικές του ανάγκες. Το μόνο καλό, που είχε από τις πρώτες δραστηριότητες, ήταν η γνωριμία του με τον Αλέξη Ζορμπά. Τότε - αλλά και ύστερα- έγραψε ο Καζαντζάκης παιδικά και σχολικά βιβλία, που εκδόθηκαν με το όνομα της συζύγου του Γαλατείας, πράγμα που της έδωσε δόξα και φήμη στην Ελλάδα και σε όλον τον Ελληνισμό. Στον Καύκασο τον ρώτησαν: «Είσθε σύζυγος της κυρίας Γαλατείας;"
Από το 1917 επεκτείνει τις περιηγήσεις του εκτός Ελλάδος, με πρώτη χώρα την Ελβετία. Εκεί έρχεται σε έπαφη με το έργο του Νίτσε, ο οποίος βαθύτατα τον επηρεάζει με τα λιονταρίσια του δόγματα. Είχε ήδη από πριν αναγάγει σ δασκάλους του τον Όμηρο, τον Δάντη, τον Μπέρξον, για να προστεθεί αργότερα σαν γκουρού του ο Ζορμπάς.
Μέγας σταθμός για τον ίδιο και στην Ελλάδα ήταν ο διορισμός του τπ 1919 από τον Ελευθέριο Βενιζέλο ως Γενικού Διευθυντού του νεοσύστατου Υπουργείου Περιθάλψεως και η αναθεσή σε αυτόν της αρχηγίας Αποστολής στον Καύκασο για την μεταφορά στην Ελλάδα των Ελλήνων του Καυκάσου που εδιώκοντο αγρίως μετά την επικράτηση του κουμμουνισμού στην Ρωσία. Εκατόν πενήντα Έλληνες μεταφέρθηκαν τότε στην Ελλάδα και ο Καζαντζάκης τους εγκατέστησε στην Μακεδονία και στη Θράκη. Ήταν μια πράξη μέγιστης εθνικής προοπτικής, έμπνευση προφητική. Δεν λέω επαναπατρίστηκαν, γιατί όλο εκείνοι οι μυθικοί τόποι ήσαν προαιώνιες Ελληνικές πατρίδες.
Με αυτές τις γόνιμες ενασχολήσεις και παρά τις συστηματικές και μακρές περιηγήσεις στην Ελλάδα, δεν σταματά τη συγγραφή. Ενδεικτικά αναφέρω τη διατριβή του «Ο Φρειδερίκος Νίτσε εν τη φιλοσοφία του δικαίου και της πολιτείας"(1909) και την τραγωδία «Ο Πρωτομάστορας» (1910),που παρουσιάστηκε στο Δημοτικό Θέατρο της Αθήνας το 1916. Παντού αναζητεί την ουσία κάτω από τα φαινόμενα απάζοντας τα περιβλήματα της συμβατικότητας. Αποκαλύπτει την ψυχή και την αλήθεια, από την οποία ήταν παιδιόθεν λαβωμένος.

Το 1921 περιέρχεται τη Γερμανία βλέπει Αυστρία και Ιταλία και ξανά προσκύνημα στην Κρήτη, αλλά και στο Μεσολόγγι και σε άλλες ιστορικές πολιτείες τον επόμενο χρόνο. Αυτός ο αέναος γυρισμός του στην Κρήτη του έδινε δύναμη, από την Κρήτη έπαιρνε φόρα.
Τον επόμενο χρόνο, 1922, σταθμός του είναι η Βιέννη και το Βερολίνο, με τις έντονες κοινωνικές αναστατώσεις και τις ριζοσπαστικές ιδεολογικές αναζητήσεις και ανακατατάξεις, που πολύ τον επηρεάζουν. Σε αυτό τον ίδιο χρόνο προστίθεται και η ταραχή του από την εθνική μας συμφορά της Μικρασιάτικης καταστροφής και όλα στροβιλίζουν και αναδιαμορφώνουν τις ψυχικές καταστάσεις και θεωρίες του μεγάλου αναζητητή. Τότε γνωρίζεται και με τον «πύρινο κύκλο» των γυναικών του Βερολίνου που τον επηρέασαν και τη ζωή και το έργο του. Τότε έγραψε την «Ασκητική», το κατά Καζατζάκην ευαγγέλιο», όπως την χαρακτήρισε μια Ελβετική εφημερίδα.
Το 1923 και 1924 τον βλέπουμε να περιηγείται τη Γερμανία και την Ιταλία. Για σαράντα μέρες έμεινε στην Ασσίζη, την πολιτεία του Αγίου Φραγκίσκου, για τον οποίο θα μας δώσει αργότερα το μυθιστόρημα «Ο Φτωχούλης του Θεού».
Η 18η Μαΐου 1924 αποτελεί τομή στη ζωή του. Την ημέρα εκείνη γνώρισε την Ελένη Σαμίου, που απέβη η δυναμική σύντροφος και σύζυγος μέχρι της τελευταίας πνοής του. Υπήρξε για αυτόν η Ελένη «το εφταγύναικο, το εφταπέτσινο σκουτάρι της ζωής του», είπε. «Στην Ελένη χρωστώ όλη την καθημερινή ευτυχία της ζωής μου χωρίς αυτή θα είχα πεθάνει τώρα και πολλά χρόνια. Συντρόφισσα γενναία, αφοσιωμένη, περήφανη, έτοιμη για κάθε πράξη που θέλει αγάπη», θα γράψει το Μάιο του 1957, πέντε μήνες πριν πεθάνει.
Συνεχείς οι περιδιαβάσεις του στην Ελλάδα και το 1925-1926 επισκέπτεται τη Σοβιετική Ένωση, ακολούθως την Κύπρο, την Παλαιστίνη, το Λίβανο, την Ισπανία, την Ιταλία, την Αίγυπτο, το Σινά μέχρι τι αρχές του έτους, Το καλοκαίρι του 1927 δημοσιεύεται σε περιοδικό την «Ασκητική», που θα διορθώσει και εμπλουτίσει αργότερα, τελειώνει την «Οδύσσεια», που θα κυκλοφορήσει το 1938. Τον ίδιο χρόνο φεύγει για την Μόσχα και γνωρίζεται με τον Παναιτ Ιστράτη. Περιηγείται τη χώρα μέχρι το Καύκασο και στέλνει δημοσιογραφικές ανταποκρίσεις στην Αθήνα, όπως έκανε και στα προηγούμενα ταξίδια του.
Το 1953 ταξιδεύει στην Κίνα και στη Ιαπωνία, από όπου βγαίνει το αντίστοιχο ταξιδιωτικό βιβλίο, όπως για άλλες χώρες που επισκέφτηκε, Αγγλία, Ισπανία, Ρωσία, Αίγυπτο, Κύπρο, Παλαιστίνη. Η Αίγινα προκρίνεται το 1936 για εγκατάσταση του μαζί με την Ελένη. Κτίζουν μάλιστα, και ιδιόκτητο σπίτι, που μοιάζει σαν κάστρο, όπως ο ίδιος είπε.
Τον ίδιο χρόνο το ναζιστικό καθεστώς απαγορεύει την έκδοση και κυκλοφορία στη Γερμανία του μυθιστορήματος του «Βλαχόκηπος». Τότε μετέφρασε τον «Φάουστ» του Γκαίτε και έγραψε και άλλα θεατρικά έργα, όπως «Ο Οθέλλος ξαναγυρίζει».
Στο τέλος του 1936 βρίσκεται ξανά στην Ισπανία, που χειμάζεται από εμφύλιο πόλεμο. Οι συγκλονιστικές του ανταποκρίσεις δημοσιεύονται από την «Καθημερινή». Τη γαλήνη του ξαναβρίσκει στην Αίγινα και περιηγούμενος την Ελλάδα τον επόμενο χρόνο, όταν τυπώνονται τα βιβλία του.
Το 1938 τυπώνεται σε μεγάλο σχήμα η «Οδύσσεια» του. Αμέσως μετά τον θάνατο του θα εκδοθεί αγγλικά και στην Αμερική κατά μετάφραση του Κίμωνος Φραιαρ και θα γίνει best-seller. Την χαρακτήρισαν τότε ως το έπος της λευκής φυλής και πνευματικό μνημείο του αιώνα μας.
Οι πρώτες βόμβες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου τον βρίσκουν στην Αγγλία, σε μια γόνιμη πνευματική αναζήτηση. Τον επόμενο χρόνο ξανά στην Αίγινα και στην Κρήτη. Το 1941, ενέσκηψε η Γερμανική κατοχή. Τότε ο Καζαντζάκης ανλεί θέματα από την Ελληνική Ιστορία. Γράφει τα βιβλία «Μέγας Αλέξανδρος», «Στα Παλάτια της Κνωσσού», την τριλογία του Προμηθέως, «Ιωάννης Καποδίστριας», «Κωνσταντίνος Παλαιολόγος» μεταφράζει την «Οδύσσεια» και την «Ιλιάδα» του Ομήρου. Ακόμη έγραψε τότε το «Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά», μόλις πληροφορήθηκε το θάνατο του φίλου του.
Με την απελευθέρωση αναμειγνύεται ενεργώς στην πολιτική και γίνεται Υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου στην Κυβέρνηση Σοφούλη, (Νοέμβριος 1945). Παραιτείται απαυδημένος σε ενάμιση μήνα. Ενωρίτερα, τον ίδιο χρόνο η Ακαδημία Αθηνών δεν δέχτηκε να τον εκλέξει μέλος της στην Τάξη Γραμμάτων και Τεχνών.
Το 1945 αποστέλλεται στην Κρήτη ως μέλος Επιτροπής για την διαπίστωση των ωμοτήτων των Γερμανών και των Ιταλών στην μεγαλόνησο. Η σχετική Έκθεση θεωρήθηκε απόρρητο εθνικό έγγραφο. Ευτυχώς, την βρήκε ο Δήμαρχος Ηρακλείου Μανώλης Καρέλλης και τη δημοσίευσε το 1983.
Τον επόμενο χρόνο πηγαίνει ξανά στην Αγγλία. Προσπάθεια του, να συνεγείρει τους πνευματικούς ανθρώπους του κόσμου για την ειρήνη και για τον πολισμό και να ιδρυθεί μια «Διεθνής του Πνεύματος». Τότε ανακύπτει και το θέμα του βραβείου Νόμπελ. Την υποψηφιότητα του καταπολέμησε αγρίως και ασυδότως αλλά αποτελεσματικώς, η Ακαδημία Αθηνών και η Ελληνική Κυβέρνηση. Για δέκα χρόνια προσπαθούσε ο Καζαντζάκης να πάρει το Νόμπελ, και φαίνεται πως είχε σημειωθεί και μια σύγκλιση απόψεων για να το πάρει, και για δέκα χρόνια τον καταπολεμούσε η πατρίδα του να μην το πάρει. Αξιότερός του, είπαν τότε, ήταν ένας άλλος διάσημος συγγραφέας, με το όνομα Βουγιουκλάκης.
Με αυτό και με άλλες αθλιότητες, από το 1946 οδηγείται στον αυτοξενιτεμό του από την πατρίδα του, που τον καταδιώκει. Ζεί στην ξενιτιά, μα η καρδιά του περιφέρεται στην Ελλάδα. Την Ελλάδα την αιώνια κρατά κάτω από τα βλέφαρα του, θα γράψει ο ίδιος, όχι τη Μελάδα. Και ας τον αναγνωρίζει πλέον η οικουμένη και ας αρχίσουν να δουλεύουν τα τυπογραφεία σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης με εκτυπώσεις μεταφράσεων των έργων του.
Τα χρόνια εκείνα, κατά το τέλος της δεκαετίας του 1940 και στη δεκαετία του 1950,γράφει και τα μυθιστορήματα του «Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται», «Οι αδελφοφάδες», «Ο Καπετάν Μιχάλης», «Ο Τελευταίος Πειρασμός», «Ο Φτωχούλης του Θέου», «Αναφορά στον Γκρέκο».Από τη Γαλλία ταξιδεύει στις γύρω χώρες, αλλά και η υγεία του αρχίζει να κλονίζεται.
Τα «ντροπής έργα» αναλαμβάνονται και συνεχίζονται στην Εκκλησία της Ελλάδος, αρχικά για τον «Ο Καπετάν Μιχάλη».Ούτε που το είχαν διαβάσει. Είχαν ακούσει πως εξεδόθη και ένα βιβλίο, με τίτλο «Ο Τελευταίος Πειρασμός»,στα Σουηδικά. Και να ήθελαν να το διαβάσουν δεν μπορούσαν. Στα ελληνικά δεν είχε ακόμα εκδοθεί. Το καταδίκασαν και αυτό. Τότε η Παπική Εκκλησία ανέγραψε τον «Ο Τελευταίο Πειρασμό» στον «Κατάλογο Απαγορευμένων Βιβλίων», τον περιβόητο Index.
O Καζαντζάκης διαμαρτύρεται στην επιτροπή του Index τηλεγραφώντας του «Στο δικαστήριο σου, Κύριε, κάνω έφεση». Πρόκειται για τη φράση του Τερτυλλιανού «Ad tuum, Domine, tribunal apello». Στην εκκλησία της Ελλάδος διαβιβάζει την ίδι μαρτυρία και προσθέτει: «Την ίδια φράση αποτείνω και στην Ορθόδοξη Εκκλησία: «Στο δικαστήριο σου, Κύριε, κάνω έφεση!». Για τους δικούς μας Μητροπολιτάδες και Δεσποτάδες, προσθέτω τούτο: μου δώσατε μιαν κατάρα, άγιοι Πατέρες, σας δίνω εγώ μιαν ευχή: Σας εύχομαι να ΄ναι η συνείδηση σας τόσο καθαρή όσο είναι η δική μου και να΄ στε τόσο ηθικοί όσο είμαι εγώ».
Το Βατικανό αργότερα κατάργησε τον «Κατάλογο Απαγορευμένων Βιβλίων» και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας το 1968 είπε ότι τα βιβλία του Νίκου Καζαντζάκη κοσμούν την Πατριαρχική Βιβλιοθήκη.
Το 1957 ο Νίκος και η Ελένη δοκιμάζουν μεγάλη χαρά γιατί «Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται» γίνεται κινηματογραφική ταινία από τον Ζύλ Ντασσέν. Παριστάνεται και στην πρεμιέρα στις Κάννες. Τον Ιούνιο πηγαίνουν στην ξανά στην Κίνα και στην Ιαπωνία. Από ένα εμβόλιο στην Καντώνα, το μπράτσο του Καζαντζάκη πρήζεται. Στο γυρισμό νοσηλεύεται στο Εθνικό Νοσοκομείο της Κοπεγχάγης. Από εκεί τον παίρνουν στην Πανεπιστημιακή Κλινική του Φράιμπουργκ της Δυτικής Γερμανίας. συνέρχεται από την ασθένεια και κτυπιέται από τη φοβερή τότε ασιατική γρίπη. Ο Σβάιτσερ τον επισκέπτεται στην Κλινική.
Στις 26 Οκτωβρίου 1957, ο ασκητής γίγας εκπνέει. Στις 3 Νοεμβρίου έφθασε η σωρός του Αθήνα, για να δοκιμάσει και νεκρός την αήθεια των ιθυνόντων. Στις 4 Νοεμβρίου μεταφέρεται αεροπορικώς στο Ηράκλειο και εκτίθεται σε λαϊκό προσκύνημα. Στις 5 Νοεμβρίου 1957 κηδεύεται από τον Καθεδρικό ναό Ηρακλείου και ενταφιάζεται στην Τάπια Μαρτινέγκο απάνω στα Βενετσιάνικα τείχη.
Ο τάφος του έγινε έκτοτε παγκόσμιο πνευματικό προσκύνημα. Μέσα στον τάφο και στο σύμπαν η σωρός του, πάνω στον τάφο μονίμως και αείποτε λουλούδια και στεφάνια και στις καρδιές των ανθρώπων ο ίδιος, άφθιτος και αθάνατος.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Kυνηγημένος Πρόσφυγας Ήρθε Στη Κρήτη Και Τώρα Είναι Φοιτητής

Ανήλικος από το Πακιστάν, έφτασε στην Κρήτη  μαζί με άλλους πρόσφυγες. Κατάφερε μέσα μέσα σε μόλις τέσσερα χρόνια να μάθει τη γλώσσα και φέτος πέτυχε στις Πανελλαδικές Εξετάσεις στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του Ελληνικού Μεσογειακού Πανεπιστημίου στο Ηράκλειο.

Ο Τάχα μιλάει στην ΑΥΓΗ για την αγάπη και τη φιλοξενία που συνάντησε στην Κρήτη, τις αρχικές δυσκολίες, τα όνειρά του για το μέλλον και στέλνει ένα δυνατό μήνυμα αγάπης και αισιοδοξίας κάνοντάς μας να αναλογιστούμε πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος αν κυριαρχούσε η αποδοχή στο διαφορετικό αλλά και πόσες μεγάλες δυνατότητες συλλογικής προόδου υπάρχουν όταν βλέπουμε ανθρώπους αντί για «ξένους».

Η ιστορία του Τάχα, όπως και του Αντετοκούνμπο και της 12χρονης Αρεζού από το Αφγανιστάν, είναι η απάντηση στο ακροδεξιό μίσος που στοχοποιεί μικρά παιδιά επειδή πηγαίνουν στο σχολείο. Απαντήσεις προόδου, αγάπης, αισιοδοξίας για έναν κόσμο που τους χωράει όλους ισάξια και δεν υψώνει τείχη στέλνοντας τα νέα παιδιά ως φθηνό εργατικό δυναμικό στα ξενοδοχεία.

* Ποια ήταν η πρώτη εντύπωση που είχες όταν ήρθες στην Ελλάδας Σε τι ηλικία έφτασες στη χώρα μας;

Όταν έφτασα εδώ, ήμουν ανήλικος. Στα Χανιά, την πρώτη πόλη όπου βρέθηκα, οι άνθρωποι που συνάντησα ήταν πολύ ευγενικοί και με βοήθησαν σε όλα. Μου λείπουν πολύ γιατί με βοήθησαν από την αρχή, όταν δεν ήξερα κανέναν και τίποτα. Η συμπεριφορά τους άφησε στην καρδιά μου μια καλή εντύπωση για τους Έλληνες.

* Τι δυσκολίες συνάντησες τον πρώτο καιρό;

Στην αρχή οι δυσκολίες που είχα ήταν να καταλάβω τη γλώσσα και την κουλτούρα. Για μένα ήταν ένα νέο μέρος, οπότε μου ήταν δύσκολο, είχα πολλές ερωτήσεις σχετικά με μένα, αν θα βρω ένα καλό μέλλον εδώ, αν έχω βρει μια πολιτισμένη κοινωνία.

* Ποια ήταν η πρώτη σου επαφή με την ελληνική γλώσσα; Πώς μελετούσες; Πραγματικά είναι ένας άθλος το ότι μόλις σε τέσσερα χρόνια κατάφερες όχι μόνο να μιλάς και να διαβάζεις, αλλά να περάσεις και στο Πανεπιστήμιο.

Όταν πρωτοήρθα, απλά άκουγα λέξεις χωρίς να καταλαβαίνω τη σημασία τους. Πήγα αρχικά στα Ανώγεια, στην Εστία Ανηλίκων. Εκεί με τη δασκάλα και το προσωπικό άρχισα να μαθαίνω ελληνικά. Με τον τρόπο που δίδασκε μπόρεσα να καταλάβω τα ελληνικά γράμματα και την προφορά τους. Μετά ήρθα στο Ηράκλειο και ξεκίνησα το σχολείο εδώ και με τη βοήθεια των καθηγητών και των συμμαθητών μου σιγά – σιγά άρχισα να μιλάω ελληνικά.

Επίσης εδώ στο Ηράκλειο, στο πρόγραμμα ESTIA και σε ένα άλλο πρόγραμμα εθελοντών, έκανα μερικά μαθήματα. Διάβαζα αρκετές ώρες για το σχολείο και, αν άκουγα λέξεις που δεν ήξερα, τις έγραφα και προσπαθούσα να τις θυμάμαι. Ακόμα το κάνω, για να μαθαίνω καινούργιες λέξεις.

* Ποια είναι η γνώμη σου για το πρόγραμμα ESTIA και τα προγράμματα στέγασης;

Θα το έλεγα μία στήριξη. Όλα τα προγράμματα κοινωνικής στήριξης σημαίνουν πολλά για όσους στην αρχή δεν γνωρίζουν τίποτα. Σου μαθαίνουν πώς να ξεκινήσεις τη ζωή σου με βοήθεια στη στέγαση, στο φαγητό και άλλες βασικές ανάγκες, όπως χαρτιά, μαθήματα γλώσσας, θέματα υγείας, να βρεις δουλειά. Για μένα είναι η βάση για να χτίσει κάποιος τη ζωή του ξανά.

* Συνάντησες ρατσισμό ή μη αποδοχή; Αν ναι, πως το αντιμετώπισες;

Όχι. Μέχρι τώρα σε κανέναν τομέα, ούτε στο πρόγραμμα, στη δουλειά, στο σχολείο, ή έξω δεν συνάντησα ρατσιστική συμπεριφορά.

* Τι θα συμβούλευες τα παιδιά που φτάνουν πρόσφυγες στην Ελλάδα;

Όσοι κάναμε το ταξίδι για καλύτερη ζωή είχαμε δύσκολο ταξίδι. Οπότε θα ήθελα να τους προτείνω, τώρα που είμαστε εδώ, να δουλέψουμε σκληρά, με υπομονή, για να πετύχουμε τους στόχους μας, να είμαστε καλοί άνθρωποι. Να δείχνουμε το καλό μας πρόσωπο σε αυτή την κοινωνία που μας αγκάλιασε αμέσως. Ξέρω ότι το ταξίδι για τα όνειρά μας είναι δύσκολο, αλλά δεν είναι αδύνατο, οπότε να συνεχίσουν να προσπαθούν, και ας πάρει λίγο χρόνο.

* Ποια είναι τα όνειρα σου για το μέλλον;

Το όνειρό μου είναι να γίνω μια μέρα ένας άνθρωπος που θα μπορεί εύκολα να βοηθήσει άλλους με τις γνώσεις του και την εμπειρία του από τη ζωή. Γιατί κάποτε χρειαζόμουν βοήθεια. Για τους ανθρώπους που με βοήθησαν τότε έχω τεράστιο σεβασμό και αγάπη και θέλω να γίνω σαν αυτούς. Γι’ αυτό και συμμετέχω στην εθελοντική ομάδα της πόλης ΑΤΑΚΤΟΙ, που βοηθούν πολλές οικογένειες που βρίσκονται σε ανάγκη. Μια μέρα εύχομαι το όνομά μου να είναι μέσα στην καρδιά κάποιου άλλου με καλές αναμνήσεις. Είμαι αποφασισμένος να πετύχω τον στόχο μου.

Ο Τάχα, οι Αντετοκούνμπο και οι ξένοι εισβολείς
«Για τους ανθρώπους που με βοήθησαν τότε έχω τεράστιο σεβασμό και αγάπη και θέλω να γίνω σαν αυτούς. Μια μέρα εύχομαι το όνομά μου να είναι μέσα στην καρδιά κάποιου άλλου με καλές αναμνήσεις» λέει ο Τάχα και με το παράδειγμά του γεμίζει αισιοδοξία και αποστομώνει τις φωνές του μίσους που χαϊδεύει η κυβέρνηση Μητσοτάκη συγκαλύπτοντας παράνομες πράξεις, όπως αυτή της δημοσιοποίησης των προσωπικών δεδομένων των νηπίων από τον βουλευτή της Ν.Δ. Κ. Μπογδάνο.

Η υποκρισία ξεπερνά κάθε όριο όταν ο πρωθυπουργός στην τελετή της ορκωμοσίας της μητέρας και του νεότερου αδερφού του Αντετοκούνμπο λέει ότι «στο πρόσωπο της οικογένειας Αντετοκούνμπο αντικατοπτρίζεται η Ελλάδα που θέλουμε», ενώ παράλληλα η κυβέρνηση επιλέγει να αντιμετωπίζει τους πρόσφυγες ως «ξένους εισβολείς» και μιλάει για «δυνάμεις αποτροπής στις πύλες εισόδου της χώρας» για να μην γίνει η Ελλάδα «ξέφραγο αμπέλι» (Γ. Οικονόμου, Αύγουστος 2021) αναζητώντας στην Ευρώπη ευήκοα ώτα.

Ο γιατρός θα πετύχει τους στόχους του
Η Δήμητρα Καμπέλη, συντονίστρια του προγράμματος ESTIA της Αναπτυξιακής Ηρακλείου, μιλάει για τη γνωριμία της με τον Τάχα

Το πρόγραμμα ESTIA 2021 είναι στεγαστικό Πρόγραμμα για Αιτούντες Διεθνή Προστασία στο Ηράκλειο Κρήτης. Υλοποιείται από την Αναπτυξιακή Ηρακλείου με την υποστήριξη του υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου και τη χρηματοδότηση του Ταμείου Ασύλου, Μετανάστευσης και Ένταξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αφορά τη στέγαση σε μισθωμένα διαμερίσματα συνολικής δυναμικότητας εξακοσίων (600) θέσεων στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου, καθώς και παροχή υποστηρικτικών υπηρεσιών σε αιτούντες άσυλο.

“Συνάντησα τον Τάχα πρώτη φορά πριν από τέσσερα χρόνια, το 2017, στη Δομή Φιλοξενίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων στα Ανώγεια, όπου είχαμε πάει με μία συνάδελφο κατόπιν συνεννόησης με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για να διερευνήσουμε αν πληροί τα κριτήρια για να ενταχθεί στο στεγαστικό πρόγραμμα ESTIA, καθώς μόλις είχε ενηλικιωθεί.

Συζητώντας μαζί του μας έκαναν εντύπωση η ωριμότητα και ο τρόπος που προσέγγισε το μέλλον, που απέπνεαν αισιοδοξία και σταθερότητα. Μας είχε αναφέρει από τότε ότι το όνειρό του ήταν να σπουδάσει ιατρική και από εκείνη την στιγμή αναφερόμασταν σε εκείνον ως ‘ο γιατρός’!

Φιλοξενήθηκε σε αυτόνομο διαμέρισμα στην πόλη, όπου διέμενε με άλλους δύο ωφελούμενους της ηλικίας του, οι οποίοι ήταν επίσης πρώην ασυνόδευτοι ανήλικοι. Μόλις εγκαταστάθηκε από τα Ανώγεια στο Ηράκλειο, μας ζήτησε να πάει στο σχολείο και έγινε η εγγραφή του στο εσπερινό λύκειο με τη βοήθεια των κοινωνικών λειτουργών που εργάζονται στο πρόγραμμα. Μάθαμε με μεγάλη χαρά και συγκίνηση ότι κατάφερε και πέρασε στις Πανελλαδικές, και μάλιστα στην πόλη μας!

Αν και δεν είναι πια ενταγμένος στο πρόγραμμά μας, καθώς έχει αναγνωριστεί ως πρόσφυγας, διατηρούμε επαφή και επιθυμία μας είναι να τον στηρίξουμε για να μπορέσει να συνεχίσει τις σπουδές του δίνοντας λύσεις στα θέματα που τον απασχολούν, όπως η εύρεση κατοικίας και εργασίας. Γνωρίζοντάς τον όλα αυτά τα χρόνια είμαστε απόλυτα σίγουροι ότι θα δουλέψει σκληρά και θα πετύχει σε ό,τι αποφασίσει να κάνει. Είναι ένας εξαιρετικός νέος και του ευχόμαστε ολόψυχα κάθε επιτυχία σε αυτό το νέο κεφάλαιο της ζωής του”

πηγή
fanpage.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Εμείς οι Έλληνες έχουμε ψυχή, είμαστε δυνατοί

Μαρία Μπελιμπασάκη:
Εμείς οι Έλληνες έχουμε ψυχή, είμαστε δυνατοί

Εύχομαι σε όλο τον κόσμο υγεία. 

Αισθάνομαι μεγάλη λύπη για την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα, ο κόσμος υποφέρει.

Εύχομαι ο κόσμος να ’ναι πάντα καλά και μην τα παρατάτε, μην το αφήνετε.
Εμείς οι Έλληνες έχουμε ψυχή, είμαστε δυνατοί.
Τα φιλιά μου στην Ελλάδα

Το Χαμομηλάκι

Μητέρα χωρίς χέρια ετοιμάζει το παιδί της και μας δείχνει πως είναι η καθημερινότητα της

Ένα βίντεο από την Ασία κάνει τον γύρο του διαδικτύου με τίτλο «και μετά παραπονιόμαστε» έχει προκαλέσει συγκίνηση σε εκατομμύρια χρήστες. 
Συγκεκριμένα το βίντεο δείχνει την καθημερινότητα της μητέρας αυτής που είχε την ατυχία να γεννηθεί χωρίς χέρια. 
Από το καθημερινό ντύσιμο του παιδιού, της, το μαγείρεμα ακόμη και το πως βάζει το μακιγιάζ της, μας υπενθυμίζει πολλά που εμείς θεωρούμε δεδομένα. 

Δείτε το βίντεο

tilestwra.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Αγοράκι με πρόσθετα μέλη παίζει ποδόσφαιρο

Ο μικρός πρωταγωνιστής, ο οποίος είναι οπαδός της Τότεναμ και εμφανίστηκε στον αγωνιστικό χώρο, παίζοντας πασούλες με τους ποδοσφαιριστές των Λονδρέζων.

Από τα μεγάφωνα του σταδίου έγινε… περιγραφή αγώνα για τις… ασίστ του μικρού παιδιού, ενώ τα χειροκροτήματα από την εξέδρα ήταν έντονα, ζητώντας από την διοίκηση να τον υπογράψει. Πάντως, μερικοί δεν άντεξαν και λύγισαν.

Πηγή

Της είπαν να ρίξει το παιδί της επειδή έπασχε από καρκίνο

Δείτε πως αντέδρασε!

Η εγκυμοσύνη σε πολλές περιπτώσεις είναι δύσκολη, πόσο μάλλον όταν η γυναίκα που κυοφορεί διαγιγνώσκεται με καρκίνο. Ο συνδυασμός αυτός όπως μπορείς να καταλάβεις είναι καταστροφικός. Αυτή είναι και η ιστορία του 24χρονου μοντέλου από τον Καναδά Elizaveta Bulokhova, η οποία βρέθηκε αντιμέτωπη με αυτή την κατάσταση το 2014.

Ήταν μόλις λίγων μηνών έγκυος, όταν πήγε για διακοπές με τον σύζυγο της στο Άμστερνταμ και την έπιασε ένας δυνατός πονόδοντος, ο οποίος όμως έπειτα από διάφορες εξετάσεις στις οποίες υποβλήθηκε, αποδείχθηκε πως ήταν καρκίνος. Το πρώτο πράγμα που της είπαν λοιπόν οι γιατροί ήταν ότι θα έπρεπε να κάνει άμβλωση, για να μπορέσει να προχωρήσει στην χημειοθεραπεία, για το δικό της καλό.

Σε δηλώσεις της είπε πως μιλούσε με το αγέννητο παιδί της και ήταν σαν να την άκουγε, οπότε δεν μπορούσε να κάνει έκτρωση και είπε στους γιατρούς πως αν το μωρό της είναι γραφτό να γεννηθεί, θα πρέπει να γεννηθεί.

Μετά από πολλές καθυστερήσεις λοιπόν, εμφανίστηκε και μια τρίτη επιλογή για την 24χρονη, το να κάνει καισαρική και ας ήταν 10 εβδομάδες νωρίτερα από την προβλεπόμενη ημερομηνία της γέννησης του παιδιού.

Με την αρρώστια αυτή όμως της αφαίρεσαν το 95% του σαγονιού της και έπειτα υποβλήθηκε σε χημειοθεραπεία. Το παιδάκι της βγήκε υγιέστατο και η ίδια τώρα αναρρώνει.
Μετά από όλη αυτή την περιπέτεια συνεχίζει το μόντελινγκ και απολαμβάνει τις όμορφες στιγμές με τον σύζυγο και τον πανέμορφο γιο της.

Πηγή -- boredpanda.com

Δημήτρης Βάσσης: Ένα συγκλονιστικό Ζεϊμπέκικο

 
Τα 9/8 της ψυχής του Δημήτρη Βάσση

 

Το ζεμπέκικο δεν είναι ένας ακόμη χορός! Και γι' αυτό δεν… χορεύεται!

Γι’ αυτό και δεν υπάρχουν βήματα για να πατήσεις πάνω τους, απ’ εκεί να κρατηθείς…. Γιατί ούτε χέρι υπάρχει γύρω, ούτε και άλλη ψυχή ζώσα ν’ ακουμπήσεις!

.

…Κι όσο κι αν ψάχνει κανείς για ορισμούς του ζεμπέκικου πάλι εκτός θα βρίσκεται, γιατί το ζεμπέκικο είναι ο ήχος, ο ρυθμός και η κατάσταση που βιώνεις αν πολύ το θέλεις να πάψεις να μιλάς, αν πολύ το νιώθεις πως θες να υψωθείς κατά που βρίσκονται τ’ αόρατα και τ’ ανείπωτα!

Γιατί λειτουργώντας μες από τα 9/8 και τον ήχο που περικλείει τούτον τον ρυθμό, πολύ αισθάνεσαι πως θες να ζήσεις τη στιγμή που σ’ αντροκαλεί η ψυχή να… μετρηθείτε!

Εσύ κι αυτή, ποιος από τους δυο σας θα κοντέψει στον θεό, ποιος από τους δυο σας κάνει κουμάντο στο σώμα, στην ίδια την καρδιά!

Ενας “αγώνας” που είναι πέρα μακριά πολύ από τον όποιο ανταγωνισμό, πέρα από τα φθαρτά όρια της ύλης που σας κρατά δέσμιους εδώ κάτω σε αυτό που έλαχε να είναι το σύντομο πέρασμά σας από τη γη, το έδαφος, την… “πίστα” του μισού μέτρου που συνυπάρχετε!

Δεν προσπαθώ με όλα αυτά τίποτα καινούργιο να προσθέσω ούτε εξάλλου είμαι ειδικός!

Κι όσες φορές θέλησα κάτι να γράψω και στο παρελθόν για το ζεμπέκικο, στο τέλος το βρήκα πολύ… ασθενές, ρηχό κι ανούσιο! Σκίζω το χαρτί και το καίω στάχτη! Δίχως να καταλαβαίνω τι με οδήγησε σ’ αυτήν την πράξη!

Υπήρξαν δύο φορές που είδα κάποιον αρσενικό να χορεύει και ένιωσα ψηλότερα! Μόνο δυο!

Κι ο θαυμασμός μου μ’ έκανε να συστηθώ στους αγνώστους μου και να εκφράσω τη χαρά, την υπερηφάνεια, τον θαυμασμό μου! Κι έμεινα με την ανάμνηση έκτοτε, πάνε πολλά χρόνια!

Και χτες πάλι θαυμασμός, τρίτη φορά!

Ο Δημήτρης πάνω στο αναπηρικό καροτσάκι κρατά γερά τις ρόδες και το κάνει να εξαϋλώνεται κάποιες στιγμές!

Μέσα από την επιμονή του -μου φάνηκε- να γίνει το θαύμα και ν’ αποκτήσουν δύναμη τα πόδια του, να λύσει τα λουριά που τον κρατούν δέσμιο πάνω σε δυο ρόδες, κάποιες στιγμές ξεφεύγει, παρασύρει αυτόν που τον θωρεί προς τα κει που ίπταται κι ο ίδιος!

Τι άλλο να γράψει κανείς; Και τι να πρωτοχωρέσει στον λίγο αυτό χώρο;

Μια βαθιά υπόκλιση -μοναχά- στα 9/8 της ψυχής του Δημήτρη Βάσση που πετά στο ζεμπέκικο της Ευδοκίας!

Αυτό μόνο, τι περισσότερο!

 

Έγραψε ο Νεκτάριος Κακατσάκης
Στα Χανιώτικα Νέα

 

Όλα έγιναν στο γήπεδο των Χανίων – στο πρόσφατο all star game του πρωταθλήματος μπάσκετ, ανάμεσα σε αθλητές με ειδικές ανάγκες.

Στη γιορτή του μπάσκετ συμμετείχαν και αθλητές με κινητικά προβλήματα, καθηλωμένοι σε ειδικό αμαξίδιο. Στο πλαίσιο του αγώνα μεταξύ των ομάδων τους, με τα ονόματα Νίκος Καζαντζάκης και Νίκος Ξυλούρης (60-47 το τελικό αποτέλεσμα υπέρ της δεύτερης), ένας από τους αθλητές χόρεψε το ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας και συγκίνησε όλον τον κόσμο

Από τα ηχεία του γηπέδου άρχισε να παίζει το ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας και ο Δημήτρης Βάσσης δίχως να το πολυσκεφτεί, αρχίζει να χορεύει. Όλοι όσοι βρίσκονται στο γήπεδο τον εμψυχώνουν με το χειροκρότημά τους. Ο Δημήτρης Βάσσης αγωνίζεται στην ομάδα ΠΑΣΚΑ – Ελληνικά Πετρέλαια.

 Η δύναμη της θέλησης που μπορεί να ξεπεράσει κάθε είδους μειονέκτημα.

Δώδεκα ξεχωριστοί άνθρωποι χωρίς χέρια, μας δίνουν μαθήματα ζωής - Μητέρα χωρίς χέρια αλλάζει πάνες στο παιδί της! (video) -12 AMAZING ARMLESS PEOPLE

Την επόμενη φορά που θα σκεφτείτε ότι κάτι που θέλετε να κάνετε, είναι αδύνατον να γίνει, θυμηθείτε το βίντεο που θα δείτε παρακάτω για να πειστείτε πως όλα είναι δυνατά σε αυτή τη ζωή όταν υπάρχει ψυχική δύναμη και θέληση.
  

Δώδεκα ξεχωριστοί άνθρωποι, οι οποίοι για κάποιο λόγο δεν έχουν χέρια ή πόδια, καταφέρνουν το ακατόρθωτο δίνοντας μαθήματα ζωής σε όλους εμάς που θεωρούμε κάποια πράγματα δεδομένα...

Ανάμεσα στους ξεχωριστούς αυτούς ανθρώπους η Μπαρνάρα Γκουέρα, η οποία είναι μοντέλο, καθηγήτρια φυσικής αγωγής αλλά και μητέρα. Χωρίς χέρια, όμως, τα οποία έχασε σε μικρή ηλικία, όταν είχε ένα ατύχημα με το ηλεκτρικό ρεύμα, η ζωή της θα μπορούσε να ήταν πολύ δύσκολη. Η ίδια όμως, λειτουργεί σαν να μην έχει κανένα απολύτως πρόβλημα αφού μπορεί και κάνει όλες τις δουλειές της με τα πόδια, ακόμα και να αλλάξει πάνα στο παιδί της, ολομόναχη.
Μία άλλη συγκινητική ιστορία είναι αυτή της Ίρα Καπλάν η οποία γεννήθηκε στη Σιβηρία και υιοθετήθηκε από Αμερικανούς γονείς. Η μικρή ήρθε στον κόσμο χωρίς χέρια, όμως δεν εγκατέλειψε ποτέ το όνειρό της να γίνει κολυμβήτρια. Το πάλεψε και όχι μόνο κατάφερε να είναι μόνιμα σε μία πισίνα για να κολυμπά αλλά είναι και μέλος της πολιτειακής ομάδας στο Σιάτλ.
Χωρίς χέρια είχε γεννηθεί και ο Ματ Στούτζμαν ο οποίος ήθελε από μικρός να γίνει σαν τον Ρομπέν των Δασών. Να έχει μόνιμα πάνω του ένα τόξο και να πετυχαίνει τον στόχο του. Τον σημαντικότερο τον πέτυχε και με το παραπάνω αφού κατέχει ρεκόρ στην τοξοβολία καθώς έριξε το βέλος του σε απόσταση 210,31 μέτρων.
Ο Σαμπίνε Μπέκερ, γεννήθηκε στην Ταϋλάνδη με ατροφικά χέρια. Για να επιβιώσει, όμως, στα δύσκολα λόγω της φτώχειας του, αναγκάστηκε να αναπτύξει τη δύναμη, τη δεξιοτεχνία και την ευλυγισία των ποδιών του. Άρχισε, λοιπόν, να τα χρησιμοποιεί και πλέον μπορεί με αυτά να κάνει οποιαδήποτε δουλειά και αν του ζητηθεί.
Χωρίς χέρια γεννήθηκε και ο Ρουμάνος Κορνέλ Μουν. Οι γονείς του τον παράτησαν σε ένα ορφανοτροφείο και εξαφανίσθηκαν. Ο μικρός όμως δεν άφησε να τον πάρει από κάτω. Έμαθε να κάνει τα πάντα με τα ακρωτηριασμένα χέρια του, ακόμα και να παίζει ντραμς που είναι το μεγάλο του πάθος.
Ολόκληρη η Κίνα υποκλίθηκε στο ταλέντο του πιανίστα Λιού Ουέι, ο οποίος συμμετείχε στο σόου ταλέντων «Κίνα έχεις ταλέντο». Όταν ήταν μικρός έχασε, από ατύχημα με το ρεύμα, τα δύο του χέρια, όμως, του άρεσε τόσο πολύ να παίζει πιάνο που έμαθε και χωρίς χέρια να το κάνει.
Βιρτουόζος της κιθάρας ο Μαρκ Κόφενι ο οποίος δεν έχει χέρια αλλά λατρεύει τόσο πολύ τη μουσική που ασχολείται συνεχώς μαζί της. Μάλιστα είναι και μέλος συγκροτήματος στο Σαν Ντιέγκο.
Τέλος, ο Τομ Γούλις, αν και δεν έχει χέρια, ρίχνει μακριά σουτ όταν παίζει μπέιζμπολ, ένα άθλημα που του αρέσει πολύ. Απολαύστε όλους τους ήρωες που ζουν ανάμεσά μας στο βίντεο που ακολουθεί...

mothersblog

Ισμήνη Καρύδη - Ismini Svensson: Η Ελληνίδα που "κατέκτησε" τον Λευκό Οίκο

Είμαστε υπερήφανοι που άνθρωποι σαν την Ισμήνη όχι μόνο προοδεύουν στο εξωτερικό, αλλά καταφέρνουν να έχουν μέσα τους την Ελλάδα.

Η Ισμήνη Καρύδη-Svensson γεννήθηκε στην Αθήνα, πρωτότοκη κόρη του Απόστολου Καρύδη Πολιτικού Μηχανικού- Οικονομολόγου και της Μαρίας Καρύδη Αρχαιολόγου. Σε ηλικία τριών ετών διαπιστώθηκε ότι έπασχε από νεανική ρευματοειδή αρθρίτιδα, νοσηλευόμενη κατά καιρούς στα Νοσοκομεία Παίδων «Αγία Σοφία» στην Αθήνα και  “Northweek Park Hospital” στο Λονδίνο. 
Ενώ η ιατρική πρόγνωση προέβλεπε τη μόνιμη αναπηρία της, αυτή με ακατάβλητη θέληση και συνεχή άσκηση, κατόρθωσε να αυτοθεραπευτεί εντυπωσιάζοντας τους θεράποντες γιατρούς της στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Με εξαιρετική επίδοση στο κλασσικό μπαλέτο έλαβε τιμητικές διακρίσεις από  τη Royal Academy of Dance  του Λονδίνου μέχρι την ηλικία των 16 ετών.

Φοίτησε στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου, εργαζόμενη παράλληλα στο τεχνικό γραφείο του πατέρα της Απόστολου Καρύδη μετά τον αιφνίδιο θάνατό του το 2003, που επηρέασε καθοριστικά την πορεία της. Υπήρξε εκλεγμένη εκπρόσωπος των φοιτητών στο Διοικητικό Συμβούλιο της Σχολής Πολιτικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου. Πριν τελειώσει τις σπουδές της το 2006 ίδρυσε δική της τεχνική Εταιρεία με την επωνυμία KConstruction. Το 2007 έλαβε το πτυχίο του Πολιτικού Μηχανικού και έφυγε στο εξωτερικό πρώτα στην Αγγλία και μετά στην Αμερική δραστηριοποιούμενη στον τομέα των κατασκευών. Ταξίδεψε στην Ευρώπη, στην Κίνα και στη Λατινική Αμερική. Το 2009 αποφάσισε να εγκατασταθεί μόνιμα στην Αμερική λόγω της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα.

«Η ζωή είναι ωραία, στο λέω εγώ που πάσχω από θανατηφόρα νόσο»

«Η ζωή είναι ωραία, στο λέω εγώ που πάσχω 

από θανατηφόρα νόσο»

«Δεν μπορώ να προσθέσω μέρες στη ζωή μου αλλά μπορώ να προσθέσω ζωή στις μέρες μου», είπε κάποια στιγμή, αρχές Σεπτεμβρίου, ο 30χρονος Δημήτρης Κοντοπίδης στον Σταύρο Θεοδωράκη κι έτσι γεννήθηκε η ιδέα για την πρώτη εκπομπή των «Πρωταγωνιστών».

Ο Δημήτρης πάσχει από την πιο θανατηφόρα κληρονομική νόσο της λευκής φυλής, την κυστική ίνωση, το προσδόκιμο ζωής στην Ελλάδα είναι 25 χρόνια – το έχει δηλαδή ήδη ξεπεράσει - παρόλα αυτά συνεχίζει να είναι ένας δραστήριος δημιουργικός άνθρωπος. Αφού τελείωσε την γραφιστική και ενώ η αρρώστια «κάλπαζε» μπήκε στην Αρχιτεκτονική και τώρα επιβλέπει οικοδομές. Παράλληλα είναι πρωτεργάτης ενός δυναμικού συλλόγου που προασπίζει τα δικαιώματα των παιδιών με κυστική ίνωση. Για μια περίοδο της ζωής του δούλεψε μπάρμαν στις Κυκλάδες - μπορεί το πρωί να ήταν στο οξυγόνο, το βράδυ όμως κερνούσε ποτά και χόρευε με τους φίλους του.
«Δεν θέλω να έχω απωθημένα, θέλω να τα κάνω όλα στη ζωή μου χωρίς να σκέφτομαι τον χρόνο που τελειώνει», είναι μια από τις φράσεις του Δημήτρη. Με κεντρικό πρόσωπο λοιπόν τον Δημήτρη οι «Πρωταγωνιστές» έστησαν μια αισιόδοξη τελικά εκπομπή για τους ανθρώπους που δεν παραιτούνται όσα προβλήματα κι αν συναντούν.
Στους «Πρωταγωνιστές» μίλησαν επίσης κι άλλοι ασθενείς με κυστική ίνωση, γιατροί και συγγενείς ασθενών που περιγράφουν εκτός των άλλων τον γολγοθά τους να αναζητούν φάρμακα και αξιοπρεπή θεραπεία σε μια εποχή κρίσης.

Δείτε το βίντεο εδω. Αξίζει!

Πηγή

Ο Οδυσσέας και ο Παλαμάς ώθησαν μια 20χρονη Ρωσίδα με εκ γενετής τύφλωση στην εκμάθηση ελληνικών

Η 20χρονη Αλίνα Κουντριάβτσεβα, από τη Ρωσία, πρόκειται να ανοίξει τις εκδηλώσεις της αποχαιρετιστήριας βραδιάς του Σχολείου Νέας Ελληνικής Γλώσσας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ), στις 12 Σεπτεμβρίου, απαγγέλλοντας σε άπταιστα ελληνικά το ερωτικό ποίημα του Κωστή Παλαμά «Το Χάρισμα». 

Είναι αυτό, άλλωστε, το «χάρισμα της ψυχής» της, που από την πρώτη παιδική ηλικία ανέπτυξε, νικώντας το φόβο της ανασφάλειας από την εκ γενετής τύφλωσή της, και το οποίο της άνοιξε το δρόμο της αγάπης για την ελληνική γλώσσα.

Είναι μία από τους 30 φοιτητές ελληνικών σπουδών από δέκα πανεπιστήμια της Ουκρανίας και της Ρωσίας, που επιλέχθηκαν να παρακολουθήσουν φέτος το θερινό πρόγραμμα του Σχολείου Ελληνικής Γλώσσας του ΑΠΘ (16 Αυγούστου - 15 Σεπτεμβρίου) και η πρώτη με πρόβλημα όρασης που συμμετέχει σ’ αυτό. 

Διένυσε το τρίτο έτος σπουδών στην έδρα Βυζαντινής και Νεοελληνικής Φιλολογίας στο πανεπιστήμιο Λομονόσοφ της Μόσχας και σκοπεύει να επιστρέψει στη χώρα της πιο πλούσια σε γνώσεις για την ελληνική γλώσσα και τον πολιτισμό, με σκοπό να εργαστεί αργότερα σε μεταφράσεις ή διερμηνεία. 

«Το Χάρισμα»

Άφησε για λίγο πίσω στη Μόσχα τον πατέρα και τον μικρότερο αδελφό της και με τη συνοδεία της μητέρας της βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου καθημερινά παρακολουθεί τα μαθήματα του σχολείου, συμμετέχει σε δημιουργικά εργαστήρια λογοτεχνίας, διαβάζει με άνεση Καβάφη και Ελύτη, μαθαίνει ελληνική

Dejana Backo: Όταν η δύναμη της ψυχής ξεπερνά τα πάντα!

Starina

Zeleno drveće

Barska idila

Zimska monotonija

Dejana Backo

Όταν η δύναμη της ψυχής ξεπερνά τα πάντα!

Δείτε το video και θα καταλάβετε:

ΠΗΓΗ: THE SECRET REAL TRUTH

Λούστρος 13 χρονών για να σώσει την μητέρα του

Αγόρι 13 ετών, στην Κίνα, δουλεύει σαν λούστρος για να σώσει την μητέρα του που νοσηλεύεται σε νοσοκομείο με όγκο στον εγκέφαλο.

Το νεαρό αγόρι περπάτησε 340 χιλιόμετρα για να φτάσει στην πόλη που νοσηλεύεται η μητέρα του. Κοιμόταν στην άκρη του δρόμου και έτρωγε ελάχιστα στην προσπάθεια του να προσεγγίσει την μητέρα του.

Κερδίζει 100 γιουάν την ημέρα κατά μέσο όρο και του χρειάζονται 100.000 γιουάν για τα νοσήλια.

Μεγάλη η δύναμη της ψυχής του μικρού και απίστευτο το κουράγιο του.

Ειδήσεις Άλφα 12/6/2011

Luo Weike, a 13-year-old boy, walked 340 kilometers to Guangzhou, south China's Guangdong province, to earn money by polishing shoes to save his mother suffering from brain tumor.

Luo Weike comes from a small county of Heyuan City, Guangdong Province. His father passed away one year ago, left him living with her mother and an elder sister. His mother was diagnosed with brain Luo Weike, a 13-year-old boy, walked 340 kilometers to Guangzhou, south China's Guangdong province, to earn money by polishing shoes to save his mother suffering from brain tumor.

Luo Weike comes from a small county of Heyuan City, Guangdong Province. His father passed away one year ago, left him living with her mother and an elder sister. His mother was diagnosed with brain tumor a month after his father’s death. Luo’s mother’s salary was only about 1,000 yuan per month, so they could not pay the big amount of hospital fee. In order to cure his mother, Luo made his decision to walk to Guangzhou to earn money by polishing shoes.

Luo could earn about 100 yuan every day. But according to Lu Ming, director of neurosurgery department of the hospital where Luo’s mother was in, the tumor his mother got was big, and the treatment cycle might be longer, so the total cost could be 100,000 yuan.

Luo said that he was the only boy in family, so he must stick to the end to earn money and to look after his mother though his sister and mother cherished him very much. On his way to Guangzhou, Luo often slept alongside the highway, and ate the simplest food. His sister said that he had never experienced so many difficulties before, and his mother’s only wish was to go through the operation and live with her son and daughter happily.

China Good Son