«... και δεν έζησαν ούτε αυτοί καλά, ούτε εμείς καλύτερα»

Δεν χρειάζεται να αλλάξουμε τα παραμύθια. 

Εκείνο που χρειάζεται είναι ένα μικρό λιθαράκι από όλους για να αλλάξουμε τον κόσμο!

Όταν ήμασταν παιδιά, οι μεγαλύτεροι συνήθιζαν να μας διηγούνται παραμύθια όπου πάντα στο τέλος νικούσε η ευγένεια, η γενναιοδωρία και η αγάπη. Ο πρίγκιπας έσωζε την πριγκίπισσα, η Σταχτοπούτα έβρισκε το γοβάκι της και ο λύκος δεν ζούσε για να χορτάσει…

Στην πραγματικότητα όμως, πώς να παραλληλίσεις ένα παραμύθι με τη ζωή;
Πώς να εξηγήσεις στο παιδί σου ότι η αδικία και η κακία δεν τιμωρούνται πάντα;
Ότι την Σταχτοπούτα δεν τη βοήθησε κανείς να πάει στον χορό;
Ότι η μητριά της παρέμεινε σκληρή και άκαρδη;

Και μιας που είπα άκαρδη, ας σου μιλήσω και για έναν πρίγκιπα βάναυσο και αιμοδιψή που δεν άλλαξε ποτέ τις βαρβαρότητες του απέναντι στους ανθρώπους. Συσπειρώθηκε με όλες τις κακές μάγισσες και με μάγια και ξόρκια μάγεψαν τα μυαλά μεγάλων ηγετών και σκόρπισαν στον κόσμο απελπισία, φόβο και πόνο.

Μέχρι και σήμερα μένει σκληρός και άκαρδος, ο Πόλεμος.

Η αλήθεια είναι ότι αυτό δεν είναι ένα γνωστό παραμύθι αλλά μια φρικτή πραγματική ιστορία γνωστή σε όλους. Ο πόλεμος, ναι..

Όλα τα βλέμματα στραμμένα πάνω του και ένα κοινό πληγωμένο, ξεχασμένο από νεράιδες και ξωτικά. Χωρίς μαγικά φίλτρα και υπεράνθρωπες δυνάμεις. Γιατί ό, τι χάνεται, χάνεται.

Δεν μπορείς να ανοίξεις την κοιλιά του λύκου και να σώσεις όσους χάθηκαν…

Και όσοι προλάβουν, ίσως καταφέρουν να ξεφύγουν, άλλοι πάλι δεν θα τα καταφέρουν ενώ άλλοι θα μείνουν και κάποιοι – όλοι μας θα κοιτάμε αμέτοχοι μια ακόμη θυσία της ανθρώπινης υπόστασης στο βωμό του χρήματος και της εξουσίας.

Όχι, δεν μας τα είπαν καλά! Ο λύκος ξεγέλασε την κοκκινοσκουφίτσα και ύστερα χάθηκε μαζί της. 

Κανένας κυνηγός δεν την έσωσε, όπως και κανένας δεν σώζει την ανθρωπότητα με αποφάσεις που στιγματίζουν ανεπανόρθωτα την ψυχή ενός μικρού παιδιού που ακόμη προσπαθεί να καταλάβει πως η χιονάτη συνάντησε τους συμπονετικούς νάνους και την βοήθησαν σε αντάλλαγμα της καλοσύνης της.

Αδικία να ζει κάποιος σε μια κοινωνία με άνισες ευκαιρίες και άνιση μεταχείριση.

Και ας συνεχίσει το παραμύθι να αφηγείται ότι πάντα επιβραβεύονται οι καλοί με πολυτελή γοβάκια και ονειρεμένη ζωή.

Πόλεμος, ναι…

Τρέχουν οι άνθρωποι να σωθούν, παλεύουν  για την πατρίδα τους αλλά δεν τα καταφέρνουν πάντα και ας λένε ότι το φιλί του πρίγκιπα γεμάτο από αγάπη ξύπνησε την ωραία κοιμωμένη. Και ας λένε ότι τα δηλητηριώδη μήλα έχουν πάντα αντίδοτο.

O πόλεμος στάζει δηλητήριο στις καρδιές αθώων ανθρώπων και παιδιών που τους αφηγήθηκαν ότι το αντίδοτο αξίζει πάντα στους καλούς και ενάρετους…

Φτάνει!

Για πόσο καιρό ακόμη θα διηγούμαστε παραμύθια στα παιδιά μας που έχασαν το νόημα τους στο πέρασμα του χρόνου;

Για πόσο καιρό ακόμη θα παρακολουθούμε ατάλαντους θεατρίνους να παριστάνουν τους ηθοποιούς στα παραμύθια που αγαπάμε αλλάζοντας τους ρόλους και αλλοιώνοντας τους χαρακτήρες τους;

Αρκετά!

Με πίστη, αγάπη και πάθος θα δώσουμε την πιο μεγάλη μάχη  και θα ανασύρουμε την κλονισμένη εμπιστοσύνη μας στη ζωή και στους ανθρώπους. Θα πιστέψουμε ξανά στην καλοσύνη και στην ομορφιά αυτού του κόσμου και οι αγαπημένοι μας παραμυθάδες θα καμαρώνουν που δεν χάσαμε την ελπίδα και τα όνειρα μας.

Θα λύσουμε τα ξόρκια του πολέμου και θα αφήσουμε τους ήρωες μας αλώβητους  να ξαναπάρουνε τη θέση τους στα παραμύθια που αγαπάμε…

Γιατί, όταν πιστεύεις ακόμη στα παραμύθια όπως τα άκουσες μικρός, σημαίνει ότι πιστεύεις ακόμη στην ανιδιοτελή αγάπη,  στην ειρήνη και στα θαύματα.

Δεν χρειάζεται λοιπόν να αλλάξουμε τα παραμύθια.

Εκείνο που χρειάζεται είναι ένα μικρό λιθαράκι από όλους για να αλλάξουμε τον κόσμο!

Τσουλάκου Άννα

 

enallaktikidrasi.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πόλεμος, μωρία και συμφορά

Θα πειστεί κάποτε το χοντροκέφαλο ανθρώπινο γένος ότι μεγαλύτερη μωρία και συμφορά από τον πόλεμο δεν υπάρχει, και από τα παθήματα του θα διδαχθεί κάποτε ότι πρέπει να τον καταργήσει, σαν υπερβολικά οδυνηρό και ακριβό τρόπο για επίλυση διαφορών;

Εμμάνουελ Καντ

ΧΡΥΣΑΝΘΗ9*

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Πατρίδες που έγιναν φωτιά»

«Δεν βρήκαν βράχο να σταθούν, γωνιά να τραγουδήσουν

να μάθουμε πώς τραγουδούν τ’ αηδόνια αν μιλήσουν

νεκρές ψυχές, νεκρά παιδιά το κύμα καταπίνει

άστρα που αστράψαν μια στιγμή χωρίς δικαιοσύνη

Του Πόντου η μοίρα σεργιανά, η προσφυγιά της Σμύρνης

κι έχει το χάρο συντροφιά στα δάση της σελήνης

δεν βρήκαν βράχο να σταθούν, γωνιά να τραγουδήσουν

να μάθουμε πώς τραγουδούν τ’ αηδόνια αν μιλήσουν.

Πατρίδες που έγιναν φωτιά και πέτρα στην καρδιά σου

κυλούν το μαύρο αίμα τους στα μαύρα όνειρά σου

ποιο φως αποχαιρέτησες, ποιες πόρτες, ποιους γειτόνους

ο κόσμος όλος γέμισε φωτιές και δολοφόνους.

Και του σπιτιού σου το κλειδί για ευχαριστώ χαρίζεις

σ’ αυτούς που σου 'δωσαν νερό για να 'χεις να δακρύζεις

πατρίδες που έγιναν φωτιά και πέτρα στην καρδιά σου

κυλούν το μαύρο αίμα τους στα μαύρα όνειρά σου.

Δεν είναι βραδεμβούργια δεν είναι η ενάτη

ψωμί κι ελευθερία ζητάς κι ένα ζεστό κρεβάτι

από σκαλί σ’ άλλο σκαλί ποια γλώσσα θα μιλήσεις

σ’ άλλον λαό θα κοιμηθείς και σ’ άλλον θα ξυπνήσεις.

Και το αγαπώ πώς θα το πεις που αλλού αλλιώς το λένε

αλλιώς πονούν και συγχωρούν κι όσοι ποτέ δεν κλαίνε

δεν ειν’ τα βραδεμβούργια δεν είναι η ενάτη

ψωμί κι ελευθερία ζητάς κι ένα ζεστό κρεβάτι.

Στον ουρανό θα γράφονται οι λέξεις μία μία

αυτόν που δεν ευλόγησε η παντοδυναμία

υπάρχει μόνο ανταμοιβή σε κείνους που συντρέξαν

σ’ αυτούς που ξέρουν προσφυγιά και σ’ οσους την αντέξαν.

Γιατί ο πρόσφυγας πονά και σέρνει σ’ ένα μπόγο

τα πλούτη του δυο αλλαξιές και του Θεού το λόγο

στον ουρανό θα γράφονται οι λέξεις μία μία

αυτόν που δεν ευλόγησε η παντοδυναμία.

Άγγελοι όλων των Θεών Θεοί του κάθε αγώνα

βοηθήστε εκείνες τις στιγμές που πέφτουν δακρυγόνα

βοηθήστε να `βρουν σπιτικό κι ελεύθεροι να τρέξουν

και τα παιδιά σε μια αυλή ελεύθερα να παίξουν.

Βοηθήστε οι άνθρωποι της γης να βγει ξανά ο ήλιος

ο νέος κόσμος να φανεί και άνθρωπος ο φίλος

βοηθήστε να 'βρουν σπιτικό κι ελεύθεροι να τρέξουν

και τα παιδιά σε μια αυλή ελεύθερα να παίξουν.

Μάνος Ελευθερίου

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πόλεμος vs Ανθρωπιά

"Ο πρώτος νεκρός κάθε πολέμου είναι η ανθρωπιά.

Και ίσως το χειρότερο δεν είναι ότι αλληλοσκοτωνόμαστε, αλλά ότι είμαστε ήδη νεκροί από τη στιγμή που χάνουμε την ανθρωπιά μας"

από  το fb

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η βόμβα...

"Μια βόμβα που κοστίζει 100 χιλιάδες δολάρια, ξεκινάει από ένα αεροπλάνο που κοστίζει 100 εκατομμύρια και το οποίο πετά με κόστος 42 χιλιάδων δολαρίων την ώρα, για να σκοτώσει ανθρώπους που ζουν με λιγότερο από ένα δολάριο την ημέρα ..." 😢😢

Γράφει ο καλός φίλος Στέφανος Καργάκης 🙏😢
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ο άνθρωπος και τα θεριά

Θηρίο τον λένε τον άνθρωπο. Κολοκύθια. Ποιο θηρίο, μωρέ;
Έχει το θεριό μαχαίρια; Φκιάνει σκοτώστρες και τουφεκάει; Θηρίο… Βρισιά για τα θεριά!

Μενέλαος Λουντέμης

Η πρώτη κραυγή του ανθρώπου είναι το κλάμα.
Από ‘κει και πέρα, οι άνθρωποι ή παραμένουν άνθρωποι και κλαίνε ή γίνονται τέρατα, και κάνουν τους άλλους να κλαίνε.

Μενέλαος Λουντέμης

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Δώστε μου το παιδί μου» - Χιροσίμα

Η Όλγα Νικολαΐδου γράφει για τη Χιροσίμα...

Γη, γη σιωπηλή,
με το δέρμα καμένο, με το σώμα γυμνό-
Συγγνώμη, Χιροσίμα.
Συγγνώμη για το κάθε βήμα
που αγγίζει μια πληγή.
Συγγνώμη για την κάθε λέξη
που ταράζει τον αέρα όπου ψάχνεις
για τα χαμένα βρέφη σου.

«Little boy», ονομαζόταν η πυρηνική βόμβα ουρανίου που σαν σήμερα (6/8) του 1945 έριξε στη Χιροσίμα το πλήρωμα του αμερικανικού βομβαρδιστικού αεροπλάνου Enola Gay. Παρεμπιπτόντως, το όνομα του εν λόγω βομβαρδιστικού -ενός αεροσκάφους Β29 της Αεροπορίας Στρατού- ήταν το όνομα της μητέρας του κυβερνήτη του, του συνταγματάρχη Πολ Τίμπετς.
Αν μη τι άλλο, παράδοξος τρόπος να τιμάς εκείνη που σε έφερε στην ζωή, καθώς το «Αγοράκι» άμα τη ρίψη του σκότωσε 70.000 ανθρώπους, ενώ κατά τους επόμενους μήνες, περί τους 60.000 ακόμα, οι οποίοι απεβίωσαν από τραύματα ή έκθεση σε ραδιενέργεια. Και βέβαια, χωρίς να υπολογίζουμε όσους πέθαναν στα επόμενα χρόνια, δηλαδή εκατοντάδες χιλιάδες.
Επί του συνόλου των θανάτων εκτιμάται ότι το 60% οφείλεται στην αρχική θερμοκρασία (από ακαριαία ολική εξαέρωση ή τήξη του σώματος), το 20% στη ραδιενέργεια και το υπόλοιπο 20% των θανάτων οφείλεται στον μηχανικό τραυματισμό από το ωστικό κύμα. 

Είναι ενδεικτικό ότι το Β29 υπέστη ισχυρή ανατάραξη με την έκρηξη της βόμβας, παρά το γεγονός ότι τη στιγμή εκείνη απείχε ήδη 18 περίπου χιλιόμετρα από το σημείο της έκρηξης:
«Ένα εκτυφλωτικό φως γέμισε το αεροσκάφος. Γυρίσαμε και κοιτάξαμε τη Χιροσίμα. Η πόλη ήταν σκεπασμένη από ένα τρομερό σύννεφο… που ανέβαινε σαν μανιτάρι. Κανείς δε μιλούσε. Αίφνης, όλοι άρχισαν να φωνάζουν. Κοιτάξτε, κοιτάξτε, κοιτάξτε!»
Ο συγκυβερνήτης του Enola Gay, Λιούις, έγραψε στο ημερολόγιό του:
«Θεέ μου, τί κάναμε;»

Τόσα χρόνια μετά, το ερώτημα παραμένει βασανιστικά αναπάντητο. Αναπάντητο ακόμα κι από τον ίδιο τον Θεό που πραγματικά θα πρέπει να δυσκολεύεται πάρα πολύ να ερμηνεύσει τον τρόπο που το καθ’ ομοίωσιν και κατά εικόνα πλάσμα Του, επιλέγει να χαράζει την πορεία του στον πλανήτη γη.
Ούτως ή άλλως η αληθινή Ιστορία του ανθρώπου δεν γράφεται από τα γεγονότα, αλλά από τις κραυγές του, αυτές που μόνο κάποιοι ματωμένοι στίχοι αντέχουν να χωράνε.

Σαν αυτούς του Εουτζέν Ζεμπελεάνου, σε μετάφραση Γιάννη Ρίτσου:
Δώστε μου το παιδί μου,
-δεν πειράζει, όπως νάναι,-
Κι ακόμη ας έχει
το προσωπάκι του σαν τέρας.
Θα πάω σ΄ αντάμωσή του
και θα χαμογελάσει,
θα μου χαμογελάσει,
έστω με πρόσωπο σαν τέρας
θα μου χαμογελάσει.
Και θα του ανοίξω εγώ την πόρτα,
έστω κι αν έχει πρόσωπο-
δεν πειράζει, όπως νάναι …
Όχι, όχι στάχτη…
Το ξέρω ναι, πως θα μπορούσε
το πρόσωπό του να χει αλλάξει
μα όταν θα κλάψει
αμέσως θα τ΄ αναγνωρίσω
και τότε πια για να μην κλαίει θα σβήσω το φεγγάρι
(το πρόσωπο δεν φαίνεται μες στο σκοτάδι)
τότε θα στρέψω όλα τα δάκρυά μου
στον αστροφώτιστο ουρανό.
Δε θέλω εγώ τον ουρανό
γαλάζιο ατσάλι,
τον ανελέητο ουρανό- τι να τον κάνω;
Μη μου τον δώστε.
Δώστε μου το παιδί μου.
Τ΄ αστέρια, δίχως το παιδί μου
είναι άδειες σφαίρες που κυλούν βουβά
απ΄ το τρύπιο δισάκι της νύχτας…
Δώστε μου το παιδί μου
Δώστε μου το παιδί μου- δεν πειράζει πώς
Δώστε μου το παιδί μου, δεν πειράζει όπως νάναι
Έχω τα ρουχαλάκια του μες στο συρτάρι
και το περιμένουν…

ΦΩΣ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μαχμούντ Νταρουίς*: Να σκέφτεσαι τους άλλους ...

Καθώς ετοιμάζεις το πρωινό σου, να σκέφτεσαι τους άλλους.

Μην ξεχνάς να ταΐζεις τα περιστέρια.

Όταν πολέμους ξεκινάς, να σκέφτεσαι τους άλλους.

Μην ξεχνάς όσους λαχταρούν την ειρήνη. 

Όταν πληρώνεις το νερό, να σκέφτεσαι τους άλλους.

Εκείνους που μόνο τα σύννεφα έχουν να τους θηλάσουν. 

Όταν γυρνάς στο σπιτικό σου, να σκέφτεσαι τους άλλους.

Μην ξεχνάς όσους ζουν σε αντίσκηνα. 

Όταν τα αστέρια μετράς πριν κοιμηθείς, να σκέφτεσαι τους άλλους.

Εκείνους που δεν έχουνε πού να πλαγιάσουν. 

Όταν ελεύθερα μιλάς, να σκέφτεσαι τους άλλους.

Εκείνους που δεν τους αφήνουν να μιλήσουν. 

Και καθώς σκέφτεσαι εκείνους τους άλλους,

στον εαυτό σου γύρισε και πες:

«Αχ και να ήμουν ένα κερί στο σκοτάδι».

(μετάφραση: Τζένη Καραβίτη, εκδόσεις Νήσος, 2009)

https://www.unhcr.org/syria-emergency.html

Ο αριθμός των Σύρων προσφύγων που ζουν ως πρόσφυγες στη χώρα τους, από το 2011 μέχρι σήμερα αγγίζει τα 6.600.000. από σύνολο 13.100.000 σε όλο τον κόσμο.

Σχεδόν όλοι αυτοί οι καταυλισμοί εντός της Συρίας και, πολλοί άλλοι πρόχειρα κατασκευασμένοι, κάθε χειμώνα βιώνουν ίδιες εικόνες και πολλές φορές χειρότερες από αυτές που βλέπετε στο βίντεο. Στην Ελλάδα δυστυχώς λίγοι άνθρωποι έχουν γνώση και εικόνα για αυτήν την ατελείωτη απάνθρωπη τραγωδία.

* Ο Παλαιστίνιος ποιητής Μαχμούντ Νταρουίς (1941-2008) βίωσε στην παιδική του ηλικία την καταστροφή του χωριού του και την κατοχή από τον ισραηλινό στρατό και στη συνέχεια πιάστηκε αρκετές φορές και φυλακίστηκε για τη δράση του. 

Έζησε 26 χρόνια εξόριστος, ενώ το έργο του μεταφράστηκε σε πολλές γωνιές του κόσμου.

 

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Joanna Drigo - “A World On Fire” (Ένα τραγούδι για τον κόσμο που φλέγεται)

I am the sun l am the moon
Don't say you haven't realized 
I am a veil upon a face
Dreaming of dreams
That kiss the skies 
Enough is enough

I am the stars that light the sky
I have no time for little lies 
I am a cloud and then a storm
I am a woman l am wise 
Enough is enough

I AM A WORLD ON FIRE
WATCHING THE LOVE EXPIRE
BALANCING ON A WIRE
I AM A WORLD ON FIRE

I am the sun l am the moon
I bet by now you've realized 
Oh, l've been beaten l've been bruised
But l will never compromise 
Enough is enough
I AM A WORLD ON FIRE
WATCHING THE LOVE EXPIRE
BALANCING ON A WIRE
I AM A WORLD ON FIRE
I am a veil across a face
With dreams and hopes you can't erase

I AM A WORLD ON FIRE
WATCHING THE LOVE EXPIRE
BALANCING ON A WIRE
I AM A WORLD ON FIRE
I am a world on fire
A world on fire

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πόλεμος στην Ουκρανία - Μεγάλα θύματα της φρίκης του πολέμου τα παιδιά

Φρίκη… Αποτροπιασμός… Δύσκολες καταστάσεις. Τραγικές. Εικόνες που σκοράρουν. Το άσχημο είναι ότι μεγάλα θύματα της φρίκης του πολέμου στην Ουκρανία είναι τα παιδιά.

Η εικόνα στο νοσοκομείο Παίδων, στο Κίεβο, είναι αν μη τι άλλο σπαρακτική.

Παιδάκια με σοβαρές παθήσεις λαμβάνουν τη θεραπείας τους στον διάδρομο, αλλά και στο πάτωμα, αφού πρέπει να παραμένουν στο υπόγειο υπό τον φόβο των βομβαρδισμών.

Εκρήξεις ακούγονται έξω από το μεγαλύτερο νοσοκομείο Παίδων στο Κίεβο.

Ο κρότος από τους βομβαρδισμούς εκκωφαντικός ακόμη και στη χειρουργική κλινική νεογνών.

Υπεράνθρωπες προσπάθειες γιατρών και νοσηλευτών

Γιατροί και νοσηλευτές που αρνούνται να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους έχουν μόνο μία επιλογή. Να μεταφέρουν τα παιδιά που νοσηλεύονται στους υπόγειους χώρους του νοσοκομείου.

Όπως μεταδίδει το CNN, τα παιδιά που είναι πολύ άρρωστα για να μεταφερθούν πρέπει να μείνουν στο υπόγειο σε περίπτωση που οι βομβαρδισμοί αρχίσουν πάλι. 10 μικρά παιδιά με σοβαρές παθήσεις λαμβάνουν τις θεραπείες τους στο διάδρομο.

Η Σόνια κρατά στην αγκαλιά της την μόλις τριών μηνών κόρης της Μιλένα, που έχει όγκο στον εγκέφαλο. «Είναι τρομακτική η κατάσταση.

Πρέπει να μείνουν στο υπόγειο και δεν ξέρουμε για πόσο ακόμα» τόνισε.

Για επτά μέρες κοιμάται στο πάτωμα, καθώς οι βομβαρδισμοί ακούγονται όλο και πιο κοντά.

«Είμαι μόνη μου στο νοσοκομείο.

Ο άντρας μου είναι στο σπίτι με το άλλο μου παιδί», πρόσθεσε.

Ο ένας γονιός βοηθάει τον άλλον.

Ο άντρας αυτός ταΐζει ένα ανήμπορο παΐδι, που η μητέρα δεν μπόρεσε να φτάσει στο νοσοκομείο, ενώ το δικό του κοιμάται σε διπλανό κρεβάτι.

«Δεν έχουμε καλές συνθήκες για τους ασθενείς μας.

Αυτές οι συνθήκες δεν είναι κατάλληλες για επεμβάσεις εγκεφάλου» σημείωσε γιατρός του νοσοκομείου.

Ένα 11χρονο κορίτσι θα έπρεπε να μεταφερθεί όμως ο κίνδυνος των μολύνσεων είναι μεγάλος.

Επί μέρες η μητέρα του προσπαθεί να του δώσει κουράγιο.

Γιατροί και νοσηλευτές δηλώνουν ότι δεν θα εγκαταλείψουν ποτέ αυτά τα παιδιά.

Κανείς όμως δεν ξέρει πόσο θα κρατήσει ο πόλεμος και η υγεία αυτών των παιδιών κρέμεται σε μια… κλωστή.

Δεν μπορούν να παραμένουν άλλο στα υπόγεια.

mynews.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

ΠΟΛΕΜΟΣ και ΕΙΡΗΝΗ

(Στο απόσπασμα που ακολουθεί, ο πόλεμος και η ειρήνη είναι δύο παιδιά που συζητούν μεταξύ τους).

Πόλεμος: Σκέφτηκα, να πάω στην Τουρκία να την ξεσηκώσω εναντίον της Ελλάδας;

Ειρήνη: Γιατί δεν ησυχάζεις; Πόσους ακόμα νεκρούς θες να δεις;

Πόλεμος: Διψώ για αίμα και δυστυχία.

Ειρήνη: Δεν σκέφτεσαι πόσα μικρά παιδιά θα στερηθούν το γέλιο, τη χαρά;

Πόλεμος: Μη νομίζεις πως θα λυπηθώ τα παιδιά, Τα μισώ, όπως κι εσένα.

Ειρήνη: Εγώ δεν έχω όπλα, έχω όμως καρδιά και θα στείλω τα μηνύματά μου, σ’ όλους αυτούς που μάχονται για εμένα.

Ένα μικρό αφιέρωμα στο σύγχρονο κόσμο.

Δημήτρης Λαγός

Πρώτη δημοσίευση: 7 Dec 2006

«Θα έρθει κι εδώ;» Πώς να μιλήσουμε στα παιδιά μας για τον πόλεμο

Η μικρή μου, 6 ετών, χθες ήταν πολύ αναστατωμένη. Όσο και αν θέλω να την προστατεύσω από την επικαιρότητα, βρίσκει πάντα τον τρόπο να τρυπώνει στα παιδικά μυαλουδάκια… Με ρωτούσε «θα έρθει κι εδώ ο πόλεμος, μαμά; Μπορεί να πεθάνουμε;»

Τη νύχτα εμφανίστηκε στην πόρτα και ο κατά τα άλλα ατρόμητος έφηβος γιος μου. Είχε ταχυπαλμία, δεν μπορούσε να κοιμηθεί, ο βομβαρδισμός ειδήσεων και εικόνων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τον είχε αναστατώσει πολύ.

Μπορεί τα παιδιά μας εδώ να είναι πιο τυχερά από τους συνομήλικούς τους στην Ουκρανία, που ζουν με τον φόβο του πολέμου εδώ και χρόνια, όμως έχουν και αυτά τον δικό τους φόβο να επεξεργαστούν.

Απευθύνθηκα λοιπόν στην ψυχολόγο – ψυχοθεραπεύτρια Χριστίνα Σκλαβενίτη, αναζητώντας συμβουλές για τη διαχείριση της κατάστασης.

Πώς να μιλήσουμε σε ένα μικρό παιδί για τον πόλεμο;

Κατ’ αρχήν ξεκινάμε από το τί πληροφορία έχει λάβει ήδη το παιδί. Κάτι άκουσε τυχαία από συζητήσεις ενηλίκων; Είδε εικόνες στην τηλεόραση; Άκουσε ήχους από σειρήνες ή βομβαρδισμούς; Παιδιά να κλαίνε; Αυτές οι πληροφορίες είναι έντονα συγκινησιακά φορτισμένες για ένα μικρό παιδί. Ανακινούν φοβίες που δεν έχουν επεξεργαστεί ακόμα απόλυτα, όπως ο φόβος του θανάτου. Τα πολύ μικρά παιδιά, δυσκολεύονται να αντιληφθούν την έννοια του θανάτου και της «μη ύπαρξης». Είναι όμως μια φυσιολογική εξέλιξη της σκέψης του παιδιού μας, η διερώτηση για θέματα που αφορούν την ύπαρξη, τον θάνατο, το απρόβλεπτο, το μη ελεγχόμενο κτλ.

Ο φόβος ανήκει στα «δύσκολα» συναισθήματα, πολλές φορές δεν θέλουμε να το νιώσουν τα παιδιά μας. Είναι όμως ένα πολύ χρήσιμο συναίσθημα, μας προφυλάσσει και μας προσφέρει μια αντίδραση απέναντι στον κίνδυνο. Όπως με όλα τα συναισθήματα λοιπόν, χρειάζεται να έχουμε μια στάση αποδοχής, μια μετακίνηση δική μας όσο αυτό είναι δυνατόν, ώστε να «χωρέσουμε» την δυσκολία του παιδιού, τον θυμό, την απόγνωση, την πίκρα, τον φόβο.

Παράλληλα ο πόλεμος φέρνει μια κατά μέτωπο επίθεση στις αξίες μας, τις ελπίδες μας και τα όνειρά μας για την ζωή. Στην πίστη μας ότι οι κόσμος είναι καλός, ότι το δίκαιο επικρατεί. Εμείς σαν γονείς πώς στεκόμαστε απέναντι σε αυτή την αδικία; Ποιες είναι οι δικές μας αξίες που παραμένουν αναλλοίωτες, απέναντι στα τραγικά γεγονότα που μπορεί να αντιμετωπίσουμε στο πέρας της ζωής μας; Εκτός λοιπόν από την αποδοχή του φόβου, το καλωσόρισμα των βαθύτερων υπαρξιακών ανησυχιών των παιδιών μας, είναι αναγκαίο να μιλήσουμε για τις αξίες μας σε ότι αφορά τον πόλεμο και την ειρήνη.

Φαντάζομαι πως η προσέγγιση αλλάζει, ανάλογα με την ηλικία του παιδιού, σωστά;

Φυσικά και αλλάζει ανάλογα με την ηλικία του παιδιού. Ακολουθούμε την αναπτυξιακή του ετοιμότητα ώστε να δεχτεί την πληροφορία και κρατάμε διερευνητική στάση, χωρίς να εξάγουμε συμπεράσματα που μπορεί να μας παρασύρουν σε συζητήσεις για τις οποίες το παιδί μας δεν είναι έτοιμο.

Για παράδειγμα ένας αρκετά πιεσμένος έφηβος, πιθανά να μην είναι έτοιμος να του ανοίξουμε μία συζήτηση για αυτά τα γεγονότα. Εκεί χρειάζεται να περιμένουμε τη δική του «πρόσκληση» σε μια συζήτηση ή τις δικές του απορίες.

Για όλες τις ηλικίες παιδιών, υπάρχουν εξαιρετικά βιβλία, που εισάγουν τα παιδιά από την νηπιακή ηλικία ακόμη σε έννοιες όπως Δημοκρατία, Ελευθερία, Πόλεμος κλπ. Φτάνοντας βέβαια και στις εφηβικές ηλικίες όπου το έντυπο υλικό και σαν πηγή γνώσης και σαν αφορμή για συζήτηση στο σχολείο ή στην οικογένεια, είναι απεριόριστο.

Αν οι ίδιοι οι γονείς είμαστε γεμάτοι φόβο για όλα όσα συμβαίνουν, έχει νόημα να προσπαθούμε να το κρύψουμε από τα παιδιά;

Την στιγμή που είναι ενεργό το δικό μας το τραύμα ή η δική μας η έντονη δυσκολία, είναι εξαιρετικά δύσκολο και επίπονο για εμάς να ανοίξουμε μια τέτοια συζήτηση με τα παιδιά μας. Είναι πολύ σοφό να ζητήσουμε λίγο χρόνο, μέχρι να ξεκαθαρίσουμε μέσα μας πώς νιώθουμε, γιατί, πώς μπορούμε εμείς να διαχειριστούμε αυτήν την πληροφορία ή με τί λόγια να το μεταφέρουμε στα παιδιά μας. Και ακριβώς με αυτά τα λόγια θα μιλήσουμε στα παιδιά μας, ζητώντας λίγο παραπάνω χρόνο μέχρι να επανέλθουμε στη συζήτηση και τις απορίες τους.

Τα παιδιά πέρα από τους υπαρξιακούς φόβους ή τους φόβους που αναπτύσσουν φυσιολογικά κατά την ανάπτυξή τους, αποκτούν και κάποιους φόβους ως απόρροια λάθος χειρισμών δικών μας, οικογενειακών μυστικών, δυσκολιών που αντιμετωπίζουμε στη ζωή μας κλπ. Αυτό που μένει κρυφό και άρρητο, δεν σημαίνει ότι το παιδί δεν το νιώθει, στα βαθύτερα επίπεδα σύνδεσης που έχουμε μαζί του. Απλά θα το κουβαλάει σαν έναν αδιόρατο φόβο.

Το συγκεκριμένο συμβάν του πολέμου, όμως, δεν είναι μεγάλο οικογενειακό μυστικό που επιφορτίζεται έντονα στην ιστορία της ζωής μας. Δυστυχώς είναι μόνο ένα πολύ μικρό σημείο της Ιστορίας. Σε λίγες μέρες πιθανά, θα αντικατασταθεί από κάποιο άλλο μεγάλο γεγονός. Ζώντας λοιπόν στην εποχή της πληροφορίας, δεν είναι εφικτό να κρύβουμε όλα τα τραυματικά γεγονότα από τα παιδιά μας, την επικαιρότητα, ή τα ιστορικά γεγονότα. Ούτε είναι βοηθητικό να κρύβουμε κάθε δικό μας φόβο, κάθε ανησυχία, κάθε πικρία, καθώς μας φέρνει σε μια απόσταση με τα παιδιά μας.

Ως δημοσιογράφος, είμαι εξοικειωμένη με το δευτερογενές τραύμα που προκαλούν οι εικόνες και τα βίντεο, τα οποία επί χρόνια καλούμαστε να επεξεργαστούμε, να επαληθεύσουμε και να φιλτράρουμε προτού τα παρουσιάσουμε στο κοινό. Ωστόσο πλέον τα πράγματα έχουν αλλάξει. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όχι απλώς έχουν διευρύνει τους πιθανούς αποδέκτες, αλλά πλέον είναι οι πάντες εκτεθειμένοι σε αυτές τις εικόνες, σχεδόν σε πραγματικό χρόνο, χωρίς κανένα φίλτρο. Τι μπορούμε να κάνουμε, όχι για να προστατεύσουμε τα μεγαλύτερα παιδιά μας από την έκθεση – θεωρώ πως στους σημερινούς εφήβους κάτι τέτοιο είναι ανέφικτο –, αλλά για να τα βοηθήσουμε να διαχειριστούν το συνεπακόλουθο τραύμα;

Όσοι είμαστε γονείς μικρών παιδιών ή εφήβων σήμερα, έχουμε ζήσει όλη μας τη ζωή μέσα σε ειδήσεις, εικόνες, δημοσιεύματα, ρεπορτάζ από πολέμους. Αυτό που έχει αλλάξει είναι η αμεσότητα της εικόνας και της είδησης και το πλήθος τους. Δεν είναι καθόλου αμελητέα αλλαγή αυτή. Είναι δύσκολα διαχειρίσιμο και για εμάς τους μεγάλους. Συζητάμε με φίλους και γνωστούς ότι πρέπει να κλείσουμε την τηλεόραση, να σταματήσουμε να μπαίνουμε όλη μέρα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να αποφεύγουμε κάποιες ειδήσεις που δεν μας κάνουν καλό. Είναι μια δυναμική διαδικασία που ψάχνουμε να βρούμε τα όρια μας και τις αντοχές μας.

Πάνω σε αυτή τη βάση συζητάμε και με τα έφηβα παιδιά μας. Είναι εντάξει να μην αντέχουμε την επιπλέον πληροφορία, είναι εντάξει να πάρουμε μια απόσταση από τα γεγονότα, είναι εντάξει να ζητήσουμε βοήθεια, μια αγκαλιά για να κλάψουμε ή κάπου να απευθύνουμε αυτό το «γιατί» ακόμα κι όταν δεν έχει απάντηση. Είναι ανθρώπινο. Το έχουμε ανάγκη και εμείς και τα παιδιά μας. Και τους μιλάμε ανοιχτά για αυτό, μοιραζόμαστε τη δική μας δυσκολία και τους απενοχοποιούμε οποιαδήποτε δική τους δυσκολία.

Αν φυσικά μιλάμε για μια κατάσταση η οποία επιμένει, βλέπουμε αξιοσημείωτες διαφορές στο παιδί μας, στον ψυχισμό του, την συμπεριφορά του κτλ, είναι καλό να ζητήσουμε την συνδρομή κάποιου ειδικού. Πέρα από το τραύμα όμως που επιφέρουν τέτοια γεγονότα και σε συλλογικό επίπεδο, αλλάζει άραγε κάτι στον τρόπο που πλησιάζουμε τα παιδιά μας εάν αντί για «τραύμα» το δούμε ως «κοινωνική ευαισθησία και προβληματισμό»; Αν το δούμε ως «αίσθημα δικαίου που έχει πληγωθεί»; Ως «χάνω την πίστη μου στον άνθρωπο»;

Με λίγα λόγια, τα συναντάμε στην αλήθεια μας. Άλλοτε η αλήθεια μας περιλαμβάνει χαρά και ελπίδα, άλλοτε φόβο, άλλοτε πόνο και δάκρυ. Είμαστε μαζί σε αυτό, μαζί και με τα παιδιά μας και με όσους μοιραζόμαστε τις ίδιες αγωνίες ή ανησυχίες. Μαζί λοιπόν θα τοποθετήσουμε το τραύμα στην πραγματική του διάσταση και θα πορευτούμε με συνείδηση, θάρρος και ευαισθησία.

Σύνταξη Δάφνη Σκαλιώνη

ertnews.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Όπου βλέπεις πολέμους...

Όπου βλέπεις πολέμους μην έχεις καμιά αμφιβολία πως εκεί η πολιτική έχει χωριστεί απ' την ηθική. Οι συχνοί πόλεμοι είναι σημάδι αδιάψευστο της πλεονεξίας και της βαρβαρότητας των Εθνών.

Αδαμάντιος Κοραής

Πηγή © SanSimera.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πώς να μιλήσουμε στα παιδιά μας για τον πόλεμο στην Ουκρανία;

Κάθε πόλεμος είναι ένα αληθινά τραγικό γεγονός. Ο πόλεμος στην Ουκρανία μας έφερε αντιμέτωπους με πάρα πολλές ανησυχίες. Μια εξ’ αυτών είναι «τι να πω στο παιδί μου, που κάθε μέρα ακούει και βλέπει έναν πόλεμο να λαμβάνει χώρα τόσο κοντά του, ώστε να το ενημερώσω, αλλά χωρίς να το τρομάξω;».

Η Έττυ Βαρούχ, Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας – Ψυχοθεραπεύτρια & Επιστημονική Συνεργάτης του ΕΛΙΖΑ, μας ενημερώνει για το πώς μπορούμε να επιτύχουμε αυτήν τη δύσκολη ισορροπία.

Τα παιδιά γνωρίζουν ήδη ότι γίνεται πόλεμος. Πιθανότατα ένα άλλο παιδί να τους το είπε στην παιδική χαρά. Μπορεί αν είναι μεγαλύτερα παιδιά, να αναφέρθηκε στο σχολείο. Με κάποιον τρόπο λοιπόν έχουν ήδη κάποιες πληροφορίες για τον πόλεμο και συνεπώς είναι σημαντικό να μην αποφύγουμε οποιαδήποτε συζήτηση.

Μάθετε τι ξέρει ήδη το παιδί. Μπορούμε να ξεκινήσουμε λέγοντας «Πες μου, τι έχεις ακούσει;» και «πώς νιώθεις για όλο αυτό;». Καλό είναι να ξεκινήσουμε αυτήν την κουβέντα όταν θα έχουμε χρόνο, για παράδειγμα την ώρα του φαγητού και όχι πηγαίνοντας από τη μια δραστηριότητα στην άλλη. Ο λόγος είναι ότι θέλουμε να αφήσουμε χώρο και χρόνο στο παιδί να εκφραστεί και να αναστοχαστεί χωρίς να το διακόπτουμε.

Αντέξτε τη δυσκολία. Σε όλα τα θέματα, ακόμα και στο τραγικό γεγονός ενός πολέμου, οι γονείς καλούμαστε να διαχειριστούμε τα «δύσκολα» συναισθήματα των παιδιών μας, χωρίς να προσπαθούμε να τα διώξουμε βιαστικά ή να δώσουμε λύση (κάτι που στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι εφικτό). Μπορούμε να τους πούμε «έχεις δίκιο, είναι αληθινά πολύ τρομακτικό- άδικο- στενάχωρο- αποκαρδιωτικό αυτό που συμβαίνει. Είμαι και εγώ πολύ λυπημένη-ος.». Αν το παιδί κλάψει μη βιαστείτε να το σταματήσετε , αντ’ αυτού εξηγήστε του ότι δεν υπάρχει τίποτα κακό στο κλάμα και ότι είναι μια απόλυτα αναμενόμενη αντίδραση σε τέτοιες καταστάσεις.

Μιλήστε με γεγονότα και αληθινές έννοιες. Είναι σημαντικό να πούμε την αλήθεια και να μιλήσουμε ανοιχτά για την απώλεια και το πένθος, καθώς έτσι χτίζουμε μια γέφυρα επικοινωνίας και εμπιστοσύνης με το παιδί μας. Μπορεί να ακούν και να διαβάζουν στο διαδίκτυο (ειδικά τα μεγαλύτερα παιδιά) πληθώρα πληροφοριών που μπορεί να είναι υπερβολικές ή ακόμα και ψεύτικες. Με την ανοιχτή συζήτηση εξασφαλίζουμε ότι θα τους ξεκαθαρίσουμε το τοπίο για το τι ακριβώς συμβαίνει.

Εξηγήστε τους τι είναι ο πόλεμος, γιατί μπορεί κάποια κράτη να αποφασίζουν να λύσουν έτσι τις διαφορές τους και αποφύγετε έντονες εκφράσεις και θέσεις για τους «κακούς», οι οποίες μπορεί να εντείνουν τα συναισθήματα απόγνωσης και ανασφάλειας για τον «κακό κόσμο που ζούμε». Μπορούμε λιτά να πούμε ότι «ο πόλεμος περιλαμβάνει ανθρώπους πονεμένους ή θυμωμένους, που παίρνουν πολύ δυσάρεστες αποφάσεις».

Μην φοβηθείτε να πείτε «δεν ξέρω». Δεν μπορούμε να έχουμε απάντηση για όλα. Πείτε τους «πολύ καλή ερώτηση, δε γνωρίζω την απάντηση σε αυτό που με ρωτάς, ας ψάξουμε παρέα».

Κατά την διάρκεια της συζήτησης μη μείνετε μόνο στα γεγονότα, αλλά εστιάστε στο συναίσθημα. Ρωτήστε το παιδί «πώς νιώθεις με αυτή τη συζήτηση;» και αφήστε το να μιλήσει ελευθέρα. Μπορεί να νιώθει άβολα ή να είναι αναστατωμένο. Αναγνωρίστε το συναίσθημά του και πείτε «είναι λογικό να νιώθεις αναστάτωση- φόβο. Είμαι εδώ για εσένα».

Ενισχύστε την έκφραση τους μέσω της τέχνης και του παιχνιδιού. Αφήστε τα παιδιά να ζωγραφίσουν ή να παίξουν «πόλεμο» αν το επιθυμούν. Με αυτόν τον τρόπο, εφόσον είμαστε παρόντες, μπορούμε να τα βοηθήσουμε να δραματοποιούσουν αυτό που ίσως δεν μπορούν να εκφράσουν με λόγια, να το επεξεργαστούν και να προσπαθήσουν να το νοηματοδοτήσουν.

Στα μικρότερα, κυρίως, παιδιά τονίστε ότι είναι ασφαλή. Εξηγείστε τους ότι αυτός ο πόλεμος είναι μακριά και στην ερώτηση «θα γίνει και στην Ελλάδα πόλεμος;», απαντήστε ότι υπάρχει πολύ μικρή πιθανότητα να συμβεί κάτι τέτοιο και ότι είμαστε ασφαλείς στη χώρα μας.

Για τα μεγαλύτερα παιδιά, εστιάστε στην παροχή βοήθειας. Ξέρουμε από έρευνες ότι έναν τρόπο διαχείρισης του στρες και του άγχους αποτελεί η αίσθηση συνεισφοράς στην αλλαγή, όταν δηλαδή, νιώθουμε χρήσιμοι. Μπορούμε λοιπόν να ενθαρρύνουμε τα παιδιά μας να κάνουν πράξεις για να βοηθήσουν τους ανθρώπους που έρχονται από τον πόλεμο, με όποιο μέσο διαθέτουν. Αυτό ενισχύει το « Είναι χάλια όλο αυτό που συμβαίνει, αλλά με αυτό που θα κάνω θα συνεισφέρω κι εγώ στην αλλαγή».

eliza.org.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τι να πούμε για τον πόλεμο στην Ουκρανία στα παιδιά

Οι τηλεοράσεις και τα social media μας κατακλύζουν με σκληρές εικόνες από τον πόλεμο στην Ουκρανία. Στο Tik Tok, βίντεο με παιδιά που κρύβονται στα καταφύγια ή άλλα, που χαιρετάνε τους μπαμπάδες τους, που πάνε να πολεμήσουν, γίνονται viral. Τι να πούμε για τον πόλεμο στην Ουκρανία στα παιδιά; Πώς μπορούμε να εξηγήσουμε την αγριότητα, τη βία, τον ξεριζωμό, τις απώλειες των ανθρώπων;

Όπως αναφέρει η ψυχολόγος – παιδοψυχολόγος Αλεξάνδρα Καππάτου : «Κατά καιρούς συμβαίνουν στον κόσμο κάποια σοβαρά κοινωνικά γεγονότα, όπως εξεγέρσεις και εμφύλιοι πόλεμοι, που στοιχίζουν τη ζωή σε εκατομμύρια ανθρώπους. Στα δελτία ειδήσεων γίνονται αναφορές ή και αναλύσεις γι’ αυτά, ενώ συχνά προβάλλονται εικόνες φρίκης, που μας επηρεάζουν όλους. Αυτές οι συγκρούσεις παίρνουν μεγάλη έκταση και συζητιούνται καθημερινά. Έτσι το παιδί μαθαίνει για όλες αυτές τις φρικαλεότητες και του δημιουργούνται ποικίλα συναισθήματα».

Τι να πούμε για τον πόλεμο στα παιδιά

• Ρωτάμε το παιδί τι γνωρίζει ή τι έχει ακούσει για τον πόλεμο.
• Το προτρέπουμε να εκφράσει τις σκέψεις και τα συναισθήματά του.
• Του μιλάμε με λόγια προσαρμοσμένα στην ηλικία του γι’ αυτό που συμβαίνει.
• Αποφεύγουμε να μοιραζόμαστε μαζί του τις πολιτικές μας πεποιθήσεις ή να χωρίζουμε τον κόσμο σε «καλούς» και σε «κακούς» – τα παιδιά δεν διαθέτουν τις γνώσεις ή τις εμπειρίες των μεγάλων για να κρίνουν.
• Το καθησυχάζουμε και το διαβεβαιώνουμε ότι κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να είναι ασφαλές.
• Περιορίζουμε την έκθεσή του στις σχετικές ειδήσεις, εκτός αν είναι στην εφηβεία και ζητήσει μόνο του να μάθει τι συμβαίνει, κάνοντας ερωτήσεις.
• Σχολιάζουμε πόσο φρικτός είναι ο πόλεμος και τι τραγικές συνέπειες έχει. Ότι, δηλαδή, σκοτώνονται άνθρωποι – στρατιώτες, άμαχοι και μικρά παιδιά – καταστρέφονται πόλεις και γενικά εξηγούμε ποιες επιπτώσεις έχει ο πόλεμος γενικά στη ζωή των λαών, στην πρόοδο, στην οικονομία και στον πολιτισμό.
• Τονίζουμε διαρκώς πόσο σημαντική είναι η ειρήνη και ότι υπάρχουν πολλά μέσα για την επίλυση των διαφορών των λαών, όπως η διπλωματική οδός.
• Δεν εκπλησσόμαστε αν το παιδί μας συχνά «παίζει πόλεμο». Είναι ένας τρόπος να αντιμετωπίζει το άγχος και τους φόβους του.
• Αν παρατηρήσουμε αλλαγή στη συμπεριφορά του, όπως ανησυχία στον ύπνο, εφιάλτες, φόβους, επιθετικότητα, προσπαθούμε να το καθησυχάσουμε και περιορίζουμε την έκθεσή του σε εικόνες πολέμου στην τηλεόραση.
• Το βοηθάμε να εκφράσει τα συναισθήματά του μέσα από τη ζωγραφική, τις κατασκευές ή το κουκλοθέατρο.

Πόλεμος στην Ουκρανία: Διαφορετική προσέγγιση ανά ηλικία

Η κα Καππάτου επισημαίνει ότι υπάρχουν διαφορές στον τρόπο, με τον οποίο τα παιδιά προσλαμβάνουν τα «άσχημα» νέα.

 

«Aναμφίβολα τους δημιουργείται αγωνία και ανησυχία. Tα παιδιά προσχολικής ηλικίας νιώθουν έντονο φόβο, επειδή το μυαλουδάκι τους δεν μπορεί να αντιληφθεί τι, ακριβώς, συμβαίνει. Πρόκειται για κάτι διαφορετικό, έξω από τον μικρόκοσμό τους, εκεί όπου πετυχαίνουν με το μαγικό τους ραβδί να εξαφανίζουν κάθε κακό. H πρώτη τους σκέψη είναι μήπως συμβεί κάτι τέτοιο και στα ίδια, μήπως πάθουν, δηλαδή, κάτι κακό αυτά και οι γονείς τους. Εγείρονται δηλαδή προβληματισμοί για τον θάνατο», εξηγεί η γνωστή ψυχολόγος – παιδοψυχολόγος.

Ο τρόπος, που θα χειριστούμε το ζήτημα, θα τα καθησυχάσει. Όλα τα παιδιά έχουν ανάγκη να ακούσουν ότι είναι ασφαλή.

Tα παιδιά σχολικής ηλικίας νιώθουν αγωνία, αλλά μετά από τη συζήτηση με τους γονείς ηρεμούν. Οι έφηβοι έχουν προβληματισμούς που προσεγγίζουν εκείνους των ενηλίκων.

«Ειδικά τα παιδιά, τα οποία διανύουν την περίοδο της εφηβείας, εκδηλώνουν ενδιαφέρον, προβληματισμό ή και ανησυχία για αυτά που συμβαίνουν. Μπορείτε να συζητήσετε το θέμα με περισσότερες λεπτομέρειες . Η συζήτηση πρέπει να είναι ειλικρινής, αποφεύγοντας πολιτικές τοποθετήσεις, βασισμένη αποκλειστικά στα γεγονότα και δείχνοντας πώς είναι η γεωπολιτική συνθήκη, η οποία διαμορφώνεται», μας λέει η ειδικός.

Οι έφηβοι δείχνουν συχνά μεγάλο ενδιαφέρον για σοβαρά κοινωνικά γεγονότα,  καθώς και για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Ενισχύοντας την επικοινωνία με τον έφηβο, τον αφήνουμε να εκφραστεί και ανταλλάσσουμε απόψεις για την ειρήνη, την ελευθερία, την δημοκρατία και τα δικαιώματα των ανθρώπων.

«Και οι έφηβοι νιώθουν την ανάγκη να ακούσουν και να αισθανθούν ότι είναι ασφαλείς. Ωστόσο αρκετά παιδιά διαθέτουν ένα καταπληκτικό «ταλέντο» να αρνούνται να ασχοληθούν με «όλα αυτά τα δυσάρεστα», αποκλείοντας από τη συναισθηματική τους ζωή τον σκληρό κόσμο, που προβάλλουν οι ειδήσεις. Άλλα παιδιά εντυπωσιάζονται, φοβούνται ή ανησυχούν πιο εύκολα, όταν πληροφορούνται για κάποιο τρομακτικό γεγονός», υπογραμμίζει η κα Αλεξάνδρα Καππάτου.

healthstories.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πέφτεις να κοιμηθείς και, μέχρι να ξυπνήσεις...

... έχει αρχίσει πόλεμος.

Εσύ, που νόμιζες ότι ελέγχεις τα πάντα.
Εσύ, που έσκαγες για χίλιες δυο βλακείες.
Εσύ, που ένιωθες ένας μικρός θεός.
Εσύ, που πίστεψες σε χίλιες δυο κούφιες ιδεολογίες.
Εσύ, που θεοποίησες πολιτική, τέχνη και επιστήμη.

Ορίστε.
Πέφτεις να κοιμηθείς και, μέχρι να ξυπνήσεις, έχει αρχίσει πόλεμος.

Εμείς αποτύχαμε.
Ο Θεός να βάλει το χέρι Του.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Θα γίνει και εδώ πόλεμος, μαμά;»

«Όχι βέβαια αγάπη μου!», της απάντησα, κλείνοντας υπερβολικά αναστατωμένη την τηλεόραση.

Μου κόπηκαν τα πόδια τις προάλλες που η 6χρονη κόρη μου μού έκανε αυτή την ερώτηση.

Κακώς -πολύ κακώς- είχα ξεχάσει την τηλεόραση ανοιχτή, την ώρα που στις ειδήσεις έπαιζε το ρεπορτάζ από την ένταση μεταξύ Ρωσίας – Ουκρανίας και γινόταν λόγος για πόλεμο.

Οι εικόνες έδειχναν κάτι τανκ και στρατό να παρελαύνει πάνω στα χιόνια, θυμίζοντας τόσο πολύ εικόνες που τα παιδιά μας έχουν σίγουρα δει από ντοκιμαντέρ για τον πόλεμο του ‘40. 

Άρα ο συλλογισμός δεν ήταν αδικαιολόγητος: «Θα γίνει και εδώ πόλεμος, μαμά;».

“Όχι βέβαια αγάπη μου!”, της απάντησα, κλείνοντας υπερβολικά αναστατωμένη την τηλεόραση.

Το τελευταίο πράγμα που χρειάζονται τα παιδιά μας έπειτα από 2 χρόνια πανδημίας, έπειτα από 2 χρόνια που έχουν μπαφιάσει "φιμωμένα" όλη μέρα με μια μάσκα, και κυρίως έπειτα από 2 χρόνια καθημερινής αγωνίας “μην κολλήσουμε” (και κολλήσουμε και άλλους), είναι η έννοια του πολέμου!

Και αν νιώθουμε έτσι εμείς εδώ, που βρισκόμαστε και τρεις χώρες παρακάτω από το σημείο της σύρραξης, ούτε να φανταστώ δεν μπορώ πώς πρέπει να νιώθουν οι γονείς στην Ουκρανία, οι οποίοι -από αυτά που διαβάζω- δεν αφήνουν τα παιδιά τους ούτε στις κούνιες να πάνε, από φόβο μήπως τα βρει καμιά “αδέσποτη”.

“Μα στις ειδήσεις λέει, ότι θα γίνει πόλεμος…”, και εκεί παύουν πια τα ψέματα. Εκεί πρέπει να αποφασίσεις, ότι πρέπει να πεις την αλήθεια. 

Μία αλήθεια, όμως, που να μπορεί στα 6 της να αντέξει… Γιατί είπαμε -το φορτίο που ήδη κουβαλά η ψυχούλα τους είναι βαρύ.

Πώς μιλάμε, όμως, στα σημερινά παιδιά για το ενδεχόμενο πολέμου;
Τη συζήτηση αυτή είχα πρόσφατα με συναδέλφους, οι οποίες έχουν μεγαλύτερα παιδιά. “Τα παιδιά στην εφηβεία δεν επηρεάζονται τόσο πολύ από τις εξελίξεις αυτές. Είναι τόσο βίαια τα video games που παίζουν καθημερινά που αμφιβάλλω αν το ενδεχόμενο πολέμου τα αγγίζει”, μου λέει μια συνάδελφος με παιδιά στο Γυμνάσιο. Σε άρθρα διαβάζω, ότι άλλα παιδιά στο εξωτερικό ενημερώνονται για τις εξελίξεις αυτές μέσω TikTok. Πολλά από αυτά τα ανεβάζουν τα ίδια τα παιδιά της Ουκρανίας.

Ο Robert Stern που διοικεί την “The Social Leader”, μια εταιρία συμβούλων, η οποία βοηθά εταιρείες να αξιοποιήσουν καλύτερα τα social media, παρόλο που κατανοεί απόλυτα την ανάγκη των παιδιών να εκφράζονται μέσω αυτών, συμβουλεύει να μην αποτελούν αυτά το μοναδικό μέσο ενημέρωσης.

Τι κάνουμε, λοιπόν;
Η ψυχολόγος και μαμά δύο παιδιών Jessica Biren Caverly, λέει, ότι ανάλογα με την ηλικία των παιδιών μας θα μιλήσουμε διαφορετικά.

Στα 6 έχει νόημα να πεις στο παιδί μία σύντομη ιστορία του τι συμβαίνει με τις δύο αυτές χώρες, γιατί “τσακώνονται”, και ότι αυτή τη στιγμή προσπαθούν να βρουν μία λύση με τη συζήτηση.

“Επιβεβαίωσε στο παιδί ότι ο πόλεμος γίνεται με στρατιώτες και όχι με μικρά παιδιά”, για να μη νιώσει ότι απειλείται, λέει η ίδια χαρακτηριστικά.

Στα μεγαλύτερα παιδιά, έχει νόημα να εξηγήσουμε μερικά πράγματα παραπάνω για να κατανοήσουν την κατάσταση. Μπορείτε, μάλιστα, να ψάξετε μαζί πληροφορίες και σίγουρα να τα ρωτήσετε πώς νιώθουν εκείνα για όλο αυτό. Επιπλέον, έχει νόημα, σε περίπτωση πολέμου, να αναζητήσετε τρόπους που μπορείτε να βοηθήσετε ενδεχομένως τα παιδιά που βρίσκονται στο μάτι του κυκλώνα.

Σε κάθε περίπτωση, διατηρήστε την ψυχραιμία σας. 

Πείτε την αλήθεια, εκφράστε τα δικά σας συναισθήματα και διαβεβαιώστε τα πως ό,τι κι αν γίνει, εσείς θα είστε πάντα εκεί για αυτά -το ασφαλές τους καταφύγιο.

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Morshed Mishu: Πώς θα ήταν ο κόσμος χωρίς βία και πολέμους / «The Global Happiness Challenge»

O Morshed Mishu είναι από το Μπαγκλαντές. Από μικρό παιδί του άρεσε η φωτογραφία και τα κόμικς, γι’ αυτό αποφάσισε να ασχοληθεί επαγγελματικά. 

Γνωρίζοντας τη δύναμη που έχει η φωτογραφία, εμπνεύστηκε το project «The Global Happiness Challenge», το οποίο και βραβεύτηκε το 2018. Ο Morshed συγκέντρωσε φωτογραφίες που αποτυπώνουν την τραγωδία του πολέμου και τις αντιπαρέβαλε με σκίτσα που δείχνουν ακριβώς το αντίθετο: στιγμές ευτυχίας και χαράς.

Μπορεί να φαντάζει ουτοπικό, όμως με αυτό τον τρόπο, ο καλλιτέχνης θέλει να δείξει πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος, αν δεν υπήρχε στη ζωή μας τόση βία και τόσοι πόλεμοι.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι