«Νομίζετε ότι το σύνδρομο Down είναι πρόβλημα. Μήπως νομίζετε ότι είναι και κολλητικό;»

Περιμένοντας στο ταμείο του σούπερ μάρκετ δυο κυρίες με τα παιδιά τους (κοριτσάκια) περιμένουν κι αυτές υπομονετικά τη σειρά τους...

Κάποια στιγμή το ένα κοριτσάκι πλησιάζει το άλλο και προσπαθεί να μιλήσει μαζί του, να παίξουν και γενικά το προσεγγίζει προκειμένου να το γνωρίσει.

Το δεύτερο κοριτσάκι ανταποκρίνεται και πλησιάζει και αυτό το πρώτο για να παίξουν...

Κάπου εδώ όμως η μητέρα του πρώτου παιδιού παρεμβαίνει και ακολούθησε ο εξής διάλογος:

— (μητέρα α') Άσε ήσυχο το κοριτσάκι... 
—  (παιδί) Παίζουμε... 
—  (μητέρα α') Είπα άστο ήσυχο και έλα εδώ... 
—  (παιδί) Δεν κάνουμε ζημιές, μόνο καθόμαστε... 
—  (μητέρα α') Τραβώντας το παιδί της από το χέρι) δε βλέπεις ότι δεν είναι καλά; Έχει πρόβλημα, άστο ήσυχο γιατί θα σε βάλω τιμωρία... 
—  (μητέρα β') Εσείς έχετε πρόβλημα, κυρία μου, τα παιδιά είναι μια χαρά... 
—  (μητέρα α') Μα δεν είπα κάτι για το παιδί σας, το δικό μου μαλώνω! 
—  (μητέρα β') Μα δεν έκανε κάτι κακό το παιδί σας για να το μαλώσετε, τον εαυτό σας να μαλώσετε που, εν έτει 2015, νομίζετε ότι το σύνδρομο Down είναι πρόβλημα. Μήπως νομίζετε ότι είναι και κολλητικό;

Η μητέρα α' δεν απάντησε και συνέχισε να κρατά σφιχτά την κόρη της από το χέρι, ο κόσμος που κατάλαβε τι είχε γίνει αντέδρασε θετικά με ένα δειλό χειροκρότημα και ένα ομόφωνο μπράβο στη μητέρα β'.

Τα παιδιά δεν κατάλαβαν απολύτως τίποτα, διότι τα παιδιά δεν είναι καχύποπτα, δεν χρειάζονται κώδικες και κοινά χαρακτηριστικά για να επικοινωνήσουν. Στον κόσμο τους όλα είναι απλά και το "είσαι παιδί, είμαι παιδί, παίζουμε" είναι ο μόνος νόμος τους.

Από την άλλη, το σύνδρομο Down θεωρείται γενετική «βλάβη», πώς όμως μπορεί να θεωρείται ασθένεια όταν είναι δεδομένο ότι τα άτομα με σύνδρομο Down δεν υποφέρουν από αυτό!

Στην Ελλάδα η αναλογία γεννήσεων παιδιών με σύνδρομο Down είναι 1 στις 770 γεννήσεις, αρκετά για να αποτελούν μια απολύτως υγιή κοινωνική ομάδα με την ίδια δίψα για ζωή και επιβίωση και τα ίδια ακριβώς δικαιώματα!

Όπως και να 'χει, το κοριτσάκι με σύνδρομο Down φεύγοντας χαιρέτισε το άλλο και εκείνο ανταποκρίθηκε με χαμόγελο και το χαιρέτησε επίσης.

Τόσο απλά ...

Γράφει ο Θωμάς Νικολαΐδης  

reportit

«Δεν με λένε μογγολάκι, έχω όνομα, όπως όλα τα παιδιά»

«Είμαι γλυκός σαν εσένα. 

Αν με αγαπάς λίγο, θα σ' αγαπώ πολύ.»

από Αλεξάνδρα Κεντρωτή 

Η ανάρτηση που ακολουθεί, την οποία διαβάσαμε στη σελίδα «Ενσυναίσθηση», δεν χρειάζεται προλόγους και εισαγωγές. Οι λέξεις είναι τόσο δυνατές που αφοπλίζουν... Αν θέλετε, αφιερώστε λίγα δευτερόλεπτα για να το διαβάσετε:

«Το όνομά μου δεν είναι μογγολάκι, έχω όνομα όπως όλοι οι άνθρωποι.

Η ιατρική μου κατάσταση λέγεται Σύνδρομο Down (Ντάουν).

Η αιτία της πάθησής μου οφείλεται σε χρωμοσωμικές ανωμαλίες... η ανωμαλία αυτή αναπαράγεται στη συνέχεια σε κύτταρο του σώματός μου, να ξέρεις δεν φταίω εγώ.

Έχω μικρό στόμα με μεγάλη προεξέχουσα γλώσσα και σε γενικές γραμμές, η σωματική μου και γνωστική μου ανάπτυξη καθυστερεί, το σχήμα των ματιών μου είναι έντονα τα χαρακτηριστικά της μογγολικής φυλής...

Ο όρος "Μογγολισμός" με στεναχωρεί και είναι ανεπίτρεπτος και επιστημονικά απαράδεκτος.

Αλλά παρ΄όλα αυτά αγαπώ και σχολιάζω και καταλαβαίνω και μαθαίνω και νιώθω, ελάτε να συζητήσουμε αλλά όσο δυνατόν πιο απλά, και δεν θέλω να είσαι λυπημένος για μένα...

Είμαι γλυκός σαν εσένα αν με αγαπάς λίγο θα σ ΄αγαπώ πολύ.

"Δίδαξε στα παιδιά σου να είναι ευγνώμονες... και να δέχονται τη διαφορετικότητα για να αλλάξει ο κόσμος" 

Σωτήρης Καλκατζάκος»

Ενσυναίσθηση
mama365

Άγγελοι στη Γη - Angels on Earth

Οι Άγγελοι ζουν ανάμεσά μας, 

μόνο που ίσως να μην έχουν 

τη μορφή που φανταζόμαστε... 

Ημέρα Ευαισθητοποίησης για το Σύνδρομο Down | Down Syndrome Awareness Day

Η Τουρκοκύπρια MINE ATLI έχει αδελφούλα την Sevil με σύνδρομο DOWN. Η Mine εκλέχτηκε στα 35 της χρόνια πριν από λίγες ημέρες Πρόεδρος του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος.
        Η παρακάτω μετάφραση από την ανάρτησή της που είναι στα Τούρκικα δεν είναι καλή, όμως το βαθύτερο νόημα είναι κατανοητό.
Γράφει Sevil Atli ο μεγαλύτερος δάσκαλος μου, χαίρομαι που σε έχω.

Σήμερα είναι Ημέρα Ευαισθητοποίησης για το Σύνδρομο Down.

Χρησιμοποιώ αυτή τη μέρα για χρόνια για να περιγράψω τη Sevil και να της πω ότι είναι ο μεγαλύτερος δάσκαλός μου. Keza Down σημαίνει αγάπη, ειλικρίνεια. Όταν κάποιος με Down σε αγαπάει, νιώθεις ένα μοναδικό συναίσθημα στην καρδιά σου όταν σε κοιτάζει και γελάει.
Εφέτος πάντως, και μετά 40 χρόνια θα σας πω τι δεν έχουν κάνει όσοι δεν αξίζουν αυτή την αγάπη:

• Δεν έχετε προσφέρει δωρεάν, ποιοτική, προσβάσιμη ολοήμερη εκπαίδευση για ανεξάρτητη ζωή.
• Δεν δώσατε καμπάνια και κίνητρο για απασχόληση του Down's σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα.
• Δεν στήσατε κέντρα περίθαλψης και βιότοπους για Downs που χρειάζονται συντήρηση.
• Δεν συμπεριλάβατε το πρόγραμμα σπουδών της εκπαίδευσης εκφοβισμού και πρόληψης διακρίσεων που περιλαμβάνει παιδιά από το Downs.
• Δεν δημιουργήσατε ανεπιφύλακτες μονάδες σε δήμους, δεν δημιουργήσατε στατιστικά στοιχεία υποστήριξης, καθοδήγησης
• Δεν διαδώσατε την εκπαίδευση στο επάγγελμα οπλισμένη μέσα στις δεξιότητες παιδιών, εφήβων και ενηλίκων με Down's
• Πιο πολύ δεν διαδώσατε τα μέσα μαζικής μεταφοράς που χρειάζονταν οι Downs.
• Δεν φέρατε τους αθλητικούς συλλόγους σας σε διαβούλευση με τους δήμους και δεν δημιουργήσατε αθλητικούς συλλόγων χωρίς εμπόδια
• Δεν έχετε παράσχει βιώσιμη υποστήριξη στους φορείς που αναλαμβάνουν σημαντικές πρωτοβουλίες όπως το Downs Cafe.
• Δεν έχετε διεξάγει δραστηριότητες που να επιτρέπουν την κοινωνικοποίηση ατόμων με Downs εντός του Γραφείου Κοινωνικών Υπηρεσιών
• Ως Υπουργείο Παιδείας, δεν έχετε θέσει εθνική πολιτική ευαισθητοποίησης του Downs.
• Ως Υπουργείο Υγείας, δεν έχετε αναπτύξει πολιτικές που αποτρέπουν τις ανάγκες υγείας των ατόμων Downs.
• Ως κράτος δεν παρείχατε δωρεάν Γλωσσοθεραπεία σε οικογένειες με Downs.

Sevil Atli ο μεγαλύτερος δάσκαλος μου, χαίρομαι που σε έχω.
Μας το έστειλε η Φωτεινή Σιάνου

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ένα μικρό αγόρι τραγουδά διαρκώς στον νεογέννητο αδερφό του με σύνδρομο Down

Viral έχει γίνει ένα βίντεο από το Κάμποτ του Άρκανσας όπου ένα μικρό αγόρι τραγουδά διαρκώς στον νεογέννητο αδερφό του με σύνδρομο Down.

Το βίντεο, που ανάρτησε πριν από λίγες ημέρες στο facebook η μητέρα τους, κάνει τις καρδιές να λιώνουν καθώς ο μικρός Ρέις πιστεύει πως έτσι δένεται με τον αδελφούλη του.

Όπως τονίζει η γυναίκα σε νεότερη ανάρτηση, το βίντεο έχει συγκινήσει ανθρώπους παγκοσμίως και καθημερινά δέχεται δεκάδες μηνύματα από άλλες μέλλουσες μαμάδες που περιμένουν παιδάκι με σύνδρομο Down.

Η Νικόλ Πάουελ έσπευσε να τις εμψυχώσει και να περιγράψει με τον πιο όμορφο τρόπο το συναίσθημα για το μωράκι της, που είναι το πέμπτο παιδί της.

Σε τηλεοπτική συνέντευξη είπε «η αγάπη δεν νοιάζεται για χρωμοσώματα» ή όπως ο Ρέις λέει «όλοι είμαστε διαφορετικοί. Δεν ήθελα τα αγόρια μας να ντρέπονται για αυτόν. Είναι ακόμη ο μικρότερος αδερφός του ανεξάρτητα από αυτό που είναι». Επίσης, ο πατέρας των παιδιών είπε ότι οι γιατροί τους συνέστησαν να διακόψουν την κύηση αλλά εκείνοι ήταν ανένδοτοι.

"Του παίρνει λίγο περισσότερο να μάθει και θέλει λίγο παραπάνω φροντίδα και αγάπη αλλά αυτό χρειάζεται όλος ο κόσμος" πρόσθεσε.

 

amea-care.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Παιδί με σύνδρομο Down αγκαλιάζει και φροντίζει τον αυτιστικό συμμαθητή του

Υπάρχουν παιδιά που χρειάζονται τη βοήθεια όλων μας για να ανταπεξέλθουν στις καθημερινές προκλήσεις της ζωής τους κι όταν αυτή η βοήθεια αποδίδει καρπούς είναι αληθινά συγκινητικό. Ακόμη πιο συγκινητικό, όμως, είναι να βλέπεις αυτά τα παιδιά να βοηθούν το ένα το άλλο, να δείχνουν αλληλεγγύη και να χαρίζουν απλόχερα την αγάπη τους σ’ όποιο παιδί νιώθουν πως τη χρειάζεται. Πρόσφατα, σ’ ένα ειδικό σχολείο για ξεχωριστά παιδιά, ένα παιδί με σύνδρομο Down πήρε μια μοναδική πρωτοβουλία κι έκανε μια υπέροχη κίνηση ανθρωπιάς που ταξίδεψε στον κόσμο και άγγιξε τους πάντες.

Στο σχολείο αυτό, φοιτούν μαθητές με σύνδρομο Down και μαθητές με αυτισμό. Ένα παιδί με σύνδρομο Down, λοιπόν, έχοντας παρατηρήσει τις κινήσεις των εκπαιδευτικών, πλησίασε έναν συμμαθητή του με αυτισμό για να τον φροντίσει ο ίδιος.

Έσφιξε τον φιλαράκο του στην αγκαλιά του, του χάιδεψε το κεφαλάκι κι ύστερα του έπιασε τα χέρια κι άρχισε να του κάνει ασκήσεις, όπως τις είχε δει απ’ τους δασκάλους του. Κι ο φίλος του, έχοντας εισπράξει την αγάπη του συμμαθητή του, αφέθηκε στη φροντίδα του δίνοντας μας μια απ’ τις πιο συγκινητικές σκηνές που έχουμε δει ποτέ.

Εμείς λέμε ένα τεράστιο μπράβο σ' αυτό το παιδί που στέλνει ένα ηχηρό μήνυμα αγάπης και αλληλεγγύης σε όλους μας!

mama365.gr

Σχολείο και διασκέδαση για τα παιδιά με σύνδρομο Down

Το σχολείο και οι δυσκολίες του, η δημιουργία του κέντρου φροντίδας, η σημασία της αμειβόμενης εργασίας για τους ενήλικες, αλλά και οι πολλές και ξεχωριστές δραστηριότητες, όπως η γυμναστική και η εκμάθηση χορού, συνθέτουν την εικόνα της καθημερινότητας των ατόμων με σύνδρομο Down.

Οι επιλογές και η πραγματικότητα

Τα παιδιά με σύνδρομο down πηγαίνουν στο σχολείο, έχοντας δυο επιλογές ως προς τη φοίτησή τους, ωστόσο, όπως εξηγεί ο Σταύρος Τσιφλίκης, πρόεδρος Συλλόγου Συνδρόμου Down Ελλάδος, η πραγματικότητα αποδεικνύεται μονόδρομος και οδηγεί τους περισσότερους γονείς στην απόφαση να στείλουν τα παιδιά τους στο ειδικό σχολείο. «Τα παιδιά με σύνδρομο Down μπορούν να παρακολουθήσουν ένα κανονικό σχολείο μέσα από τα τμήματα ένταξης, και να βρίσκονται στην τάξη όπως δικαιούνται ή μπορούν να έχουν παράλληλη στήριξη μέσα στην αίθουσα διδασκαλίας, ωστόσο αυτό δεν συμβαίνει. Τα περισσότερα πηγαίνουν στα ειδικά σχολεία, τα οποία αντιμετωπίζουν πολλές δυσκολίες, καθώς στεγάζονται σε ακατάλληλα κτίρια. Από την αρχή έχει δομηθεί λάθος η φοίτηση αυτών των παιδιών. Η ένταξή τους στα συνηθισμένα σχολεία και η επιμόρφωσή τους με βασικές γνώσεις μπορεί να έχει οφέλη όχι μόνο για τα ίδια, καθώς κάτι τέτοιο θα βοηθούσε στην ένταξή τους στην κοινωνία, αλλά υπάρχουν και ακαδημαϊκά οφέλη. Έρευνες έχουν δείξει ότι μπορούν να αποδώσουν σε πολύ μεγάλο βαθμό κυρίως στην επαγγελματική κατάρτιση, με δεδομένο ότι εκεί που εμείς κουραζόμαστε, εκείνα αποδίδουν σε υψηλό επίπεδο σε επαναλαμβανόμενες δραστηριότητες».

Η δημιουργία της Στέγης

Σημαντικό βήμα σε ένα μεγάλο κενό που υπάρχει απέναντι στα άτομα με σύνδρομο Down φαίνεται πως αποτελεί το Κέντρο Διημέρευσης - Ημερήσιας Φροντίδας και η Στέγη Υποστηριζόμενης Διαβίωσης Παιδιών με Σύνδρομο Down, που δημιουργήθηκε από την παραχώρηση του οικοπέδου που έγινε από το δήμο Καλαμαριάς, από την περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας και με πόρους ΕΣΠΑ κατασκεύασε και εξόπλισε το κέντρο. «Κανένας σύλλογος δεν θα έπρεπε να έχει λόγο ύπαρξης, γιατί θα έπρεπε να λύνονται από το σχολείο όλα αυτά τα επίπεδα μάθησης, αλλά και γενικών δραστηριοτήτων, όπως συμβαίνει στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες. Ο φορέας αυτός δημιουργήθηκε από το Σύλλογό μας, ο οποίος ιδρύθηκε πριν από 29 χρόνια για να δίνει κουράγιο στους γονείς, να ενημερώνει και να προχωράει σε οργανωμένες δράσεις. Όλο αυτό μεγάλωσε έπειτα από χρόνια, με προσωπική φροντίδα των γονέων με παιδιά με σύνδρομο Down. Στην προσπάθεια αυτή του ΚΔΗΘ, πέρα από την περιφέρεια, αρωγός μας είναι και ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος», όπως τονίζει ο κ. Τσιφλίκης.

Ισχυροί παράγοντες δόμησης της ταυτότητας, της αυτοεκτίμησης και της αυτορρύθμισής τους

Η δομή αυτή δίνει την ευκαιρία στους ενηλίκους το πρωί να εργαστούν, όπως είναι η κατασκευή μπομπονιέρας μέσα από το εργαστήριο που έχει δημιουργηθεί, ενώ το απόγευμα, στα παιδιά όλων των ηλικιών, να παρακολουθήσουν τα ειδικά προγράμματα, να ψυχαγωγηθούν και να ασκηθούν. Όλες αυτές οι δραστηριότητες, όπως εξηγεί η Άννα Παπαχρήστου, ψυχολόγος του συλλόγου τα τελευταία 13 χρόνια, είναι σημαντικές καθώς αποτελούν ισχυρούς παράγοντες για τη δόμηση της ταυτότητας, της αυτοεκτίμησης και της αυτορρύθμισής τους. «Είναι πολύ σημαντικό να εργάζονται και να αμείβονται, γιατί δομούν καλύτερα την αίσθηση της ταυτότητάς τους, νιώθουν ότι αξίζουν. Είναι σημαντικό επίσης γιατί αναπτύσσουν βασικές δεξιότητες αυτοεξυπηρέτησης, όπως είναι να ντυθούν μόνοι τους, να ετοιμαστούν για τη δουλειά, να μετακινηθούν με αστικά λεωφορεία, για να φτάσουν στην εργασία. Επίσης, η γνωριμία με άλλους ανθρώπους, η ανάπτυξη φιλίας και η δημιουργία του αισθήματος ότι ανήκουν σε μία ομάδα, ακολουθούν κανόνες εργασίας που ισχύουν σε όλους τους ανθρώπους, όπως το να φοράω τα γάντια μου, το σκούφο μου και δυσκολότερους κανόνες, που ισχύουν γενικότερα στην κοινωνία. Εδώ έχουν δομημένο πρόγραμμα, που σημαίνει ότι ξέρουν τι θα κάνουν και χρειάζονται τη σταθερότητά τους, όπως και όλοι μας», λέει η κ. Παπαχρήστου.

Η Σοφία Βουκάντση, εκπαιδευτικός ειδικής φυσικής αγωγής, έχει αναλάβει την εκμάθηση ρυθμικής γυμναστικής και χορού στα κορίτσια με σύνδρομο down, τα οποία, όπως εξηγεί η ίδια στη «ΜτΚ», περιμένουν με μεγάλη ανυπομονησία την ώρα του μαθήματος χορού. «Είναι σημαντική η άσκησή τους και οι κοινωνικές επαφές. Το μάθημα το περιμένουν με μεγάλη ανυπομονησία. Έχουν τη λαχτάρα να έρθει η Δευτέρα και η Τετάρτη, δηλαδή οι μέρες για να κάνουμε προπόνηση, όπως τώρα που ετοιμάζουμε ένα χορευτικό για μία δράση του ΠΑΟΚ και προπονούμαστε με χαρά 4 ώρες κάθε φορά, για να είμαστε άψογες στην απόδοσή μας». Η ίδια, χωρίς να μπορεί να κρύψει την υπερηφάνειά της για τις αθλήτριες της ρυθμικής γυμναστικής, τονίζει την επιβράβευση που έχουν λάβει τα κορίτσια από την ενασχόλησή τους με αυτό το είδος γυμναστικής, έχοντας κατακτήσει σημαντικές διακρίσεις σε μεγάλες διοργανώσεις και έχοντας κερδίσει χρυσά μετάλλια σε συμμετοχές τους σε αγώνες των «Special Olympics».

*Δημοσιεύθηκε στη "ΜτΚ" makthes.gr

Αγκάλιασε σφιχτά το παιδί με το ένα χρωμόσωμα παραπάνω, το παιδί με σύνδρομο Down!

«Σε ποιον όροφο μένεις;» με ρωτά ο Aντωνάκης από δίπλα. 
«Στον τέταρτο» απαντώ κι ανοίγω την πόρτα του ασανσέρ. 

Γράφει η Σοφία Καλπαζίδου 

«Να πατήσω το κουμπί;» ξαναρωτά με μάτια όλο προσδοκία. 

Τρία χρόνια τώρα, ο ίδιος διάλογος, την ίδια ώρα στο ίδιο μέρος. 
Ο Αντώνης από απέναντι έχει σύνδρομο Down και είναι το πιο γλυκό παιδί που έχω γνωρίσει. 

Περιμένει κάθε μεσημέρι την ώρα που γυρίζω από τη δουλειά, απλά για να πατήσει το κουμπί του ασανσέρ. Τον ξέρει τον όροφό μου απ’ έξω κι όμως κάθε φορά ρωτάει. Ένα μικρό καθημερινό τελετουργικό, ένα παιχνίδι, η δική μας επικοινωνία. 

Ένα παραπανίσιο χρωμόσωμα τού έχει δημιουργήσει μια νοητική και κινητική δυσλειτουργία. Αυτό είναι όλο. 
Κατά τα άλλα είναι ένα πλάσμα αξιαγάπητο και χαμογελαστό, που λατρεύει τις αγκαλιές και του αρέσει να πατάει τα κουμπιά του ασανσέρ. 
Μια και μοναδική φορά, το βρήκα να κλαίει το μικρό μου γείτονα. Μόλις με είδε έτρεξε στην αγκαλιά μου και πάτησε τα κλάματα. 
Αφού τον ηρέμησα, με κοίταξε σοβαρά και μου είπε: 
«Με κοροϊδεύουν». 
Αυτό μόνο. Και μέσα σε δυο λέξεις έκλεισε όλο του το παράπονο για τη σκληρότητα, την αμάθεια και την απανθρωπιά του κόσμου. 
Κι έμεινα εγώ να προσπαθώ να μπαλώσω τα αμπάλωτα, να ντρέπομαι και να θυμώνω με τον εαυτό μου και με τον κόσμο που φτιάξαμε. 
Γιατί μάθαμε το διαφορετικό να τ’ απορρίπτουμε, χωρίς να του δώσουμε ποτέ την ευκαιρία να συστηθεί. 
Να το διώχνουμε από φοβία μήπως είναι κολλητικό και πάθουμε τίποτα. Και μπορεί να μην το ρίχνουμε πια το διαφορετικό στον Καιάδα κυριολεκτικά, αλλά έχουμε πετάξει με διακριτικότητα –μη μας πουν και ρατσιστές- χιλιάδες από τους «άλλους» στον Καιάδα της εποχής. 
Κι έπειτα διαλαλούμε με υπερηφάνεια το πόσο ανοιχτόμυαλοι είμαστε. 
Αυτούς τους «άλλους» που επιλέγουμε ξανά και ξανά να τους στήνουμε απέναντί μας και όχι δίπλα μας, τους έχουμε αναγκάσει να ανεβαίνουν καθημερινά το δικό τους, φτιαγμένο από τα χεράκια μας, Γολγοθά. 
Να ξέρεις ότι εσύ κι εγώ είμαστε εν μέρει υπεύθυνοι για το Γολγοθά του Αντώνη, και κάθε Αντώνη. 

Η συχνότητα εμφάνισης του συνδρόμου Down είναι μια στις επτακόσιες γεννήσεις. Ένα στα επτακόσια παιδιά δεν έχει ειδικές ανάγκες, αλλά ειδικές ικανότητες. 
Ήξερες εσύ ότι τα παιδιά με σύνδρομο Down έχουν κλίση στο ρυθμό και τη μουσική; Εγώ πάντως όχι. 
Γιατί ποτέ δεν το έψαξα. Βλέπεις, το πρόβλημα δεν ήταν στην πόρτα μου, ήταν δίπλα. 
Χρειάστηκε ένας Αντώνης με κλάματα και μια μεγάλη αγκαλιά για να καταλάβω πόσο λάθος είμαι και να πάρω μπρος. Έστω κι αργά. 
Τα παιδιά αυτά έχουν αργή και καθυστερημένη ανάπτυξη. 
Και ναι, αυτό δεν είναι φυσιολογικό, ούτε εύκολο, ούτε όμορφο. Ωστόσο λόγω αυτής της καθυστέρησης, αντιμετωπίζουν το καθετί με έναν τρόπο θαυμαστά απλοϊκό, αθώο και παιδικό. 
Έχουν την ιδιότητα να αντιλαμβάνονται την ευτυχία και να την εντοπίζουν σε στιγμές που εσύ προσπερνάς και τη χάνεις. 
Σε μια ζωγραφιά, σε μια αγκαλιά, στο ρυθμό μιας μουσικής. 
Δε ζητούν τίποτα άλλο από λίγη αγάπη, αν σου περισσεύει. 
Διψούν γι’ αυτή όπως όλοι μας, την έχουν ανάγκη πολύ περισσότερο από τον καθένα και δυστυχώς τη λαμβάνουν πολύ λιγότερο από τον καθένα. 

Η μεγαλύτερη επανάσταση θα επιτευχθεί όταν αγαπήσουμε και σεβαστούμε την ποικιλομορφία. Όταν κατανοήσουμε τη διαφορετικότητα του άλλου όπως αυτή είναι, χωρίς να κρίνουμε και να συγκρίνουμε. 
Στην αγάπη την πραγματική, την χωρίς όρια και περιορισμούς αγάπη, τις ιδιαιτερότητες του άλλου τις αγκαλιάζεις και τις αποδέχεσαι. Όποιες κι αν είναι αυτές. 
Δεν τρομάζεις από το άγνωστο, αλλά βουτάς μέσα του και προσπαθείς να το γνωρίσεις. 
Και αν τέλος πάντων για οποιοδήποτε λόγο δε μπορείς να τα αγαπήσεις αυτά τα παιδιά, μάθε να μη στέκεις εμπόδιο στο δρόμο τους και την πορεία που χαράσσουν. 
Δε χρειάζονται και το δικό σου Γολγοθά, τους φτάνει ο δικός τους. 

«Σε ποιον όροφο μένεις;» με ρωτά χαμογελαστός ο Αντωνάκης. «Στον τέταρτο» αποκρίνομαι. 
«Έλα να πατήσεις το κουμπί». Έλαμψε ολόκληρος και μαζί του κι εγώ. 
[anapnoes]

tilestwra

Το Χαμομηλάκι

Γνωρίστε τη Λουίζα, την 4 μηνών κόρη μου, που έχει Δύο Χέρια, Δύο Πόδια, κι ένα έξτρα χρωμόσωμα...

Έγραψα αυτό το μικρό άρθρο όχι για να εκφράσω την κακή μου διάθεση, αλλά μετά από μερικά σχόλια - αρκετά συνήθη για μένα- που έλαβα σήμερα το πρωί κατά τη διάρκεια μιας ιατρικής εξέτασης ρουτίνας για την κόρη μου Λουίζα.

Louise, ma fille, quatre mois, deux bras, deux jambes et un chromosome en plus

Meet Louise, My 4-Month-Old Daughter With Two Arms, Two Legs and One Extra Chromosome

Με τον καιρό το συνηθίζεις - λες στον εαυτό σου ότι αυτά είναι απλά λάθη, ότι πρέπει να γίνεις πιο σκληρός- αλλά μερικές φορές έρχεται η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι. Αναρωτήθηκα τι μπορούσα να κάνω για να νιώθω καλύτερα αλλά και να αποτρέψω να συμβεί το ίδιο σε άλλους ή έστω να συμβαίνει σε μένα τόσο συχνά. 

Έγραψα λοιπόν αυτό το κομμάτι και το μοιράστηκα στο Facebook.

Θέλω να πιστεύω ότι αυτό θα τερματίσει το θέμα της 

διαφορετικότητας της κόρης μου, και ότι δεν θα χρειάζεται πια να το εξηγώ. Ξέρω πολύ καλά ότι δεν είναι αυτή η περίπτωση. Αλλά ίσως να μπορούσε να αλλάξει μερικές απόψεις πάνω στο θέμα...

Αυτή είναι η κόρη μου, Λουίζα. Είναι 4 μηνών, έχει δύο χέρια, δύο πόδια, δύο τρυφερά μαγουλάκια, και ένα έξτρα χρωμόσωμα.

Σας παρακαλώ, όταν βλέπετε κάποιον σαν τη Λουίζα, μη ρωτάτε τη μητέρα της «Πώς και δεν το εντοπίσατε στη διάρκεια της εγκυμοσύνης;». Είτε το είχε εντοπίσει, που σημαίνει ότι πήρε την απόφαση να συνεχίσει την εγκυμοσύνη της, είτε δεν το είχε εντοπίσει, και η έκπληξη ήταν αρκετή ώστε να μη χρειάζεται να επανέλθει στο θέμα. Επιπλέον, κάθε μητέρα έχει την τρομερή συνήθεια να νιώθει ενοχές για σχεδόν τα πάντα, οπότε όσον αφορά το έξτρα χρωμόσωμα...Δεν χρειάζεται να σας πω.

Μην πείτε στη μητέρα «Είναι το μωρό σου, όπως και να χει». «Όχι. Είναι το μωρό μου, τελεία.». Και η φράση «Όπως και να χει», δεν είναι ότι καλύτερο. Είναι πολύ καλύτερο να αναφερόμαστε σε αυτήν με το όνομά της, «Είναι η Λουίζα».

Μην πείτε στη μητέρα της «Τι ωραίο παιδάκι με σύνδρομο Down...ή κάτι αντίστοιχο». «Όχι. Είναι ένα τεσσάρων μηνών κοριτσάκι που πάσχει από σύνδρομο Down ή που έχει σύνδρομο Down, αν θέλετε. Το 47ο χρωμόσωμα που έχει δεν είναι αυτό που ΕΙΝΑΙ. Είναι αυτό που ΕΧΕΙ». Δε θα λέγαμε ποτέ πχ. «Τι ωραίο παιδάκι που πάσχει από καρκίνο...».

Μην λέτε «Αυτά τα παιδιά είναι έτσι ή είναι αλλιώς». 
«Αυτά» τα παιδιά έχουν τη δική τους προσωπικότητά, το δικό τους σώμα, τη δική τους αντίληψη, τη δική τους διαδρομή. Είναι τόσο διαφορετικά μεταξύ τους, όσο εσείς από το γείτονά σας. 

Ξέρω ότι όταν δεν το ζούμε καθημερινά, δεν το σκεφτόμαστε, αλλά οι λέξεις παίζουν σημαντικό ρόλο. Μπορεί να παρηγορούν ή να πληγώνουν. Οπότε σκεφθείτε το για ένα δευτερόλεπτο, ειδικά αν είστε μέλος της ιατρικής κοινότητας, και φοράτε λευκή, ροζ ή πράσινη μπλούζα.

Δεν συνηθίζω να κοινοποιώ τις αναρτήσεις μου στο Facebook σε όλους, αλλά για αυτή την ανάρτηση, επέλεξα να το κάνω. Μπορείτε αν θέλετε να το μοιραστείτε κι εσείς. Γιατί υπάρχουν 500 νέες «μαμάδες της Λουίζας» κάθε χρόνο, των οποίων η ψυχολογία καταστρέφεται από τέτοιες αγενείς φράσεις. Ξέρω ότι δεν πρέπει να υπάρχουν αυτές οι φράσεις. Το να το ξέρουμε είναι αρκετό.

Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά στην HuffPost France και μεταφράστηκε στα Ελληνικά.

το βρήκαμε στην αγαπημένη μας Ιδεοπηγή

Αυτό το παιδάκι με σύνδρομο Down μπορεί να... πετάξει!! Δείτε τις υπέροχες φωτογραφίες και το βίντεο

Είναι από τις ιστορίες που σε κάνουν να δακρύζεις αλλά και να χαμογελάς και να παίρνεις δύναμη και ελπίδα και να βλέπεις τα προβλήματα της ζωής σου μικρά και να γεμίζεις θετική ενέργεια.

Ο Άλαν Λόρενς από την Γιούτα, έγινε διάσημος τις τελευταίες μέρες στο διαδίκτυο με τις φωτογραφίες του γιου του, ο οποίος μπορεί και πετάει!
Ο σούπερ μπαμπάς έχει ανεβάσει στο blog του «That Dad Blog» υπέροχες φωτογραφίες με τον μικρό Γουίλιαμ, ο οποίος γεννήθηκε με σύνδρομο Down, να «πετάει» και ο κόσμος έχει πραγματικά ενθουσιαστεί. Στόχος του Άλαν είναι ο γιος του να εμπνευστεί στο μέλλον από αυτές τις εικόνες.

"Αυτές οι φωτογραφίες με τον ιπτάμενο Γουίλ έχουν μία ιδιαίτερη σημασία για μένα, καθώς σκέφτομαι για τις ξεχωριστές δοκιμασίες που θα αντιμετωπίσει ενώ μεγαλώνει. Ελπίζω ότι θα τον μάθω ότι παρά τις αδυναμίες του, μπορεί να κάνει ό,τι αποφασίσει ο ίδιος,"δηλώνει για την απόφασή του να δημοσιεύσει αυτές τις φωτογραφίες.

Σκοπός του είναι να γίνουν και ημερολόγια, έτσι ώστε να δωρίσει τα μισά από τα κέρδη του σε ιδρύματα που ασχολούνται με το Σύνδρομο Down. Για αυτό το λόγο μαζεύει χρήματα για την καμπάνια «Bringing Light» μέσω Kickstarter.

Ruzan Badalyan: Γυναίκα και μάνα προς σύζυγο: Αν κρατήσεις το παιδί μας, χωρίζουμε!!

Ο Samuel Forrest δήλωσε πως ο γιος του γεννήθηκε με σύνδρομο Down και η γυναίκα του θα τον χωρίσει, επειδή αυτός θέλει να κρατήσουν το μωρό.

 

The Mother Accused Of Abandoning Her Disabled Baby Has Shared Her Side Of The Story

 

Ο γιος του ζευγαριού, Leo, γεννήθηκε στις 21 Ιανουαρίου σε ένα νοσοκομείο της Αρμενίας. Οι γιατροί ενημέρωσαν τους γονείς πως το μωράκι έπασχε από σύνδρομο Down.

«Σοκαρίστηκα προς στιγμήν», αναφέρει ο μπαμπάς στο ABC News. Αλλά μόλις κράτησε το νεογέννητό του στα χέρια του για πρώτη φορά, ο έρωτας ήταν κεραυνοβόλος.

«Τον κοιτούσα και έλεγα «είναι πανέμορφος, είναι τέλειος και εννοείται πως θα τον κρατήσουμε»».

 

Επιστρέφοντας στον θάλαμο νοσηλείας της γυναίκας του, όμως, εκείνη του έδωσε ένα τελεσίγραφο.

«Αν τον κρατήσεις, χωρίζουμε».

Η γυναίκα του υπέβαλε αίτηση διαζυγίου την επόμενη κι όλας εβδομάδα. Ο Forrest δεν ήταν πλέον ευπρόσδεκτος στο σπίτι της οικογένειας.

Η μητέρα, Ruzan Badalyan, δήλωσε πως είχε γεννήσει ένα μωρό με σύνδρομο Down το οποίο το είχε ο πατέρας του και πως εκείνη τον εγκατέλειψε. Σε δημοσίευσή της στο Facebook η ίδια ισχυρίζεται πως δεν ντρεπόταν για το νεογέννητο ούτε και πως ανάγκασε τον σύζυγό της να διαλέξει ανάμεσα σε εκείνη και το μωρό.

περισσότερα εδώ

22χρονος με Σύνδρομο Down σπουδάζει τουρισμό, αλλά βρίσκει απέναντι του το Υπουργείο «Πολιτισμού»

Έχει αποδειχτεί πολλές φόρες, ότι η Ελλάδα είναι αφιλόξενη για τους ανθρώπους με ιδιαιτερότητες. Δυστυχώς, το βλέπουμε να συμβαίνει για ακόμα μια φορά, παρότι έχουμε φτάσει στο 2015.

Το αποδεικνύει η ιστορία του Ιάκωβου. Πρόκειται για έναν νέο άνθρωπο, 22 χρονών, με Σύνδρομο Down. Ο Ιάκωβος κατοικεί στον Άλιμο, έχει τελειώσει το γενικό λύκειο και κατάφερε να περάσει στο Δημόσιο Ι.Ε.Κ. Τουρισμού Αναβύσσου (Ειδικός Ξενοδοχειακών Υπηρεσιών και Τροφοδοσίας).
Λογική επιλογή, μιας και ζούμε σε μια άκρως τουριστική χώρα. Πίσω όμως από την πολύ-διαφημισμένη λάμψη του Ελληνικού τουρισμού, το ίδιο το κράτος φαίνεται πως βάζει εμπόδια σε συμπολίτες μας σαν τον Ιάκωβο.
   

Έχει αποδειχτεί πολλές φόρες, ότι η Ελλάδα είναι αφιλόξενη για τους ανθρώπους με ιδιαιτερότητες. Δυστυχώς, το βλέπουμε να συμβαίνει για ακόμα μια φορά, παρότι έχουμε φτάσει στο 2015.

 

Το αποδεικνύει η ιστορία του Ιάκωβου.

Πρόκειται για έναν νέο άνθρωπο, 22 χρονών, με Σύνδρομο Down. Ο Ιάκωβος κατοικεί στον Άλιμο, έχει τελειώσει το γενικό λύκειο και κατάφερε να περάσει στο Δημόσιο Ι.Ε.Κ. Τουρισμού Αναβύσσου (Ειδικός Ξενοδοχειακών Υπηρεσιών και Τροφοδοσίας).

Λογική επιλογή, μιας και ζούμε σε μια άκρως τουριστική χώρα. Πίσω όμως από την πολύ-διαφημισμένη λάμψη του Ελληνικού τουρισμού, το ίδιο το κράτος φαίνεται πως βάζει εμπόδια σε συμπολίτες μας σαν τον Ιάκωβο.

 

Οι «τρικλοποδιές» ξεκίνησαν αμέσως. Από την εγγραφή κιόλας του συγκεκριμένου ανθρώπου στο ΙΕΚ. Μια εγγραφή η οποία δυστυχώς κατοχυρώθηκε στο διοικητικό εφετείο, εξαιτίας άρνησης των αρμοδίων του Υπουργείου Τουρισμού να τον δεχτούν λόγω αναπηρίας (η σχετική εγκύκλιος δεν τον απέρριπτε).

Παρ' όλες τις δυσκολίες, ο Ιάκωβος φοίτησε στη σχολή. Ωστόσο, όταν έφτασε η ώρα να κάνει την πρακτική του, βρήκε πάλι μπροστά του το κράτος. Συγκεκριμένα, το περασμένο καλοκαίρι, ο ίδιος επιλέχθηκε από 5άστερο ξενοδοχείο στην πλατεία Συντάγματος, έτσι ώστε να κάνει την 3μηνη πρακτική του. Και αυτή τη φορά όμως, λογάριαζε... χωρίς το Υπουργείο Πολιτισμού, το οποίο του «έφραξε» τον δρόμο, με το πρόσχημα της αναπηρίας.

Ο αδερφός και συμφοιτητής του Ιάκωβου, Παναγιώτης Ανδρεαδάκης, καταγγέλλει με επιστολή του, ότι ακόμα και καθηγητής εντός του ΙΕΚ, βάζει εμπόδια έτσι ώστε να μην καταφέρει ο 22χρονος να αποφοιτήσει από εκεί, για να «μην υποβαθμιστεί το κύρος της σχολής».

Ολόκληρη η επιστολή του Παναγιώτη Ανδρεαδάκη

«Με την ευκαιρία της παγκόσμιας ημέρας αναπηρίας, στις 3 Δεκεμβρίου 2014, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, κ. Παπούλιας είπε: «Η ισότιμη συνύπαρξη και η κατοχύρωση του δικαιώματος των αναπήρων να μετακινούνται, να μορφώνονται, να εργάζονται, να ψυχαγωγούνται, να αθλούνται με αξιοπρέπεια, είναι δείκτης πολιτισμού. Συνήθως δεν συνειδητοποιούμε πόσοι άνθρωποι αντιμετωπίζουν...

«Θέλουμε να μιλήσουμε για τις αδελφές μας. ΔΕΝ είναι καθυστερημένες»

"Μένουμε σε μια μικρή πόλη. Στο κεντρικό Ιλλινόις. Ένα πρωινό ξυπνήσαμε και βρήκαμε τ' αυτοκίνητά μας και το σπίτι μας βαμμένο με σπρέι και μηνύματα μίσους. Μας επιτέθηκαν επειδή έχουμε δύο κόρες με Σύνδρομο Down.

Καθυστερημένα. Φύγετε απ' την πόλη...έγραφαν.  

Εκείνη την ημέρα η ζωή μου άλλαξε για πάντα!"

Αυτό θυμάται η μητέρα της Μεγκ και της Αλίνα. Μια δύσκολη στιγμή που άλλαξε τη ματιά της για τον κόσμο. Όχι όμως και για τα δύο αγόρια της οικογενείας, 6 και 7 ετών. Τα παιδιά θέλησαν ν' αντιμετωπίσουν διαφορετικά την κατάσταση, με τη βοήθεια βεβαίως των δικών τους. Πήραν το πρόβλημα που έπρεπε ν' αντιμετωπίσουν και το έκαναν "όπλο" τους.

"Θέλουμε να μιλήσουμε για τις αδελφές μας", είπαν και νομίζω πως τα κατάφεραν εξαιρετικά. Μ' ένα μαρκαδόρο, μερικά χαρτιά, πολύ αγάπη κι ακόμα μεγαλύτερη αποφασιστικότητα...

Για τη Μέγκ και την Αλίνα

Οι αδελφές μας...

Συνειδητοποιούν πως με σκληρή δουλειά και βοήθεια, μπορούν να καταφέρουν τα πάντα

Είναι έτοιμες να παίξουν ή να χορέψουν, όποτε είσαι κι εσύ!

Διαβάζουν καινούριες λέξεις όλη την ώρα

Αντιδρούν με μια ποικιλία συναισθημάτων. ΔΕΝ είναι πάντα χαρούμενες

Αυτό είναι ένα στερεότυπο που πρέπει να ξεπεραστεί, για τα άτομα με Σύνδρομο Down.

Δεν μας πιστεύετε; Τότε προσπαθήστε να πάρετε το i-Pad της Μέγκ και θα δείτε πως θ' αντιδράσει.

Πετυχαίνουν νέους στόχους όλη την ώρα

Είναι έτοιμες και πρόθυμες να βοηθήσουν ένα φίλο

Είναι αξιόπιστες. Μπορείς να βασιστείς πάντα επάνω τους πως θα σε κάνουν να χαμογελάσεις.

Λαμβάνουν την αγάπη και την υποστήριξη πολλών "ευχαριστώ"!

Αρνούνται να τα παρατήσουν. Παλεύουν σκληρά κάθε μέρα.

Μας υπενθυμίζουν την αγάπη και τα σχέδια του Θεού για εμάς, που πρέπει να ευδοκιμήσουν.

Αναγνωρίζουν τις δυνατότητές τους.

Στρατολογούν ανθρώπους για να τις βοηθήσουν στο ταξίδι τους. Εσύ θα το κάνεις;

Βαριούνται καμιά φορά, αλλά ποιο παιδί δεν το παθαίνει αυτό;

Είναι αληθινοί άνθρωποι και πολλά περισσότερα από έναν ξεπερασμένο ιατρικό όρο.

Αλλάζουν τον κόσμο!

Μειώνουν την άγνοια, τη μισαλλοδοξία και το μίσος

Και αντικαθιστούν όλ' αυτά τα άσχημα, με την αγάπη, την ελπίδα και το ΣΕΒΑΣΜΟ.

ΣΕΒΑΣΜΟΣ. ΣΕΒΑΣΜΟΣ.

Οι αδελφές μας ΔΕΝ είναι ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΑ. 

Θα μας βοηθήσετε να διαδώσουμε το μήνυμα και να γράψουμε ένα τέλος, μ' αυτήν την λέξη;

Σας ευχαριστούμε που βοηθάτε τη Μέγκ και την Αλίνα!

4yourfamily.gr

Κοριτσάκι με σύνδρομο Down έμαθε από νωρίς να περπατάει και να μιλάει χάρη στην αδερφούλα του

Ένα μικρό κοριτσάκι με σύνδρομο Down έμαθε να περπατάει, να μιλάει, ακόμη και να χορεύει, μιμούμενη την μεγαλύτερη αδερφή της! Η 2χρονη Ellie Harrington, από το Cambridgeshire της Αγγλίας, ξεκίνησε από νωρίς να στέκεται στα πόδια της για να μπορεί να συμβαδίσει με την 4χρονη αδερφούλα της Evie.

Ellie Harrington, two, from Cambridgeshire, has learnt to walk early

Η 42χρονη μητέρα των κοριτσιών αναφέρει ότι ήταν η έντονη επιθυμία της μικρής να μοιάσει στην αδερφή της, που την βοήθησε να αναπτυχθεί τόσο γρήγορα.

«Τα παιδιά με σύνδρομο Down είναι οπτικοί τύποι όσον αφορά τη διαδικασία της μάθησης. Τα κορίτσια μου είναι άρρηκτα συνδεδεμένα. Αν η Evie φορέσει το φανταχτερό φόρεμα της πριγκίπισσας, το ίδιο θα κάνει και η Ellie. Τους αρέσει να παίζουν παρέα, η μία αποτελεί πιστό αντίγραφο της άλλης».

Τα παιδιά με σύνδρομο Down συνήθως μαθαίνουν και εξελίσσονται πιο αργά σε σχέση με τα υπόλοιπα παιδιά, αν και το επίπεδο της μαθησιακής δυσκολίας είναι διαφορετικό για κάθε παιδί. Η 42χρονη μητέρα αναφέρει ότι δεν θα μπορούσε να είναι πιο ευτυχισμένη με την πρόοδο που σημειώνει η μικρή Ellie σε τόσο νεαρή ηλικία.

«Είναι τεράστια ευχαρίστηση να τις βλέπουμε να μαθαίνουν νέα πράγματα μαζί. Αν η Evie ξεκινήσει να χορεύει, αμέσως η Ellie μπαίνει στο ρυθμό και την ακολουθεί. Συχνά τις βρίσκω να χοροπηδούν πάνω στα τραπέζια και στα κρεβάτια και να αναστατώνουν όλο το σπίτι, όμως δεν με πειράζει, είναι αναζωογονητικό να τις βλέπω μαζί».

Η μικρή Ellie διαγνώσθηκε με το σύνδρομο δύο εβδομάδες μετά τη γέννηση της.
Τότε ολόκληρη η οικογένεια συσπειρώθηκε για να αντιμετωπίσει την κατάσταση και να υποστηρίξει το παιδί καθώς μεγαλώνει: «Ήμουν τόσο τρομοκρατημένη όταν συνειδητοποίησα ότι η Ellie διαγνώσθηκε με σύνδρομο Down. Είναι εκπληκτικό παιδί, δεν θα την άλλαζα για τίποτα στον κόσμο. Είμαι τόσο περήφανη για τα δύο κορίτσια μου».

Η απάντηση μιας μητέρας παιδιού με σύνδρομο down σε κάποιον που αποκάλεσε το παιδί της άσχημο

Σχολίασε μια φωτογραφία στο instagram γράφοντας τη λέξη "ugly" και πήρε την παρακάτω απάντηση από την οργισμένη μητέρα.

Mother hailed for her inspirational open letter to internet troll who branded her son with Down Syndrome 'ugly'

Αγαπητέ @JusesCrustHD,

Από τότε που ξεκίνησα το blog για τον γιο μου Quinn και την αναπηρία του, ήξερα πως αυτή η μέρα θα έρθει.
Είναι αρκετοί οι άνθρωποι που ενοχλούν στο διαδίκτυο γράφοντας κακόβουλα σχόλια με σκοπό τη διασκέδαση μέσα από την προσβολή (trolling). Κρυμμένοι πίσω από την ανωνυμία μιας οθόνης και την επιλογή ενός ψευδώνυμου η πρόθεσή τους είναι ξεκάθαρη, να γίνουν σκληροί και απάνθρωποι.
Έχω γίνει μάρτυρας της επιθετικότητάς τους πολλές φορές στο παρελθόν. Για να είμαι ακριβής μετά από την πρόσφατη ληστεία που έγινε στον Οργανισμό του Συνδρόμου Down στο Houston όπου εκλάπη τεχνολογία αξίας $10,000 δεν υπήρχε έλλειψη κακόβουλων και αδαών σχολίων εκεί που αναφερόταν το περιστατικό.
Ένας χρήστης αφήνοντας ένα κακόβουλο σχόλιο στο οποίο ουσιαστικά αναφέρθηκε στις ανεπαρκείς ικανότητες των ατόμων με σύνδρομο Down.
Ένας άλλος ισχυρίστηκε πως το να σκορπάμε λεφτά για υπολογιστές σε ‘καθυστερημένους’ ανθρώπους ήταν χαζό ούτως ή άλλως και πως ο Οργανισμός άξιζε να τον ληστέψουν.
Αυτά τα σχόλια, μολονότι είναι προσβλητικά, εξυπηρετούν απλά στο να προβάλλουν την άγνοια των ανθρώπων που είναι γεμάτοι από μίσος και που προφανώς δεν αξίζουν καθόλου από το χρόνο μου. Όταν τα διαβάζω παίρνω διάφορες γκριμάτσες, μετά όμως συνειδητοποιώ πως είναι λίγα αυτά που μπορούμε να κάνουμε για να πολεμήσουμε τη βλακεία τους.
Όμως το προηγούμενο Σάββατο ο ίδιος μου ο γιος έγινε στόχος και αντί να είμαι εξαγριωμένη, θα δώσω μια συμβουλή στον άνθρωπο που μίλησε για το παιδί μου: Μην γίνεσαι αχρείος, θα γυρίσω για να σε κυνηγήσω.
Δεν θέλω να κάνω υποθέσεις για σένα, αλλά θεωρώ πως δεν έχεις ιδέα το πόσο ανήμποροι αισθάνονται οι γονείς όταν φροντίζουν ένα άρρωστο βρέφος με αναπνευστικά προβλήματα.
Ο Quinn ήταν άρρωστος όλη την προηγούμενη εβδομάδα αλλά την Παρασκευή αισθάνθηκε πολύ καλύτερα. Αποφασίσαμε να κάτσουμε στην αυλή και να ‘ρουφήξουμε’ λίγο ήλιο μετά το σχολείο. Δεν υπάρχουν πολλά πράγματα σε αυτόν τον κόσμο που να συγκρίνονται με το να βλέπεις τον πρόσφατα άρρωστο γιο σου να λάμπει με ένα χαμόγελο! Και έτσι τον απαθανάτισα σε μερικές φωτογραφίες για να γιορτάσουμε την ανάρρωση. Έπειτα τις ανάρτησα στο Instagram με την ετικέτα #downsyndrome. Μ΄αρέσει να τις ξανακοιτάζω στον ελεύθερό μου χρόνο, γιατί αυτά τα παιδιά είναι αξιαγάπητα. Εσύ λοιπόν, JusesCrustHD σκέφτεσαι διαφορετικά, καθώς βλέποντας τη φωτογραφία του μωρού μου θεώρησες καλό να αφήσεις σαν σχόλιο μια απλή λέξη:
«Άσχημος.»
Το ότι βρίσκεις το παιδί μου άσχημο ίσως είναι ένα θέμα. Έχεις όμως το δικαίωμα να έχεις την άποψή σου. Το γεγονός όμως οτι σκόπιμα έψαξες την ετικέτα #downsyndrome για να βρεις φωτογραφίες και να προσβάλλεις (δυστυχώς ο γιος μου δεν είναι το μόνο θύμα της συμπεριφοράς σου, βρήκα κι άλλα δηλητηριώδη σχόλια σου) είναι παιδαριώδες και συνάμα στενάχωρο. Το προφίλ σου είναι γεμάτο από προσβλητικές αναρτήσεις και χοντροκομμένες δηλώσεις.
Σε μια τέτοια φωτογραφία δε, που απεικονίζονται δυο παιδιά με σύνδρομο Down εσύ κρίνεις πως πρέπει να βάλεις το σχόλιο «νευρόσπαστα», νευριάζεις γιατί πολλοί, μα ΠΟΛΛΟΙ άνθρωποι επικαλούνται την προκατάληψή σου. Ισχυρίζεσαι πως ήταν ένα αστείο και πως οι άνθρωποι θα έπρεπε να χαλαρώσουν περισσότερο. Αλλά για ποιον λόγο να ψάχνεις σκόπιμα φωτογραφίες των παιδιών μας; Τί έχεις να πεις στο ότι μια όμορφη φωτογραφία του παιδιού μου αμαυρώθηκε από το μίσος σου; Αυτό δεν είναι αστείο. Είναι ηλεκτρονικός εκφοβισμός. Περιττό να πω πως ανέφερα το προφίλ σου.

Το γεγονός πως κάποιος μειώνει τον γιο μου, γιατί είναι διαφορετικός δε θα είναι και το τελευταίο. Δε θα είναι είναι η τελευταία φορά που κάποιος κάνει πλάκα εις βάρος του, αλλά να ψάχνεις ενεργά ανθρώπους για να τους κοροϊδέψεις είναι κάτι παραπάνω από άσπλαχνο. Είναι απάνθρωπο.

 Κατανοώ πως η πρόθεσή σου είναι να με δεις νευριασμένη με το ‘αστείο’ σου. Θα είμαι ειλικρινής. Είναι δύσκολο να μην νευριάσει κανείς με αυτό, αλλά δεν μπορώ να επιτρέψω στον εαυτό μου να κουβαλήσει τέτοιο βάρος στους ώμους μου. Δεν μπορώ να επιτρέψω γενικά στον εαυτό μου να νιώθει ο,τιδήποτε άλλο εκτός από λύπη για ένα άτομο που δεν έχει ίχνος ευγένειας. Γιατί στο τέλος, εσύ θα βρεθείς προ των ευθυνών σου για τις επιλογές σου μια μέρα. Υπάρχουν λίγοι άνθρωποι που ανέχονται τέτοιου είδους βλακώδη νοοτροπία, και τελικά θα αντιμιλάς σε λάθος άνθρωπο. Υποθέτω πως ήδη ξέρεις πως δεν υπάρχει ανοχή σε αυτά που λες, γι’ αυτό και κρύβεσαι πίσω από ένα ψευδώνυμο.

Ένας Θεός ξέρει πόσοι σκληροί έφηβοι υπήρχαν στη δική μου εποχή: αγόρια που έβρισκαν ευχαρίστηση σε φάρσες και αστεία σε βάρος άλλων. Υπήρχαν μάλιστα μερικοί που στόχευσαν και εμένα, όμως εγώ έγινα πιο δυνατή και ώριμη μέσα από μια τέτοια κακομεταχείριση. Ίσως γι’ αυτό το προσπερνώ και είμαι πρόθυμη να το ξεχάσω.

Ξέρω πού κατέληξαν όλα αυτά τα παιδιά και πιστέψέ με δε θα ήθελα να είμαι εκεί. Σαν δασκάλα, έχω δει πολλά παιδιά σαν και εσένα να συγκρούονται και να καίγονται. Βγες έξω. Διάβασε ένα βιβλίο. Πες έναν καλό λόγο σε κάποιον. Και πιο σημαντικό: φώτισε τον εαυτό σου. Υπάρχει αρκετή σκληρότητα σε αυτόν τον κόσμο, και όποιος αξίζει τον σεβασμό μας πρέπει να μοχθεί για να κάνει αυτό το μέρος καλύτερο και όχι χειρότερο.

Εγώ απλά ελπίζω τα παιδιά μου να μάθουν να αφήνουν πίσω αδαή και κακόβουλα σχόλια και πράξεις και να συμπεριφέρονται στους άλλους με σεβασμό και αξιοπρέπεια. Σε όλους μας αξίζει μια τέτοια συμπεριφορά, ακόμα και σε σένα.
Μια περήφανη μαμά!

Μετάφραση: Έφη Λαγωνίκα
Πηγή μετάφρασης: www.diekdikw.gr

Ο Γιώργος Σαμαράς έκανε το γύρο του θριάμβου αγκαλιά με ένα πολύ ξεχωριστό παιδί! (video) Lennon and Samaras share title success with young fan!

Η Σέλτικ κατέκτησε και φέτος το πρωτάθλημα της Σκωτίας και κατά τη διάρκεια της γιορτής για την απονομή του πρωταθλήματος ο Έλληνας ποδοσφαιριστής Γιώργος Σαμαράς πήρε αγκαλιά ένα παιδί με ειδικές ανάγκες και έκαναν μαζί τον γύρο του θριάμβου στο γήπεδο της ομάδας των Καθολικών.

Ο προπονητής της ομάδας είχε δώσει στο νεαρό φίλαθλο νωρίτερα το μετάλλιο του. Η βραδιά ήταν πολύ συγκινητική για τον Έλληνα επιθετικός καθώς το παιχνίδι με την Νταντί Γιουνάιτεντ ήταν το τελευταίο του παιχνίδι στην ομάδα και στη Σκωτία μετά από 6,5 χρόνια.

Πηγή: www.lifo.gr