Ο,τι δίνουμε ως Γονείς στα Παιδιά μας...

... θα δώσουν κι εκείνα στα παιδιά τους, όταν γίνουν γονείς.

Πού έμαθες την αγάπη παιδί μου;
Την ένιωσα στην αγκαλιά της μητέρας μου

Πού έμαθες τη χαρά;
Την άκουσα στο γέλιο του πατέρα μου.

Πού έμαθες τη γαλήνη;
Την είδα στο βλέμμα της μητέρας μου

Πού έμαθες την υπομονή;
Την άκουσα στη φωνή του πατέρα μου

Πού έμαθες την τρυφερότητα;
Την αισθάνθηκα στο άγγιγμα της μητέρας μου.

Πού έμαθες την ευγένεια και την καλοσύνη;
Τις βρήκα στην καρδιά του πατέρα μου.

Και τώρα τι θα τα κάνεις όλα αυτά
Θα τα προσφέρω στα δικά μου παιδιά.

infokids

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πατρική αγάπη πίσω από το συρματόπλεγμα

Συρία Πρόσφυγες

Κοκκινοτριμιθιά: Η φωτογραφία που συγκλονίζει

Ένας πατέρας πέφτει στα γόνατα και φιλά τα χέρια των παιδιών του, με τα οποία τον χωρίζει μια συρμάτινη περίφραξη.

Κάποιες από τις αμέτρητες, καθημερινές ιστορίες προσφύγων που απηχούν τον πόνο, τον αποχωρισμό, τη βία, τον πόλεμο, την αβεβαιότητα, αλλά και παράλληλα την ελπίδα, την επανένωση, τη λύτρωση, εκτυλίσσονται και στην Κύπρο.

Η κύρια φωτογραφία του θέματος επελέγη τη Δευτέρα στις καλύτερες της ημέρας από όλο τον κόσμο, από τους συντάκτες του Πρακτορείου Reuters (Editors Choice Pictures).

Ο φωτογράφος του πρακτορείου Reuters Γιάννης Κούρτογλου απαθανατίζει τον Αμάρ Χαμάσο από τη Συρία, ο οποίος ζει στην Κύπρο, ανήμπορο να σφίξει στην αγκαλιά του τα αγαπημένα του πρόσωπα, να τα καλοσωρίζει με αυτόν τον τρόπο πίσω από τον φράχτη.

Η οικογένειά του, που είχε μείνει πίσω, έφτασε με πλοιάριο μαζί με 300 ακόμη συμπατριώτες τους στα βορειοδυτικά παράλια της Κύπρου, ολοκληρώνοντας τη δική τους μικρή Οδύσσεια –μέχρι την επόμενη.

Οι μετανάστες επέβαιναν δύο πλοιαρίων που επισημάνθηκαν με ραντάρ και ρυμουλκήθηκαν το Σάββατο το ένα στο αλιευτικό καταφύγιο στο Λατσί και το άλλο στον Πύργο Τηλλυρίας. 

Όπως ανέφεραν στην αστυνομία για τη μεταφορά τους πλήρωσαν δύο χιλιάδες δολάρια ο καθένας. 
Τα δύο πλοιάρια φαίνεται να απέπλευσαν από την Μερσίνα της Τουρκίας. Σύμφωνα με τις αρχές, πρόκειται για τη μεγαλύτερη αποβίβαση προσφύγων στο νησί σε μία μόνο μέρα.

Ο Αμάρ είχε χωριστεί από τη γυναίκα του και τα τέσσερα παιδιά του, πριν από ένα χρόνο από την πόλη Ιντλίμπ της Συρίας, όταν μια αεροπορική επιδρομή διέλυσε το σπίτι τους, σκοτώνοντας και ένα από τα πέντε παιδιά του.

antikleidi

Η αδιαφορία του πατέρα έχει καταστροφικές συνέπειες για το παιδί

Μια νέα παγκόσμια μελέτη που πραγματοποίησε ο καθηγητής Ronald Rohner εξετάζοντας τις περιπτώσεις περισσότερων από 10.000 παιδιών, συμπέρανε πως η ψυχρή ή απόμακρη σχέση με τον πατέρα, μπορεί να έχει καταστροφικές συνέπειες στη ζωή του παιδιού, μερικές φορές ακόμη και δεκαετίες μετά.

Πιο συγκεκριμένα, ο ερευνητής και καθηγητής Ronald Rohner επεσήμανε ότι η πατρική αγάπη είναι το κλειδί στην ανάπτυξη του παιδιού και ελπίζει ότι τα ευρήματά του, θα κινητοποιήσουν όλο και περισσότερους μπαμπάδες να συμμετάσχουν ενεργά στη ζωή των παιδιών τους.

«Τα τελευταία 300 χρόνια, στην Αμερική, στην Ευρώπη αλλά και στη Μ. Βρετανία, υπήρχε η πεποίθηση ότι στην υγιή ανάπτυξη των παιδιών, έπαιζε ρόλο η σχέση αγάπης με τη μητέρα και ότι ο ρόλος του πατέρα ήταν να στηρίξει οικονομικά τη μητέρα αλλά και όλη την οικογένεια χωρίς όμως η παρουσία τους να απαιτείται για την υγιή ανάπτυξη των παιδιών. 

Όμως αυτή η πεποίθηση είναι εντελώς λανθασμένη και πρέπει να αρχίσουμε να αναγνωρίζουμε πως η επιρροή του πατέρα είναι εξαιρετικά σημαντική στη ζωή του παιδιού μερικές φορές, μεγαλύτερη και από της μητέρας» μας λέει ο καθηγητής.

Τα συμπεράσματα αυτά, προέκυψαν από πολυάριθμες μελέτες σε παιδιά και ενήλικες που ρωτήθηκαν πόσο έδειχναν την αγάπη τους, οι γονείς τους. 

Ανάμεσα σε αυτές τις ερωτήσεις ήταν και αν ένιωθαν πως οι γονείς τους τα ήθελαν, αν ένιωθαν ότι τα αγαπούν και αν ο πατέρας και η μητέρα τους ήταν απόμακροι στο βαθμό που τα έκανε να νιώθουν πληγωμένα. 

Τα αποτελέσματα των παραπάνω ερευνών, έδειξαν ότι όσοι απορρίφθηκαν από τον πατέρα στη παιδική τους ηλικία, ένιωθαν μεγαλύτερη πίεση, άγχος, ένταση και ανασφάλεια στην ενήλικη ζωή τους.

Η πατρική αγάπη είναι εξίσου σημαντική με τη μητρική ενώ η απόρριψη είναι πιο επώδυνη για το παιδί, όταν αυτή προέρχεται από τον γονιό που το παιδί θεωρεί ως πιο ισχυρό και άξιο σεβασμού, όπως δηλαδή είναι η πατρική φιγούρα στα μάτια του.

Μάλιστα, μία από τις πιο σημαντικές ερωτήσεις που κάνουν τα παιδιά στον εαυτό τους, είναι: 

«Αξίζω; αξίζω να με αγαπούν οι γονείς μου και να περνάνε χρόνο μαζί μου;» Τα παιδιά που οι μπαμπάδες τους δεν συμμετέχουν ενεργά στο μεγάλωμά τους, απαντούν αρνητικά.

Ο καθηγητής Rohner επισημαίνει ότι τα παιδιά που δεν εισπράττουν αγάπη, τείνουν να γίνουν αγχώδη και ανασφαλή κι αυτό μπορεί να τα κάνει να χρειάζονται πάντα κάποιον για να σταθούν στα πόδια τους. 

Ο θυμός και η απόρριψη μπορεί να τα οδηγήσει στο να κλειστούν στον εαυτό τους σε μια προσπάθεια να τον προστατέψουν από το να πληγωθεί περισσότερο. 

Μια τέτοια στάση μπορεί να τα δυσκολέψει στη δημιουργία σχέσεων στο μέλλον ενώ υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να έχουν χαμηλή αυτό-εκτίμηση αλλά και αδυναμία να χειριστούν δύσκολες ή στρεσογόνες καταστάσεις. 

Η συμμετοχή του πατέρα είναι εξαιρετικά σημαντική ενώ η εσκεμμένη απουσία του ή η απόμακρη στάση του, παίζει ρόλο όταν το παιδί μεγαλώνοντας ενδίδει σε εξαρτήσεις ή αντιμετωπίζει ψυχολογικά προβλήματα.

Οι παραπάνω μελέτες επισημαίνουν τη σημασία της σταθερής οικογένειας, μέσα στην οποία οι γονείς δεσμεύονται να μεγαλώσουν τα παιδιά τους από κοινού, ανεξάρτητα από το αν είναι διαζευγμένοι, χωρισμένοι ή σε διάσταση.

Πριν μάλιστα από δύο χρόνια στη Μ. Βρετανία, ορίστηκαν ποινές μέχρι και φυλάκιση για τις μητέρες που εμποδίζουν την επικοινωνία των παιδιών με τον πατέρα τους λόγω χωρισμού ή διαζυγίου ενώ αναμένεται να κατοχυρωθεί και νομικά το δικαίωμα στην «κοινή ανατροφή των παιδιών» σε αρκετές χώρες που σήμερα κάνουν ανύπαρκτα έως δειλά βήματα προς αυτή τη κατεύθυνση.

www.imommy.gr

enallaktikidrasi.com

Αυτά τα υπέροχα πράγματα μου έμαθε η πατρότητα!

Ο αμερικανός συγγραφέας Tom Matlack μοιράζεται μαζί μας τι έμαθε από τότε που έγινε μπαμπάς.

1. Η πατρική αγάπη είναι η μόνη ολοκληρωμένη αγάπη στη ζωή. Μπορεί να φερθώ αυστηρά αλλά τα παιδιά πάντα ξέρουν ότι με τίποτα στον κόσμο δε θα σταματήσω να τα αγαπάω.
2. Πάντα πίστευα ότι η πατρότητα είναι κάτι που μαθαίνεται. Τελικά είναι ένα μάθημα ζωής στο οποίο οποιαδήποτε στιγμή μπορείς να πιαστείς αδιάβαστος.
3. Τα παιδιά σε μαθαίνουν πώς να διαχειρίζεσαι το στρες, αλλά και τα απροσδόκητα γεγονότα. Αν δεν προσέξεις στην αλλαγή της πάνας, το μωρό μπορεί να πέσει κάτω ή να φας μια ξαφνική κλοτσιά στο μάτι. Αν φρικάρεις θα φρικάρουν, αν φωνάξεις θα φωνάξουν.
4. Η στιγμή που ένα παιδί αποκοιμιέται στην αγκαλιά σου μοιάζει σαν να αγγίζεις τον παράδεισο.
5. Πάθος είναι η απάντηση σε όλα τα προβλήματα. Αν το παιδί σου παθιάζεται με κάτι, τότε βρίσκεται σε καλό δρόμο.
6. Δε μπορείς ποτέ να εξασφαλίσεις την απόλυτη ασφάλεια για το παιδί σου. Ούτε το ότι κάποια στιγμή κάποιος θα το βλάψει. Μπορείς όμως να του μάθεις πως ο κόσμος δεν είναι πάντα ασφαλής, φιλικός ή τέλειος.
7. Υπάρχουν κάποιες υπερβατικές στιγμές στην πατρότητα. Όταν λέει το πρώτο του μπα-μπα, ή όταν σου δίνει το πρώτο του φιλάκι...Αυτές είναι στιγμές που σε κάνουν να νιώθεις ότι η ζωή αξίζει πολλά.
8. Το να είσαι μπαμπάς είναι μια μάχη καθημερινή. Και εκτός από τις υπερβατικές στιγμές, υπάρχουν και πολλές άλλες με δύσκολα προγράμματα, θυσίες και ευθύνες.
9. Η πατρότητα σε μαθαίνει τι είναι προτεραιότητα. Πριν από αυτήν κολυμπούσες σε έναν ωκεανό από φιλοσοφικές αναζητήσεις…Τώρα ξέρεις πως πρώτα έρχονται τα παιδιά, μετά η δουλειά, μετά οι φίλοι…Η διαπίστωση αυτή κάποιες φορές σε τρομάζει, αλλά είναι αλήθεια.
10. Έχω μάθει πως τα παλιά τα χρόνια οι μπαμπάδες δεν αγκάλιαζαν τα παιδιά τους. Πολύ χαίρομαι που δε ζω στα χρόνια εκείνα. Αγκάλιασε τα σφιχτά, μέχρι να αρχίσουν να ζητάνε βοήθεια
11. Κάθε πατέρας έχει νιώσει ηλίθιος, άθελα του. Πόσα πράγματα έχασα επειδή ήμουν απών και πόσα δε μου είπε επειδή δεν το ρώτησα ποτέ!
12. Ο ύπνος είναι ο καλύτερος σου φίλος από τότε που έγινες πατέρας. Γι’ αυτό όποια στιγμή μπορείς, πάρε έναν υπνάκο.
13.Αν το παιδί σου δε μπορεί να κοιμηθεί απλώς αγκάλιασε το και ακούμπα το χέρι σου στο κεφάλι του. Αυτό μέχρι τα 8. Μετά μίλα του.
14. Ακόμη κι όταν τα παιδιά μου δεν είναι δίπλα μου, προσπαθώ να τα φέρνω πάντα στο μυαλό μου. Άλλωστε εκείνα μου έμαθαν να είμαι ο καλός άνθρωπος που είμαι τώρα. Και που ποτέ πριν δεν φαντάστηκα ότι μπορώ να γίνω.
15. Γέλα και γέλα τους. Τα παιδιά κάνουν πολλά χαζά πράγματα. Όλα τα παιδιά. Το χιούμορ είναι το μεγαλύτερο όπλο για να τα αντιμετωπίσεις

Από: Ελένη Χαδιαράκου
imommy.gr

Αυτό το παιδάκι με σύνδρομο Down μπορεί να... πετάξει!! Δείτε τις υπέροχες φωτογραφίες και το βίντεο

Είναι από τις ιστορίες που σε κάνουν να δακρύζεις αλλά και να χαμογελάς και να παίρνεις δύναμη και ελπίδα και να βλέπεις τα προβλήματα της ζωής σου μικρά και να γεμίζεις θετική ενέργεια.

Ο Άλαν Λόρενς από την Γιούτα, έγινε διάσημος τις τελευταίες μέρες στο διαδίκτυο με τις φωτογραφίες του γιου του, ο οποίος μπορεί και πετάει!
Ο σούπερ μπαμπάς έχει ανεβάσει στο blog του «That Dad Blog» υπέροχες φωτογραφίες με τον μικρό Γουίλιαμ, ο οποίος γεννήθηκε με σύνδρομο Down, να «πετάει» και ο κόσμος έχει πραγματικά ενθουσιαστεί. Στόχος του Άλαν είναι ο γιος του να εμπνευστεί στο μέλλον από αυτές τις εικόνες.

"Αυτές οι φωτογραφίες με τον ιπτάμενο Γουίλ έχουν μία ιδιαίτερη σημασία για μένα, καθώς σκέφτομαι για τις ξεχωριστές δοκιμασίες που θα αντιμετωπίσει ενώ μεγαλώνει. Ελπίζω ότι θα τον μάθω ότι παρά τις αδυναμίες του, μπορεί να κάνει ό,τι αποφασίσει ο ίδιος,"δηλώνει για την απόφασή του να δημοσιεύσει αυτές τις φωτογραφίες.

Σκοπός του είναι να γίνουν και ημερολόγια, έτσι ώστε να δωρίσει τα μισά από τα κέρδη του σε ιδρύματα που ασχολούνται με το Σύνδρομο Down. Για αυτό το λόγο μαζεύει χρήματα για την καμπάνια «Bringing Light» μέσω Kickstarter.

Ο πιο τρυφερός μπαμπάς στον καλύτερο χορό της ζωής του

Η McKenzie αγαπά το σχολείο, τους διαγωνισμούς και τον χορό. Και σε ένα πραγματικά υπέροχο βίντεο αποδεικνύει, μαζί με τον μπαμπά της, πως η αναπηρία μπορεί να αποτελέσει πραγματική έμπνευση για όλους μας.

Το 12χρονο κοριτσάκι από την Georgia των Η.Π.Α. διαγνώσθηκε, όταν ήταν ακόμη 18 μηνών, με μια πολύ σοβαρή ασθένεια που επηρεάζει την ικανότητα των κυττάρων να παράγουν ενέργεια με αποτέλεσμα να "πέφτει" όλο το σύστημα του οργανισμού της.
Παρ'όλα αυτά η McKenzie δεν δίστασε να πάρει μέρος σε έναν διαγωνισμό χορού, με παρτενέρ τον πατέρα της, και το θέαμα είναι άκρως συγκινητικό. Δείτε παρακάτω το βίντεο:

Πηγή: mckenzieshope.com
mama365.gr

Υπάρχουν τρόποι για να νιώσουν τα παιδιά σας ότι τα αγαπάτε;

Το παιδί μου είναι η πρώτη μου και η τελευταία μου σκέψη, όπως κάθε μητέρας άλλωστε.
Ο,τι και να κάνω μέσα στην ημέρα μου, δεν παύω να τον σκέφτομαι, να τον αγαπάω και να μου λείπει, όταν δεν είμαστε μαζί.
.......................
Σκέφτομαι όμως και αναρωτιέμαι.

Τα παιδιά μας καταλαβαίνουν ότι τα αγαπάμε;
Kαι όμως υπάρχουν κάποιοι τρόποι για να νιώσουν τα παιδιά σας ότι τα αγαπάτε:

* Ακούστε με προσοχή όταν θέλει να σας πει κάτι που το απασχολεί.
* Αφιερώστε τους ουσιαστικό χρόνο, όπου πιο σημαντική είναι η ποιότητα του χρόνου και όχι ποσότητα.
* Να είστε πάντα ανοιχτοί στην επικοινωνία μαζί τους.
* Να προσφέρετε ό,τι μπορείτε χωρίς να υπολογίζετε τη δική σας κούραση.
* Να προσφέρετε στο παιδί σας πράγματα που έχει ανάγκη.
* Να το αγκαλιάζετε και να του προσφέρετε χάδια και λόγια αγάπης.
* Να προσφέρετε πράγματα που του αρέσουν και το ευχαριστούν.
* Να βάζετε σε δεύτερη μοίρα τις ανάγκες σας.
* Να επιδοκιμάζετε και να αποδέχεστε το παιδί σας όπως είναι.
* Να είστε δίκαιοι και συνεπείς απέναντί του στα ζητήματα πειθαρχίας. 
* Να το επαινείτε.
* Να αγαπάτε το παιδί σας, όπως είναι, άνευ όρων και χωρίς διαπραγματεύσεις. 

Και αν σκέφτεστε ότι μέχρι τώρα, έχετε κάνει λάθη με το παιδί σας ή έχετε παραμελήσει κάποια πράγματα, να θυμάστε ότι ποτέ δεν είναι αργά. Aντιθέτως, οι σχέση με τα παιδιά μας εξελίσσεται συνεχώς και δεν μένει ποτέ στάσιμη. Προσπαθήστε να γίνετε καλύτεροι άνθρωποι και καλύτεροι γονείς. Επενδύστε στη σχέση που έχετε με το παιδί σας. Αγαπήστε τα με όλη σας την ψυχή και μάθετέ τα να αγαπούν τους άλλους ανθρώπους.

Τα φιλιά μου και την αγάπη μου!
Μαρία Φραγκάκη

Αρκεί να «αγαπάς» το παιδί σου για να είσαι καλός γονιός;

Δεν υπάρχει πιο ιερό και δυνατό πράγμα από την αγάπη της μάνας, ακούμε και ξανακούμε και το πιστεύουμε σαν να είναι νόμος της φύσης, εξίσου αδιαμφισβήτητος όσο και η βαρύτητα. 

Πράγματι, η συντριπτική πλειοψηφία των μητέρων αγαπούν τα παιδιά τους.

Το ίδιο και σχεδόν όλοι οι πατέρες.

Αρκεί όμως να αγαπάς το παιδί σου για να είσαι καλός γονιός;

Δηλώνω ευθύς εξαρχής ότι είμαι προϊδεασμένος. Ως σύμβουλος ψυχικής υγείας, σπάνια θα έρθει ποτέ κανείς για να μου πει πόσο καλοί ήταν οι γονείς του. Το αντίθετο συμβαίνει πολύ συχνότερα: ιστορίες φρίκης, με γονείς που έκαναν μεγάλο κακό στα παιδιά τους. Γι’ αυτούς τους γονιούς θέλω να μιλήσω. Και για το βαρύ φορτίο που κουβαλάνε τα παιδιά τους.

Νομίζουμε ότι το χειρότερο που μπορεί να κάνει ένας γονιός είναι να εγκαταλείψει το παιδί του ή να το κακοποιήσει σεξουαλικά. Δε συμφωνώ απόλυτα. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η βλάβη είναι ενίοτε μικρότερη, γιατί ο γονιός είναι τόσο ξεκάθαρα και εξόφθαλμα «κακός», που το παιδί κατορθώνει ευκολότερα ν’ αποστασιοποιηθεί συναισθηματικά (παρά τον πόνο που συνεπάγεται αυτό) και να βάλει όρια.

Τι γίνεται στις –πολύ περισσότερες– περιπτώσεις που ο γονιός δεν είναι τέρας, αλλά αγαπάει ειλικρινά το παιδί του και το δείχνει έμπρακτα κιόλας; Όμως ταυτόχρονα ασκεί άλλου είδους βία στο παιδί του, πιο ύπουλη και λιγότερο φανερή; Μια μόνιμη ακύρωση του παιδιού, συνεχείς συναισθηματικοί εκβιασμοί, αγάπη υπό δυσβάσταχτους όρους, εξουθενωτική πίεση για επιτεύγματα, ακραίες τιμωρίες για συνέτιση ή «βελτίωση» του παιδιού, εξευτελισμός του παιδιού ή των επιθυμιών του, χρησιμοποίηση του παιδιού σαν μέσο πίεσης ή όπλο ενάντια στον άλλο γονιό, εκμετάλλευση του παιδιού σαν προέκταση των δικών του επιθυμιών και ανεκπλήρωτων φιλοδοξιών κ.τ.λ.

Οι περισσότεροι γονείς, χωρίς προετοιμασία ή εκπαίδευση, τα καταφέρνουν πολύ καλά στο μεγάλωμα των παιδιών τους. Κι όσα σφάλματα ενδεχομένως κάνουν, είναι μες στο πρόγραμμα. Όμως ας το παραδεχτούμε: αρκετοί γονείς έκαναν παιδιά κατά τύχη: επειδή υπέκυψαν στις κοινωνικές πιέσεις, επειδή έτσι κάνουν όλοι, επειδή πίστευαν ότι ένα παιδί θα τους έσωνε...

Υπάρχουν, λοιπόν, και γονείς που, ανεξάρτητα από την αγάπη που νιώθουν για το παιδί τους, είναι κακοί γονείς. Συνήθως τέτοιοι γονείς συνεχίζουν να κάνουν ζημιά στα παιδιά τους κι αφού αυτά μεγαλώσουν και καταφέρουν κακήν κακώς ν’ απομακρυνθούν κάπως από αυτούς.

Δεν πιστεύω ότι οι ακατάλληλοι γονείς έχουν κακή πρόθεση. Δηλαδή δεν επιθυμούν, με δόλο, να προκαλέσουν κακό στα παιδιά τους. Όμως εγκλήματα προκαλούνται και από αμέλεια. Κι αυτό είναι το βασικό πρόβλημα για το παιδί που βασανίζεται από ερωτήματα: πώς μπορεί η μαμά μου να με αγαπάει και ταυτόχρονα να με διαλύει ψυχολογικά; Πώς γίνεται να μην την αγαπάω; Πού θα χωρέσω τον θυμό μου; Πώς θα προστατευτώ από αυτήν;

Το παιδί είναι αδύνατο να μην αγαπά το γονιό του, όση ζημιά κι αν του έχει κάνει αυτός. Έχει βαθιά ανάγκη ο βλαβερός γονιός να ήταν λίγο αλλιώς· έστω λιγάκι. Κι αυτό το βάρος για το γονιό που είχαμε αλλά στην πράξη δεν ήταν ο γονιός που χρειαζόμασταν, είναι ώρες ώρες αβάσταχτο.

Κάποιους γονείς πρέπει να τους κάνουμε πέρα, προκειμένου να επιβιώσουμε. Όπως θ’ αποφεύγαμε μια χωματερή με τοξικά απόβλητα, έτσι πρέπει ν’ αποφεύγουμε κι αυτούς – ή έστω να περιορίζουμε τις επαφές και μόνο αφού πάρουμε τα κατάλληλα προστατευτικά μέτρα – συναισθηματικές στολές που θα μας βοηθήσουν να μη ματώσουμε. Ξανά. Και φυσικά να βρούμε στήριξη για να επεξεργαστούμε τον πόνο που έχουμε μαζέψει. Ευτυχώς ξεπερνιέται και παύει να μας δηλητηριάζει τη ζωή.

Η αγάπη από μόνη της δεν μας κάνει καλούς γονιούς, φίλους ή συντρόφους. Απαιτείται και καλή προαίρεση, δηλαδή το να θέλουμε το καλό του άλλου, ακόμα και όταν αυτό το καλό είναι κάτι με το οποίο δεν συμφωνούμε απόλυτα εμείς.

 

antikleidi

«Πατέρας και κόρη» (Όσκαρ του 2000) Father and Daughter - Short Film Oscar Winner

«Πατέρας και κόρη» - μια βραβευμένη με όσκαρ μικρού μήκους ταινία κινουμένων σχεδίων

Μια από τις πιο όμορφες ταινίες μικρού μήκους που έχετε δει.
Μια ιστορία αγάπης ανάμεσα σ' ένα κορίτσι και τον πατέρα της.

Η ιστορία είναι συγκινητική, και η μουσική καταπληκτική.

Για να μην αναφέρουμε την κίνηση, η οποία είναι τόσο όμορφη.
 

Αυτή η μικρού μήκους ταινία κινουμένων σχεδίων ήταν η νικήτρια των Όσκαρ του 2000 .

Κέρδισε επίσης πάνω από 20 βραβεία και θεωρείται η πιο επιτυχημένη από την σειρά των έργων του σκηνοθέτη Michael Dudok De Wit.
Ένας πατέρας αποχαιρετά τη μικρή του κόρη και φεύγει. Καθώς τα ολλανδικά τοπία ζουν μέσα στις εποχές τους, παρατηρούμε το κορίτσι να ζει μέσα σ αυτά.
Μεγαλώνει, γίνεται μια νεαρή γυναίκα, αποκτά μια οικογένεια και τα χρόνια περνούν, αλλά πάντα μέσα της υπάρχει μια βαθιά λαχτάρα για τον πατέρα της.
 

antikleidi

Πατέρας πάλεψε με κροκόδειλο για να σώσει το παιδί του

Του Στρατή Μαζίδη

Ένας χωρικός, ο Tafadzwa Kachere πολέμησε με τα ίδια του τα χέρια έναν κροκόδειλο ια να απελευθερώσει το γιο του από τα σαγόνια του, σύμφωνα με τα κρατικά μέσα ενημέρωσης στη Ζιμπάμπουε.

Brave father fights off crocodile to protect son

«προσπάθησα με τα χέρια μου
να του ανοίξω τα σαγόνια»

Η εφημερίδα Herald ανέφερε ότι ο Tafadzwa και ο 11χρονος γιος του, Tapiwa, προσπαθούσαν να διασχίσει ένα ποτάμι στο βόρειο-ανατολική περιοχή του Mutoko την παραμονή των Χριστουγέννων, όταν ο κροκόδειλος επιτέθηκε στο παιδί. Τότε ο πατέρας πήδηξε πάνω στην πλάτη του κροκόδειλου και προσπάθησε να τον αναγκάσει να ανοίξει τα σαγόνια του, δίνοντάς του γροθιές στο κεφάλι και πιέζοντας τα μάτια του και βάζοντάς του καλάμια στο στόμα.

Ο κροκόδειλος τότε άφησε το παιδί και στράφηκε στον πατέρα του. Ο μικρός ωστόσο έχασε το ένα του πόδι από το γόνατο και κάτω ενώ και το χέρι του πατέρα υπέστη σοβαρότατα τραύματα.

Ο πατέρας διηγείται:
"Περνούσαμε από τον κήπο. Εγώ ήμουν πιο μπροστά αλλά όταν πέρασα το ποτάμι άκουσα το αγόρι μου ουρλιάζει για βοήθεια και έσπευσα να τον σώσω. Προσπαθούσε να απελευθερωθεί αλλά ο κροκόδειλος κρατούσε με το στόμα του το πόδι του. 
Πήρα το ρίσκο και βούτηξα στο νερό και προσπάθησα με τα χέρια μου να του ανοίξω τα σαγόνια. Δεν το κατάφερα και τότε άρχισα να του σπρώχνω καλάμια στο στόμα ενώ καθόμουν στην πλάτη του.  Μετά στράφηκε εναντίον μου. Ακόμη κι όταν βγήκαμε από το νερό ήταν ακόμη επάνω μου. Τότε πίεσα τα μάτια του ώστε να με αφήσει ελεύθερο".
freepen

«Μήπως το παρακάνω στο θέμα της αγάπης προς το παιδί μου»;

Μην ανησυχείτε η αγάπη δεν είναι ποτέ,

αυτή που «χαλάει» ένα παιδί 

.

Είναι απλούστατα αδύνατο να «χαλάσετε» ένα παιδί με την αγάπη, υποστηρίζουν κατηγορηματικά οι ειδικοί. 

Αυτό που τις περισσότερες φορές  έχουμε στο μυαλό μας όταν μιλάμε για πράγματα που «χαλάνε» το παιδί, δεν είναι ποτέ αποτέλεσμα έκφρασης υπερβολικής αγάπης προς το παιδί.

Συνήθως πρόκειται για τις συνέπειες τακτικών που ακολουθούμε ή πραγμάτων που δίνουμε στο παιδί αντί για την αγάπη που θα έπρεπε να του δίνουμε. 
Για να μιλήσουμε πιο συγκεκριμένα, κάποιες φορές δείχνουμε υπερβολική ανεκτικότητα στις ανεπιθύμητες συμπεριφορές του παιδιού, έχουμε χαμηλές προσδοκίες από αυτά (το να χαμηλώνουμε τον πήχη για τα παιδιά), και τα πλημμυρίζουμε κυριολεκτικά με υλικά πράγματα, προκειμένου ίσως να τους καλύψουμε άλλα κενά.
Μόνο με τέτοια μπορούμε να «χαλάσουμε» και να κακομάθουμε το παιδί μας και ποτέ με τις αγκαλιές, τα φιλιά, τα γλυκά λογάκια, την κατανόηση, τη συμπαράσταση και κάθε άλλη τέτοιας μορφής έκφραση αγάπης και στοργής, που ποτέ δεν είναι αρκετά.
Μην διστάζετε και μην έχετε ενδοιασμούς στο να δώσετε όση αγάπη θέλετε και να είστε σίγουροι, ότι αυτό μόνο θετικά αποτελέσματα μπορεί να έχει.
eimai-mama

Έξι μπαμπάδες αποκαλύπτουν τις απίθανες στιγμές της γέννησης των παιδιών τους, που δεν θα ξεχάσουν ποτέ!

«Η ημέρα που έγινα μπαμπάς» 

Μπορεί την κορυφαία στιγμή του τοκετού πρωταγωνίστρια να είναι, χωρίς καμία αμφισβήτηση, η μητέρα, όμως την ίδια ώρα βιώνει και ο πατέρας, έστω ως θεατής, τα πιο συγκλονιστικά, πρωτόγνωρα συναισθήματα που θα διαπιστώναμε ότι είναι άκρως συγκινητικά αν του δίναμε το βήμα να τα μοιραστεί...

.

Ζητήσαμε, λοιπόν, από έξι μπαμπάδες να μας πουν τι δεν θα ξεχάσουν ποτέ από τη μέρα που γεννήθηκαν τα παιδιά τους:

«Άργησα να σε κρατήσω, αλλά τώρα δεν θα σε αφήσω ποτέ»

"Αν συμβεί οτιδήποτε και υπάρξει δίλημμα, παρακαλώ να σώσουμε τη μητέρα. Δεν με ενδιαφέρει το παιδί", είπα με σοβαρότητα στη νοσοκόμα που έπαιρνε τη γυναίκα μου με το φορείο για το χειρουργείο- καισαρική γαρ. "Μην ανησυχείτε, ούτως ή άλλως αυτό κάνουμε", γέλασε εκείνη. "Αλλά πραγματικά μην ανησυχείτε- δεν πρόκειται να συμβεί τίποτα", πρόσθεσε. "Τι λες παιδί μου στον κόσμο; πήγαινε σε παρακαλώ", με αποπήρε ανάλαφρα η επίλοχος. Τη στιγμή που την έχασα από τα μάτια μου ήταν η μόνη στιγμή που δάκρυσα σε όλη τη φάση μαιευτήριο. Τώρα ήταν μόνη της και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Το σημαντικό για εμένα ήταν η ίδια. Αισθάνθηκα πόσο πολύ είχα ανάγκη να κάνουν σωστά τη δουλειά τους οι γιατροί! Έτσι και έγινε. Λίγη ώρα μετά βρεθήκαμε όλοι (κυριολεκτικά όλοι!) μαζί στο δωμάτιο. Για αρκετή ώρα στεκόμουν δίπλα στο κρεβάτι της, ενώ εκείνη προσπαθούσε να είναι ευγενική με όλα τα σόγια μας. Διάφορες γιαγιάδες, θείες και φίλες έπαιρναν αγκαλιά το μωρό, ενώ εγώ δεν είχα προλάβει. Και μετά ξαφνικά το παίρνουν για να το αλλάξουν/ ζυγίσουν- ούτε που κατάλαβα. Θα μας το επέστρεφαν σε λίγη ώρα. Εγώ όμως έπρεπε να πάω τα βλαστοκύτταρα στην τράπεζα και μετά οπωσδήποτε να είμαι σπίτι για να παραλάβω το καρότσι που είχαμε παραγγείλει και που μας το έφεραν εκείνη ακριβώς την ημέρα. Έτσι, μπόρεσα να γυρίσω στο μαιευτήριο μόλις το βράδυ. Μπήκα σιγά-σιγά για να μην ενοχλήσω. Λαγοκοιμόταν. Μόλις με κατάλαβε σήκωσε τα χέρια της και κάναμε την πιο τρυφερή αγκαλιά. Ήταν η πρώτη στιγμή που βρεθήκαμε μόνοι μας μετά το μεσημέρι που χώθηκε στο χειρουργείο. Μετά από λίγα λεπτά η νοσοκόμα έφερε και το μωρό. Πετάχτηκα και της το ζήτησα. Κάθισα σε μια καρέκλα και το κράτησα λες και ήταν μπουκαλάκι με νιτρογλυκερίνη. έχωσα τη μύτη μου στο λαιμό του και μύρισα αυτή την υπόξινη μυρωδιά γάλακτος και μωρουδίλας. "Άργησα να σε κρατήσω, αλλά τώρα δεν θα σε αφήσω ποτέ" ψιθύρισα σε ένα τόσο δα ροζ αυτάκι.
Δημήτρης (36 ετών)

Η πρώτη φορά που οι ματιές μας συναντήθηκαν...

Πολλές είναι οι αξέχαστες στιγμές -4 γεννητούρια γαρ- αλλά τίποτε δεν αλλάζει την αίσθηση που ένοιωσα στον πρώτο μου, τη Μαρία, όταν μας φώναξαν για να μας την δείξουν. Το μικρούλι ήταν ξαπλωμένο με γυρισμένη την πλατούλα του προς εμάς. Η μαία το άρπαξε (λίγο απότομα μου φάνηκε...) και το σήκωσε γυρίζοντάς το προς το μέρος μας (μπαμπάς και παππουδογιαγιάδες παρόντες). Η Μαριώ άνοιξε διάπλατα τα μάτια της και μας κοίταζε –ήταν η πρώτη φορά που οι ματιές μας συναντήθηκαν. Το βλέμμα της εκείνο θα με ακολουθεί πάντα.
Γιάννης (42 ετών)

"Νόμιζε ότι είχε βαρυστομαχιάσει"

Εμείς Παρασκευή είχαμε πάει στον γυναικολόγο και μας λέει ότι θα γεννήσουμε σε μια εβδομάδα. Γυρίζουμε, λοιπόν, σπίτι άνετοι και τρώμε δυο ωραία χάμπουργκερ. Ξαπλώνουμε να κοιμηθούμε και η γυναίκα μου νομίζει ότι είχε βαρυστομαχιάσει από το φαΐ αλλά έχει ξεκινήσει ο τοκετός! Λίγες ώρες μετά, η γυναίκα μου σηκώνεται και παρά τους πόνους μπαίνει για μπάνιο, με εμένα να ωρύομαι στην πόρτα να φύγουμε! Τελικά πήγαμε τρέχοντας στο νοσοκομείο και γεννήσαμε. Πάλι καλά...
Τάσος (35 ετών)

Το πρώτο χαμόγελο του χαζομπαμπά 

Είπα να το παίξω θαρραλέος και να είμαι μέσα στο δωμάτιο του τοκετού. Όταν ξεκίνησε ο τοκετός, η γυναίκα μου άρχισε να μου σφίγγει δυνατά το χέρι και προσπαθούσε να με πείσει να φύγουμε. Αφού της εξήγησα ότι δεν μπορούμε να πάμε κάπου στην κατάσταση που ήταν, συνέχισε την προσπάθεια. Ξαφνικά άρχισε να εμφανίζεται η μικρή μου κορούλα, και μόλις βγήκε ο γιατρός την έπιασε από το πόδι και την σήκωσε ανάποδα ψηλά στον αέρα σαν τρόπαιο. Εκείνη την στιγμή επικράτησε απόλυτη σιγή, καθώς όλοι περιμέναμε να βγάλει το πρώτο της κλάμα, σημάδι ότι είναι καλά. Μετά από περίπου 5 δευτερόλεπτα (που μου φάνηκαν σαν δύο ώρες), η Αλεξάνδρα ξέσπασε στα κλάματα, και εγώ φόρεσα για πρώτη φορά το χαμόγελο του χαζομπαμπά ενώ παράλληλα τα πρώτα δάκρυα εμφανίζονταν στο πρόσωπο μου. Ήταν η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής μου.
Θέμος (34 ετών)

"Οι υπόλοιποι χαίρονται - Εσύ αγχώνεσαι"

Μεγάλο σοκ για εμένα ήταν η ίδια η στιγμή της γέννησης, ιδίως στο πρώτο παιδί που δεν ήξερα. Το να βλέπεις να βγαίνει ένα ανθρωπάκι -περισσότερο με ποντίκι μοιάζει, στην πραγματικότητα- από τη σύντροφό σου, είναι συνταρακτικό ακόμη και για έναν σχετικά αναίσθητο άνθρωπο, όπως εγώ. Όλες οι στιγμές στο μαιευτήριο μοιράζουν χαρά στους υπόλοιπους αλλά οι άμεσα εμπλεκόμενοι βιώνουν ένα απίστευτο άγχος μέχρι να σιγουρευτούν ότι όλα είναι εντάξει. Όταν τελειώνει το σούσουρο με τους συγγενείς είναι που έρχονται οι χαρές για τη μάνα και τον πατέρα – αλλά και ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα ευθύνης και άγχους για την επόμενη μέρα.
Γιώργος (36 ετών)

"Δεν μπορεί να είναι τόσο τέλεια"

Αναμφίβολα η στιγμή που δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι η πρώτη! Όταν μου την έφεραν στο μαιευτήριο, μόλις είχα δει τη μάμα της στο διπλανό δωμάτιο και μόλις είχα σπαράξει στο κλάμα από απέραντη συγκίνηση, αγάπη, θαυμασμό και σεβασμό για εκείνη. Και ξαφνικά άκουσα το όνομά μου και έτρεξα σε αυτό το τέλειο δωμάτιο για να αντικρίσω την κόρη μου για πρώτη φορά.
Ήταν τυλιγμένη με μία λευκή πετσέτα από την κορφή ως τα νύχια σαν τουλουμπάκι μέσα σε ένα πυρεξάκι. Και φαινόταν μόνο το προσωπάκι της. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι αυτή ήταν η κόρη μου, το παιδί μου που για πρώτη φορά έβλεπα το πρόσωπό της και ότι η στιγμή αυτή θα με συντρόφευε πάντα και θα με γαλήνευε στις πιο δύσκολες στιγμές που θα ακολουθούσαν στη ζωή μου. Η νοσηλεύτρια τη σήκωσε και με προσοχή άρχισε να την ξετυλίγει μέχρι που αποκάλυψε ένα λεπτό, μακρύ και πανέμορφο κοριτσάκι. Δεν μπορεί να είναι ΤΟΣΟ ΤΕΛΕΙΑ σκέφτηκα. Ακόμα το σκέφτομαι όταν την βλέπω κάθε μέρα και κρατιέμαι με το ζόρι να μην της το λέω συνέχεια σε αντίθεση με τη μαμά της που δεν μπορεί να κρατηθεί και την αρπάζει και τη «ρουφάει»...
Εύχομαι μόνο να είχε γεννηθεί φυσιολογικά και όχι με καισαρική, για να ήμουν μέσα αυτή τη μοναδική στιγμή που ήρθε στον κόσμο. Αυτό το τέλειο λεπτό που την ακούμπησαν στο στήθος της μαμάς και κατάλαβε ότι οι γονείς της θα είναι πάντα εκεί να την προσέχουν. Δεν πειράζει όμως. Αυτή ήταν η στιγμή της μαμάς της. Εγώ θα έχω πάντα αυτή στο διπλανό δωμάτιο που για πρώτη φορά είδα τα ματάκια της και από τότε ήξερα ότι όλα άλλαξαν για πάντα.
Κωστής (32 ετών)

από Έλενα Μπούλια 

mama36

Η κακοποίηση και η έλλειψη γονικής αγάπης επηρεάζουν την υγεία

Πολλούς κινδύνους για την υγεία κατά την ενήλικη ζωή προκαλεί η κακοποίηση και η έλλειψη γονικής στοργής και αγάπης στην παιδική ηλικία. 

Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι οι επιπτώσεις διαρκούν μια ζωή και επηρεάζουν τόσο την ψυχική-συναισθηματική όσο και τη σωματική υγεία. 

Απαραίτητη η αγάπη της μάνας για την σωστή εγκεφαλική ανάπτυξη του παιδιού 

Abuse, lack of parental warmth in childhood linked to multiple health risks in adulthood

Υπάρχουν πολλές επιστημονικές εκθέσεις που τεκμηριώνουν ότι η ζημιά είναι ανεπανόρθωτη. 
Οι ενήλικοι, που κατά στην παιδική ηλικία δεν βιώνουν την αγάπη και την στοργή των γονιών τους, κατά την ενήλικη ζωή τους παρουσιάζουν μια σειρά από προβλήματα υγείας που θέτουν σε κίνδυνο την υγεία τους. Η αυξημένη χοληστερόλη, οι καρδιαγγειακές παθήσεις και οι διαταραχές του μεταβολικού συνδρόμου συγκαταλέγονται στα συνηθέστερα προβλήματα που παρουσιάζουν.
Μια νέα μελέτη από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια (UCLA), που εξέτασε για πρώτη φορά τις επιπτώσεις της κακοποίησης και της έλλειψης γονικής αγάπης στον οργανισμό, διαπίστωσε ότι υπάρχει ένας ισχυρός βιολογικός σύνδεσμος ανάμεσα στις αρνητικές εμπειρίες που βιώνουμε στα πρώτα χρόνια της ζωής μας και στη σωματική υγεία.
«Τα ευρήματα υποδηλώνουν ότι υπάρχει τρόπος ώστε να μειωθούν οι επιπτώσεις τουλάχιστον όσον αφορά τη σωματική υγεία», δήλωσε η επικεφαλής της έρευνας, Judith E. Carroll, επιστήμονας από το Κέντρο Ψυχονευροανοσολογίας του UCLA και συνέχισε: «Όταν το παιδί παίρνει αγάπη από τους γονείς, έχει μικρότερο κίνδυνο να αντιμετωπίσει προβλήματα υγείας κατά την ενήλικη ζωή του. Αν οι γονείς και οι δάσκαλοι εκπαιδευτούν, τότε τα παιδιά θα μπορέσουν να μεγαλώσουν σε ένα περιβάλλον γεμάτο αγάπη και στοργή, που μακροπρόθεσμα θα ωφελήσει την υγεία τους».

Οι ερευνητές μελέτησαν 756 ενήλικες, που είχαν συμμετάσχει σε μια παλιότερη μελέτη σχετικά με τον κίνδυνο ανάπτυξης στεφανιαίας νόσου. Μέτρησαν 18 βιολογικούς δείκτες κινδύνου για την υγεία τους, όπως την αρτηριακή πίεση, τον καρδιακό ρυθμό, την ορμόνη του στρες, τη χοληστερόλη, την περίμετρο της μέσης, το σάκχαρο στο αίμα και διαπίστωσαν ότι όσοι είχαν υψηλές τιμές σε αυτούς τους δείκτες είχαν υψηλότερες πιθανότητες να αντιμετωπίσουν ένα σοβαρό περιστατικό υγείας, όπως καρδιακή προσβολή ή εγκεφαλικό επεισόδιο.

Στη συνέχεια θέλησαν να προσδιορίσουν αν τα άτομα αυτά είχαν αυξημένο στρες κατά την παιδική ηλικία. 
Με τη βοήθεια ενός ειδικού ερωτηματολογίου κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι όσοι ανέφεραν ότι είχαν πάρει γονική ζεστασιά και αγάπη κατά την παιδική τους ηλικία, είχαν μικρότερο κίνδυνο να αντιμετωπίσουν κάποιο πρόβλημα υγείας. Αντίθετα, όσοι δεν είχαν μεγαλώσει με αγάπη και ψυχολογική υποστήριξη από τους γονείς, είχαν αυξημένο στρες στην παιδική ηλικία. Σύμφωνα με τους  επιστήμονες το στρες είναι τοξικό και επηρεάζει τον τρόπο που αντιδρά ο οργανισμός. 
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να γινόμαστε πιο ευάλωτοι και στα προβλήματα υγείας.

πηγή: vita

Όταν οι γονείς ξεχωρίζουν τα παιδιά τους

Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες.

Πρόσφατη έρευνα έδειξε πως ένα μεγάλο ποσοστό των μαμάδων έχει αδυναμία σε ένα από τα παιδιά της οικογένειας.

Αρκετοί γονείς αισθάνονται ενοχές που ξεχωρίζουν τα παιδιά τους και επίσης δεν ξέρουν πως να το διαχειριστούν.

 

Do ALL Parents Love One Child More?

Το Cosmo.gr σε συνεργασία με το Letsfamily.gr παρουσιάζει τη μελέτη και σας προτείνει τρόπους να διαχειριστείτε την αδυναμία που έχετε για ένα από τα παιδιά σας.

Η μελέτη διεξήχθη στις ΗΠΑ από το περιοδικό parenting.com και την εκπομπή του καναλιού HLN Raising America σε περίπου 1.000 αναγνώστριες, τηλεθεάτριες και χρήστες των social media των δύο μέσων. Οι μητέρες ρωτήθηκαν για τα συναισθήματά τους που σχετίζονται με τη μητρότητα.

Τα αποτελέσματα της έρευνας υπήρξαν ιδιαιτέρως αποκαλυπτικά:

Σχεδόν το ένα τέταρτο των μητέρων έχουν ένα παιδί που  το ξεχωρίζουν από τα άλλα τους παιδιά.

Αν και η αποκάλυψη αυτή των εσωτερικών συναισθημάτων τους, κάνει τους γονείς να αισθάνονται ενοχές, ωστόσο είναι ένα φυσιολογικό συναίσθημα, κατά τους ειδικούς.

Είναι φυσικό για μια μητέρα να είναι λίγο πιο δεμένη με ένα συγκεκριμένο παιδί της, αν αυτό της δίνει περισσότερα, είναι π.χ. πιο στοργικό από τα αδέλφια του, ή μοιράζεται τα ίδια ενδιαφέροντα με τη μαμά του, ή αν, απλά, είναι πιο εύκολο να το μεγαλώνει και κάνει την μητέρα του να αισθάνεται περισσότερο δοτική, αποδοτική και γενικά καλός γονιός.

Δεν χρειάζεται να νιώθετε ενοχές για αυτή την προτίμηση, αλλά ούτε βέβαια και να τη διατυμπανίζετε όπου σταθείτε και οπού βρεθείτε.

Η συνειδητοποίηση αυτή βγαίνει από τη σφαίρα του φυσιολογικού και μετατρέπεται σε πρόβλημα, όταν ...

Οι 10 «εκπλήξεις» της πατρότητας

Είναι αυτά τα καινούρια και πρωτόγνωρα συναισθήματα που νιώθει ένας άντρας μόλις ξεκινήσει τη μεγάλη περιπέτεια της ζωής που λέγεται πατρότητα. 
.

Ten surprises of new fatherhood

Η πατρότητα αποτελεί μια νέα κατάσταση πραγμάτων με  έντονα συναισθήματα, νέες προσδοκίες, ευθύνες, πίεση, σύγχυση. Κάποια από τα συναισθήματα αυτά ο νέος μπαμπάς τα νιώθει αμέσως μόλις φύγει με το μωρό από μαιευτήριο. Κάποια άλλα, λίγο αργότερα. Σίγουρα πάντως έρχεται κάποια στιγμή που ξέρεις πως η ζωή σου αλλάζει για πάντα. O Armin A. Brott, μπαμπάς τριών παιδιών και συγγραφέας των best seller: The Expectant Father: Facts, Tips, and Advice for Dads-to-Be και The New Father: A Dad's Guide to the First Year μας δίνει το δεκάλογο με τα πιο δυνατά πράγματα που νιώθει ένας άντρας μόλις γίνεται πατέρας

1. Νιώθεις μπερδεμένος
Αυτό το συναισθηματικό μπέρδεμα είναι το πρώτο και μεγαλύτερο σε διάρκεια συναίσθημα για κάθε νέο μπαμπά. Από τη μια νιώθεις περήφανος και απίστευτα δυνατός που κατάφερες να δημιουργήσεις μια ζωή από την άλλη νιώθεις τελείως αδύναμος και αβοήθητος μπροστά στη θέα αυτού του παράξενου πλάσματος. Και βέβαια μπροστά στην αλλαγή πάνας.
2. Βιώνεις μια άλλου είδους αγάπη
Η οποία δεν συγκρίνεται με καμία άλλη. Μέχρι τώρα γνώριζες την αγάπη της μητέρας, το σκίρτημα του πρώτου έρωτα, την τρυφερή αγάπη για τη σύντροφό σου. Αλά αυτή η αγάπη που νιώθεις γι’ αυτό το πλάσμα δε μπορεί να συγκριθεί με καμία.
3. Νιώθεις αμφιθυμία
Την μια μέρα νιώθεις μια έντονη αγάπη για το μωρό σου και την άλλη το κοιτάζεις σαν να μην πιστεύεις πως είναι δικό σου. Είναι δικό σου; Νοιάζεσαι στ’ αλήθεια γι’ αυτό; Και για όλα αυτά τα αμφιθυμικά συναισθήματα νιώθεις τεράστιες ενοχές. Μήπως τελικά δεν είσαι άξιος για πατέρας; Λάθος. Η αμφιθυμία είναι χαρακτηριστικό κάθε καλού πατέρα. Και θα τη νιώθεις για τα επόμενα 50 χρόνια. Γι’ αυτό καλό είναι να τη συνηθίσεις.
4. Και...κατάθλιψη
Μπορεί οι περισσότεροι να πιστεύουν πως η επιλόχεια κατάθλιψη αφορά αποκλειστικά τις γυναίκες, αλλά η σκληρή αλήθεια είναι πως είναι και ανδρική υπόθεση. Και μπορεί οι ορμόνες σου να λειτουργούν μια χαρά-σε αντίθεση με της συντρόφου σου- ωστόσο η δική σου επιλόχεια κατάθλιψη σημαίνει «προσγειώνομαι στην πραγματικότητα». Και η πραγματικότητα έχει να κάνει με την ανάληψη  νέων ευθυνών και με την…αυπνία.   
5. Και φόβο
Είναι το συναίσθημα που θα στοιχειώνει τους πρώτους μήνες μετά τη γέννηση του μωρού. Τώρα είναι που συνειδητοποιείται τι σημαίνει να γίνεσαι πατέρας και που νιώθεις πως για την υπόλοιπη ζωή σου είσαι υποχρεωμένος να προστατεύεις αυτό το πλάσμα που τώρα που κοιμάται μοιάζει τόσο ανυπεράσπιστο και τόσο αβοήθητο. Μήπως η πατρότητα είναι ένα τεράστιο λάθος, αναρωτιέσαι. Όχι. Ο φόβος αυτός αποτελεί μια φυσιολογική μετάβαση. Από άντρας γίνεσαι σύζυγος και από σύζυγος πατέρας.
6. Η σχέση σου αλλάζει.
 Πριν γίνετε γονείς εσύ και η σύντροφός σου περνούσατε ώρες μαζί, διασκεδάζατε μαζί, μαγειρεύατε μαζί. Από τότε που ήρθε το μωρό, εκείνη κάνει τα πάντα «μαζί με το μωρό. Κοιμάται μαζί του, μαγειρεύει μαζί του, παίζει μαζί του, μιλάει μαζί του (αν και το μωρό δε μιλάει). Υπομονή, όλες οι μαμάδες λειτουργούν έτσι στην αρχή. Αυτό που εσείς μπορείτε να κάανετε είναι να χαλαρώσετε και να μιλάτε λίγη ώρα μέσα στην ημέρα για πράγματα πέρα από αυτά που αφορούν το μωρό.  
7. Μαθαίνεις νέους τρόπους επικοινωνίας
Για τους πρώτους δύο μήνες, ίσως η συνεννόηση μεταξύ σας είναι λίγο περίεργη. Ίσως τα συναισθήματα σας δε βρίσκουν την κατάλληλα ανταπόκριση από εκείνο: Λίγα χαμόγελα, καθόλου γέλια και ελάχιστη ανταπόκριση. Κάποιες φορές του «γεια» κι εκείνο βάζει τα κλάματα. Του κάνετε «τσα» κι εκείνο απαντάει «ντα-ντα». Εντάξει μην παίρνετε τη γνώμη του τόσο σοβαρά. Μην παίρνετε τόσο σοβαρά . Απλώς αγκαλιάστε το και χαιδέψτε του το κεφαλάκι. Τα μωρά δε θέλουν και περισσότερα!
8. Μιλάς για εντελώς νέα πράγματα 
Εσείς που κοροιδεύατε τους μπαμπάδες στην αντροπαρέα επειδή συζητούσαν μόνο για  πάνες, σχολεία, γουλίτσες και εμετούς, κάνετε ακριβώς το ίδιο. Και δεν σας πειράζει καθόλου. 
9. Μαθαίνεις τι σημαίνει πρόγραμμα και…ευελιξία.
Πριν γίνεις πατέρας, απλώς έπαιρνες τα κλειδιά του αυτοκινήτου και έβγαινες βόλτα. Τώρα ξέρεις πως το να πας με το μωρό στο σούπερ-μάρκετ χρειάζεσαι εξοπλισμό αντίστοιχο με αυτό που θα χρειαζόσουν για ν’ ανεβείς στο Έβερεστ. Και εκεί που νομίζεις πως είσαι έτοιμος για την αποστολή…ξαφνικά λερώνει την πάνα του. Και όλα ανατρέπονται.
10. Σου μαθαίνει τι σημαίνει να «αγαπιέσαι».
Και ενώ εσύ προσπαθείς να ερμηνεύσεις τις συμπεριφορές του και να καταλάβεις τι σημαίνουν οι κραυγούλες και οι χειρονομίες του, εκείνο ξαφνικά απλώνει το χεράκι του και αρχίζει να σφίγγει τον αντίχειρα σου με όλη του τη δύναμη. Και τον φιλάει τρυφερά. Και μετά ακουμπάει το κεφαλάκι του στο στήθος σου και αποκοιμιέται νιώθοντας ασφαλές και σίγουρο στην αγκαλιά σου. Και τότε καταλαβαίνεις ποιο είναι το αληθινό νόημα της ζωής.
imommy

Οι 10 «εκπλήξεις» της πατρότητας

Είναι αυτά τα καινούρια και πρωτόγνωρα συναισθήματα που νιώθει ένας άντρας μόλις ξεκινήσει τη μεγάλη περιπέτεια της ζωής που λέγεται πατρότητα. 

Η πατρότητα αποτελεί μια νέα κατάσταση πραγμάτων με  έντονα συναισθήματα, νέες προσδοκίες, ευθύνες, πίεση, σύγχυση. Κάποια από τα συναισθήματα αυτά ο νέος μπαμπάς τα νιώθει αμέσως μόλις φύγει με το μωρό από μαιευτήριο. Κάποια άλλα, λίγο αργότερα. 
.
Top Ten Surprises of New Fatherhood
.
Σίγουρα πάντως έρχεται κάποια στιγμή που ξέρεις πως η ζωή σου αλλάζει για πάντα. O Armin A. Brott, μπαμπάς τριών παιδιών και συγγραφέας των best seller: The Expectant Father: Facts, Tips, and Advice for Dads-to-Be και The New Father: A Dad's Guide to the First Year μας δίνει το δεκάλογο με τα πιο δυνατά πράγματα που νιώθει ένας άντρας μόλις γίνεται πατέρας.
.
1. Νιώθεις μπερδεμένος
Αυτό το συναισθηματικό μπέρδεμα είναι το πρώτο και μεγαλύτερο σε διάρκεια συναίσθημα για κάθε νέο μπαμπά. Από τη μια νιώθεις περήφανος και απίστευτα δυνατός που κατάφερες να δημιουργήσεις μια ζωή από την άλλη νιώθεις τελείως αδύναμος και αβοήθητος μπροστά στη θέα αυτού του παράξενου πλάσματος. Και βέβαια μπροστά στην αλλαγή πάνας.

2. Βιώνεις μια άλλου είδους αγάπη,
η οποία δεν συγκρίνεται με καμία άλλη. Μέχρι τώρα γνώριζες την αγάπη της μητέρας, το σκίρτημα του πρώτου έρωτα, την τρυφερή αγάπη για τη σύντροφό σου. Αλλά αυτή η αγάπη που νιώθεις γι’ αυτό το πλάσμα δε μπορεί να συγκριθεί με καμία.

3. Νιώθεις αμφιθυμία
Την μια μέρα νιώθεις μια έντονη αγάπη για το μωρό σου και την άλλη το κοιτάζεις σαν να μην πιστεύεις πως είναι δικό σου. Είναι δικό σου; Νοιάζεσαι στ’ αλήθεια γι’ αυτό; Και για όλα αυτά τα αμφιθυμικά συναισθήματα νιώθεις τεράστιες ενοχές. Μήπως τελικά δεν είσαι άξιος για πατέρας; Λάθος. Η αμφιθυμία είναι χαρακτηριστικό κάθε καλού πατέρα. Και θα τη νιώθεις για τα επόμενα 50 χρόνια. Γι’ αυτό καλό είναι να τη συνηθίσεις.

4. Και...κατάθλιψη
Μπορεί οι περισσότεροι να πιστεύουν πως η επιλόχεια κατάθλιψη αφορά αποκλειστικά τις γυναίκες, αλλά η σκληρή αλήθεια είναι πως είναι και ανδρική υπόθεση. Και μπορεί οι ορμόνες σου να λειτουργούν μια χαρά-σε αντίθεση με της συντρόφου σου- ωστόσο η δική σου επιλόχεια κατάθλιψη σημαίνει «προσγειώνομαι στην πραγματικότητα». Και η πραγματικότητα έχει να κάνει με την ανάληψη  νέων ευθυνών και με την… αϋπνία.

5. Και φόβο
Είναι το συναίσθημα που θα στοιχειώνει τους πρώτους μήνες μετά τη γέννηση του μωρού. Τώρα είναι που συνειδητοποιείται τι σημαίνει να γίνεσαι πατέρας και που νιώθεις πως για την υπόλοιπη ζωή σου είσαι υποχρεωμένος να προστατεύεις αυτό το πλάσμα που τώρα που κοιμάται μοιάζει τόσο ανυπεράσπιστο και τόσο αβοήθητο. Μήπως η πατρότητα είναι ένα τεράστιο λάθος, αναρωτιέσαι. Όχι. Ο φόβος αυτός αποτελεί μια φυσιολογική μετάβαση. Από άντρας γίνεσαι σύζυγος και από σύζυγος πατέρας.

6. Η σχέση σου αλλάζει.
 Πριν γίνετε γονείς εσύ και η σύντροφός σου περνούσατε ώρες μαζί, διασκεδάζατε μαζί, μαγειρεύατε μαζί. Από τότε που ήρθε το μωρό, εκείνη κάνει τα πάντα «μαζί με το μωρό. Κοιμάται μαζί του, μαγειρεύει μαζί του, παίζει μαζί του, μιλάει μαζί του (αν και το μωρό δε μιλάει). Υπομονή, όλες οι μαμάδες λειτουργούν έτσι στην αρχή. Αυτό που εσείς μπορείτε να κάνετε είναι να χαλαρώσετε και να μιλάτε λίγη ώρα μέσα στην ημέρα για πράγματα πέρα από αυτά που αφορούν το μωρό.

7. Μαθαίνεις νέους τρόπους επικοινωνίας
Για τους πρώτους δύο μήνες, ίσως η συνεννόηση μεταξύ σας είναι λίγο περίεργη. Ίσως τα συναισθήματα σας δε βρίσκουν την κατάλληλα ανταπόκριση από εκείνο: Λίγα χαμόγελα, καθόλου γέλια και ελάχιστη ανταπόκριση. Κάποιες φορές του «γεια» κι εκείνο βάζει τα κλάματα. Του κάνετε «τσα» κι εκείνο απαντάει «ντα-ντα». Εντάξει μην παίρνετε τη γνώμη του τόσο σοβαρά. Μην παίρνετε τόσο σοβαρά . Απλώς αγκαλιάστε το και χαϊδέψτε του το κεφαλάκι. Τα μωρά δε θέλουν και περισσότερα!

8. Μιλάς για εντελώς νέα πράγματα 
Εσείς που κοροϊδεύατε τους μπαμπάδες στην αντροπαρέα επειδή συζητούσαν μόνο για  πάνες, σχολεία, γουλίτσες και εμετούς, κάνετε ακριβώς το ίδιο. Και δεν σας πειράζει καθόλου.

9. Μαθαίνεις τι σημαίνει πρόγραμμα και… ευελιξία.
Πριν γίνεις πατέρας, απλώς έπαιρνες τα κλειδιά του αυτοκινήτου και έβγαινες βόλτα. Τώρα ξέρεις πως το να πας με το μωρό στο σούπερ-μάρκετ χρειάζεσαι εξοπλισμό αντίστοιχο με αυτό που θα χρειαζόσουν για ν’ ανεβείς στο Έβερεστ. Και εκεί που νομίζεις πως είσαι έτοιμος για την αποστολή…ξαφνικά λερώνει την πάνα του. Και όλα ανατρέπονται.

10. Σου μαθαίνει τι σημαίνει να «αγαπιέσαι».
Και ενώ εσύ προσπαθείς να ερμηνεύσεις τις συμπεριφορές του και να καταλάβεις τι σημαίνουν οι κραυγούλες και οι χειρονομίες του, εκείνο ξαφνικά απλώνει το χεράκι του και αρχίζει να σφίγγει τον αντίχειρα σου με όλη του τη δύναμη. Και τον φιλάει τρυφερά. Και μετά ακουμπάει το κεφαλάκι του στο στήθος σου και αποκοιμιέται νιώθοντας ασφαλές και σίγουρο στην αγκαλιά σου. Και τότε καταλαβαίνεις ποιο είναι το αληθινό νόημα της ζωής.
.
imommy