Καλός γονιός δεν είσαι επειδή έχεις ένα «άριστο» παιδί,

Δεν είμαι καλή, ούτε καλύτερη από κανέναν. Έχω κάνει τα πιο πολλά λάθη. Όμως κάποτε, έκανα μια ευχή και έγινε πραγματικότητα. 

Να έχω ένα υγιές παιδί. Δεν ζήτησα να έχω ένα άριστο ρομπότ. Εσείς τι ζητήσατε, θυμάστε;

--------------

αλλά επειδή είσαι άριστος άνθρωπος

Πιο μάνες από την κάθε μάνα στο κόσμο, είναι εκείνες οι γυναίκες που έκλαψαν από στενοχώρια και όχι από χαρά, βλέποντας τον πρώτο υπέρηχο του παιδιού τους. 

Πιο μάνες από κάθε άλλη, είναι εκείνες που κράτησαν στην αγκαλιά τους ένα διαφορετικό παιδί. Ένα παιδί που αποφάσισαν να φέρουν στον κόσμο τούτο.

Τον ιδανικό, τον όμορφο, τον σωστό που δεν χωράει λάθη, που δεν χωράει ιδιαίτερους ανθρώπους. 

Που εμείς φτιάξαμε έτσι, ώστε να αποτελείται από όμορφα, ροδαλά, παχουλά παιδιά. Και δείχνουμε ακόμα με το δάχτυλο, τη μητέρα στο διπλανό δωμάτιο που κρατάει στην αγκαλιά της ένα ιδιαίτερο παιδί. Που ξέρει ότι το χαμόγελο όλων παγώνει στα χείλη τους και το βλέμμα τους έχει μια λύπη. 

Το δικό της όμως χαμόγελο είναι το ίδιο. Γιατί για εκείνη, το δικό της παιδί είναι το πιο όμορφο απ’ όλα.

Στην πορεία της ζωής μου έχω συναντήσει πολλές μανάδες και τις έχω συναναστραφεί. Λόγω της δουλειάς μου ίσως περισσότερες. 

Πουθενά όμως δεν βρήκα τέτοιο ηρωικό βλέμμα όσο στις γυναίκες που ξέρουν ότι έχουν ένα παιδί με ιδιαιτερότητα. Στο βλέμμα μιας μάνας θα διακρίνεις τα πάντα. Το βλέμμα θα σου μιλήσει πριν το στόμα ανοίξει.

Σε αυτές τις γυναίκες που υποκλίνομαι, είναι που όσο βαθιά και να έψαξα χρόνια τώρα να βρω κάποιο σημάδι πως κάτι τις βάραινε, μέσα στην ίριδα των ματιών τους έβλεπα μόνο αγάπη και υπομονή. Και ας είχαν στην πλάτη τους έναν σταυρό μεγαλύτερο από το ανάστημά τους. 

Έτσι λοιπόν γυρνούσα στον εαυτό μου λέγοντας ότι θα έπρεπε να ντρέπομαι, που θεωρούσα ότι έχω πρόβλημα γιατί δεν διαβάζει πολύ, γιατί δεν έχει καλούς βαθμούς, γιατί αργεί να κοιμηθεί και όλες αυτές τις χαζομάρες που με απασχολούσαν.

Ευχήθηκα να έχει την υγεία του και τίποτε άλλο. Μα επειδή είμαι άνθρωπος, ξεχνούσα τον όρκο μου και πάλι κάποιο περιστατικό μου τον θύμιζε. Ώσπου στο τέλος, μετά από αρκετές φορές, από χρόνια ολόκληρα, κατάφερα να φτάσω εκεί που ήθελα. Στο να τηρήσω αυτό που ευχόμαστε όλοι, αλλά λίγοι το πράττουμε. 

Να έχουν τα παιδιά μας την υγεία τους πάνω από ΟΛΑ.

Δεν θέλω με αυτό να μειώσω τίποτα. Ούτε την πρόοδο, ούτε τη μάθηση, ούτε τις σπουδές ούτε τη μόρφωση. 

Μα εάν το παιδί σου δεν είναι τόσο δυνατός μαθητής ή τόσο καλός φοιτητής ή δεν περάσει σε μια σχολή και εσύ πεθαίνεις από άγχος, το στενοχωρείς και το πιέζεις και εκείνο, τότε έλα να σε πάρω από το χέρι να σε πάω εκεί που η ψυχή και η λογική σου δεν το αντέχει. Και ξαναγύρισε τότε πίσω και πες του πάλι τα ίδια εάν μπορείς. Αλλά δεν θα μπορείς.

Μάθαμε να είμαστε φαντασμένοι, μέσα από τα τέλεια παιδιά μας. 

Να θεωρούμε την ευτυχία μας ένα αντάλλαγμα όμορφων, δυνατών, άριστων μαθητών. Να λέμε “ο δικός μου πήρε 20” λες και το πήραμε εμείς. Κατά τ’ άλλα η ψυχή μας φτωχή πολύ και αδιάβαστη να συνεχίζει την επιτυχημένη της πορεία στις πλάτες των παιδιών μας.

Όχι λοιπόν. Θα μας πεις πρώτα εσύ, ποιος είσαι και τι έκανες σε αυτή τη ζωή και θα αφήσεις το παιδί σου που το έχεις για βιτρίνα. Γιατί πρέπει να είσαι ταπεινός για να μπορέσεις να αξίζεις αυτό το παιδί που θα σου φέρει 20, πιθανότατα γιατί το πίεσες, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

Έχω γνωρίσει άξιους ανθρώπους, που χωρίς να έχουν την ίδια ευκαιρία στη ζωή, έχουν παιδιά έξοχα. Ανθρώπους που δεν κοκορεύονται και δεν είναι υπερόπτες. 

Έχω γνωρίσει και άλλους που πριν σου πούνε το όνομά τους, σου εκθειάζουν τα παιδιά τους, γιατί μέσα από εκείνα γίνονται αυτοί κάποιοι. Σίγουρα, για να μην παρεξηγηθώ, δεν είναι κακό να είσαι περήφανος για το παιδί σου. Είναι το πιο σημαντικό άτομο στον κόσμο.

Όμως άνθρωπε, θυμήσου ότι το πιο σημαντικό πράγμα είναι να έχεις υγιή παιδιά. 

Και αυτό μεταξύ μας, το ξεχνάς. 

Ο Θεός με ευλόγησε να έχω ένα υγιέστατο παιδί. 

Όμως, στις δυσκολίες που έρχονται, στιγμή δεν παύω να σκέφτομαι, ότι στη θέση εκείνης της μάνας που το παιδί της δεν περπατάει, θα μπορούσα να ήμουν εγώ. 

Και αυτό δεν το ξέχασα, ούτε όταν δεν πήρε καλό έλεγχο, ούτε όταν κόπηκε σε μαθήματα, ούτε όταν δεν πέρασε στη σχολή.

Δεν είμαι καλή, ούτε καλύτερη από κανέναν. Έχω κάνει τα πιο πολλά λάθη. Όμως κάποτε, έκανα μια ευχή και έγινε πραγματικότητα. Να έχω ένα υγιές παιδί. Δεν ζήτησα να έχω ένα άριστο ρομπότ. Εσείς τι ζητήσατε, θυμάστε;

enallaktikidrasi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Συγγνώμη, παιδί μου, που δεν μπόρεσα να σου μοιάσω ...

Χαρισμένο στα νέα παιδιά!! 

από τον Νίκο Ορφανίδη

Συγγνώμη παιδί μου που δεν μπόρεσα να σου μοιάσω, ξέρεις εγώ εκείνα τα χρόνια δούλευα σε οικοδομές στα χωράφια για ένα κομμάτι ψωμί, δεν ήθελα να έχεις την ίδια μοίρα με εμένα, οπότε έκανα τα αδύνατα δυνατά να σε σπουδάσω να φας λίγο ψωμί ξεκούραστο, και να μη έχεις την ίδια τύχη με εμένα τον αγράμματο.

Πέρασαν τα χρόνια σπούδασες, πέτυχες τον στόχο που σου έδειξαν οι άλλοι, και σε έφτιαξαν στα μέτρα τους πήρες το πτυχίο σου και καμαρώνεις, τώρα πια μεγάλος που δεν είσαι σαν τον γονιό σου!!
Ένας αγράμματος, τώρα σου είπανε ότι είσαι ανώτερος από αυτόν έτσι σε έμαθαν γιατί στόχος πάντα ήτανε το πτυχίο και όχι ο ΆΝΘΡΩΠΟΣ!!!

Και ήρθε η ώρα να σε αγκαλιάσω και εσύ τραβήχτηκες πίσω γιατί ακόμα μυρίζω ασβέστη και χωματίλα, ενώ εσύ μες στα αρώματα, αυτά που απόχτησες, όταν εγώ φιλούσα κατουρημένες ποδιές!!
Δεν μπορεί ένας εργάτης να μιλά πια με ένα πτυχιούχο, τι έχουν να πουν τι τους ενώνει, ένα τίποτα!!!

Και εξάλλου εγώ σε έκανα δεν μου το ζήτησες εσύ να σε κάνω!!
Και όλα τα λάθη είναι δικά μου και όχι δικά σου!!!

Θα ήθελα μόνο όταν έρθει η ώρα να φύγω να μου κάνεις μια χάρη, όταν με βάλουν στο χώμα να φυτέψεις ένα αγκάθι!!
Ένα μόνο αγκάθι να σου θυμίζουν τα λόγια μου, τα λόγια κάθε γονιού που τσιμπάνε όταν λένε τις αλήθειες!!!
Τότε δεν θα είμαι κοντά σου να μυρίζεις την χωματίλα μα θα είμαι ένα κομμάτι της!
Τότε μην κλάψεις δεν αρκούν όσα δάκρυα και να ξοδέψεις και ούτε να μου κάνεις επισκέψεις είναι περιττές πια για μένα.
Ίσως κάποτε που θα γίνεις γονιός να με θυμηθείς!!!! 

Νίκος Ορφανίδης

⇔⇔⇔

Σημείωση από Skouliki:

Ευχαριστώ τον φίλο μου Νίκο Ορφανίδη για την άδεια που μου δίνει να δημοσιεύω μέρος από το έργο του.

πηγή: skouliki

Η συναισθηματική τροφή είναι ζωτικής σημασίας για την ψυχολογική ανάπτυξη και ωρίμανση του παιδιού.

Άκου γονέα… 

Διεισδύοντας στην παιδική ψυχή!

Η ανατροφή ενός παιδιού συγκαταλέγεται ανάμεσα στους δυσκολότερους «άθλους» ενός γονέα. 
Δυστυχώς στην ανατροφή των παιδιών δεν υπάρχουν οδηγίες χρήσης. Δεν υπάρχει εύκολος δρόμος, ούτε γενικοί κανόνες που να μπορούν να εφαρμοστούν σε όλες τις περιπτώσεις. 

Πράγματι, δεν υπάρχει «οδηγός ανατροφής» ενός παιδιού στο βαθμό που δεν υπάρχει και οδηγός για το πώς να ζήσει κάποιος τη ζωή του. Πυξίδα στο γεμάτο φουρτούνες αυτό ταξίδι θα πρέπει να είναι η αγάπη και προορισμός του η δημιουργία ενός ελεύθερου ανθρώπου.

Η εικόνα ενός τέλειου πατέρα ή μιας αψεγάδιαστης μητέρας απέχει πολύ από την πραγματικότητα και είναι περισσότερο προϊόν προσδοκιών. Το «τέλειο» είναι μια νοητική κατασκευή η οποία είναι άνευ σημασίας μπροστά σε καθετί ανθρώπινο. Ωστόσο, η ανατροφή ενός παιδιού μπορεί να είναι αποτελεσματική και το πρόσωπο φροντίδας ένας «αρκετά» καλός γονέας. 

Για να γίνει λοιπόν κάποιος ένας αρκετά καλός γονέας θα πρέπει να είναι σε θέση να καταλάβει τις ενδοψυχικές ανάγκες ενός παιδιού. Όπως η διατροφή είναι απαραίτητη για την υγιή ανάπτυξη ενός παιδιού, στον ίδιο βαθμό η συναισθηματική τροφή είναι ζωτικής σημασίας για την ψυχολογική ανάπτυξη και ωρίμανση του.

Η βασικότερη ανάγκη ενός παιδιού είναι να το σέβονται για αυτό που πραγματικά είναι και να αναγνωρίζουν την μοναδικότητά του. Για να μπορέσουμε να σεβαστούμε ένα παιδί θα πρέπει να είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε την συναισθηματική του κατάσταση. 
Να προσπαθήσουμε δηλαδή να καταλάβουμε πώς αισθάνεται και πως βλέπει τον κόσμο. Να το ενθαρρύνουμε να βιώσει και να εκφράσει τα συναισθήματα του. 

Πράγματι, ένα παιδί μπορεί να εκφράσει τα συναισθήματά του μόνο αν αισθάνεται ότι υπάρχει κάποιος δίπλα του που να το στηρίζει, να το κατανοεί και κυρίως να το αποδέχεται χωρίς όρους. Μόνο τότε το παιδί μπορεί να αναπτύξει τον πραγματικό του εαυτό και τότε ενεργοποιούνται τα γρανάζια της ψυχο-συναισθηματικής του ανάπτυξης.

Ένα παιδί έχει ανάγκη να ζει σε ένα υποστηρικτικό και γεμάτο ενσυναίσθηση περιβάλλον. Όσο περισσότερη αγάπη λαμβάνει, σε τόσο πιο ώριμη προσωπικότητα θα εξελίσσεται. 

Αντιθέτως, όταν το παιδί μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον που κυριαρχεί η συναισθηματική αποστέρηση, τότε θα είναι καταδικασμένο να επιζητά συνεχώς την αγάπη που δεν έλαβε, αναπτύσσοντας έναν ψεύτικο εαυτό, ο οποίος λειτουργεί φαινομενικά ως αντίδοτο στις παιδικές απογοητεύσεις σε μια προσπάθεια να παραμεριστεί κάθε συναισθηματική ανάγκη. 

Οι ανάγκες αυτές όμως αποθηκεύονται στον ψυχισμό του παιδιού και θα μεταφερθούν αργότερα σε άλλα πρόσωπα, όπως για παράδειγμα σε έναν ερωτικό σύντροφο, αναζητώντας έκφραση και εκπλήρωση.
Το παιδί επομένως χρειάζεται ένα πλαίσιο συναισθηματικής ασφάλειας, υποστήριξης και αγάπης για να αναπτύξει μία υγιή και κυρίως αυθεντική προσωπικότητα. 

Αγάπη σημαίνει να επιτρέπω σε κάποιον να είναι αυτό που επιλέγει να είναι, χωρίς εγώ να έχω την παραμικρή προσδοκία για το πώς θα έπρεπε να συμπεριφέρεται. 

Αγαπώ παραγωγικά σημαίνει φροντίζω με όλα τα μέσα που έχω στη διάθεση μου για την ψυχική και συναισθηματική ωρίμανση του παιδιού. Συνεπώς, ο γονέας θα πρέπει να είναι φορέας ανάπτυξης του παιδιού και όχι το παιδί ναρκισσιστική προέκταση του γονέα όπου το παιδί λειτουργεί ως αντανάκλαση των προσδοκιών και των ανεκπλήρωτων επιθυμιών του τελευταίου.

Γράφει η Ασπασία Πασπάλη 
Ψυχολόγος, παιδοψυχολόγος Msc, Bsc

enallaktikidrasi

Διαφορές ανάμεσα στον "τέλειο" και τον υπεύθυνο γονιό και ο ρόλος του στο σήμερα

"Τέλειος" γονιός: Πρέπει να είναι τέλειος. Απαιτεί απ' όλους τελειότητα, ψάχνει για λάθη, πιέζει το παιδί για να φανεί εκείνο καλό.
Πιθανά αποτελέσματα στο παιδί: Πιστεύει ότι ποτέ δεν είναι αρκετά καλό, γίνεται τελειοκράτης, νιώθει αποθαρρυμένο, ανησυχεί υπερβολικά για τη γνώμη των άλλων.

Υπεύθυνος γονιός: «Είμαι άνθρωπος, έχω το θάρρος να μην είμαι τέλειος, αλλά να κάνω και λάθη».

Πιθανά αποτελέσματα στο παιδί: Ενδιαφέρεται για το έργο κι όχι για την αυτοπροβολή, βλέπει τα λάθη σαν πρόκληση για να συνεχίσει, δοκιμάζει με θάρρος νέες εμπειρίες, είναι ανεκτικός με τους άλλους.

"Τέλειος" γονιός: «Πρέπει να ελέγχω». Απαιτεί υπακοή, τιμωρεί, επιμένει ότι το παιδί έχει άδικο κι αυτός δίκιο.
Πιθανά αποτελέσματα στο παιδί: Επαναστατεί, νιώθει αδικημένο και ανήσυχο, ζητά εκδίκηση ή παραιτείται, δεν έχει αυτο­πειθαρχία.
Υπεύθυνος γονιός: «Πιστεύω ότι το παιδί μπορεί να πάρει αποφάσεις». Επιτρέπει την εκλογή, ενθαρρύνει.
Πιθανά αποτελέσματα στο παιδί: Νιώθει εμπιστοσύνη στον εαυτό του, προσπαθεί, συνεισφέρει, επιλύει τα προβλήματα, αποκτά επινοητικότητα.

Το ζητούμενο όμως δεν είναι κάποιος να είναι ο Τέλειος γονιός ή ο Καλός γονιός, αλλά ο Υπεύθυνος γονιός. Δηλαδή να μάθουν στα παιδιά τους αξίες και συναισθήματα όπως αυτά της υπευθυνότητας, της αυτοπεποίθησης, παρά να στερούν την ευκαιρία από αυτά ελέγχοντας ή υπερπροστατεύοντας.

Υπάρχουν γονείς που τα χάνουν όταν η συμπεριφορά των παιδιών τους διαφέρει από τη δική τους όταν ήταν παιδιά.

Το να είσαι γονιός δεν είναι εύκολο πράγμα. Δεν υπάρχει ευκαιρία για πρόβα, δεν υπάρχουν σχολεία. Το μόνο που κουβαλάμε μέσα μας ως εφόδιο γι' αυτή την αποστολή είναι το ένστικτο να φροντίσουμε τους απογόνους μας, αλλά και το μοντέλο των δικών μας γονιών και της σχέσης με αυτούς. 

Κι επειδή ούτε αυτοί υπήρξαν τέλειοι, συχνά τα συναισθήματα που έχουμε ως γονείς είναι περίπλοκα, δημιουργούν έντονες εσωτερικές συγκρούσεις και οι παλαιότερες δικές μας εμπειρίες χρωματίζουν τις σχέσεις με τα δικά μας παιδιά. Για παράδειγμα, υπάρχουν πολλοί γονείς που συχνά τα χάνουν όταν η συμπεριφορά των παιδιών τους είναι διαφορετική από τη συμπεριφορά που είχαν οι ίδιοι ως παιδιά.

Η κοινωνία μας πάντα απαιτούσε να έχουν ειδική εκπαίδευση όλοι όσοι εργάζονται με τα παιδιά (ψυχολόγοι, δάσκαλοι, κοινωνικοί λειτουργοί, παιδαγωγοί) όμως οι γονείς, αυτοί που αναλαμβάνουν το έργο της ανατροφής, δεν είχαν συνήθως καμία ειδική εκπαίδευση. Η ανάγκη για εκπαίδευση σήμερα είναι μεγάλη για πολλούς λόγους που έχουν να κάνουν κυρίως με την κοινωνική αλλαγή.

Οι περισσότεροι σημερινοί γονείς ανατράφηκαν σε μια πιο άκαμπτη, αυταρχική κοινωνία που οι σχέσεις των ανθρώπων ακολουθούσαν την πυραμίδα εξουσίας, δηλαδή στο σπίτι ο πατέρας αναγνωριζόταν σαν μια ανώτερη εξουσία, η μητέρα ακολουθούσε στην πυραμίδα και τα παιδιά έπρεπε να υπακούουν και τους δύο. 

Η κοινωνία ήταν "καλά τακτοποιημένη" κι ο καθένας ήξερε τη θέση του. Η κοινωνία όμως δεν είναι στατική. Το κοινωνικό μας σύστημα αλλάζει και γίνεται ένα σύστημα που όλοι οι άνθρωποι απαιτούν και δικαιούνται ισοτιμία, που οι γυναίκες-μητέρες εργάζονται και συνεισφέρουν στα οικονομικά του σπιτιού.

Το ζητούμενο δεν είναι κάποιος να είναι ο Τέλειος γονιός ή ο Καλός γονιός, αλλά ο Υπεύθυνος γονιός._________________________

~ Γιάννης Ξηντάρας 

Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή». Μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Εφηβικής Ιατρικής & του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων.

Πηγή: clickatlife.gr
antikleidi

Γονιός γίνεσαι με...

Το να έχεις παιδί δεν σε κάνει απαραίτητα γονιό.

Γράφει η Μαρία Πατσιλίβα

Η φυσική διαδικασία της γονιμοποίησης και της γέννας δεν σημαίνουν αυτόματα ότι ως γεννήτορας κατέχεις και γονεϊκή ταυτότητα. 

Η ιδιότητα του γονιού ταυτίζεται με την απόλυτη αίσθηση ευθύνης, απέναντι στο νεόφερτο πλάσμα και τον εαυτό σου.

Γονιός γίνεσαι με το χρόνο που θα αφαιρέσεις από τον προσωπικό σου χρόνο και με το χρόνο που θα εφεύρεις, προκειμένου να χωρέσεις στο πρόγραμμά σου άλλη μια ζωή.

Γονιός γίνεσαι με την υπομονή που θα χρειαστείς για να πάρεις από το χεράκι έναν καινούριο άνθρωπο και να του μάθεις, με πολλές επαναλήψεις, αυτά που απαιτούνται για να εξελιχθεί σε έναν ψυχικά, σωματικά και πνευματικά υγιή ενήλικο.

Γονιός γίνεσαι με την αγάπη άνευ όρων, που σημαίνει ότι είσαι μια απέραντη και μόνιμη αγκαλιά, χωρίς εγωιστικές προσδοκίες, που αποδέχεσαι πλήρως αυτό που το παιδί σου είναι ή και δεν είναι.

Γονιός γίνεσαι με την ενδοσκόπηση που καθημερινά σε ωθεί το παιδί σου να κάνεις, που οφείλεις διαρκώς να θυμάσαι πώς ένιωθες όταν ήσουν παιδί. Και όταν δεν ξεχνάς πως, μέσα από τα μάτια που κοιτούσες κάποτε, συνεχίζεις να κοιτάς.

lifonomy

Οι γονείς των «καλών» μαθητών

Όλοι θέλουμε να έχουμε σωστά και επιτυχημένα παιδιά! 
Η επιστήμη δίνει τη συνταγή! Υπάρχουν σημαντικά πράγματα που μπορούν να κάνουν οι γονείς για να έχουν επιτυχημένα παιδιά. Ξεκινήστε από τώρα!

 

Υψηλές Προσδοκίες
Να έχετε υψηλές προσδοκίες από το παιδί σας σημαίνει ότι θα πρέπει να πιστεύετε στο παιδί σας, στην αξία του και στο μέλλον του. 

Μην ξεκινάτε λοιπόν λέγοντας «έεε, τι να γίνει, δεν είναι καλό στα μαθηματικά», «δεν είναι αθλητικός τύπος», «είναι ανορθόγραφο», κλπ. γιατί με αυτό τον τρόπο δημιουργείτε μια αρνητική προσδοκία και το παιδί ακολουθεί αυτό που εσείς πιστεύετε για το ίδιο. 

Έτσι, είναι προτιμότερο να πείτε «πιστεύω ότι έχεις περιθώριο να βελτιωθείς στα μαθηματικά», «ποιο άθλημα σε ενδιαφέρει», «έχεις ωραίες ιδέες στην έκθεση και εκφράζεσαι όμορφα, χρειάζεται όμως να κάνεις επανάληψη τους κανόνες της ορθογραφίας για να βελτιωθείς».

Στα παιδιά ισχύει ο κανόνας του Πυγμαλίωνα (στο μιούζικαλ «Ωραία μου Κυρία») δηλαδή αυτό που κάποιος περιμένει από ένα άλλο άτομο γίνεται αυτοεκπληρούμενη προφητεία από το άλλο άτομο. Με δυο λόγια, αν περιμένουμε κάτι θετικό από το παιδί θετικό θα κάνει, αν περιμένουμε κάτι αρνητικό, αρνητικό θα κάνει.

Δίνουν εκπαιδευτικά ερεθίσματα από την προσχολική ηλικία
Ξέρατε ότι ένα ανεκτίμητο δώρο στον τομέα της μάθησης είναι να δώσουμε στο παιδί γνώση μαθηματικών από την προσχολική ηλικία; 

Και δεν εννοώ ακριβά ιδιαίτερα ή συγκεκριμένα προγράμματα, απλώς χρειάζεται να μάθει τα βασικά: τους αριθμούς, να μετράει με τη σειρά, και να έχει κάποιες άλλες βασικές γνώσεις (σαν αυτές που μαθαίνει το παιδί παίζοντας με έναν ενήλικα και πηγαίνοντας στα προνήπια). 

Ο καθηγητής Greg Duncan του πανεπιστημίου Northwestern University των ΗΠΑ βρήκε σε έρευνα με 35.000 παιδιά προσχολικής ηλικίας ότι η απόκτηση βασικών μαθηματικών εννοιών από την προσχολική ηλικία προβλέπει καλές επιδόσεις στα μαθηματικά σε μεγαλύτερη ηλικία αλλά και καλύτερες επιδόσεις στην ανάγνωση.

Είναι προσεκτικοί και ευαισθητοποιημένοι απέναντι στο παιδί
Μία σημαντική έρευνα του 2014 σε 243 άτομα που γεννήθηκαν σε συνθήκες φτώχειας στην Αμερική έδειξε ότι τα παιδιά των οποίων οι γονείς ακολούθησαν τη μέθοδο της «ευαισθητοποιημένης προσέγγισης» («sensitive caregiving ή parenting» στην αγγλική ορολογία) τα τρία πρώτα χρόνια της ζωής τους είχαν καλύτερες σχολικές επιδόσεις στα μαθητικά τους χρόνια αλλά και καλύτερες σπουδές και καλύτερη ποιότητα σχέσεων στην ηλικία των 30 ετών.

Οι ευαισθητοποιημένοι γονείς προσέχουν τα σημάδια που δίνει το παιδί και ανταποκρίνονται σε αυτά με αγάπη και φροντίδα. 

Αντίθετα, οι γονείς που έχουν το στυλ «ελικόπτερο» (και είναι σαν να πετάνε διαρκώς πάνω από τα παιδιά τους για να τα ελέγχουν) καθώς και οι γονείς που είναι οι ίδιοι σφιγμένοι και αυστηροί τελικά δε βοηθάνε τα παιδιά τους, αλλά, αντίθετα, μπορεί να γίνουν οι ίδιοι εμπόδιο στην πρόοδο του παιδιού.

Είναι λιγότερο στρεσαρισμένοι
Το στρες των γονιών, ειδικά της μαμάς, έχει αρνητικά αποτελέσματα στο παιδί: εκτός από το ότι δημιουργεί ένταση στο σπίτι (με φωνές και τιμωρίες και λίγη κατανόηση από την πλευρά του στρεσαρισμένου γονιού), γίνεται «κολλητικό» και στρεσάρεται και το παιδί. 

Εδώ λειτουργεί το επιστημονικό φαινόμενο «ψυχολογικά κολλητικό»: δηλαδή οι άνθρωποι «κολλάνε» τα συναισθήματα των άλλων γύρω τους. 

Έτσι, όταν περιστοιχιζόμαστε από χαρούμενους ανθρώπους τείνουμε να είμαστε πιο χαρούμενοι, ενώ όταν οι γύρω μας είναι δυστυχείς τείνουμε να νιώθουμε κι εμείς πιο άσχημα.

Έτσι, ο στρεσαρισμένος, αγχωμένος, θυμωμένος, εκνευρισμένος γονιός μπορεί να μεταφέρει τα συναισθήματα αυτά στο παιδί και να επηρεάσει όχι μόνο τη συναισθηματική του κατάσταση, αλλά και τις σχολικές του επιδόσεις.

Παρέχουν στο παιδί ποιοτικό χρόνο
Οι γονείς κάνουν κάτι θετικό, όμορφο ή χρήσιμο με το παιδί τους: θα του διαβάσουν μια ιστορία, θα συζητήσουν, θα φτιάξουν ένα γλυκό μαζί, θα έχουν διαπροσωπικό χρόνο, επικοινωνία και συναισθηματική σύνδεση. Είναι πολύ καλύτερα λιγότερος αλλά ποιοτικός χρόνος, παρά πολλές ώρες κατά τις οποίες ο γονιός είναι φυσικά παρόν στο δωμάτιο αλλά ασχολείται με κάτι άλλο και όχι με το παιδί του.

Διδάσκουν στο παιδί κοινωνικές δεξιότητες από νωρίς
Ερευνητές από τα πανεπιστήμια Pennsylvania State και Duke των ΗΠΑ ακολούθησαν πάνω από 700 παιδιά ανάμεσα στο νηπιαγωγείο και την ηλικία των 25 ετών και βρήκαν σημαντική συσχέτιση ανάμεσα στις κοινωνικές δεξιότητες που είχαν όταν ήταν 5 ετών και την επιτυχία τους ως ενήλικες 20 χρόνια αργότερα.

Διδάξτε λοιπόν στο παιδί σας τους βασικούς κανόνες ευγένειας με το ‘ευχαριστώ’ και ‘παρακαλώ’, παροτρύνετέ τα να βρουν λύσεις στα προβλήματά τους (όπου είναι εφικτό, αντί να τους τα λύσετε εσείς), διδάξτε τους να αναγνωρίζουν διαφορετικά συναισθήματα στον εαυτό τους και τους άλλους, επιβραβεύστε τη συνεργασία, κλπ. 

Τα παιδιά που είχαν καλές συναισθηματικές δεξιότητες από μικρή ηλικία ήταν πολύ πιθανότερο να πάρουν πτυχίο πανεπιστημίου και λιγότερο πιθανό να συλληφθούν για κάποια παράβαση ή να έχουν προβλήματα ουσιόχρησης.

Η μαμά εργάζεται
Εργαζόμενες μαμάδες, σταματήστε να έχετε άγχος και ενοχές! Σύμφωνα με έρευνα του Harvard Business School, υπάρχουν σημαντικά οφέλη στο παιδί όταν η μαμά εργάζεται. 

Η έρευνα βρήκε ότι τα κορίτσια των οποίων η μαμά εργαζόταν στην παιδική τους ηλικία όταν μεγάλωσαν είχαν περισσότερη εκπαίδευση, καλύτερες δουλειές, μεγαλύτερες εργασιακές ευθύνες και μεγαλύτερο μισθό, σε σχέση με κορίτσια των οποίων οι μαμάδες δεν εργαζόταν.

Αλλά και τα αγόρια με εργαζόμενη μαμά έμαθαν ως ενήλικες να βοηθάνε περισσότερο στο σπίτι και την ανατροφή των παιδιών τους. Η μαμά γίνεται το μοντέλο καλής και σωστής συμπεριφοράς, των πραγμάτων που είναι καλό να κάνει το παιδί (και αργότερα το ενήλικο παιδί) και των σωστών πεποιθήσεων- και τα παιδιά της λίγο-πολύ αντιγράφουν αυτό που κάνει!

Η μαμά έχει καλή εκπαίδευση (Παιδεία θα λέγαμε εμείς)
Το IQ της μαμάς καθορίζει το πόσο καλό λεξιλόγιο θα έχει το παιδί της και τι λεκτικές ικανότητες θα αποκτήσει σε μικρή ηλικία! Επίσης, μια έρευνα του 2014 στο πανεπιστήμιο Michigan των ΗΠΑ, έδειξε ότι οι μαμάδες που τελείωσαν το Λύκειο ή Πανεπιστήμιο ήταν πιο πιθανό να μεγαλώσουν παιδιά που θα έκαναν ακριβώς το ίδιο.

Πιστεύουν ότι το σημαντικότερο είναι η προσπάθεια και όχι η αποφυγή της αποτυχίας
Τι νομίζει το παιδί σας σχετικά με την επιτυχία; Η απάντησή του σε αυτή την ερώτηση καθορίζει την επιτυχία του! Αν το παιδί νομίζει ότι τα καταφέρνει επειδή είναι έξυπνο ή έχει ταλέντο, τότε είναι πιθανό να μη δοκιμάσει κάτι δύσκολο, ώστε να διατηρήσει την εικόνα του έξυπνου (αλλά στα εύκολα!) ή να τα παρατήσει, θεωρώντας ότι οι δυνάμεις του δε φτάνουν μέχρι εκεί. 

Αν πάλι το παιδί πιστεύει ότι πετυχαίνει επειδή προσπαθεί, αφοσιώνεται και κάνει αυτό που πρέπει, το πιθανότερο είναι ότι στα δύσκολα θα επιμείνει, και, πιθανότατα, θα τα καταφέρει!

Διδάξτε στο παιδί σας ότι με δουλειά και προσπάθεια μπορεί να τα καταφέρει και του κάνετε ένα τεράστιο δώρο ζωής! Με αυτό τον τρόπο μαθαίνει να προσπαθεί. Την επόμενη φορά που θα φέρει καλό βαθμό, μια ωραία ζωγραφιά, ή θα μια διάκριση σε κάποιο άθλημα, θυμηθείτε να το επαινέσετε για την προσπάθεια, τη σκληρή δουλειά και την αφοσίωση στο στόχο του!

www.ipaideia.gr

Έκανε τατουάζ το κοχλιακό εμφύτευμα της κόρης του

* Father gets cochlear implant tattoo to match his daughter

* Il papà decide di tatuarsi sulla testa un impianto cocleare

* Un padre se tatúa un implante auditivo en apoyo a su hija sorda

* Un père se fait tatouer un implant auditif pour soutenir sa petite fille

Όταν το κοριτσάκι αυτό απέκτησε ένα νέο κοχλιακό εμφύτευμα, ο πατέρας της ήθελε να βεβαιωθεί ότι δε θα νιώθει μειονεκτικά.

Για αυτό, ξύρισε όλα τα μαλλιά του και έκανε τατουάζ ένα εμφύτευμα, ώστε να δείξει στην 6χρονη κόρη του Charlotte, πόσο πολύ την αγαπάει. Και η μικρή ενθουσιάστηκε.

Χαμογέλασε, το άγγιξε και είπε ότι ήταν τέλειο. Ο πατέρας έβαλε μια φωτογραφία του στο facebook, η οποία κοινοποιήθηκε πολλές φορές από άλλους χρήστες.

Η μικρή Charlotte από τη Νέα Ζηλανδία, απέκτησε το δεύτερο κοχλιακό εμφύτευμά της, αφού διαγνώστηκε κώφωση στο αριστερό της αυτί.  

Αρχικά, οι γιατροί πίστευαν ότι είχε ήπια προβλήματα ακοής και έχει επίσης πρόβλημα στο δεξί αυτί, στο οποίο δεν μπορούν να μεταδοθούν σωστά τα ηχητικά κύματα.

Ο αδερφός της, 8 ετών, έχει επίσης ακουστικά βοηθήματα και η μητέρα της φοράει κοχλιακό εμφύτευμα.

Έπειτα από την τοποθέτηση του πρώτου της κοχλιακού εμφυτεύματος, σε ηλικία 4 ετών, η οικογένειά της παρατήρησε αλλαγές στη συμπεριφορά της. «Δεν μιλούσε σχεδόν σε κανέναν», είπε η μητέρα της.

Ο πατέρας της θα αφήσει τα μαλλιά του να μακρύνουν, είπε όμως ότι θα τα ξαναξυρίσει είτε σε ειδικές περιστάσεις είτε όταν η Charlotte ζητήσει να το δει.

babyads

Με λένε Μάνο και έμεινα μόνος μου με ένα μωρό 13 μηνών…

Με λένε Μάνο και έχασα τη γυναίκα μου πριν 5 χρόνια από καρκίνο.

Αναγκάστηκα να σταθώ όρθιος με το ζόρι σχεδόν με τη βία, για να μην καταλήξει να μεγαλώνει τη κόρη μου η 80χρονη γιαγιά της -η μητέρα μου- και αργότερα στα ιδρύματα.

Για να μην χάσω το παιδί μου, όπως έχασα τον παιδικό μου έρωτα.

Τη γυναίκα μου τη γνώρισα στο Λύκειο και όλοι έλεγαν πως μόλις έφευγα φαντάρος η σχέση μας θα τελείωνε. Τελικά διαψεύσαμε και τους άλλους και τον εαυτό μας. Εκείνη πήγε Πανεπιστήμιο, εγώ πήγα φαντάρος, πήρε το πτυχίο της, γύρισα και έπιασα δουλειά και ήμασταν ακόμα μαζί. Παντρευτήκαμε από έρωτα και γίναμε γονείς από επιλογή. Η κόρη μου ήταν το καλύτερο δώρο που μου είχε κάνει ποτέ. Δυστυχώς δεν προλάβαμε να το χαρούμε…
Ξεκίνησε με έναν απλό πυρετό και ύστερα με φρικτούς πόνους στα γόνατα. Οι εξετάσεις έδειξαν ξεκάθαρα: Καρκίνος. Της έλεγα πως θα το ξεπεράσουμε αλλά δεν το πίστευα στα αλήθεια. Ήξερα πως θα φύγει και εκείνη το ήξερε. Έκανε τα πάντα για να αργήσει να μπεί στο νοσοκομείο για να είναι όσο το δυνατόν περισσότερο κοντά μου και κοντά στο παιδί μας. Γιατί ήξερε πως αν έμπαινε δεν θα ξανα έβγαινε. Πράγματι, όταν πια δεν γινόταν αλλιώς και έπρεπε να νοσηλευτεί, μπήκε στο νοσοκομείο και δεν ξαναβγήκε. Οι φαρμακευτικές αγωγές δεν την έπιαναν, κάθε μέρα η κατάστασή της χειροτέρευε.

Της πήγαινα φωτογραφίες της μικρούλας αλλά στο τελευταίο στάδιο δεν είχε όραση. “Περπατάει;” με ρωτούσε. “Ναι” της έλεγα και χαμογέλαγε. “Έφυγε” ένα μεσημέρι, εκείνα τα 5 λεπτά που κατέβηκα στο περίπτερο να πάρω νερό. Δεν ήθελε να πεθάνει στα χέρια μου για να μην με τραυματίσει μια ζωή. Ακόμα και στον θάνατο με αγαπούσε…

Γύρισα σπίτι. Τί θες να σου πω; Ότι η μικρούλα μου κατάλαβε τί είχε γίνει, με πήρε αγκαλιά και δεν με άφηνε όλη νύχτα να κουνήσω βήμα από δίπλα της; Ότι την ώρα της ταφής, χαιρετούσαμε τη μαμά της μαζί, κάνοντας “γεια” με το χεράκι της; Τις μέρες έκανα τον κλόουν και τα βράδια έκλεινα τα φώτα, άναβα το καντήλι της κι έκλαιγα. Πολλά βράδια παρακάλεσα Τον Θεό να έρθει να με πάρει μα το πρωί που το κοριτσάκι μου ξυπνούσε και ζητούσε γάλα, το μετάνιωνα. Υπήρχαν στιγμές που την είχα μεγαλύτερη ανάγκη από ποτέ.

Όταν η μικρή μου έκανε σπασμούς από το πυρετό, όταν τη βαφτίσαμε, όταν πήγε πρώτη μέρα σε παιδικό σταθμό, όταν με έπαιρναν οι δασκάλες της να πάω να τη πάρω επειδή έβγαλε μέσα στη μέση της χρονιάς άγχος αποχωρισμού, όταν με έδιωξαν και έπιασα ότι να’ ναι δουλειά γιατί φοβήθηκα μη μείνει νηστική η μικρή μου. Μην τυχόν δεν έχω να της προσφέρω τα απαραίτητα. Πέρασαν έτσι 6 χρόνια.

Σήμερα είναι ολόιδια η μαμά της και στέκομαι περήφανος στο πλάι της, περήφανος που παρά τη τραγωδία που ζήσαμε για καιρό, έμεινε κάτι πολύ σπουδαίο από τον έρωτά μας, αυτόν που κανείς δεν πίστευε πως θα κρατήσει. Η κόρη μου ξέρει πως η μαμά της πέθανε από καρκίνο. Της έχω πεί όλη την αλήθεια. Περάσαμε πολύ δύσκολα στην αρχή αλλά και πιο μετά. Όταν μένεις μόνος σου με ένα παιδί, κάθε μέρα σου φαίνεται σαν να είναι κολλημένη στην αρχή, σαν να μην υπάρχει ποτέ το παρακάτω. Σαν να σταματάει ο χρόνος. Περάσαμε Πρωτοχρονιές με κλάματα, Χριστούγεννα με θλίψη, καλοκαίρια κλεισμένοι στο διαμέρισμά μας γιατί δεν είχα χρήματα να πάμε ούτε μέχρι το εξοχικό μας που ήταν κλειστό για χρόνια, σχεδόν από το θάνατο της γυναίκας μου.

Δεν είναι εύκολο αλλά ξεπερνιέται. Κάποια στιγμή ξεπερνιέται. Θέλει να αφήσεις τον χρόνο και το παιδί να κάνουν τη δουλειά τους. Σπουδαία δουλειά η κόρη μου, έγινε η κινητήριος δύναμή μου και ο λόγος που δεν ακολούθησα τη γυναίκα μου. Μην το βάζετε κάτω, για όλους έχει και για όλους υπάρχει. Αρκεί να ξυπνάτε το πρωί και να λέτε “Δόξα Τω Θεώ που υπάρχει κάποιος στη γη να αγαπάει το παιδί μου”.
Μάνος

singleparent.gr
enallaktikidrasi

Υπάρχουν τρόποι για να νιώσουν τα παιδιά σας ότι τα αγαπάτε;

Το παιδί μου είναι η πρώτη μου και η τελευταία μου σκέψη, όπως κάθε μητέρας άλλωστε.
Ο,τι και να κάνω μέσα στην ημέρα μου, δεν παύω να τον σκέφτομαι, να τον αγαπάω και να μου λείπει, όταν δεν είμαστε μαζί.
.......................
Σκέφτομαι όμως και αναρωτιέμαι.

Τα παιδιά μας καταλαβαίνουν ότι τα αγαπάμε;
Kαι όμως υπάρχουν κάποιοι τρόποι για να νιώσουν τα παιδιά σας ότι τα αγαπάτε:

* Ακούστε με προσοχή όταν θέλει να σας πει κάτι που το απασχολεί.
* Αφιερώστε τους ουσιαστικό χρόνο, όπου πιο σημαντική είναι η ποιότητα του χρόνου και όχι ποσότητα.
* Να είστε πάντα ανοιχτοί στην επικοινωνία μαζί τους.
* Να προσφέρετε ό,τι μπορείτε χωρίς να υπολογίζετε τη δική σας κούραση.
* Να προσφέρετε στο παιδί σας πράγματα που έχει ανάγκη.
* Να το αγκαλιάζετε και να του προσφέρετε χάδια και λόγια αγάπης.
* Να προσφέρετε πράγματα που του αρέσουν και το ευχαριστούν.
* Να βάζετε σε δεύτερη μοίρα τις ανάγκες σας.
* Να επιδοκιμάζετε και να αποδέχεστε το παιδί σας όπως είναι.
* Να είστε δίκαιοι και συνεπείς απέναντί του στα ζητήματα πειθαρχίας. 
* Να το επαινείτε.
* Να αγαπάτε το παιδί σας, όπως είναι, άνευ όρων και χωρίς διαπραγματεύσεις. 

Και αν σκέφτεστε ότι μέχρι τώρα, έχετε κάνει λάθη με το παιδί σας ή έχετε παραμελήσει κάποια πράγματα, να θυμάστε ότι ποτέ δεν είναι αργά. Aντιθέτως, οι σχέση με τα παιδιά μας εξελίσσεται συνεχώς και δεν μένει ποτέ στάσιμη. Προσπαθήστε να γίνετε καλύτεροι άνθρωποι και καλύτεροι γονείς. Επενδύστε στη σχέση που έχετε με το παιδί σας. Αγαπήστε τα με όλη σας την ψυχή και μάθετέ τα να αγαπούν τους άλλους ανθρώπους.

Τα φιλιά μου και την αγάπη μου!
Μαρία Φραγκάκη