Αγοράζουμε συνέχεια παιχνίδια, αλλά κοιτάξτε με τι τους αρέσει να παίζουν!

Μπορεί να έχεις ξοδέψει όλη σου την περιουσία σε ακριβά, καλαίσθητα παιχνίδια που προάγουν τη σκέψη, βελτιώνουν τις κινητικές δεξιότητες. 

Μπορεί να έχεις σπαταλήσει χρόνο και φαιά ουσία μελετώντας άρθρα επί άρθρων για το ποια παιχνίδια είναι τα κατάλληλα για ένα παιδί της ηλικίας του δικού σας.

Μπορεί να παραγγέλνεις τα πιο εξεζητημένα παιχνίδια από θείες και νονές και να απαγορεύεις να μπουν στο σπίτι σου όπλα, ηλεκτρονικά ή άλλα αντίστοιχα παιχνίδια. Όσο κόπο κι αν έχει βάλει ένας γονιός στο ποια παιχνίδια θα αγοράσει για το μικρό του, ένα είναι βέβαιο: όσο είναι ακόμη μωρό -άντε, νήπιο!- θα τα αγνοήσει. 

Θα γυρίσει με περιφρόνηση την πλάτη του στο ειδικό για την ηλικία του παζλ με ζωάκια και θα παίξει με το χαρτί υγείας σαν να είναι το σπανιότερο παιχνίδι στην ιστορία των παιχνιδιών! Αν έχετε παιδιά, το ξέρετε καλά. Αντί για τα παιχνίδια τους προτιμούν να ασχοληθούν με...

1. Το χαρτί υγείας / τη λεκάνη / το νερό της λεκάνης
Τι να τα κάνεις τα παιχνίδια όταν μπορείς να ζήσεις τη ζωή σου στο ονειρεμένο περιβάλλον της τουαλέτας; 

Το χαρτί υγείας είναι η καλύτερη γιρλάντα και η λεκάνη ένα μικρό, ελκυστικό συντριβανάκι που σε περιμένει να διασκεδάσετε παρέα. Διορθώστε μας αν κάνουμε λάθος, αλλά έχουμε την αίσθηση ότι όλα τα πιτσιρίκια αγαπούν να περνούν χρόνο στην τουαλέτα -και, όχι για τους προφανείς λόγους.

2. Κλειδιά: Η πιο αγαπημένη κουδουνίστρα

Πήρατε στο μωρό σας κουδουνίστρες πολύχρωμες, ευφάνταστες; Κουδουνίστρες που κάνουν θόρυβο ή βγάζουν γλυκιές μελωδίες; Εύγε! Μπορείτε να τις βάλετε στο συρτάρι, τώρα -δεν θα χρειαστούν. Σύμφωνα με έγκυρες έρευνες το 99,9% των παιδιών βρίσκει τα κλειδιά της μαμάς και του μπαμπά πολύ πιο ελκυστικά από ένα παιχνίδι που κατασκευάστηκε ειδικά για την ηλικία του! Και, εξυπακούεται, ότι τα κλειδιά θα βρουν σύντομα τον δρόμο για το στόμα του!

3. Όσο πιο βρώμικο, τόσο το καλύτερο

Όσο οι μαμάδες πασχίζουν να αποστειρώσουν ό,τι μπορεί να αποστειρωθεί τα μικρά τους αγγελούδια, μόλις ξεκινήσουν να μπουσουλάνε είναι βέβαιο ότι θα βρουν το μονοπάτι που οδηγεί στο κρυμμένο σκουπιδάκι κάτω απ' τον καναπέ, στην πατημένη τσίχλα στο πεζοδρόμια, στα σκουπίδια της κουζίνας, στα σκουπίδια του μπάνιου, στα σκουπίδια της γειτονιάς. 

Βάζουμε στοίχημα ότι αν μπορούσαν να βρουν τη διεύθυνση του κοντινότερου βοθρατζή θα πέρναγαν ευχαρίστως μια βολτίτσα...

4. Καλώδια - Πρίζες και ό,τι είναι επικίνδυνο

Πώς γίνεται να έχεις πάρει όλα τα απαραίτητα μέτρα για να κάνεις το σπίτι σου ένα όμορφο καταφύγιο στο οποίο θα μεγαλώσει το παιδάκι σου με ασφάλεια και παρ' όλ' αυτά εκείνο να βρίσκει τον τρόπο να ξετρυπώσει καλώδια, πολύπριζα και άλλες τρομακτικά αντικείμενα; 

Είναι λες και τα νήπια έχουν συνωμοτήσει για να μας κοψοχολιάζουν παίζοντας στα πιο επικίνδυνα μέρη και με τα πιο ακατάλληλα αντικείμενα!

5. Νερό: Το αγαπημένο τους παιχνίδι χειμώνα-καλοκαίρι

Θες επειδή το ανθρώπινο είδος προήλθε από αμφίβιους οργανισμούς, θες επειδή οι άνθρωποι περνάμε τους πρώτους εννέα μήνες της δημιουργίας μας στο νερό, τα παιδιά λατρεύουν το νερό και φροντίζουν να γίνουν μούσκεμα ακόμα και όταν έξω έχει -2!

6. Το φαγητό και το νερό του κατοικιδίου

Δεν έχουμε δοκιμάσει τροφή για σκύλους ή κονσέρβα για γάτες, αλλά θα μπορούσε να ορκιστούμε ενώπιον δικαστηρίου ότι αποκλείεται να είναι νοστιμότερα από τη φρουτόκρεμα ή την κρεμούλα που με αγάπη ετοιμάζουμε για τα παιδιά! 

Για λόγους μυστηριώδεις, τα νήπια μοιάζουν να έχουν τις ίδιες διατροφικές προτιμήσεις με τα κατοικίδιά μας, αφού πού τα χάνεις πού τα βρίσκεις όλο γύρω απ' τα πιατάκια τους περιφέρονται και... τσιμπολογούν!

7. Το πλυντήριο / τον φούρνο / τις κατσαρόλες
Μήπως φταίει που οι μαμάδες ασχολούνται κάθε τρεις και λίγο με τα της φασίνας και του νοικοκυριού; Δεν μπορούμε να συλλάβουμε για ποιον παρανοϊκό λόγο τα μωρά τρέφουν τέτοιο άσβεστο πάθος για τις ηλεκτρικές συσκευές και τα οικιακά σκεύη.
Σε κάθε περίπτωση πάντως, με την πρώτη ευκαιρία θα τσακώσουν με τα παχουλά χεράκια τους την πρώτη κατσαρόλα που θα βρεθεί στο δρόμο τους και θα παίξουν λίγα κρουστά για να περάσετε όλοι όμορφα (και ήσυχα!).

8. Κάθε τι ακριβό!
Πήρατε ένα -και μοναδικό για φέτος- ακριβό φόρεμα; Ο νόμος του Μέρφι για τις μαμάδες το λέει καθαρά: το μωράκι σας θα το λερώσει παίζοντας.
Ο καλός σας πήρε καινούριο tablet μετά από οικονομίες; Όλο και κάποιο ραγισματάκι θα αποκτήσει στην οθόνη. Αγαπάτε όσο τίποτα το βάζο-κειμήλιο της προγιαγιάς σας της Μικρασιατισσας; Το ίδιο και ο μπέμπης σας!
Γενικά με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ο μικρός καταστροφέας θα τα καταφέρει να τα κάνει άνω-κάτω. Όμως, χαλάλι του! Τουλάχιστον έτσι, φτιάχνει όμορφες αναμνήσεις!
mama365

Η Παιδική Ηλικία Τότε... και Τώρα!

«Δεν το είχαμε αυτό, όταν ήμασταν εμείς παιδιά!» 

Ακούτε τέτοιους αναστεναγμούς από αυτούς που ανήκουν στη γενιά που μεγάλωσε στη δεκαετία του ’90. 

Και είναι αλήθεια! 
Αν κοιτάξετε πώς ζουν τα σύγχρονα παιδιά, μπορείτε να βρείτε πολλές διαφορές. Θα σας παρουσιάσουμε 14 από τις πιο έντονες διαφορές μέσα από εικόνες που δείχνουν τη νοσταλγία και την αγάπη της παιδικής ηλικίας. 
Στο τέλος, θα βρείτε μια έκπληξη – μια μνήμη που ενώνει τις δύο γενιές.

~~~~~~~~~~~~~

Παιχνίδια

~~~~~~~~~~~~~

Τιμωρία

~~~~~~~~~~~~~

Έφηβα κορίτσια

~~~~~~~~~~~~~

Μια σχολική μέρα

~~~~~~~~~~~~~

Σεξουαλική διαπαιδαγώγηση

~~~~~~~~~~~~~

Ο παιδικός εφιάλτης

~~~~~~~~~~~~~
Τηλέφωνο

~~~~~~~~~~~~~

Αγαπημένες λιχουδιές

~~~~~~~~~~~~~

«Τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;»

~~~~~~~~~~~~~

«Μαμά, ακόμα 5 λεπτά, σε παρακαλώ!»

~~~~~~~~~~~~~

Το πιο χρονοβόρο παιχνίδι της παιδικής μου ηλικίας

~~~~~~~~~~~~~

«Αγάπη μου, βρήκα την φωτογραφία του παππού σου.»

~~~~~~~~~~~~~

Κινούμενα σχέδια

~~~~~~~~~~~~~

Η μεγαλύτερη τραγωδία της παιδικής ηλικίας

tilestwra
antikleidi

Πρώτο και δεύτερο παιδί: Οι μεγαλύτερες διαφορές σε τρυφερά σκίτσα

Όσοι έχουμε δύο παιδιά, ξέρουμε πόσο διαφορετικοί γονείς ήμασταν στο πρωτότοκό μας, σε σχέση με το αδερφάκι του. 

Η απειρία και η ανασφάλεια κυριαρχούσαν και αν μπορούσαμε να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω, σίγουρα θα λέγαμε στους εαυτούς μας να χαλαρώσουν λιγάκι!

Αυτά τα σκίτσα αποτυπώνουν με χιουμοριστική διάθεση αυτές τις διαφορές και δεν μπορούμε, παρά να ταυτιστούμε μαζί τους.

Αν νόμιζες ότι ήσουν ήδη ευτυχισμένη με το πρώτο παιδί, με το δεύτερο είσαι κάπως έτσι:

Στο πρώτο παιδί επικρατεί ο φόβος για το άγνωστο, ενώ στο δεύτερο η αποδοχή του αναπόφευκτου!

Στο πρωτότοκο πάντα πιστεύεις ότι τα κάνεις όλα λάθος! Ευτυχώς, που έρχεται το δεύτερο και σου μαθαίνει να έχεις εμπιστοσύνη στον εαυτό σου.

Στο πρωτότοκο γιορτάζεις το κάθε του επίτευγμα με διθυραμβικούς ύμνους, ενώ στο δεύτερο...ας είμαστε ειλικρινείς, δεν υπάρχει ο ίδιος ενθουσιασμός!

Τα δεύτερα συνήθως κληρονομούν όλη την γκαρνταρόμπα του πρώτου και διακρίσεις δεν γίνονται ούτε και αν είναι διαφορετικό φύλο.

Στο πρώτο ακολουθείς πιστά το «εγχειρίδιο της σωστής μαμάς», στο δεύτερο, όμως, μαθαίνεις να... απολαμβάνεις τη μητρότητα!

Η αίσθηση του «πόσο λερώθηκε το παιδί» είναι τελείως διαφορετική 

Η περίοδος του «πιο καλή η μοναξιά» αντικαθίσταται από το «κόψε και μοίρασε»

Ο προσωπικός χρόνος μειώνεται, αλλά η καλή παρέα αυξάνεται

Πηγή: brightside.me
mama365.gr 

https://www.youtube.com/watch?v=jeXI5t0Bbok

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Αυτά που θα λέτε πάρα πολλές φορές στα παιδιά σας!

Ανάμεσα στα «σ’ αγαπάω πολύ» και «είσαι πολύ καλό παιδάκι», αυτές είναι οι φράσεις που σίγουρα θα πείτε περισσότερες φορές όταν μιλάτε στα παιδιά σας!

«Κλείσε την πόρτα»!
Πόσο δύσκολο είναι να κλείσεις την πόρτα πίσω σου; 

Κι όμως, φήμες λένε ότι κανένα παιδί δεν σκέφτηκε ποτέ να την κλείσει χωρίς να χρειαστεί κάποιος να του πει «κλείσε την πόρτα» (συχνά, ούτε καν μετά). 

Η φράση αναφέρεται σε κάθε είδους πόρτα (αυτής του ψυγείου μη εξαιρουμένης) και συχνά συνοδεύεται ή εναλλάσσεται με τις λέξεις «κλείσε το φως» -άλλη μία αληθινή πρόκληση για παιδιά κάθε ηλικίας!

«Κάνε λίγο ησυχία»

Ή «μη φωνάζεις» ή «σσσσςςς» ή «σιγά». Γιατί πρέπει να κάνουν τόση φασαρία;

«Κάθισε κάτω»

Μέχρι να τελειώσεις το φαγητό σου. Μέχρι να τελειώσεις με τα κακά σου. Έστω για πέντε λεπτά. Τα παιδιά μπορούν να χρησιμοποιήσουν μια καρέκλα με δεκάδες (άκρως επικίνδυνους συνήθως) τρόπους, εκτός από τον πιο απλό: να ακουμπήσουν επάνω τον ποπό τους! 

Πώς είναι δυνατόν να κατανοούν πώς λειτουργεί το τηλεκοντρόλ της τηλεόρασης αλλά ΟΧΙ τι ακριβώς κάνουμε σε μια καρέκλα;

«Πρόσεχε»!

Πρόσεχε όταν κόβεις με το ψαλίδι, όταν κατεβαίνεις τη σκάλα, όταν ανεβαίνεις τη σκάλα, όταν καρφώνεις το κεφτεδάκι με το πιρούνι, όταν κάνεις κωλοτούμπες στο διπλό κρεβάτι, όταν πας ψηλά πάνω στην κούνια, όταν περνάς μπροστά από την κούνια όταν ένα άλλο παιδάκι πηγαίνει ψηλά… 

Πρόσεχέ με όταν σου μιλάω!

«Πάει, πέρασε»

Οκ, αγνόησε την προηγούμενη φράση (θυμάσαι, όταν σου είπα να προσέχεις με το ψαλίδι) και τώρα το χεράκι πονάει. Μπααα. Να, πάει, πέρασε. 

Μην γκρινιάζεις άλλο, δεν πρόκειται να ασχοληθώ περισσότερο με ένα τόσο δα κοψιματάκι. Άλλωστε είσαι ολόκληρος άντρας / ολόκληρη γυναίκα πια!

«Θα δούμε»

Τι θέλεις; Σκυλάκι; Θα δούμε! 

Το ρομπότ Lego που κοστίζει 400 ευρώ για τα Χριστούγεννα; Θα δούμε! 

Να κοιμηθείς το επόμενο Σαββατοκύριακο στο σπίτι της κολλητής σου; Θα δούμε! 

Βασικά, κι οι δύο ξέρουμε ότι ΔΕΝ θα το δούμε (δηλαδή, για σένα δεν ξέρω, αλλά εγώ είμαι σίγουρη).

«Κοντεύουμε»

Είτε έχουμε να διανύσουμε άλλα 200 χιλιόμετρα είτε ο προορισμός μας είναι στο επόμενο οικοδομικό τετράγωνο, η στάνταρ απάντηση στην ερώτηση «πότε φτάνουμε» είναι μία: «κοντεύουμε»!

«Είπες ευχαριστώ;»

Στη γιαγιά που σου έδωσε παγωτό, στο παιδάκι που έφυγε από την κούνια για να κάνεις εσύ, στη νονά που σου έφερε τη λαμπάδα… Πότε θα μάθεις επιτέλους να το λες χωρίς να στο υπενθυμίζω;

«Έπλυνες τα χέρια σου;»

Πριν φας, μετά την τουαλέτα, μετά το παιχνίδι με τις πλαστελίνες, πριν τον ύπνο… 

Προειδοποίηση: η θετική απάντηση δεν ανταποκρίνεται απαραίτητα σε αυτό που στον κόσμο των μεγάλων θεωρείται «καθαρά χέρια».

«Σε παρακαλώ»

Σε παρακαλώ, τελείωνε με το φαγητό σου. 

Σε παρακαλώ, βάλε τις πιτζάμες σου. 

Σε παρακαλώ, πήγαινε να πλύνεις τα δόντια σου. 

Σε παρακαλώ, μην με εκνευρίζεις. 

Σε παρακαλώ, στείλε μου έστω ένα σημάδι ότι ξέρω τι κάνω εδώ πέρα… 

Ειλικρινά, σε παρακαλώ…
mamamia

Μια σύγχρονη ελληνική οικογένεια... (όλοι μαζί αγαπημένοι(;))

Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΟΥ είναι μια πολύ αγαπημένη οικογένεια. Είναι ο αγαπημένος μου μπαμπάς, η αγαπημένη μου μαμά, ο αγαπημένος μου αδελφός και στον κάτω όροφο η αγαπημένη μου γιαγιά και ο αγαπημένος μου παππούς.

> Τον αγαπημένο μου μπαμπά δεν τον βλέπω ποτέ, γιατί φεύγει το πρωί για τη δουλειά και γυρίζει τα μεσάνυχτα. Δηλαδή κανονικά γυρίζει στις 7.00 μ. μ., αλλά κάνει και πέντε ώρες γύρω - γύρω το τετράγωνο μέχρι να βρει να παρκάρει.
> Κι όταν έρχεται δεν είναι και πολύ χαρούμενος και καθόλου δεν μοιάζει με τους μπαμπάδες των διαφημίσεων που μπαίνουν μέσα με δωράκια και σοκολάτες και τα παιδιά πηδάνε στην αγκαλιά του κι αυτός γελάει και τα στριφογυρίζει ψηλά.
> Εμάς λέει: «Άι σιχτίρι, το κ@λοκράτος μου μέσα!!» και βροντάει τα κλειδιά στο συρτάρι.
> Την αγαπημένη μου μαμά δεν τη βλέπω επίσης, γιατί κι αυτή δουλεύει αλλά έρχεται σπίτι με το λεωφορείο.
> Και μετά πλένει, σιδερώνει, σφουγγαρίζει, μαγειρεύει και βρίζει τον μπαμπά που δεν πήρε τυρί τριμμένο από το σούπερ μάρκετ. 

Και δεν μοιάζει καθόλου με τις μαμάδες των διαφημίσεων, γιατί δεν μαγειρεύει βαμμένη ούτε με ψηλοτάκουνα.
> Κι όταν λερώσουμε το μπλουζάκι με σοκολάτες δεν γελάει χαρούμενη που έχει το σωστό απορρυπαντικό, αλλά μας λέει: «Ε, βέβαια. Άμα έχετε τη δουλάρα!! Άντε βγάλτο, τελείωνε, ΤΕΛΕΙΩΝΕ λέμε, την τύχη μου που στραβώθηκα και τον παντρεύτηκα!!».
> Τον αγαπημένο μου αδελφό δεν τον βλέπω ποτέ, γιατί λείπουμε κι οι δυο στο σχολείο και μετά εκείνος πηγαίνει φροντιστήριο και μετά κλείνεται στο δωμάτιό του και μετά ανοίγει το κομπιούτερ του και μετά ψάχνει γυμνές κυρίες και μετά τις βρίσκει και μετά χαίρεται.
> Ο μπαμπάς μου, η μαμά μου, ο αδελφός μου κι εγώ είμαστε μια πολύ αγαπημένη οικογένεια και κάθε Κυριακή μεσημέρι κάνουμε ένα πολύ αγαπημένο οικογενειακό τραπέζι κι εκεί έχουμε όλο τον χρόνο να τσακωθούμε μεταξύ μας.
> Ο μπαμπάς μαλώνει τον αδελφό μου που δεν διαβάζει αρκετά και μετά μαλώνει εμένα που δεν τα τρώω τα παντζάρια.
> Και μετά η μαμά μαλώνει τον μπαμπά μου γιατί μας μαλώνει, γιατί είναι «αντιπαιδαγωγικό» λέει.
> Και μετά η μαμά μου μαλώνει τον αδελφό μου που πετάει τα μποξεράκια του στη μοκέτα κι έχει και τη μέση της και μετά μαλώνει εμένα που θέλω να μου πάρουνε κινητό.
> Και μου λέει: «Έκανε κι η μύγα κ@λο και ζητάει κινητό».
> Κι εγώ της λέω: «Η Ευαγγελία γιατί έχει κινητό που είναι και 27 μέρες μικρότερη;».
> Κι η μαμά μου μού λέει: «Δεν με νοιάζει τι κάνει η Ευαγγελία, εμένα με νοιάζει τι κάνει το δικό μου το παιδί».
> Και φωνάζει και ο μπαμπάς τής λέει: «Τώρα που ουρλιάζεις εσύ, δεν είναι αντιπαιδαγωγικό;»
> Κι η μαμά τού λέει: «Δεν ουρλιάζω, συζήτηση κάνουμε».
> Κι ο μπαμπάς μου της λέει: «Ναι, έχεις δίκιο. Μπορεί στο ισόγειο να μη σ' άκουσαν!».
> Κι η μαμά του λέει: «Έχε χάρη που είναι τα παιδιά, αλλιώς θα σου ´λεγα τώρα!». Και δεν του λέει.
> ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΚΑΝΕΝΑΣ δεν μιλάει για πολλή ώρα.
> Κι ακούγονται μόνο τα πιρούνια, τα μαχαίρια κι ο αδελφός μου που κάνει κλάπα κλούπα με τη γλώσσα του.
 Κι η μαμά τού λέει: «Δεν μπορείς να φας σαν άνθρωπος;»
 Κι ο αδελφός μου της λέει: «Σαν άνθρωπος τρώω».
 Κι η μαμά μου του λέει: «Θα σε καλέσουνε σε κάνα σπίτι, ρεζίλι θα γίνουμε».
> Κι ο μπαμπάς μου της λέει: «Μπορείς να σταματήσεις μία στιγμή, ΜΙΑ, Μ-Ι-Α, αυτό το μπουρ μπουρ μπουρ, μες στ´ αυτί μου;;.
> Έλεος δηλαδή, ΕΛΕΟΣ, Ε-Λ-Ε-Ο-Σ!».
> Κι η μαμά μου λέει: «Δεν φτάνει που έχω γίνει χίλια κομμάτια να σας υπηρετώ όλους εδώ μέσα, μια καλή κουβέντα να ακούσω, ΜΙΑ, Μ-Ι-Α».
> Κι ο μπαμπάς μου της λέει: «Έριξες πολύ αλάτι, λύσσα το ´κανες».
> Κι η μαμά τού λέει: «Ορίστε, εκεί που μας χρωστάγανε, μας πήραν και το βόδι».
> Κι εγώ ρωτάω: «Πότε είχαμε βόδι και μας το πήρανε;».
> Κι ο αδελφός μου μού λέει: «Είσαι μ@λ@κισμένο».
> Κι εγώ βάζω τα κλάματα και λέω: «Με λέει μαλακισμένο».
> Κι ο μπαμπάς μου του λέει: «Μη λες την αδελφή σου μ@λ@κισμένο».
> Κι ο αδελφός μου λέει: «Αφού είναι!»
> Κι η μαμά μου λέει: «Δεν θέλω να ακούω τέτοιες λέξεις εδώ μέσα!».
> Κι ο αδελφός μου της λέει: «Όταν τις λέει ο μπαμπάς είναι καλά;».
> Κι η μαμά μου λέει στον μπαμπά μου: «Ορίστε, είδες το παράδειγμα που δίνεις στα ίδια σου τα παιδιά».
> Κι ο μπαμπάς μου λέει: «Μια μπουκιά δεν μπορούμε να φαρμακώσουμε σ' αυτό το σπίτι, ΜΙΑ, Μ-Ι-Α».
> Κι η μαμά μου του λέει: «Τι μπουκιά, εσύ δεν είπες είναι λύσσα; Κι άμα δεν σ´ αρέσει, να πας να σου μαγειρεύει η Βιβή».
> Κι εγώ λέω: «Ποια είναι η Βιβή».
> Κι η μαμά λέει: «Ποια είναι η Βιβή, Μανώλη; Πες στο παιδί σου, στο σπλάχνο σου, στην κόρη σου ποια είναι η Βιβή, Μανώλη».
> Κι ο πατέρας μου λέει: «Η κυρία Βιβή είναι μια εξαίρετη συνάδελφος κι η μάνα σας είναι μια τρελή γυναίκα».
> Κι η μαμά λέει: «Γι´ αυτό γυρίζουμε μεσάνυχτα, Μανώλη; Επειδή η Βιβή είναι μια εξαίρετη συνάδελφος, Μανώλη;».
> Κι ο μπαμπάς λέει: «Γυρίζουμε μεσάνυχτα, διότι τα μεσάνυχτα βρίσκουμε να παρκάρουμε. Άντε να δούμε πού θα φτάσει ο πληθωρισμός πια».
> Κι η μαμά μου του λέει: «Έχε χάρη που είναι τα παιδιά, αλλιώς σου ´λεγα εγώ».
> Κι ο μπαμπάς της λέει: «Τι θα μου 'λεγες εσύ;».
> Κι η μαμά του λέει: «Το δισάκι μου στον ώμο, για τον δρόμο, για τον δρόμο, αυτό θα σου ´λεγα εγώ».
> Κι εγώ λέω: «Έγιν' η βροχή χαλάζι, δεν με νοιάζει, δεν με νοιάζει ει ει ει ει ».
> Κι ο μπαμπάς κι η μαμά μού λένε: «ΣΤΑΜΑΤΑ!!!» και σταματάω.
> ΚΑΙ ΠΕΦΤΕΙ ΠΑΛΙ μια σιωπή, ντράγκα ντούγκα τα πιρούνια.
> Κι ο αδελφός μου λέει: «Έφαγα, πάω μέσα».
> Κι ο μπαμπάς μου του λέει: «Δεν έχει να πας πουθενά. Τώρα τρώμε όλοι μαζί σαν οικογένεια».
> Κι η μαμά μου του λέει: «Έχει δίκιο ο πατέρας σου, να κάτσεις εκεί που κάθεσαι».
> Και καθόμαστε όλοι εκεί που καθόμαστε.

πηγές/επιμέλεια:  Ελενα Ακρίτα /Νέα του Σαββατοκύριακου, G. Lekakis ND.-isoropia.

isoropia.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Αυτά που δεν ξέρει κανένας γονιός, πριν αποκτήσει τρίτο παιδί

Είναι πρακτικά αδύνατο να βάλει κανείς τρία παιδικά καθίσματα στο πίσω μέρος των περισσότερων αυτοκινήτων

Πριν μπείτε στη διαδικασία να κάνετε παιδί κι εφόσον δεν έχετε σκοπό να αλλάξετε αυτοκίνητο, μετρήστε πολύ καλά τις διαστάσεις του και ζητήστε συμβουλές από ένα κατάστημα που πουλάει παιδικά καθίσματα. Στην περίπτωση μάλιστα που καταφέρετε -έστω και δοκιμαστικά), να στριμώξετε τρία από αυτά στο πίσω κάθισμα, μην κάνετε το λάθος και τα αφαιρέσετε ποτέ!

Τα ντεσιμπέλ στο σπίτι θα ανέβουν σημαντικά

Είναι πολύ δύσκολο για τρεις ενήλικες να συνεννοηθούν -όσο μάλλον για τρία παιδιά. Αργά ή γρήγορα, όποια κι αν είναι η ηλικία τους θα συνειδητοποιήσουν ότι εάν θέλουν να εισακουστούν θα πρέπει να φωνάξουν και μάλιστα πολύ δυνατά. Μην πιστέψετε ότι φταίτε εσείς που δεν τα μάθατε να ζητούν αυτό που θέλουν πολιτισμένα. Δεν έχει να κάνει με εσάς... είναι δικό τους θέμα.

Δεν έχει κανένα νόημα να αγοράσετε τίποτα καινούριο για καμια δεκαετία

Εκτός εάν δεν σας πειράζει να δείτε το καινούριο σας φόρεμα, καναπέ ή τραπεζομάντιλο γεμάτο λεκέδες, σχέδια από ανεξίτηλο μαρκαδόρο και αγνώστου προελεύσεως υγρά.

Θα σας είναι κάπως δύσκολο να φταρνιστείτε ή να ξεκαρδιστείτε στα γέλια για ένα διάστημα

Συγνώμη που το μαθαίνετε από εμάς, αλλά στην περίπτωση που αυτή θα είναι η τρίτη φυσιολογική γέννα, υπάρχει μια περίπτωση να υπάρξει μια κάποια χαλάρωση, ξέρετε... Γι' αυτό ξεκινήστε από τώρα ασκήσεις ενδυνάμωσης της πυέλου, ώστε αυτό το διάστημα να είναι όσο πιο σύντομο γίνεται.

Αναμένεται να ζείτε με πολύ περισσότερο στρες

Όπως έδειξε έρευνα που έγινε με τη συμμετοχή 7000 μαμάδων, ο πιο αγχωτικός αριθμός παιδιών σε μια οικογένεια είναι τα τρία. Οι μητέρες με τρία παιδιά δήλωσαν ότι είχαν περισσότερο στρες από όσες είχαν δύο ή τέσσερα παιδιά.

Δεν θα νιώθετε ποτέ μόνοι

Ούτε όταν θέλετε να πάτε στην τουαλέτα. Ή όταν καθαρίζετε την αποθήκη. Ή όταν θα σιδερώνετε μετά τα μεσάνυχτα -γιατί δεν θα έχετε βρει άλλο χρόνο μέσα στην ημέρα. Πάντα κάποιο θα είναι εκεί!

Θα ανακαλύψετε τι ακριβώς σημαίνει να είσαι κουρασμένος

Σε ένα βαθμό που ακόμα δεν έχετε βιώσει στη ζωή. Και από μέσα σας θα γελάτε κάτι φορά που κάποιος που δεν έχει παιδιά ή έχει έως δύο θα λέει ότι είναι εξαντλημένος, γιατί θα ξέρετε ότι δεν έχει ιδέα τι σημαίνει η λέξη!

Οι οικονομίες σας θα εξανεμιστούν

Ο οικονομικός σας προϋπολογισμός θα εξαντλείτε στα βασικά, όπως γάλα, ψωμί, φρούτα κλπ, που σημαίνει ότι θα χρειαστεί να κάνετε αιματηρές οικονομίες εάν θέλετε για παράδειγμα να κανονίσετε διακοπές. Οπότε, σας συνιστούν να ξεκινήσετε από τώρα αποταμίευση για να πάτε όλοι μαζί στη Εurodisney το 2035.

Ξεχάστε ότι μπορείτε να μείνετε σε ξενοδοχείο

Ειλικρινά, δεν θα βρείτε εύκολα δωμάτιο για 5.Αλλά ακόμα κι αν βρεθεί, φανταστείτε πόση ώρα θα σας πάρει μέχρι να συμφωνήσουν ποιο θα πάρει το κρεβάτι που είναι πιο κοντά στην τηλεόραση. Το Airbnb είναι η μοναδική λύση...

Η καρδιά σας θα είναι πιο γεμάτη από ποτέ

Μπορεί τα περισσότερα από αυτά που περιλαμβάνει η λίστα να είναι μάλλον αρνητικά, όμως είναι δεδομένο ότι το τελικό ισοζύγιο είναι θετικό! Γιατί το να μεγαλώνει κανείς τρία πιτσιρίκια, να τα αγαπάει με ανιδιοτέλεια και να τα αφήνει να γεμίζουν την ψυχή του με τόσα όμορφα συναισθήματα δεν μπορεί παρά να είναι θαυμάσιο, κάτι που αποζημιώνει για όλα τα ξενύχτια, τους κόπους, τα έξοδα και τα κατεστραμμένα έπιπλα...

mamamia.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Click away

κ. Φρόσω: Ναι γεια σας.Θα ήθελα έξι βρακιά με φαρδύ λάστιχο.

Τοπικό κατάστημα: Τι νούμερο φοράτε κυρία;

κ. Φρόσω: Δεν ξέρω μάνα μου.

Τοπ. Κατάστημα: Τι μέγεθος θέλετε;

κ. Φρόσω: Να σου πω. Να είναι ίδιο μέγεθος με το καφέ παντελόνι μου, γιατί αν είναι σαν το κόκκινο, θα με κόβουν.

Τοπ. Καταστ.: Μα δεν ξέρω πώς είναι το παντελόνι σας το καφέ κυρία. Πείτε μου ένα νούμερο παρακαλώ.

Κυρία Φρόσω: Ας είναι παιδάκι μου όσο είναι η λεκάνη που απλώνω τριγύρω.

Τοπ. Κατάστημα: Κατάλαβα. Θέλετε το XXL. Τι χρώματα θέλετε;

Κυρία Φρόσω: Νταμοτά και ριγάτα.

Τοπ. Κατάστημα: Εντάξει.Ένα e mail να σας στείλω τα στοιχεία να προπληρώσετε;

Κυρία Φρόσω: Δεν ξέρω τί είναι τούτο μάτια μου. Θα σου δώκω πενηντάρικο όταν έρθεις.

Τοπ. Κατάστημα: Μα κυρία πρέπει να με πληρώσετε με κάρτα ή ηλεκτρονικά και μετά να έρθετε εσείς να τα πάρετε.

Κυρία Φρόσω: Ήντα λες μάνα μου;Δεν ξεύρω τι είναι αυτά που λες. Εγώ πενηντάρι έχω της σύνταξης. Και πώς θα έρθω εγώ ;Εγώ μένω στη Βάρη.

Τοπ. Κατάστημα: Μα έτσι γίνεται το click away.

Κυρία Φρόσω: Το ποιό; Εμένα μου παν, να πάρω τηλέφωνο να παραγγείλω βρακιά που θέλω.

Τοπ. Κατάστημα: Ναι αλλά πρέπει να προπλήρωσετε και να έρθετε με μήνυμα να τα πάρετε!

Κυρία Φρόσω: Πού να γράψω μήνυμα παιδάκι μου;Εγώ την πρώτη δημοτικού έβγαλα. Πώς να γράψω σε χαρτί;

Τοπ. Καταστ.: Όχι χαρτί! Στο κινητό!

Κυρία Φρόσω: Εγώ ένα ακίνητο έχω μόνο. Μου το άφηκε ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου. Αλλά τί δουλειά έχει το σπίτι με τα βρακιά;;; Για να πάρω έξι βρακιά θα μου πάρετε το σπίτι τώρα;

Τοπ. Κατάστημα: Όχι κυρία μου. Προς Θεού. Τι λέτε; Εγώ μιλάω για το νέο σύστημα αγορών. Το click away!

Κυρία Φρόσω: Βρε δεν πας να κουρεύεσαι που για να πάρω έξι βρακιά, πολεμάς να μου φας το ακίνητο; Προικοθήρα! Άστο! Μένω και χωρίς βρακί! Θα παίρνω και τον αέρα μου! Ακούς εκεί να θέλει το ακίνητο μου! Παλιόπαιδο! Ποια είναι η μάνα σου να της τα πω όλα;

Τοπ. Καταστ.: Ηρεμήστε παρακαλώ...

Κυρά Φρόσω: Λέγε τώρα τίνος είσαι; Ρεντίκολο θα σε κάνω στη μάνα σου!

Τοπ. Καταστ.: Τουτ, τουτ, τουτ, τουτ...

https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=674448479893119&id=320491905288780

Τα «ευχαριστώ» για τη μεγάλη μου αδερφή

Προσοχή-προσοχή.
Ακολουθεί κείμενο-αφιέρωση, κείμενο-μελό, κείμενο-κοριτσίστικο, γλυκερό απ’ αυτά που διαβάζουν τ’ αγόρια και μας κοροϊδεύουν.

Ακολουθεί κείμενο-ωδή στα κλεμμένα ρούχα, τα κακά αστεία, τα κοινά παιδικά χρόνια, τα στριμωγμένα δωμάτια, τα μυστικά για ομορφιά και μόδα και σεξ και μαλλιά και σχέσεις και δουλειές. 

Ακολουθεί κείμενο-αφιέρωση στη μεγάλη (μου) αδερφή. 

Στην κάθε μεγάλη αδερφή που της πρέπουν «ευχαριστώ» με το τσουβάλι, αλλά δεν επιτρέπεται να γράφεις τόσο μεγάλα κείμενα, γιατί οι αναγνώστες θα βαρεθούν και θα κλείσουν το άρθρο και δεν θα μάθουν ποτέ τον 352ο λόγο που αξίζει να της πεις ευχαριστώ.

Παίρνουμε μια βαθιά ανάσα, σηκώνουμε τα μανίκια μας, κάνουμε κότσο τα μαλλιά μας (να φανεί η αρχοντιά μας), κοιτάζουμε μια φωτογραφία της και φύγαμε:

Σ’ ευχαριστώ, αδερφούλα, που έπαιζες μαζί μου με τις κούκλες για τουλάχιστον δυο-τρία χρόνια μετά απ’ τη φάση που είχες πραγματικά βαρεθεί να παίζεις με κούκλες.

Και, παρεμπιπτόντως, ευχαριστώ για όλες τις κούκλες που μου κληροδότησες, όταν η εφηβεία σου χτύπησε την πόρτα.

Σ’ ευχαριστώ που μ’ άφηνες να παίρνω τα ρούχα σου και που, καμιά φορά, δεν με μάλωνες πολύ όταν τα έχανα ή τα λέρωνα ή τα ξεχείλωνα (ουπς).

Σ’ ευχαριστώ που όταν έμαθες ότι καπνίζω δεν το είπες στη μαμά.

Και σ’ ευχαριστώ αναδρομικά για το ένα περίπου τετράκις εκατομμύριο μυστικών που κράτησες απ’ τη μαμά, γιατί καρφί δεν ήσουν ποτέ.

Ευχαριστώ που μου έμαθες τις πιο κουλ μουσικές και έτσι σκαρφάλωνα με άνεση στο βάθρο με τους «ψαγμένους» στο σχολείο.

Κι ευχαριστώ που με έσυρες μαζί σου σε συναυλίες που θα προτιμούσες χίλιες φορές να είχες πάει με την παρέα σου.
Και που με συνόδευσες σ’ άλλες τόσες αφήνοντάς με ελεύθερη.

Ευχαριστώ για όλες τις φορές που ήρθες να με πάρεις απ’ τα Αγγλικά.

Ευχαριστώ που μ’ άφηνες να κρυφοκοιτάζω τη μεγαλίστικη ζωή σου όταν διψούσα να γίνω μεγαλύτερη. 

Κι ευχαριστώ πολύ για όσα δεν μ’ άφησες να δω.

Ευχαριστώ που με συνόδευσες σε πάρτι και βόλτες, όταν η οδηγία έλεγε «Μόνη σου, δεν γίνεται να πας», θυσιάζοντας ποιος ξέρει τι για χάρη μου.

Ευχαριστώ που μου λες κατάμουτρα τι με παχαίνει και τι με κονταίνει και τι πρέπει να βγάλω επειγόντως.

Ευχαριστώ πολύ που (χαζή!) ακόμα και σήμερα δεν μπορείς να σταματήσεις να κερνάς καφέδες και ποτά και φαγητό λες και είσαι καμιά θεία μου!

Ευχαριστώ –και μπράβο!- που είσαι πάντα τόσο «ανεβασμένη» και χαμογελαστή θυμίζοντάς μου ότι το ξινό μου ύφος είναι περιττό κι αντιπαθητικό και δυσάρεστο.

Ευχαριστώ που μου έμαθες ν’ ανοίγω το ραδιόφωνο πριν καν φτιάξω καφέ.

Σ’ ευχαριστώ για όλες τις φορές που μεσολάβησες για να λήξει η τιμωρία μου.

Ευχαριστώ που όταν πίνεις λίγο παραπάνω, γίνεσαι αγαπησιάρα και δραματική και μου λες πόσο μ’ αγαπάς και πόσο όμορφο μωρό ήμουν κι άλλα τέτοια μαμαδίστικα.

Γενικά, ευχαριστώ που καμιά φορά είσαι τόσο μαμά και τόσο φίλη μαζί. 

Πώς το κάνεις;

Ευχαριστώ που μ’ έμαθες να μοιράζομαι.

Και που δεν μου κρατάς κακία που χάνομαι.

Ευχαριστώ που με καθησύχασες με ψυχραιμία ένα κάρο φορές που το παιδικό κι αργότερα εφηβικό μυαλό μου έκανε πάρτι.

Ευχαριστώ που μου θύμιζες (λίγο πικρά, αλλά ορθά) ότι δεν είμαι το κέντρο του κόσμου.

Ευχαριστώ που μου έδειξες πώς ν’ αγαπάω τη μικρή.

Ευχαριστώ που με μεγάλωσες, ρε.

Ορίστε, λοιπόν, ένα απ’ αυτά τα θέματα που ξεκινάς να τα γράφεις κάνοντας τον κυνισμό σου παντιέρα («πφ, γλυκανάλατο!», «πω πω, μελούρα» και λοιπά αντιδραστικά) και καταλήγεις να γράφεις τον επίλογο ακούγοντας νοσταλγικά τραγούδια και φυσώντας τις μύξες σου στο μπλουζάκι της συναδέλφου.

Σ' ευχαριστώ, Λιζάκι.
από Φοίβη Γλύστρα΄

mama365.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα παιδιά μαθαίνουν καλύτερα με χιούμορ

Θέλετε να βοηθήσετε τα μικρά σας να απορροφήσουν περισσότερες γνώσεις; Επιστρατεύστε το χιούμορ σας. Γάλλοι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι όταν οι ενήλικες χρησιμοποιούμε το χιούμορ για να διδάξουμε κάτι στα νήπια, αυτά καταφέρνουν να ανταποκριθούν καλύτερα στις νέες γνώσεις.
Για να φτάσουν σε αυτό το συμπέρασμα οι ειδικοί εξέτασαν παιδιά 18 μηνών, τα οποία άφηναν να παρατηρούν έναν μεγάλο που προσπαθούσε να πιάσει ένα παιχνίδι που ήταν μακριά του. Στην έρευνα σχηματίστηκαν δύο ομάδες. Στην πρώτη, οι ενήλικες που έπρεπε να φτάσουν το παιχνίδι απλώς έπαιζαν λίγο μαζί του μόλις τα κατάφερναν. Στη δεύτερη ομάδα όμως, οι ενήλικες προσποιούνταν ότι το παιχνίδι τους ξανάπεφτε με το που το έπιαναν, γεγονός που έκανε τα νήπια να γελάσουν.
Στο τέλος της έρευνας, οι ειδικοί αποφάνθηκαν ότι τα παιδιά που γελούσαν, μπορούσαν να μιμηθούν τους ενήλικες πολύ πιο εύκολα από τα παιδιά που δεν είχαν κάποιο κίνητρο για να γελάσουν στην αρχή του πειράματος.
Σύμφωνα με τους επιστήμονες, οι τρόποι με τους οποίους το χιούμορ φαίνεται να συνδράμει στη διαδικασία της μάθησης είναι δύο. Πρώτον, τα παιδιά που γελάνε πιο συχνά είναι πιθανό να έχουν μεγαλύτερες κοινωνικές ή/και γνωστικές δεξιότητες που τους επιτρέπει να αλληλεπιδρούν καλύτερα με το περιβάλλον τους. Η δεύτερη εξήγηση που δίνουν συνδέεται με τη χημεία του εγκεφάλου. Είνα γνωστό πώς τα θετικά συναισθήματα αυξάνουν τα επίπεδα της ντοπαμίνης, η οποία με τη σειρά της επιδρά θετικά στην ικανότητα εκμάθησης.
Σε κάθε περίπτωση πάντως, το γέλιο μόνο καλό κάνει και οι ειδικοί συστήνουν ανεπιφύλακτα στους γονείς να γελάνε όσο περισσότερο μπορούν μαζί με τα παιδιά τους.
Δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση Cognition and Emotion.
sciencedaily.com
akappatou.gr

Το Χαμομηλάκι

Τα παιδικά χρόνια τότε και τώρα… Πράγματα που κάθε παιδί της δεκαετίας του ’90 θυμάται!

Τα σημερινά παιδιά δυστυχώς, δεν θα μάθουν ποτέ πως είναι να παίζεις σε αλάνες, να γυρνάς στο σπίτι σου γεμάτος λάσπη και μελανιές στα πόδια. Δεν θα μάθουν πως είναι να παίζεις μ’ ένα gameboy  ούτε περιμένουν πως και πως το Σαββατοκύριακο για να δουν παιδικά στην τηλεόραση.

Δεν θα μεγαλώσουμε με τον Winnie the Pooh αλλά με άλλα πιο εξελιγμένα παιδικά.  Όλα είναι πιο εξελιγμένα στις μέρες μας.
Τα παιχνίδια στις γειτονιές έχουν αντικατασταθεί με τα tablets, το κρυφτό μ’ ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι και η πραγματική επικοινωνία με το Facebook.
Όσοι έχουν μεγαλώσει κοντά στη δεκαετία του 90 καταλαβαίνουν απόλυτα τις παρακάτω διαφορές και νοσταλγούν!

Ελληνική έκδοση εδώ

Τα παιχνίδια 


Η τιμωρία απ’ τους γονείς τώρα έχει άλλο νόημα

Η φάση της εφηβείας είναι άλλη…φάση!

Ακόμα και μια απλή καθημερινή μέρα στο σχολείο διαφέρει

Μάλλον δεν χρειάζονται τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση αφού τα ξέρουν όλα…

Ο χειρότερος εφιάλτης τότε και τώρα

Πλέον δεν έχουν καμία ανάγκη το σταθερό τηλέφωνο

Ακόμη και οι προτιμήσεις στο φαγητό φαίνεται πως έχουν αλλάξει

Στο παρελθόν ήθελαν να γίνουν αστροναύτες και τώρα bloggers

Παλιά “ξενυχτούσαν” στις αλάνες και τώρα πάνω απ’ το iPhone

Ποτέ δεν θα γνωρίσουν την κασέτα….

Και οι φωτογραφίες των παππούδων στο μέλλον θα μοιάζουν κάπως έτσι

Και ο Winnie the Pooh αντικαταστάθηκε απ’ την Πέπα το Γουρουνάκι

Να και κάτι διαχρονικό απλά σε οθόνη μεγαλύτερων ιντσών

ipop.gr

Η Επέλαση των Μαμάδων στα Βιβλιοπωλεία, με μια Λίστα στο χέρι!

Εσείς πόσα βιβλία «ντύσατε» σήμερα;

Κάθε Σεπτέμβρη το ίδιο σενάριο. 

Αγορές των σχολικών ειδών στο βιβλιοπωλείο.

Λίστα Σχολείο

Αυτή η διαδικασία που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο και που κάθε φορά που τη σκέφτομαι γεμίζει το «είναι» μου, με ένα τεράστιο ΩΧ.

Δεν είναι ότι δεν μου αρέσει να κάνω τέτοιου είδους ψώνια με το παιδί μου, άλλωστε μια φορά το χρόνο συμβαίνει.

Είναι ότι όλες οι μαμάδες, μαζί κι εγώ, δίνουμε ραντεβού τις ίδιες ώρες και μέρες στα ίδια βιβλιοπωλεία με αποτέλεσμα να δημιουργείται ένα χάος απ’ όπου θα βγεις ξεμαλλιασμένη, ποδοπατημένη και ξαλαφρωμένη, που τέλειωσε και φέτος αυτό το μαρτύριο.

Μάνες με λίστες στα χέρια, τρέχουμε σαν αλλοπαρμένες από ράφι σε ράφι για να αγοράσουμε το κίτρινο τετράδιο της επικοινωνίας, το πράσινο τετράδιο των εικαστικών, το πορτοκαλί για την έκθεση, τόσες σελίδες αυτό το ένα, άλλες το άλλο, με χώρισμα στις σελίδες, μισό μισό, τρία τέταρτα, με κουτάκια, με τετραγωνάκια, με σκληρό εξώφυλλο, με ημίσκληρο και ένα σωρό λεπτομέρειες, που αν δεν προσέξεις θα πρέπει να ξανάρθεις και να περάσεις άλλη μια φορά όλο αυτό.

Μετά έρχεται η σειρά της χειροτεχνίας.

Χαρτόνι χοντρό, χαρτόνι ψιλό, γυαλιστερό, μπλοκ ζωγραφικής, κηρομπογιές τάδε, ξυλομπογιές δείνα, μαρκαδόροι έτσι, χάρακες γιουβέτσι, μολύβια, μηχανικά μολύβια, αποτέτοια στυλό και η λίστα δεν έχει τελειωμό. Στα ράφια συνήθως υπάρχουν δεινοπαθούσες υπάλληλοι που προσπαθούν στωικά στην αρχή, να εξυπηρετήσουν όλες εμάς, τις ορδές μανάδων που ρωτάμε που είναι η κόλλα τάδε, το ψαλιδάκι με την στρογγυλή μύτη και η γόμα με τις δύο πλευρές. 

Όσο εσύ ρωτάς το πιτσιρίκι έχει φύγει από κοντά σου γιατί του έχει γυαλίσει μια σχολική τσάντα με ένα απαίσιο τέρας και σε τραβολογάει από το μανίκι να τη δεις.

Φορτωμένες με όσα καταφέραμε να συλλέξουμε τρέχουμε όλες μαζί πάλι, προς τις τσάντες δίπλα στις οποίες παιδάκια κλαίνε γιατί δεν τους αρέσουν αυτές που τους διάλεξε η μαμά τους, αλλά κοπανιούνται γιατί θέλουν ΑΥΤΗ την συγκεκριμένη με τις καρδούλες ή με τον τάδε σούπερ ήρωα και άλλα μουτρώνουν γιατί δεν τους αρέσει τίποτα.

Απηυδισμένες από το ποδοπάτημα, τη ζέστη, το φόρτωμα, τη φασαρία και τον πανικό στήνουμε και έναν ωραίο καυγά με το μικρό «θα πάρεις αυτή που σου λέω εγώ», 
«δεν δίνω 50 ευρώ για σχολική τσάντα που θα την κάνεις κουρέλι σε 4 μήνες και θα θέλουμε άλλη», 
«μην μου φωνάζεις εμένα, γιατί δεν σου παίρνω τίποτα» 
και μέσα σε αυτό το όμορφο, εορταστικό κλίμα περνάμε στα ντοσιέ και τα ντύματα για τα βιβλία.

Πλαστικά ντοσιέ τάδε χρωματισμού ένα για κάθε μάθημα, ροδελάκια για να μην σκιστούν οι σελίδες – που θα σκιστούν δεν πα να βάλεις όλο το κουτί πάνω στις τρύπες – και αφού είσαι έτοιμη για το ταμείο το μικρό σε ικετεύει να του πάρεις και ένα μολύβι που δεν είναι στη λίστα, αλλά είναι στη καρδιά του παιδιού, που έχει ένα γουνάκι στην άκρη, κρέμονται πυροτεχνήματα από πάνω του, έχει πετρούλες κολλημένες στα πλαϊνά και ρωτάς «μα πως θα γράφεις με αυτό παιδί μου;» και σου λέει «δεν θα γράφω με αυτό». 
Ντογκ!

Φορτωμένη στο ταμείο, πληρώνεις τη λυπητερή που πάνω κάτω είναι στα 75 ευρώ (κάθε χρόνο τσεκαρισμένο, για δημοτικό δημοσίου μιλώντας) και τρέχεις στο σπίτι γιατί έχεις – μαντέψτε – να ντύσεις ΟΛΑ τα βιβλία με την ρημαδοδιαφάνεια. Όχι, λες δεν θα πετάξω τα λεφτά μου στο βιβλιοπωλείο για να μου τα ντύσουν, θα το κάνω μόνη μου.

Πας σπίτι ξεκινάς την διαδικασία, στραβώνει η κόλλα, κάνει φουσκαλίτσες πάνω στο βιβλίο που προσπαθείς να σπάσεις με καρφίτσα αλλά δεν γίνεται δουλειά, προσπαθείς να το ξεκολλήσεις γιατί το έκανες σκατά, χαλάς το βιβλίο, το μικρό οδύρεται «μου χάλασες το βιβλίο», τα παρατάς. Πας βιβλιοπωλείο, αγοράζεις καινούριο βιβλίο και αφήνεις και όλα τα υπόλοιπα βιβλία για ντύσιμο. Όχι θα κάτσεις να σκάσεις.

Άντε και του χρόνου!

Από Φαίη Ζησοπούλου

themamagers