Λάθη από... Αγάπη!

Όλοι οι γονείς θέλουμε ένα πράγμα για τα παιδιά μας: να είναι ευτυχισμένα! Το κάνουμε όμως σωστά; 

Γιατί οι γονείς κάνουν λάθη στην ανατροφή των παιδιών τους;

Επειδή επιθυμούν να τους τα δώσουν όλα, θεωρώντας ότι αυτό είναι η καλύτερη απόδειξη της αγάπης τους και επειδή πιστεύουν ότι αν πουν «όχι» ή βάλουν όρια στο παιδί αυτό θα το δει ως τιμωρία και θα στεναχωρηθεί.

Λάθη από Αγάπη…

1. Να κάνουμε το παιδί να νιώθει σαν βασιλιάς/βασίλισσα
    Φυσικά και είναι σημαντικό να κάνετε το παιδί σας να νιώθει μοναδικό, σπουδαίο και λατρεμένο! Αυτό όμως είναι διαφορετικό από το να του φέρεστε σαν να είναι μονάρχης, κάνοντάς του όλα τα χατίρια, υποκύπτοντα σε όλα του τα καπρίτσια και μη βάζοντάς του όρια. Τα παιδιά που μεγαλώνουν μόνο με ‘ναι’, χωρίς ‘όχι’ και χωρίς οριοθέτηση τελικά γίνονται πολύ πιο αδύναμα από τα παιδιά που μεγάλωσαν σε οικογένειες που τους έβαζαν όρια και ζορίζονται γενικότερα στις σχέσεις τους και τη ζωή τους αργότερα.

2. Να του δίνουμε πάρα πολλά χρήματα
    Τα χρήματα είναι μέσο συναλλαγής και εργαλείο, αλλά δεν είναι αξεσουάρ και δεν αγοράζουν την ευτυχία! Όσο νωρίτερα το καταλάβει ένα παιδί, τόσο καλύτερα! Βοηθήστε το να καταλάβει τη σημασία της φιλίας, της υποστήριξης, του μοιράσματος, των ωραίων εμπειριών με τους φίλους του, αλλά μην το αφήσετε να θεοποιήσει το χρήμα και τα υλικά αγαθά.

3. Να μην του επιτρέπουμε να ‘εργαστεί’ για να κερδίσει κάτι
    Ο Φρόιντ έλεγε ότι βασικά για την ανθρώπινη ζωή είναι η δουλειά και το παιχνίδι. Ακόμα και ένα παιδί πρέπει να μάθει από μικρό στην υπευθυνότητα και στο να έχει καθήκοντα. Φυσικά και δεν εννοώ ότι το παιδί πρέπει να εργάζεται ή να έχει υποχρεώσεις για να κερδίσει τα βασικά πράγματα (φαγητό, ρούχα, σπίτι, κλπ). Αλλά κανένα παιδί δεν έπαθε τίποτα επειδή έκανε μια ‘δουλειά’ και πληρώθηκε γι’ αυτή (ώστε να εξοικονομήσει χρήματα να πάρει κάτι που το ίδιο επιθυμεί). Και για τα μικρότερα παιδιά οι δουλειές του σπιτιού, πχ, να βάλει τα πιάτα και τα μαχαιροπήρουνα στο τραπέζι, προσφέρουν από μόνες τους την ανταμοιβή του «τα κατάφερα και χάρη στη δική μου δουλειά τώρα τρώμε». Δε χρειάζεται η αμοιβή να είναι πάντα χρήματα, αλλά χρειάζεται να έχει το παιδί την αίσθηση ότι έχει υποχρεώσεις και καθήκοντα και αυτό είναι κάτι που του δίνει επίσης κάποιο είδος υλικής, πρακτικής ή ηθικής ανταμοιβής.

4. Να μην το ενθαρρύνουμε να προσφέρει
    Διδάξτε στο παιδί σας τον νόμο του υγιούς «πάρε-δώσε» στις σχέσεις. Δείξτε του από νωρίς ότι οι σχέσεις βασίζονται σε αμοιβαιότητα και ότι δε σκεφτόμαστε μόνο τον εαυτό μας και τις ανάγκες μας. Μάθετε στο παιδί σας να μοιράζεται, να συνεργάζεται, να προσφέρει εθελοντικά το χρόνο του.

5. Nα μη του ζητάμε να δείχνει ευχαρίστηση και ευγνωμοσύνη
    Το κάθε παιδί αξίζει το καλύτερο! Ναι, αυτό το πιστεύω με την καρδιά μου, αλλά εξίσου σημαντικό είναι για ένα παιδί να μάθει να εκτιμάει τα όσα έχει, υλικά και μη, και να έχει μια αίσθηση ευγνωμοσύνης. Ακόμα και οι απλές λέξεις, ‘ευχαριστώ’παρακαλώ’ είναι μικρές ασκήσεις ευγνωμοσύνης και εκτίμησης για όσα έχουμε. Και φυσικά η πιο ενεργητική στάση ζωής, όπου κανείς μετράει τα καλά και όμορφα στη ζωή του και αισθάνεται ωραία αισθήματα είναι κάτι που ξεκινάει από τη μικρή ηλικία.

6. Να φερόμαστε σαν κακομαθημένο παιδί μπροστά στο παιδί μας
    Πολλές φορές εμείς οι γονείς λέμε στο παιδί μας «κάνε αυτό που σου λέω!». Έχετε όμως αναρωτηθεί ποτέ αν εσείς οι ίδιοι κάνετε αυτό που λέτε στο παιδί σας; Ή μήπως φέρεστε κι εσείς σαν κακομαθημένο παιδί, όταν θέλετε κάτι ή όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως επιθυμείτε; Τα παιδιά μαθαίνουν κυρίως από το παράδειγμά μας και λιγότερο από τις συμβουλές μας…

7. Να μη βάζουμε όρια
    Όλα τα παιδιά από τη φύση τους τεστάρουν τα όρια που τους βάζουν οι γονείς τους, για να διαπιστώσουν τι περιθώρια έχουν. Χωρίς οριοθέτηση δεν μπορεί ο γονιός να διδάξει σωστή συμπεριφορά, τι επιτρέπεται και τι όχι να κάνει το παιδί. Όταν λοιπόν ο γονιός λέει συνέχεια ‘ναι’ και δε λέει ‘όχι’, δε βάζει όρους και όρια στο παιδί του νομίζοντας ότι έτσι του δείχνει ακόμα περισσότερη αγάπη, στην πραγματικότητα του κάνει κακό! Το παιδί χρειάζεται όρια, γιατί αυτά θα του τα βάλει και το σχολείο, και οι φίλοι, και αργότερα η κοινωνία και η εργασία του. Οπότε το να μάθει από νωρίς να κινείται σε ένα πλαίσιο όπου υπάρχουν περιορισμοί, ευθύνες, υποχρεώσεις μαζί με όλα τα ωραία δημιουργεί καλό χαρακτήρα και παιδί που είναι συνεργάσιμο και αγαπητό.

8. Να το αφήνουμε να κάνει πάντα το δικό του
    Καθένας μας θέλει να γίνει το δικό του, όποια και αν είναι η ηλικία μας! Όμως, είναι σημαντικό για ένα παιδί να μάθει μέσα στην οικογένειά του ότι δεν είναι δυνατό να γίνεται πάντα το δικό του. Υπάρχουν και οι άλλοι γύρω του και θα πρέπει να σεβόμαστε τη γνώμη και τις επιθυμίες τους.

9. Να του προσφέρουμε δώρα για τους λάθος λόγους
    Με μια λέξη, μη δωροδοκείτε το παιδί σας! Είναι πολύ εύκολο να τάξει κανείς δώρα και φαγώσιμα σε ένα παιδί που γκρινιάζει, που δε συνεργάζεται, που ουρλιάζει… Τι διδάσκει όμως αυτό στο παιδί; Ότι η κακή συμπεριφορά επιβραβεύεται και ότι αν θέλει να κερδίσει κάτι καλό θα είναι να φερθεί άσχημα. Και μάλιστα, όσο πιο άσχημα φερθεί τόσο μεγαλύτερη θα είναι η ανταμοιβή του!

10. Να μην ενθαρρύνουμε κοινωνικές σχέσεις που θα το βοηθήσουν
    Δεν εννοώ ότι το παιδί σας θα πρέπει να κάνει παρέα με τον οποιονδήποτε. Καλό είναι να το βοηθήσετε να επιλέξει τις σωστές παρέες αλλά και να το ενθαρρύνετε να γνωρίσει ανθρώπους που έχουν να του προσφέρουν κάτι. Έτσι, μια καλή ιδέα είναι να του επιτρέψετε να παραβρεθεί σε μια συγκέντρωση δικών σας συγγενών ή φίλων που έχουν μια διαφορετική άποψη, που κάνουν κάτι ιδιαίτερο, που ασχολούνται με τον εθελοντισμό, που έχουν ειδικές γνώσεις. Με αυτό τον τρόπο ανοίγετε τους ορίζοντες του παιδιού σας ενώ ταυτόχρονα περνάτε κι εσείς ωραία!

11. Να μην αναγνωρίζουμε τις ευθύνες του παιδιού μας
    Κάθε παιδί μαζί με τα δικαιώματά του θα πρέπει να έχει και κάποιες ευθύνες, όσο μικρές και αν είναι αυτές. Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζει το παιδί σας ότι είναι υπεύθυνο για τις πράξεις του και να ξέρει ότι όταν κάνει λάθη θα πρέπει να τα διορθώσει και να μάθει από αυτά. Για να συμβεί όμως κάτι τέτοιο θα πρέπει το ίδιο το παιδί να αναγνωρίζει ότι είναι υπεύθυνο για τις πράξεις και τις επιλογές του και ότι υπάρχουν συνέπειες, θετικές ή αρνητικές, στο κάθε τι.

___________________
Γράφει η Δρ Λίζα Βάρβογλη, Ph.D. Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπεύτρια, Νευροψυχολόγος

infokids.gr
antikleidi

Το Σύνδρομο του Επιτυχημένου Παιδιού

Συχνά σκεφτόμαστε ότι πολλά ψυχολογικά προβλήματα της ενήλικης ζωής προέρχονται από την έλλειψη αγάπης στα πρώιμα χρόνια της ζωής. 
Δεν ωριμάζουμε ψυχικά, μας κυριεύει η έλλειψη εμπιστοσύνης, το άγχος, ο παραλογισμός και η ντροπή, επειδή κάποτε στο παρελθόν δεν μας έδωσαν την απαραίτητα στοργή, φροντίδα και συμπόνια. 

Αλλά υπάρχει και ένα άλλο πιο περίεργο και πιο λεπτό πρόβλημα που μπορεί να προκύπτει από την παιδική ηλικία: αυτό που αποκαλούμε σύνδρομο του επιτυχημένου παιδιού.

The Golden Child Syndrome

Ίσως να μην είμαστε καλά ψυχικά όχι επειδή οι φροντιστές μας αγνοούσαν ή μας κακομεταχειρίζονταν, αλλά επειδή αντίθετα μας αγαπούσαν με ξεχωριστό και έντονο τρόπο, γιατί μας επαινούσαν συνεχώς (για ικανότητες που ίσως δεν είχαμε) και επωμιστήκαμε τις προσδοκίες και τις επιθυμίες των φροντιστών μας, αντί αυτών του εαυτού μας.

Υπάρχουν παιδιά που οι γονείς τους περιγράφουν ότι έχουν εξαιρετικές ικανότητες. Πως μπορεί να είναι ασυνήθιστα όμορφα, έξυπνα, ταλαντούχα και να προορίζονται από τη στιγμή της γέννησής τους για ένα σπουδαίο μέλλον. 

Για ένα τέτοιο παιδί δεν πρέπει να υπάρχουν εμπόδια. Οι γονείς του να λένε ότι θα γίνει σπουδαίο. Στην επιφάνεια, αυτό μπορεί να φαίνεται ότι δημιουργεί υψηλή αυτοπεποίθηση και ασφάλεια. Αλλά τέτοιου είδους προσδοκίες από ένα παιδί, κάνουν το παιδί να νιώθει τεράστια πίεση. 

Το επιτυχημένο παιδί δεν μπορεί να ξεφύγει από την αίσθηση ότι είναι ξεχωριστό και την πίεση για την επιτυχία. Ίσως το ίδιο δεν μπορεί να βρει μέσα του τους λόγους που θα έπρεπε να είναι έτσι.

Ιδανικά δεν θα έπρεπε να έχει σημασία για έναν γονέα τι θα κάνει ένα παιδί επαγγελματικά, ή θα έπρεπε να έχει τόση σημασία όσο δίνει το ίδιο το παιδί. 

Οι γονείς που βλέπουν το παιδί τους με αυτό τον τρόπο το έχουν στρέψει προς τη λάθος κατεύθυνση. 

 Το «επιτυχημένο» παιδί, με τον καιρό, προορίζεται για μια στιγμή κατάρρευσης, όταν οι προσδοκίες των γονέων για κάποιο λόγο δεν γίνονται πραγματικότητα. 

Αυτό το παιδί χρειάζεται να αποδεχτεί καταρχήν τον ίδιο του τον εαυτό. Να μπορεί να συγχωρεί τις αδυναμίες και τα λάθη του αντί να τα αρνείται και να προσπαθεί να τα καλύψει.

Η λαχτάρα ενός παιδιού δεν είναι να μιλούν όλοι για αυτό, αλλά να είναι αποδεκτό και να το αγαπούν για αυτό που πραγματικά είναι, χωρίς προϋποθέσεις, με όλα τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς του. 

Το επιτυχημένο παιδί για να απελευθερωθεί και να είναι ευτυχισμένο στη ζωή του πρέπει να μάθει πως δεν χρειάζεται να ξεχωρίσει ή να είναι «τέλειο» για να το αγαπάνε. 

Ότι μπορούμε να ζήσουμε και με τα πιο βασικά πράγματα και ότι αξίζουμε να μας αγαπούν άνευ όρων!

therapia
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα «χειρότερα» πράγματα που μπορούμε να κάνουμε στο παιδί μας!!

Σίγουρα νιώθετε για το παιδί σας την απόλυτη αγάπη. 
Τι σημαίνει, όμως, αγάπη για εσάς; 
Να ανταποκρίνεστε σε κάθε του απαίτηση, ακόμη και στην πιο παράλογη; 
Οι ειδικοί στον τομέα της παιδικής ανάπτυξης μας λένε ποια είναι τα πιο κοινά και τα χειρότερα λάθη που κάνουμε στην ανατροφή του παιδιού μας.

1. Υποκύπτουμε σε όλες του τις απαιτήσεις
Σίγουρα χαίρεστε απεριόριστα, όταν βλέπετε πόσο χαίρεται το παιδάκι σας όταν παίρνει ένα νέο παιχνίδι ή τρώει το παγωτό που τόσο επιθυμεί. Όμως, το παιδί εκτός από την απεριόριστη αγάπη μας, χρειάζεται και το «όχι».
Ο Edward Hallowell, ψυχίατρος και συγγραφέας του βιβλίου «The Childhood Roots of Adult Happiness» («Οι Παιδικές Ρίζες της Ευτυχίας των Ενηλίκων»), μας λέει πως τα παιδιά που τα έχουν όλα σε αφθονία (είτε δηλαδή διαθέτουν πληθώρα παιχνιδιών είτε είναι καλά προστατευμένα από καθετί που μπορεί να τους διαταράξει τη βολή τους), έχουν περισσότερες πιθανότητες να καταντήσουν έφηβοι γεμάτοι πλήξη, κυνικότητα και καθόλου χαρά.
«Τα στοιχεία που βάσιμα προοιωνίζουν ευτυχισμένη ζωή είναι εσωτερικά και όχι εξωτερικά», λέει ο Hollowell, ο οποίος τονίζει πως έχει μεγάλη σπουδαιότητα να βοηθάμε τα παιδιά μας να αναπτύξουν εσωτερικά «εργαλεία» στα οποία θα μπορούν να βασίζονται σε ολόκληρη τη ζωή τους.

2. Δεν του «επιτρέπουμε» να είναι λυπημένο
«Μα δεν είναι ο ρόλος μου να κάνω το παιδί μου ευτυχισμένο; Αν δείχνει στεναχωρημένο ή κακόκεφο, δεν θα πρέπει να επέμβω άμεσα και να βελτιώσω την κατάσταση;», 
αναρωτιέστε συχνά.
Το αντίθετο, μας λέει η Carrie Masia-Warner, παιδοψυχολόγος και διευθύντρια του Ινστιτούτου για το Άγχος και τις Διαταραχές Ψυχικής Διάθεσης στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. Είναι ένα λάθος που κάνουν πολλοί «καλοπροαίρετοι» γονείς.
Τα παιδιά πρέπει να μάθουν να ανέχονται κάποιο βαθμό στενοχώριας και κάποιο επίπεδο δυστυχίας. 
Αφήστε τα να το παλέψουν, να ψάξουν για λύσεις από μόνα τους. Με τον τρόπο αυτό, θα μάθουν πώς να αντιμετωπίζουν δύσκολες καταστάσεις στη ζωή. 
Και η λύπη είναι μέρος της ζωής.
Αν προσπαθούμε να καταπνίξουμε κάθε λυπηρή κατάσταση από τη ζωή του παιδιού μας, αυτό που θα πετύχουμε τελικά είναι να το κάνουμε να πιστέψει πως είναι κακό να αισθάνεται λύπη.

3. Δεν το μαθαίνουμε να αγαπά τους άλλους
Καθώς το νήπιο μεγαλώνει, αρχίζουμε κι εμείς να έχουμε τη δυνατότητα να του διδάξουμε πόση ικανοποίηση αντλεί κανείς βοηθώντας τους άλλους. 
Οι έρευνες δείχνουν πως οι άνθρωποι που ασχολούνται με πράγματα που έχουν νόημα και σκοπό είναι πιο δύσκολο να πέσουν θύματα της κατάθλιψης.
Η κατανόηση, η συμπόνια, η βοήθεια, η δοτικότητα, είναι αξίες που θα το βοηθήσουν να εξελιχθεί σε έναν χρήσιμο και αυτάρκη ενήλικο. Ακόμη και η απλή βοήθεια στις δουλειές του σπιτιού (π.χ. να βάζει τα λερωμένα ρούχα στο καλάθι με τα άπλυτα) μπορεί να βοηθήσει το νήπιο να νιώθει πως προσφέρει κάτι σημαντικό.

4. Δεν δίνουμε σημασία στα ταλέντα του
Η συνταγή του Hallowell για την ευτυχία στηρίζεται σε κάτι απλό: Στο πόσο ευτυχισμένοι είναι οι άνθρωποι που έχουν αποκτήσει κάποια σημαντική δεξιότητα.
Για παράδειγμα, όταν το νήπιο προσπαθεί να μάθει πώς να πετάει την μπάλα, μαθαίνει από τις αποτυχημένες απόπειρες – και βέβαια εκπαιδεύεται στην επιμονή και την πειθαρχημένη προσπάθεια. Τελικά, διδάσκεται τη χαρά της επιτυχίας, που είναι αποτέλεσμα των δικών του αγώνων.
Παράλληλα, όμως, κερδίζει την ανταμοιβή της αναγνώρισης των άλλων για τα κατορθώματά του. Και το πιο σημαντικό; ανακαλύπτει πως έχει (σε κάποιο βαθμό) τον έλεγχο της ζωής του. 
Οι έρευνες δείχνουν πως αυτή η αίσθηση ελέγχου είναι σημαντικός παράγοντας που θα παίξει καθοριστικό ρόλο στην ευτυχία του ως ενήλικο.

5. Το έχουμε πάντα κάτω από τα φτερά μας
Για κάποιους γονείς, τα όρια μεταξύ φροντίδας και υπερπροστασίας είναι τόσο δυσδιάκριτα που δεν μπορούν καν να δουν πότε το παιδί τους έχει πια μεγαλώσει.
Η υπερπροστασία μπορεί να αποβεί ιδιαίτερα βλαβερή για τη σωματική και ψυχική υγεία του παιδιού, μιας που οι υπερπροστατευτικοί γονείς τείνουν να εμποδίζουν δραστηριότητες ή παιχνίδια, από φόβο μήπως το παιδί τους χτυπήσει ή πονέσει, και αδυνατούν να αντιληφθούν ότι η παιδική ηλικία συνοδεύεται από γρατσουνιές, άτσαλα χτυπήματα κι ατυχήματα.
Εμποδίζοντας το παιδί να συμμετέχει σε τέτοιες δραστηριότητες, του στερούν την ανάπτυξη των κοινωνικών του δεξιοτήτων και εμποδίζουν την ομαλή και σταδιακή κοινωνικοποίησή του. Τα παιδιά αυτά ως ενήλικοι συνήθως θα έχουν χαμηλή κοινωνική δραστηριότητα και θα είναι πιο δύσκολο να αναπτύξουν κοινωνικές σχέσεις.
Μακροπρόθεσμα είναι πιθανό θα βρουν ένα σύντροφο εξίσου υπερπροστατευτικό με τους γονείς τους, μιας και θα είναι πραγματικά αδύνατο για αυτούς να υπάρξουν μόνοι τους χωρίς τη συνεχή παρέμβαση και φροντίδα των άλλων, και να εξελιχθούν σε ενηλίκους με χαμηλή αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση.

6. Το υποχρεώνουμε να γίνει το παιδί που εμείς ονειρευόμαστε
Όλοι οι γονείς εύχονται, ελπίζουν ή πιστεύουν πως το παιδί τους διαθέτει όλα αυτά τα «ιδιαίτερα χαρίσματα». Συχνά, όμως, αυτή τους η επιθυμία πηγάζει από τις προσωπικές τους ανεπάρκειες και τα δικά τους ανεκπλήρωτα όνειρα.
Είναι αδύνατον να είμαστε «ουδέτεροι» απέναντι στα παιδιά μας, να μην έχουμε καμιά προσδοκία για το μέλλον τους. Υπάρχει, όμως, μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο να προσπαθούμε να καθοδηγήσουμε το μέλλον τους, και στο να τα αναγκάσουμε να γίνουν αυτό που θέλουμε.
Οι πολύ απαιτητικοί γονείς συχνά είναι αυστηροί και με τον εαυτό τους. Θέλουν να μεγαλώσουν σούπερ παιδιά, για να αποδείξουν ότι είναι με τη σειρά τους τέλειοι γονείς. Είναι σημαντικό να μην τους επιβάλλετε τις δικές σας προσδοκίες, αλλά να είστε δίπλα τους και να τα στηρίζετε σε κάθε τους επιλογή, ακόμα κι αν είναι αντίθετη από τη δική σας.

7. Δεν το αφήνουμε να κάνει λάθη
Σύμφωνα με τον δρ Edward Hallowell, όταν δίνουμε στα παιδιά το περιθώριο να αποκτήσουν ένα ευρύ φάσμα εμπειριών, (ακόμη και αν είναι δύσκολες ή απογοητευτικές), τα βοηθάμε να αποκτήσουν ένα απόθεμα εσωτερικής-ψυχικής δύναμης που οδηγεί στο δρόμο της ευτυχίας.
Είτε πρόκειται για ένα μωρό 7 μηνών που προσπαθεί να μπουσουλήσει είτε για ένα παιδί 7 χρόνων που παλεύει με ένα πρόβλημα αφαίρεσης, θα τα πάει καλύτερα στην αντιμετώπιση κάθε είδους δυσκολιών όταν το παλέψει μόνο του ξανά και ξανά και φέρει θετικά αποτελέσματα.
Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει πως τα παιδιά δεν θα πρέπει να ζητούν βοήθεια όταν τη χρειάζονται, όμως ο δικός μας ρόλος δεν είναι να τους προσφέρουμε έτοιμες λύσεις, αλλά να τα βοηθήσουμε να μάθουν να αναζητούν και να βρίσκουν τη λύση μόνα τους.

Έχει μεγάλη σημασία για τη μελλοντική ευτυχία του παιδιού να μάθει να χειρίζεται τις αναπόφευκτες απογοητεύσεις και τα εμπόδια της ζωής.

Με τη συνεργασία της Κατερίνας Θεοδωρίδου (ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια).
adoptedingr
Το βρήκαμε στο daddy-cool

Τα λάθη των γονέων που δεν επιτρέπουν στα παιδιά να ωριμάσουν

    Τα περιστατικά βίας στα σχολεία και εκφοβισμού έχουν γίνει καθημερινό φαινόμενο. Πολλές φορές η κατάσταση εκτρέπεται σε τέτοιο βαθμό που τα περιστατικά γνωστοποιούνται ακόμη και στις ειδήσεις. 

    Παιδιά θύτες bullying, έφηβοι που κατέφυγαν στα ναρκωτικά αναζητώντας στήριγμα, νέοι με αυταπάτες, όλοι τους θύματα που μεγάλωσαν μαθαίνοντας να μην ζητούν βοήθεια.

    Σε κάθε περίπτωση ακούμε ανθρώπους να λένε πως είναι καλό παιδί και προέρχεται από καλή οικογένεια. Οι γονείς από την πλευρά τους προσπαθούν να διαπαιδαγωγήσουν τα παιδιά τους με τον τρόπο που οι ίδιοι θεωρούν σωστό, προβάλλοντας πολλές φορές τα δικά τους απωθημένα επάνω τους. Γονείς που και οι ίδιοι ως παιδιά παραμελήθηκαν και διδάχθηκαν πως αδυναμία δεν πρέπει να φανερώνεται.

Έτσι σιγά-σιγά οι αδυναμίες μετατράπηκαν σε άλυτα προβλήματα και ψυχικά τραυματισμένοι ενήλικες προσπαθούν να δημιουργήσουν ψυχικά υγιή παιδιά, σχήμα οξύμωρο.

Οι γονείς ως άνθρωποι
    Αν ξεκινήσουμε να αντιμετωπίζουμε τους γονείς ξεχωριστά από αυτή τους την ιδιότητα και θυμηθούμε πως είναι άνθρωποι, αυτομάτως θα προσωποποιήσουμε επάνω τους όλα τα στοιχεία της ανθρώπινης φύσεως. Το λάθος δεν αποτελεί ξεχωριστό κομμάτι αλλά βασικό συστατικό του χαρακτήρα το οποίο όμως οι γονείς προσπαθούν να αποκρύψουν. 

Αυτό είναι λογικό γιατί αποδεικνύει την αποτυχία άρα και την αδυναμία. Έχοντας δαιμονοποιήσει αυτό το τελευταίο προσπαθούν με κάθε τρόπο να καλύψουν τα λάθη και να τα χειριστούν υποδόρια.
    Συνήθης τρόπος διαχείρισης είναι τα ηρεμιστικά χάπια τα οποία κατευνάζουν την ταραχή τους και ταυτόχρονα βοηθούν ώστε να φαίνονται πάντα ευδιάθετοι ακόμη και όταν δεν νιώθουν έτσι. Άλλοι τρόποι μπορεί να είναι το ποτό όταν είναι μόνοι τους ή το τσιγάρο.

    Σημαντικό ρόλο στη λειτουργία όλου αυτού του φαύλου κύκλου παίζει η ενοχή. Ενοχές γιατί δεν μπορούν να ανταποκριθούν όπως θα ήθελαν, ενοχές γιατί δεν αποτελούν σωστό πρότυπο, ενοχές γιατί κάνουν λάθη, ακόμη και ενοχές γιατί όταν οι ίδιοι ήταν παιδιά δεν ευχαρίστησαν τους δικούς τους γονείς.

Από τους γονείς στα παιδιά
    Όση προσπάθεια και αν καταβληθεί ώστε να κρυφτούν οι αδυναμίες και να δημιουργηθεί ένα κλίμα ηρεμίας, το παιδί λαμβάνει τα κύματα του προβλήματος. Αλλαγή στη συμπεριφορά του γονέα αλλά και η αλληλεπίδραση των δύο μεταξύ τους είναι πράγματα που στο παιδικό μυαλό χτυπούν σήμα κινδύνου.

    Σημαντικός παράγοντας είναι και η ίδια η κριτική που ασκείται στο παιδί επάνω σε διάφορα θέματα και ειδικά στις επιδόσεις του στο σχολείο και τις λοιπές δραστηριότητες. Σταδιακά νιώθοντας την ανάγκη να ικανοποιήσει την μητέρα και τον πατέρα, που αποτελούν για εκείνον τους δύο σημαντικότερους ανθρώπους, στρέφεται σε άλλες μορφές βοηθείας ώστε να πραγματώσει τους στόχους του. 

    Μόλις το επιθυμητό αποτέλεσμα επιτευχθεί αισθάνεται πως θα έχει τον θαυμασμό που θέλει, δημιουργώντας στο μυαλό του μία σχέση αιτίου-αποτελέσματος. Όμως ας μην ξεχνάμε πως μιλάμε για κύκλο και ο κύκλος περιλαμβάνει την επανάληψη των ίδιων βημάτων. Όπως ο πατέρας αισθάνεται πιεσμένος και ηρεμεί με το βαρβιτουρικό και όπως η μητέρα ξεσπά με το τσιγάρο έτσι και το παιδί θα ψάξει τη στήριξη σε παρόμοια μονοπάτια.

Χαρακτηριστικό και πιο συχνό παράδειγμα είναι οι βαθμοί του σχολείου. 

    Πολλά παιδιά προσπαθούν να πετύχουν τον μεγαλύτερο, όταν αυτό δεν γίνεται λαμβάνουν την αρνητική κριτική των γονιών αντί για τη συμπαράσταση και τη βοήθειά τους. Έτσι, προκειμένου να ανταποκριθούν όσο το δυνατόν περισσότερο στο διάβασμα και να αντέξουν την κριτική, αντιδρούν με θυμό και καταφεύγουν στα ναρκωτικά. 

Στη μεταβατική αυτή ηλικία που το άτομο αναζητά την επιβεβαίωση είναι πολύ εύκολο να επηρεαστεί από τους λάθος ανθρώπους και να αφεθεί σε κάτι που στα μάτια του μοιάζει σωτήριο γιατί φέρνει έστω και για λίγο την ηρεμία που αποζητά.

Ποια είναι τελικά η λύση;

...........

η συνέχεια εδώ

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Λάθη που κάνουν οι γονείς με τα νήπια! / 9 Mistakes to Avoid With Your Toddler

Τα νήπια είναι γεμάτα ενέργεια και πρόθυμα να δοκιμάσουν τα όριά σας γι’ αυτό και αυτή η περίοδος (νηπιακή) μπορεί να είναι μια ιδιαίτερη πρόκληση για όλους τους γονείς. 

Όμως, παρόλο που τα παιδιά δεν συνοδεύονται με κάποιο εγχειρίδιο, η περιπέτεια μαζί τους μπορεί να είναι πιο διασκεδαστική, αν γνωρίζετε μερικά κοινά λάθη που κάνουν οι γονείς και πώς να τα αποφύγετε.

9 Mistakes to Avoid With Your Toddler

1ο λάθος: Δεν είστε ασυνεπείς
Τα νήπια τα καταφέρνουν καλύτερα όταν ξέρουν τι να περιμένουν, είτε είναι η ώρα που κάνουν μπάνιο και πέφτουν για ύπνο είτε ποιες συνέπειες θα αντιμετωπίσουν για την κακή συμπεριφορά τους. Όσο πιο συνεπή και προβλέψιμα είναι τα πράγματα, τόσο πιο ανθεκτικό και ευχάριστο είναι ένα μικρό παιδί.
    Διορθώστε το: Όσο μπορείτε, κρατήστε τακτικές ρουτίνες για το παιδί σας. Η συνέπεια μπορεί να είναι μια πρόκληση για τους γονείς.
Εάν δεν είστε σίγουροι πώς να αντιδράσετε καλύτερα όταν το παιδί σας πετάει φαγητό στο πάτωμα ή αγνοεί την ώρα του ύπνου, καθίστε με τον σύντροφό σας για να αποφασίσετε εκ των προτέρων πώς θα ανταποκριθείτε και οι δύο και μετά μείνετε στην κοινή σας απόφαση.
«Δεν θέλετε να στέλνετε ανάμεικτα μηνύματα», λέει η παιδίατρος Tanya Remer Altmann, «θέλετε πραγματικά να είστε συνεπείς».

2ο λάθος: Το παρακάνετε με τον οικογενειακό χρόνο
Είναι διασκεδαστικό να περνάει χρόνο όλη η οικογένεια μαζί. Αλλά κάποιοι γονείς το παρακάνουν με τον οικογενειακό χρόνο.
Ο κλινικός ψυχολόγος Thomas Phelan, συγγραφέας του 1-2-3 Magic, λέει, «Τα παιδιά αγαπούν τον χρόνο που περνούν μόνα τους με τον έναν γονιό».
    Διορθώστε το: Είναι εύκολο να περάσετε χρόνο με ένα μικρό παιδί. Ο Phelan συνιστά απλώς να κάτσετε στο πάτωμα μαζί και να παίξετε. Την ώρα του ύπνου, διαβάστε ένα βιβλίο μαζί ή πείτε ιστορίες στο παιδί σας.

3ο λάθος: Προσφέρετε πολλή βοήθεια
Μερικοί γονείς βοηθούν ένα νήπιο που δυσκολεύεται να κάνει κάτι. Πριν το κάνετε, σκεφτείτε το ενδεχόμενο ότι το να βοηθήσετε το παιδί σας να ολοκληρώσει ένα παζλ ή να φορέσει ένα πουκάμισο μπορεί να του στείλει το μήνυμα ότι δεν μπορεί να το κάνει μόνο του.
«Οι γονείς που προσφέρουν υπερβολική βοήθεια μπορεί να σαμποτάρουν την ικανότητα των μικρών παιδιών τους να γίνουν αυτοδύναμα», λέει η Betsy Brown Braun, συγγραφέας του You’re Not the Boss of Me.
    Διορθώστε το: «Πρέπει να μάθουμε στα παιδιά να να διαχειρίζονται τις δυσκολίες», λέει η Braun. Αντί να το βοηθήσετε εσείς να κάνει κάτι ενθαρρύνετέ το. Πείτε του “Μπράβο”, “Μπορείς να το κάνεις”.

4ο λάθος: Μιλάτε πολύ
Το να μιλάτε με ένα νήπιο είναι συνήθως μια καταπληκτική ιδέα, αλλά όχι όταν είναι ώρα να χαλιναγωγήσετε τη λανθασμένη συμπεριφορά.
Τα νήπια δεν είναι ενήλικες για να καταλάβουν την λανθασμένη τους συμπεριφορά.
    Διορθώστε το: Μόλις πείτε στο μικρό σας να κάνει κάτι, λέει η Phelan, μην το συζητάτε και μην κάνετε οπτική επαφή. Εάν το παιδί δεν υπακούει, δώστε μια σύντομη προφορική προειδοποίηση ή μετρήστε ως το τρία. Εάν το παιδί αρνείται να κάνει αυτό που του ζητάτε, δώστε τάιμ άουτ ή άλλη άμεση συνέπεια. Χωρίς καμία άλλη εξήγηση και χωρίς πολλές συζητήσεις.

5ο λάθος: Σερβίρετε μόνο παιδικό φαγητό
Φαίνεται ότι το παιδί σας δεν τρώει τίποτα άλλο κοτομπουκιές και τηγανητές πατάτες; Όπως μερικοί γονείς συνειδητοποιούν πολύ αργά, τα νήπια που τρέφονται με συγκεκριμένα φαγητά, μπορεί να τα κάνει να αντισταθούν στο να φάνε οτιδήποτε άλλο.
    Διορθώστε το: Ενθαρρύνετε το παιδί σας να δοκιμάσει διάφορα τρόφιμα. Τοποθετήστε τα στο πιάτο τους, δίπλα από το αγαπημένο τους φαγητό. Μερικά παιδιά πρέπει να δοκιμάσουν μερικές τροφές δώδεκα ή περισσότερες φορές καταλήξουν αν τους αρέσει τελικά ή όχι.

6ο λάθος: Ξεφορτώνεστε την κούνια
Οι κούνιες εκτός από το να προστατεύουν τα μικρά παιδιά από κάποια πιθανή πτώση κατά τη διάρκεια του ύπνου, προωθούν και τις καλές συνήθειες ύπνου.
Ένα μικρό παιδί που μετακόμισε πολύ νωρίς σε ένα «πραγματικό» κρεβάτι μπορεί να έχει πρόβλημα είτε να μείνει στο κρεβάτι του, είτε να κοιμηθεί. Αυτός είναι και ο λόγος που τις περισσότερες φορές βρίσκεται στο κρεβάτι της μαμάς και του μπαμπά.
    Διορθώστε το: Η κατάλληλη στιγμή για να αποχωριστεί ένα νήπιο την κούνια του είναι όταν το ζητάει το ίδιο, είτε όταν σκαρφαλώνει για να βγει έξω. Για τα περισσότερα παιδιά, αυτό συμβαίνει μεταξύ 2 και 3 ετών ή όταν ένα παιδί φτάνει σε ύψος περίπου 88 εκατοστά.

7ο λάθος: Αρχίζετε την εκπαίδευση από την πάνα στο γιογιό νωρίς
Μερικοί γονείς βιάζονται τα παιδιά τους να βγάλουν την πάνα και όταν δεν τα καταφέρνουν τα επικρίνουν και δεν τα βοηθούν.
    Διορθώστε το: «Τα παιδιά μαθαίνουν να χρησιμοποιούν την τουαλέτα όταν είναι έτοιμα», λέει ο Altmann. «Η διαδικασία δεν πρέπει να γίνει βιαστικά».
Δείξτε στο μικρό σας την τουαλέτα. Εξηγήστε τη χρήση της. Αφήστε το να σας παρακολουθεί όταν βρίσκεστε και εσείς μέσα, μιας και τα παιδιά μιμούνται τους ενήλικες.
Τι γίνεται αν το παιδί σας είναι 4 ετών και φοράει ακόμη πάνα; «Μην ανησυχείτε», λέει ο Άλτμαν. «Κανένα παιδί δεν πρόκειται να πάει στο κολέγιο με πάνες».

8ο λάθος: Επιτρέπετε πολύ χρόνο στις οθόνες
Τα νήπια που παρακολουθούν πολλή τηλεόραση συχνά δυσκολεύονται να μάθουν αργότερα.
    Διορθώστε το: Κρατήστε το παιδί σας απασχολημένο με το διάβασμα και άλλες δημιουργικές ασχολίες. Κάντε συνομιλίες και ενθαρρύνετε το να μιλάει, να σχολιάζει, να περιγράφει και να ακούει. «Όσο περισσότερο μπορείτε να σταματήσετε την έκθεση του παιδιού στην τηλεόραση, τόσο το καλύτερο», λέει ο Altmann.

9ο λάθος: Προσπαθείτε να σταματήσετε τη γκρίνια (tantrum)
Μερικοί γονείς ανησυχούν ότι ένα παιδί εκτός ελέγχου τους κάνει να φαίνονται ότι δεν μπορούν να καταφέρουν και πολλά σαν γονείς. Αλλά όλα τα νήπια έχουν εκρήξεις. Όταν το κάνουν, είναι άσκοπο να προσπαθήσουμε να τα αποτρέψουμε — ακόμα κι αν το δράμα εκτυλίσσεται μπροστά σε παρέα ή σε κάποιο δημόσιο χώρο.

«Όταν είμαστε σε δημόσιο χώρο και έχουμε να κάνουμε με ένα παιδί που γκρινιάζει, νιώθουμε ότι οι γύρω μας κρίνουν», λέει η Braun. «Αισθανόμαστε σαν να υπάρχει μια πινακίδα νέον πάνω από τα κεφάλια μας που λέει ότι είμαστε ανίκανοι γονείς».

    Διορθώστε το: Η Braun λέει ότι οι γονείς πρέπει να θυμούνται ότι το παιδί έχει μεγαλύτερη σημασία από τις απόψεις άλλων ανθρώπων – ειδικά των αγνώστων.
Εάν οι άνθρωποι κοιτάζουν με περιέργεια ή προσφέρουν ανεπιθύμητες συμβουλές, απλώς χαμογελάστε. Στη συνέχεια, σηκώστε το παιδί που κλαίει ή πάρτε το από το χέρι και βρείτε ένα μέρος μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα για να συνεχίσει την οργή του και το κλάμα. Μόλις σταματήσει τη γκρίνια κάντε το μια αγκαλιά, μην το κρίνετε και συνεχίστε τη μέρα σας.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Προβληματισμοί πάνω στη Σύγχρονη Παιδαγωγική Αντίληψη

Σήμερα η παθολογική παντοδυναμία των παιδιών και η τοποθέτησή τους στο επίκεντρο της ζωής της οικογένειας έχει αδρανοποιήσει τον παιδαγωγικό ρόλο κυρίως των γονέων και δευτερευόντως των δασκάλων. 

Τα παιδιά έχουν αναδειχθεί σε τυραννίσκους με την ευλογία των γονέων, οι οποίοι προσπαθούν να γίνονται διαρκώς ευχάριστοι και αρεστοί στα παιδιά. 

Έτσι, σύμφωνα με τον διάσημο Γάλλο παιδίατρο Aldo Naouri, τα σύγχρονα παιδιά γίνονται θιασώτες της ανευθυνότητας, της μη-προσπάθειας και της ασυνέπειας σε ό,τι τους ανατίθεται. 

Πριν από αρκετές δεκαετίες η τακτική των γονέων καλλιεργούσε την πεποίθηση στα παιδιά ότι δεν μπορούν να έχουν ό,τι θέλουν και θα πρέπει να προσπαθήσουν σκληρά ώστε να πετύχουν ό,τι μπορέσουν. 

Σήμερα η στάση των γονέων μέσα στην οικογένεια καλλιεργεί την ψευδή αντίληψη ότι το παιδί δικαιούται οπωσδήποτε τα πάντα, χωρίς αυτό να συνδέεται με αντίστοιχη σκληρή προσπάθεια και κατάλληλες συνθήκες. 

Αυτό το πνεύμα έχει μεταφερθεί δυστυχώς και στην εκπαίδευση, έτσι ώστε για κάθε πρόβλημα των (παντοδύναμων) παιδιών στο σχολείο καθίσταται συνήθως αποκλειστικά υπεύθυνος ο δάσκαλος ή το εκπαιδευτικό σύστημα. 

Ο αείμνηστος πατέρας μου, που ήταν σοφός άνθρωπος και καταξιωμένος παιδίατρος, έλεγε συχνά ότι οι γονείς και το σχολείο σήμερα προσπαθούν, κόντρα στην κοινή λογική, να φτιάξουν για τα παιδιά τους ακυμάτιστες θάλασσες, αντί να φτιάξουν τα παιδιά γερά σκαριά, ώστε να διαπλεύσουν τις τρικυμίες της ζωής.

................
ολόκληρο το άρθρο εδώ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ποιοι γονείς έχουν επιθετικά παιδιά;

Έρευνες έχουν δείξει ότι η παιδική επιθετικότητα επηρεάζεται
από την ψυχοδυναμική της οικογένειας.

Can a Child's Behavior Reflect Discipline?

Τι μπορεί όμως να κάνουν λανθασμένα οι γονείς που οδηγεί τελικά στην ανάπτυξη της επιθετικότητας;

1) Η εξελικτική ψυχολογία υποστηρίζει ότι οι γονείς που χρησιμοποιούν αυστηρές τιμωρίες έχουν επιθετικά παιδιά. Πολλοί είναι εκείνοι οι γονείς που σκέφτονται ότι μια αυστηρή τιμωρία για την επιθετική ενέργεια του παιδιού τους θα επενεργήσει κατασταλτικά και θα την μετριάσει. Δεν συμβαίνει όμως αυτό. Τα παιδιά που έχουν τιμωρηθεί συστηματικά για την επιθετικότητα τους είναι κατά κανόνα πιο επιθετικά από ό,τι είναι τα παιδιά που είχαν επιεικέστερη μεταχείριση. Αυτό συμβαίνει γιατί η τιμωρία προκαλεί έντονη εσωτερική θυμική αναστάτωση, γεγονός που προκαλεί περισσότερη επιθετικότητα. Επίσης, ο επιθετικός γονέας αποτελεί πρότυπο για μίμηση. Έτσι το παιδί εκδηλώνει μεγαλύτερη επιθετικότητα μιμούμενο τις επιθετικές ενέργειες του τιμωρητικού γονέα.

2) Οι γονείς που δείχνουν μεγάλη ανοχή στην επιθετικότητα του παιδιού και την αφήνουν ελεύθερα να εκδηλώνεται τελικά έχουν επιθετικά παιδιά. Οι γονείς που επιτρέπουν στο παιδί να εκφράζει ελεύθερα τις επιθετικές του διαθέσεις και προς τους ίδιους και προς τους άλλους (γιατί πιθανότατα πιστεύουν ότι η ελεύθερη έκφραση μιας αρνητικής διάθεσης έχει καθαρτικό και θεραπευτικό χαρακτήρα) έχουν επιθετικά παιδιά, γιατί η επιθετικότητα παράγει επιθετικότητα. Οι γονείς πρέπει να φροντίζουν να αποτρέπουν τη δημιουργία εκρηκτικών καταστάσεων και να αποτρέπουν διαμάχες και αντιδικίες μεταξύ των παιδιών, χωρίζοντάς τα πριν αρχίσουν οι διαπληκτισμοί. Όταν όμως εκδηλωθούν τέτοιες ενέργειες πρέπει να καταβάλλεται κάθε προσπάθεια –εκτός της αυστηρής τιμωρίας- να τις σταματήσουν το συντομότερο. Ο στοργικός γονέας μπορεί να επινοήσει ποικίλους τρόπους να καθησυχάσει το παιδί και να το επαναφέρει γρήγορα στην ηρεμία και την τάξη.

 

infokids