Οι κουρτίνες της Αγίας Σοφίας

Ό,τι και να σκεπάσουν, ό,τι και να κρύψουν, η αλήθεια είναι μια!
Το αρχιτεκτονικό θαύμα του Ανθέμιου από τις Τράλλεις και του Ισίδωρου από τη Μίλητο, που ανέθεσε ο Ιουστινιανός το 532 μΧ, δεν μπορούν να το ξεπεράσουν.
Και για αυτό το οικειοποιούνται.

Αλλά, ό,τι και αν κάνουν, όσες κουρτίνες και χαλιά να βάλουν, η Παναγία η Βρεφοκρατούσα θα τους κοιτά από ψηλά!
Και αυτοί θα προσεύχονται στον θεό τους με την «άδεια» του δικού μας Θεού!

Και αυτό είναι η μεγαλύτερη νίκη της Ορθοδοξίας πάνω στο Ισλάμ! Η παραδοχή τους ό,τι όσα τζαμιά και αν φτιάξουν, ΠΟΤΕ δεν θα ξεπεράσουν το μεγαλείο και το κάλλος της Ορθοδοξίας!
Προσευχηθείτε λοιπόν στον θεό σας μέσα στον *σταυρόσχημο* Ναό μας. Κάτω από τον Τρούλο του Θεού μας!

Σας το επιτρέπουμε σαν απόδειξη της ανικανότητας σας να μας ξεπεράσετε. Σαν απόδειξη του κόμπλεξ σας που δεν έχετε καταφέρει τόσους αιώνες να δημιουργήσετε κάτι έστω και λίγο συγκρίσιμο με αυτά που λεηλατήσατε. Σαν απόδειξη ότι «όποιος δεν μπορεί να κάνει, κλέβει».

Κι αν την σκεπάσατε την Παναγιά, κι αν τον κρύψατε τον Ιησού -σήμερα- εκείνοι είναι εκεί και σας βλέπουν...
Και θα είναι εκεί, ακόμα και όταν θα έχετε ξεχαστεί εσείς και δεν θα έχει μείνει ούτε η σκόνη σας.

1500 χρόνια Ιστορίας δεν τα κρύβουν 2 - 3 κουρτινούλες.
Κρατήστε τις κουρτίνες σας... εμείς κρατάμε την μορφή της Αγίας του Θεού Σοφίας και θα την έχουμε για πάντα να την βλέπουμε σε όλο της το μεγαλείο, ό,τι και αν κάνετε!

http://agia-sophia.tholos254.gr/
Dimitris Efraimoglou is at «Ελληνικός Κόσμος». 
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η του Θεού Σοφία, η Δύναμη και η Ειρήνη

« ...
Ατενίζω στο βάθος την Πλατυτέρα. Ιστορημένη στο κέντρο της αψίδος, λάμπει μέσα στο χρυσό της κάμπο. Το κυανούν μαφόριον τονίζει το αειπάρθενον της αμολύντου Κόρης. Εις τας αγκάλας φέρει με πολλήν τρυφερότητα τον προαιώνιον Λόγον, τον αμήτορα εκ Πατρός και απάτορα εκ Μητρός. Για πεντακόσια χρόνια ήταν σοβατισμένη. Παχύ κονίαμα εκάλυπτε όλην αυτή την μεγαλειώδη παράστασι, αυτόν τον γλυκασμό των αγγέλων, αυτό το χάρμα οφθαλμών.

Είναι μεσημέρι. Οι ακτίνες του ηλίου κατακλύζουν κατά δέσμες τον ναό. Ο αέρινος τρούλλος λάμπει όλος και πετά, χάνεται προς τον ουρανό. Ώσπου ουρανός και τρούλλος γίνονται ένα. Ένας τρούλλος που φαντάζει πως δεν στηρίζεται πουθενά, χωρίς βάρος, άυλος, όλος φως…

…Μου ‘ρθε ένας κόμπος στο λαιμό. Ένα πικρό παράπονο. Γιατί Θεέ μου, γιατί;  Θέλω να κλάψω. Θέλω τα δάκρυά μου να ενωθούν με τα δάκρυα της πονεμένης Ρωμηοσύνης. Τα δάκρυα που ποτέ δεν στεγνώνουν…»*

Την αγάπη αυτή και το μεγαλείο της Αγιά Σοφιάς αλλά και της Πόλης των Πόλεων, τα κατανοείς, τα νιώθεις, τα βιώνεις μέσα από τα μάτια του π. Δοσίθεου, είτε διαβάζεις βιβλία του είτε μιλάς μαζί του από κοντά. Κατανοείς γιατί δεν είναι Αγιά Σοφιά, αλλά ο ναός Της Του Θεού Σοφίας που στέκεται αγκαλιά με το ναό Της Του Θεού Ειρήνης, ο οποίος βρίσκεται δίπλα του ακόμη και το ναό Της Του Θεού Δύναμης, ο οποίος δεν διασώζεται. Και όπως μας εξηγούσε ο π. Δοσίθεος, χτίστηκε ο μεγάλος ναός της Σοφίας, για να έχει δύναμη το κράτος θα πρέπει έχει τη σοφία Του Θεού και ειρήνη…

Αυτό που με βεβαιότητα γνωρίζω είναι ότι οι συμβολισμοί δεν χάνονται. Όσο κι αν ποδοπατιούνται, υπάρχουν. Ίσως κοιμούνται μέσα στην ιστορία, αλλά αναδίδουν την ενέργειά τους. Ίσως αυτός είναι ένας από τους λόγους που η Κωνσταντινούπολη είναι η Πόλη που κανένας δεν μπορεί να αποχωριστεί.
»

Ελένη Ευαγγελία Αρωνιάδα

* Από τον πρόλογο του βιβλίου του ‘Θέλω να πιω όλο το Βόσπορο’, του Αρχιμανδρίτη Δοσίθεου, Ηγούμενου της Ιεράς Μονής Παναγίας Τατάρνης.
https://www.evrytanikospalmos.gr/
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι