«Να είσαι ο εαυτός σου…»

Έτσι μου είπε κάποιος «ειδήμων» κάποτε που περνούσα δύσκολα.
- «Να είσαι ο εαυτός σου»
- Και πώς ακριβώς το εννοείς αυτό;
- Όπως το λέω...
- Δηλαδή, να φέρομαι και να εκφράζομαι όπως μου 'ρχεται; Δεν υπάρχουν προϋποθέσεις;
- Ακριβώς. Έτσι απλά, «να είσαι ο εαυτός σου».

- Λες @α@ακίες...
- Μα, πώς μιλάς έτσι; Είσαι πολύ επιθετική. Μια φιλική κουβέντα κάνουμε...
- Αυτό μου ήρθε, αυτό είπα. Είμαι ο εαυτός μου...
- Δεν είναι ακριβώς έτσι, το παρεξήγησες....

Να μην σας τα πολυλογώ και σας κουράζω, η φιλική κουβέντα δεν κατέληξε πουθενά, αφού η συμβουλή «να είσαι ο εαυτός σου» μας οδήγησε σε αδιέξοδο, ελλείψει προτάσεων εκ μέρους του «ειδήμονος» και αδυναμίας δικής μου να λύσω αυτόν τον γρίφο.

Κουβάλησα στο σπίτι μου την πρόταση που μου έγινε και προσπάθησα να την επεξεργαστώ, μήπως και καταλήξω κάπου.

Και κατέληξα, μετά από πολύ καιρό και πολλή σκέψη, στα παρακάτω συμπεράσματα:

Έχω δυο ταξίδια να κάνω, μεγάλα ταξίδια και κοπιαστικά, με έναν σταυρό στην πλάτη...

Πρώτο ταξίδι:
Για να είμαι ο εαυτός μου, θα πρέπει πρώτα απ' όλα να με καταλάβω (το δυσκολότερο που μπορεί να πετύχει άνθρωπος), να καταλάβω, ψυχή, πνεύμα, καρδιά και σώμα.
Θα πρέπει, κατάματα, την αλήθεια μου να δω, 

τα όριά μου να κατανοήσω, 

τις δυνατότητές μου να ξεκαθαρίσω, 

τα ελαττώματά μου να επισημάνω, 

τις αδυναμίες μου να παραδεχτώ, 

τα σφάλματά μου να ομολογήσω, 

τα δυνατά μου σημεία να βρω... 

και όλα αυτά προϋποθέτουν ταπείνωση, ειλικρίνεια και καθαρή σκέψη.

Και πείτε ότι μίλησα ξεκάθαρα με τον εαυτό μου, με κατάλαβα...

Μετά, όλα αυτά πρέπει να τα αποδεχτώ και να με αγαπήσω...

Τώρα αρχίζει το δεύτερο μακρύ ταξίδι, παράλληλα με το πρώτο, που θα τελειώσει στο τέλος του βίου μου.
Το ταξίδι της αυτοβελτίωσης, που πρέπει, επιβάλλεται μόνη μου να το κάνω, χωρίς συνταξιδιώτες.

Τότε, και μόνο τότε, αν στην αφετηρία του αποφασιστικά βρεθώ, τότε θα μπορώ, με προσοχή και κατά περίπτωση, «να είμαι ο εαυτός μου»...

Ένας «εαυτός μου» που έχει αποφασίσει να βελτιώνεται μέρα με τη μέρα. 

Θέλουν κότσια, θέλουν δύναμη, αντοχές τα ταξίδια αυτά.

Θέλουν εφόδια και όπλα, μάλλον, ένα όπλο.

Τον Σταυρό Του.

Την δύναμη, που θα χρειάζομαι, θα την αντλώ από Αυτόν που με αγαπά προσωπικά, που με έπλασε μοναδική, που για μένα θυσιάστηκε και αναστήθηκε...

Καλή Ανάσταση, καινούργιε μου εαυτέ...

Το Χαμομηλάκι

«Είσαι καλά;» / Καληνύχτα σας...

Πίστευα πως το να είσαι καλά, σημαίνει να μην πέφτεις, να μην σπας, να μην στεναχωριέσαι. 

Πίστευα πως το να είσαι καλά, σημαίνει να μην έχεις τις μαύρες σου, να μην πονάς, να μην νιώθεις πως σε πλακώνει το δωμάτιο τα βράδια. 

Πίστευα πως το να είσαι καλά, σημαίνει να είσαι συνέχεια χαρούμενος, συνέχεια ευδιάθετος, να μην έχεις προβλήματα, έγνοιες, σκοτούρες, δυσκολίες. 

Πίστευα πως το να είσαι καλά, σημαίνει να όλα λειτουργούν ρολόι.

Και περνούσε έτσι ο καιρός, και όλο κάτι στράβωνε, και όλο κάτι δεν πήγαινε, όπως το είχα στο μυαλό μου. 

Και περνούσε έτσι ο καιρός, και έβλεπα πως τα προβλήματα, δεν έχουν τελειωμό…

Και απογοητευόμουνα και έλεγα στον εαυτό μου, «τελικά, δεν θα είσαι ποτέ καλά…»
Έκανα όμως λάθος…

Γιατί καλά, δεν σημαίνει μια ζωή χωρίς προβλήματα. 

Καλά δε σημαίνει μια ζωή που όλα πάνε μέλι-γάλα.

Καλά, σημαίνει, πως παρά τα όποια προβλήματα, παρά τις όποιες δυσκολίες, να συνεχίζεις να παλεύεις. 

Να συνεχίζεις να αγωνίζεσαι. 

Να συνεχίζεις, να μην παραιτείσαι, να μην παραδίνεσαι, να μην αφήνεις να σε πάρει από κάτω.

Καλά σημαίνει, να συνεχίζεις να λες «Δόξα τω Θεώ» ενώ πονάς, παλεύοντας ταυτόχρονα να πάρεις δύναμη από αυτά τα λόγια…

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μην τα παρατάς...

Δεν έχεις το δικαίωμα να τα παρατήσεις,

όσο δεν το κάνουν μάνες που τα παιδιά τους θάβουν.
Δεν έχεις το δικαίωμα να τα παρατήσεις,

όσο άνθρωποι από πόνο σφαδάζουν χαμογελώντας.

Δεν έχεις το δικαίωμα να τα παρατήσεις,

όσο κάποιοι μες το πένθος τους, παρηγοριά μοιράζουν.
Δεν έχεις το δικαίωμα να τα παρατήσεις,

όσο δίπλα σου και δίπλα μου, άλλοι δεν το κάνουν.

Μπορεί να πέσεις, να σπάσεις, να σπαράξεις. Και αυτό είναι δεκτό.
Ανθρώπου φύσις.
Το να τα παρατήσεις όμως, δικαίωμα δεν έχεις.

Το να το βάλεις κάτω, δικαίωμα δεν έχεις.

Και αν τον πόνο τον φοβάσαι. Έχε στο νου…
Αυτός ο πόνος είναι, ίσως, για να σου υπενθυμίζει ένα χρέος που δεν διάλεξες.
Αυτός ο πόνος, είναι που θα σου θυμίζει ακόμα πως είσαι ζωντανός.

Δεν έχεις το δικαίωμα, να τα παρατήσεις.
Ποτές.
Ούτε εσύ, ούτε εγώ, ούτε Κανείς.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Και τι έγινε, αν...; Ξεκίνα ξανά! / Καλημέρα σας...

Και τι έγινε, αν έχασες μια δουλειά; Θα βρεις καλύτερη. 

Ξεκίνα ξανά!

Και τι έγινε, αν ένας έρωτας τέλειωσε και ένας κύκλος έκλεισε; Θ’ ανοίξει άλλος. 

Ξεκίνα ξανά!

Και τι έγινε, αν μια φιλία χάθηκε; Θα έρθει μία άλλη. 

Ξεκίνα ξανά!

Και τι έγινε, αν εχθές σου ήρθαν όλα στραβά; Την επόμενη θα ξεστραβώσουν. 

Ξεκίνα ξανά!

Και τι έγινε, αν έπεσαν τα κάστρα της ψυχής σου; Θα τα ξανακτίσεις. 

Ξεκίνα ξανά!

Και τι έγινε, αν δε σου ήρθαν όλα βολικά σήμερα; Αύριο θα είναι καλύτερα. 

Ξεκίνα ξανά!

Και τι έγινε, αν κάποιοι σε πολιόρκησαν και μετά σε έστειλαν αδιάβαστο; Θα συνέλθεις, γι’ αυτό... ξεκίνα ξανά!

Και τι έγινε, αν μία ή και δύο επιλογές σου, αποδείχθηκαν λάθος; Θα κάνεις πολλές άλλες σωστές. 

Ξεκίνα ξανά!

Και τι έγινε, αν έγιναν όλα στάχτη; Βάλε φωτιά και... ξεκίνα ξανά!

Και τι έγινε, αν έπεσες άτσαλα σ’ έναν γκρεμό με το φύσημα ενός αφηρημένου εγωιστή; Θα βρεις τη δύναμη να σταθείς και... ξεκίνα ξανά!

Και τι έγινε, αν κάποιοι στόχοι σου δεν υλοποιήθηκαν; Θα βρεις τον τρόπο να επανορθώσεις. 

Ξεκίνα ξανά!

Και τι έγινε, αν έκανες λάθος; Θα κάνεις και σωστά. 

Ξεκίνα ξανά!

Και τι έγινε, αν ρίσκαρες έπαιξες και έχασες; Μαγκιά σου. 

Ξεκίνα ξανά!

Και τι έγινε, αν σήμερα δεν μπορείς να σηκωθείς και σου έχει πλακώσει την ψυχή το πάπλωμα; Κάνε λίγη υπομονή και... ξεκίνα ξανά!

Και τι έγινε, αν σε μέτρησαν λάθος; Μέτρησε εσύ εσένα σωστά και... ξεκίνα ξανά!

Και τι έγινε, αν βρήκες πόρτες κλειστές; Θα βρεις άλλες ορθάνοιχτες. 

Ξεκίνα ξανά!

Και τι έγινε, αν σε καταδίκασαν με φρούδες ελπίδες; Μη σταματήσεις να ελπίζεις και... ξεκίνα ξανά.

Και τι έγινε, αν γονάτισες; Θα σηκωθείς. 

Ξεκίνα ξανά!

Και τι έγινε αν τώρα γέμισε το είναι σου σκοτάδι; Θα ξημερώσει, πίστεψέ με. 

Ξεκίνα ξανά!

Πάντα να ξεκινάς ξανά, ό,τι και αν έγινε, όπως και αν έγινε. 

Κανένας άνεμος δεν είναι πιο δυνατός από τον δικό σου.

Ξεκίνα ξανά, και μην αφήσεις την παραίτηση να σε καθορίσει, άσε να σε καθορίσει το «Ξεκινάω Ξανά!»

Μαρία Τσιντίδου

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι Δυσκολίες είναι μέρος της Τελικής Νίκης. Γι’ αυτό...

... μην τα παρατάς!

Μερικές φορές ο αγώνας (η προσπάθεια), είναι ακριβώς αυτό που χρειαζόμαστε στη ζωή μας. 

Εάν ο Θεός μας επέτρεπε να περάσουμε τη ζωή μας δίχως εμπόδια θα μας σακάτευε…

     Όταν ρώτησαν τον Τόμας Έντισον πώς αισθανόταν που έκανε 5.000 αποτυχημένες προσπάθειες να κατασκευάσει τον ηλεκτρικό λαμπτήρα πριν τελικά τα καταφέρει, εκείνος απάντησε: «Δεν απέτυχα ούτε μια φορά. Απλά ανακάλυψα 1000 τρόπους που δε δουλεύουν!»
     Με την υιοθέτηση αυτής της φιλοσοφίας στη διαπαιδαγώγηση, θωρακίζουμε τα μικρά παιδιά, ώστε, όσο είναι νεαρά, αλλά και αργότερα ως ενήλικες, να αποκτήσουν σωματική ρώμη, ευεξία, ψυχική ανθεκτικότητα και μαχητικότητα, μαζί με αισιοδοξία και θετικές λελογισμένες προσδοκίες! 

Τους δίνουμε τη δυνατότητα να καλλιεργήσουν την αυτοεκτίμηση τους, με συνέπεια να κάνουν σωστή στοχοθέτηση, ώστε στο τέλος να επιτυγχάνουν στα σχέδιά τους!
.......
Μερικές φορές ο αγώνας (η προσπάθεια) είναι ακριβώς αυτό που χρειαζόμαστε στη ζωή μας. Εάν ο Θεός μας επέτρεπε να περάσουμε τη ζωή μας δίχως εμπόδια θα μας σακάτευε…

Δε θα γινόμασταν τόσο δυνατοί όσο θα μπορούσαμε…. Δε θα καταφέρναμε ποτέ να πετάξουμε!!

Ζήτησα Δύναμη… και ο Θεός μου έδωσε δυσκολίες για να με δυναμώσει…
Ζήτησα Σοφία… και ο Θεός μου έδωσε Προβλήματα για να τα λύσω…
Ζήτησα Ευημερία… και ο Θεός μου έδωσε Νου και Μυς για να δουλέψω…
Ζήτησα Θάρρος… και ο Θεός μου έδωσε Κίνδυνο να τον υπερνικήσω…
Ζήτησα Αγάπη… και ο Θεός μου έδωσε ανθρώπους με προβλήματα για να βοηθήσω…
Ζήτησα Χάρες (χατίρια)… και ο Θεός μου έδωσε ευκαιρίες…

Δεν πήρα τίποτα από όσα ήθελα… 

Πήρα όλα όσα χρειαζόμουν…

περισσότερα εδώ
Πηγή: Απόσπασμα από το βιβλίο των Δάφνη Φιλίππου – Πόλα Καραντάνα: “Ιστορίες για να ονειρεύεσαι… Παιχνίδια για να μεγαλώνεις”.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Αν φρικάρεις με αυτά που σου συμβαίνουν...

Το 🌼χαμομηλάκι🌼 λέει:
Όταν σε πιάνει απελπισία, στρέψε ψηλά καρδιά, μυαλό και ψυχή. 

Το βλέμμα στον Πατέρα, που δεν αφήνει τα παιδιά Του ποτέ!!

Δεν είναι παράλογο να φρικάρεις. Να απελπίζεσαι. Να χάνεις την γη κάτω απ’ τα πόδια σου. 

Όλοι μας έχουμε διαφορετικές αντοχές στο πόση παράνοια και σουρεαλισμό αντέχουμε στη ζωή μας (και αν μην τι άλλο, ο τελευταίος καιρός έχει μπόλικα κι απ’ τα δύο). 

Αν είσαι, λοιπόν, άτομο που έχει την τάση να απελπίζεται εύκολα, έχουμε μερικές σκέψεις για εσένα, που ελπίζουμε να σε βοηθήσουν.

Τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι χειρότερα
Πάντα μια μεγάλη αλήθεια, πάντα όχι τόσο αποτελεσματικό με την πρώτη σκέψη· θυμήσου να το λες στον εαυτό σου συχνά.

Είμαι αρκετός
Ό,τι κι αν έχεις κάνει, όποια κι αν είναι η φάση σου αυτή τη στιγμή, είσαι αρκετός. Για τον εαυτό σου, όχι για τους άλλους. Ο εαυτός σου είναι κάπως πιο σημαντικός.

Έχω καλά πράγματα στην ζωή μου
Ψάξε και βρες τα. Μην ξεχνάς να λες στον εαυτό σου ότι είσαι ευγνώμων για τα καλά πράγματα που υπάρχουν στην ζωή σου.

Υπάρχουν καλά πράγματα παντού στον κόσμο
Από το να γκουγκλάρεις «καλές ειδήσεις», μέχρι να κάνεις πέντε λεπτά διάλειμμα για να σκεφτείς πόση καλοσύνη υπάρχει στον κόσμο (όσο κατά διαόλου κι αν φαίνεται να πηγαίνει ο κόσμος), να ξέρεις πως δεν είσαι μόνος.

Έχω αγάπη
Ναι, έχεις. Κι ας μην το πιστεύεις. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην τον αγαπά κανείς.

Μπορώ να τα καταφέρω
Με όποια δυσκολία κι αν βρεθεί στον δρόμο σου, εσύ να θυμάσαι ότι με επιμονή και επιμονή λύνονται όλα.

Έχω μάθει από τα λάθη μου
Αλήθεια, πιστεύεις πως είσαι ο ίδιος άνθρωπος που ήσουν τρία χρόνια πριν;

Όλοι οι άνθρωποι αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία
Και εσύ, και οι άνθρωποι που σε πλήγωσαν. Η καλοσύνη και η εμπιστοσύνη στους ανθρώπους δεν σημαίνουν ούτε πως είσαι ηλίθιος, ούτε πως δεν ξέρεις να φυλάς τον εαυτό σου. Σημαίνουν ότι έχεις κάνει μια (πολύ) συνειδητή επιλογή να μην είσαι μίζερος με τους άλλους.

Έχω στόχους για το μέλλον
Κι αν δεν είσαι σίγουρος ότι έχεις, βάλε μερικούς. Μικρούς και πραγματοποιήσιμους, μην νομίζεις. Όλοι με μικρά βήματα ξεκινάμε.

Καταφέρνω να ζω μόνος μου
Δεν εννοούμε με συγκάτοικο ή όχι, εννοούμε ότι είσαι ένας ενήλικας που φροντίζει τον εαυτό του. Ίσως το κάνει ξεχνώντας κάποιες νύχτες να πλύνει τα δόντια του πριν κοιμηθεί. 

Ίσως το καταφέρνει ενώ παράλληλα στο σούπερ μάρκετ χαλάει τα μάτια του να συγκρίνει τις τιμούλες για να βρει την καλύτερη προσφορά. Ε, και; 

Κάποιος που δεν έχει αυτές τις δυσκολίες, θα έχει κάποιες άλλες. 

Το ζήτημα είναι ότι εσύ καταφέρνεις και παραμένεις εδώ. Και χαιρόμαστε πολύ γι’ αυτό.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η ζωή, παιδί μου, είναι επτά φορές να πέφτεις κι οκτώ να σηκώνεσαι

Αγαπημένε μου άνθρωπε, πόσο καλά τα καταφέρνεις.
Σε παρακολουθώ κρυμμένη, από μακριά, θέλω να γνωρίζω κάθε σου κίνηση πια.
Και βλέπω πόσο προχωράς.
Έπεσες απότομα, το ξέρω.
Μη σε παίρνει από κάτω.
Πάρε το χρόνο σου κι απόλαυσε το.
Δεν πειράζει που και που να βρίσκεις τον εαυτό σου στα πατώματα.
Αρκεί αυτό να γίνεται συνειδητά. Κουράστηκες, μπούχτισες, η ψυχή και το σώμα σου πια χρειάστηκαν ένα διάλειμμα.
Μη βυθίζεσαι στη θλίψη όμως.
Δέξου το. Είναι απόλυτα φυσιολογικό.
Κι αν θες να ξέρεις, αυτό είναι το πιο υγιές βήμα για μια μεγάλη άνοδο.
Αυτό που βιώνεις, τη στιγμή που το βιώνεις είναι συναίσθημα.
Αγάπησέ το.
Σου έχω πει άπειρες φορές να αρπάζεις απο τα μαλλιά τη ζωή ετούτη που σου χαρίστηκε.
Κι αυτό αφορά όλες τις πτυχές της.
Η θλίψη, ο θυμός και η απογοήτευση είναι κι εκείνα συναισθήματα,
χρήσιμα, αν όχι όμορφα. Αναγκαία σίγουρα, για να επιβιώσεις.
Γιατί λοιπόν είσαι έτοιμος να τα παρατήσεις;
Εσύ δεν είσαι εκείνος ο δυνατός άνθρωπος που με τα ίδια μου τα μάτια βλέπω τόσο καιρό να αγωνίζεται;
Ξεκουράσου, ξάπλωσε στα «πατώματά» σου για λίγο.
Ο παππούς μου πάντα έλεγε
» Η ζωή, παιδί μου, είναι επτά φορές να πέφτεις κι οκτώ να σηκώνεσαι».

Πάρε μια βαθιά ανάσα και μόλις νιώσεις έτοιμος, σήκω.
Όλα τα όμορφα σε περιμένουν για να τα ζήσεις.
Όλα τα εμπόδια σε περιμένουν για να τα περάσεις.
Άλλωστε, αν δεν βουτήξεις στην θάλασσα, κολύμπι δεν θα μάθεις.
Πέσε. Σήκω. Ζήσε.
Μόνο να θυμάσαι. Πριν σηκωθείς πάρε και λίγη φόρα.
Ούτως ή άλλως, εσύ ξέρεις από ανηφοριές!
Βίωσε όλα σου τα συναισθήματα με πάθος και κατανόηση.
Ξεκουράστηκες; Σήκω, φύγαμε!

Κατερίνα Λεβαντή
Εναλλακτική Δράση

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Οι ουλές μιλούν πιο δυνατά από την κόψη του σπαθιού που τις δημιούργησε.» - «Ηττημένος είναι μόνο όποιος παραιτείται. Οι άλλοι είναι όλοι νικητές»

Paolo Coelho: Ποτέ μην εγκαταλείπεις - Σήκω… και περπάτα!!!

Το καλοκαίρι θέλει να κρατήσουν οι ζεστές του μέρες για πάντα, γιατί είναι πεπεισμένο ότι η ζέστη είναι ευεργετική για τη γη. Τελικά όμως αποδέχεται την άφιξη του φθινοπώρου, που θα επιτρέψει στη γη να ξεκουραστεί.

Η γαζέλα τρώει το χορτάρι και την καταβροχθίζει το λιοντάρι. Το θέμα δεν είναι ποιος είναι ο πιο δυνατός, αλλά πώς μας δείχνει ο Θεός τον κύκλο του θανάτου και της ανάστασης.

Στον κύκλο αυτό δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι, μονάχα στάδια που πρέπει να ολοκληρωθούν. Όταν το καταλάβει αυτό η καρδιά του ανθρώπου, θα απελευθερωθεί. Θα αποδέχεται χωρίς πόνο τις δύσκολες στιγμές και δε θα αφήνεται να ξεγελαστεί από τις στιγμές της δόξας.

Και τα δύο θα περάσουν. Η μία κατάσταση θα διαδεχτεί την άλλη. Και ο κύκλος θα συνεχιστεί μέχρι να απελευθερωθούμε από τη σάρκα και να συναντηθούμε με τη θεϊκή Ενέργεια.

Έτσι, όταν ο παλαιστής βγει στην αρένα -είτε από δική του επιλογή είτε επειδή τον έστειλε εκεί το μυστηριώδες πεπρωμένο-, ας νιώθει χαρά το πνεύμα του για τη μάχη που θα δώσει. Αν διατηρήσει την αξιοπρέπεια και την τιμή του, δε θα ηττηθεί ποτέ, ακόμα κι αν χάσει τον αγώνα, επειδή η ψυχή του θα είναι άθικτη.

Και δε θα κατηγορήσει κανέναν γι’ αυτό που του συμβαίνει. 

Από τότε που αγάπησε για πρώτη φορά και τον απέρριψαν κατάλαβε πως αυτό δε σκότωσε την ικανότητα του να αγαπάει.

Ό,τι ισχύει στον έρωτα ισχύει και στον πόλεμο. Όταν χάνουμε μια μάχη ή όλα όσα νομίζαμε πως είχαμε, ζούμε στιγμές δυστυχίας. Όταν όμως οι στιγμές αυτές περνούν, ανακαλύπτουμε μια άγνωστη δύναμη που υπάρχει μέσα στον καθένα από μας, μια δύναμη που μας εκπλήσσει και αυξάνει τον αυτοσεβασμό μας.

Κοιτάζουμε γύρω μας και λέμε στον εαυτό μας: «Επέζησα». 
Και χαιρόμαστε με τα λόγια μας.

Άλλοι όμως, ακόμα κι αν υποφέρουν από την ήττα και ταπεινώνονται από τις ιστορίες που διαδίδουν γι’ αυτούς οι νικητές, επιτρέπουν στον εαυτό τους να δακρύσει, μα ποτέ δε νιώθουν αυτολύπηση. Ξέρουν απλώς πως η μάχη διακόπηκε και πως τη συγκεκριμένη στιγμή οι ίδιοι βρίσκονται σε μειονεκτική θέση.

Ακούν τους χτύπους της καρδιάς τους. Προσέχουν πως βρίσκονται σε ένταση. Πως φοβούνται. Κάνουν έναν απολογισμό της ζωής τους και ανακαλύπτουν πως, παρά τον τρόμο που αισθάνονται, η πίστη καίει ακόμα στην καρδιά τους και τους ωθεί προς τα εμπρός.

Προσπαθούν να μάθουν πού έκαναν λάθος και πού όχι. Εκμεταλλεύονται τη στιγμή που είναι πεσμένοι κάτω για να ξεκουραστούν, για να γιατρέψουν τις πληγές τους, να ανακαλύψουν νέες στρατηγικές και να εξοπλιστούν καλύτερα.

Και φτάνει μια μέρα που τους χτυπά την πόρτα μια καινούρια μάχη. Ο φόβος υπάρχει ακόμα, όμως πρέπει να δράσουν – αλλιώς θα μείνουν πεσμένοι για πάντα. Σηκώνονται, αντικρίζουν τον αντίπαλο και θυμούνται τον πόνο που έζησαν και δε θέλουν να ξαναζήσουν.

Η προηγούμενη ήττα τούς αναγκάζει να νικήσουν τούτη τη φορά, αφού δε θέλουν να ξαναζήσουν τον ίδιο πόνο.

Κι αν η νίκη δεν έρθει αυτή τη φορά, θα έρθει την επόμενη. Κι αν όχι την επόμενη, τη μεθεπόμενη. Το χειρότερο δεν είναι να πέφτεις, είναι να μη σηκώνεσαι.

Ηττημένος είναι μόνο όποιος παραιτείται. 

Οι άλλοι είναι όλοι νικητές.

Και θα έρθει η μέρα που οι δύσκολες στιγμές θα είναι μονάχα ιστορίες τις οποίες θα αφηγούνται περήφανοι σε όποιον θέλει να τους ακούσει. Και όλοι θα ακούν με σεβασμό, και θα μάθουν να έχουν τρία σημαντικά πράγματα.

Υπομονή, και να περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για να δράσουν.
Σοφία, για να μην αφήσουν την επόμενη ευκαιρία να ξεφύγει.
Και περηφάνια για τις ουλές τους.

Οι ουλές είναι μετάλλια χαραγμένα στη σάρκα τους με φωτιά και σίδερο και θα τρομάζουν τους εχθρούς τους, γιατί θα δείχνουν πως ο άνθρωπος που στέκεται απέναντι τους έχει μεγάλη εμπειρία στη μάχη. Συχνά αυτό μας κάνει να επιζητάμε το διάλογο και να αποφεύγουμε τις συγκρούσεις.

Οι ουλές μιλούν πιο δυνατά από την κόψη του σπαθιού που τις δημιούργησε.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Paolo Coelho 

«Το χειρόγραφο της Άκρα»

olasimera