Νίκος Αντύπας: Δι’ ευχών των αγίων ημών

Πετούν γεράκια απ’ τις φωλιές
την τρομαγμένη μας ζωή να δουν εικόνα
σαν τις παλιές αμαρτωλές
που δεν τους στάθηκε αγκαλιά ούτε κρυψώνα

Κάτω απ’ την άρρωστη βροχή
στις εθνıκές των φορτηγών με τα ψυγεία
το μαύρο λάδι απ’ τη ψυχή
δεν καίει για κάτι που να μοιάζει μ’ ευλογία

Δι’ ευχών των αγίων ημών
στους ναούς των μεγάλων λυγμών
Δι’ ευχών των αγίων της γης
ορατής και αοράτου πληγής

 

Δι’ ευχών των αγίων που κλαις
που μπορείς σ’ αγαπάω να λες
Δι’ ευχών των αγίων κι αεί
με Θεού πνοή

Κοιτάω τον ήλιο απ’ το βουνό
κι οι δυναμίτες της ψυχής μου σπαν την πέτρα
που εγώ να τρέξω ξεκινώ
μεσ’ στης παγκόσμιας λογικής τα πέντε μέτρα

Με χαραγμένα τ’ αρχικά
όνομα και αίμα και φυλή κι αρχαία τείχη
και μ’ ένα δέμα ελληνικά
θα γράψω, κόσμε, τους χρησμούς μου με το νύχι.

Δι’ ευχών των αγίων ημών
στους ναούς των μεγάλων λυγμών
Δι’ ευχών των αγίων της γης
ορατής και αοράτου πληγής

Δι’ ευχών των αγίων που κλαις
που μπορείς σ’ αγαπάω να λες
Δι’ ευχών των αγίων κι αεί
με Θεού πνοή

Μουσική: Νίκος Αντύπας
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Ερμηνεία: Χάρις Αλεξίου 

#HarisAlexiou #DiEfchon

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Χαρούλα, σ' ευχαριστούμε... Όλα σε θυμίζουν...

Συγκλονίζει η Χάρις Αλεξίου στη συνέντευξη που παραχώρησε στο Δεύτερο Πρόγραμμα και τον Φώτη Απέργη στην οποία μιλάει για τη δύσκολη απόφαση που πήρε να σταματήσει το τραγούδι.

«Έχω απομακρυνθεί από το τραγούδι τελείως. Δεν μπορώ να τραγουδήσω όπως τραγουδούσα παλιά και δεν καταδέχομαι να συνεχίσω και να το κάνω αυτό, αν δεν μπορώ να το κάνω καλά. Δεν πάει η φωνή μου πια, δεν με “ακούει” πια η φωνή μου και είπα ότι είναι καλύτερο να σταματήσω. Στον Ξαρχάκο πήρα την οριστική απόφαση και είπα “δεν σου αξίζει να συνεχίσεις”. Δεν ήταν κάτι απλό, βεβαίως και το πένθησα»....

youtube

«Μπορεί κι εγώ να σαμποτάρισα τη φωνή μου. Όταν κατάλαβα ότι δεν αποδίδω πια όπως παλιά να της… έσκαψα λίγο παραπάνω το έδαφος. Είπα :"μην είσαι τώρα ένα νούμερο που βγαίνει και προσπαθεί να φτάσει τη νότα". Δεν γράφω τραγούδια πια. Όταν γράφω μου βγαίνει να το τραγουδήσω, οπότε τι να γράψω τώρα;».

alphanews
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Πατρίδα...

Ποια πατρίδα σε διώχνει
και ποια σε χρειάζεται;
ποια σε νοιάζεται;
ποια γη;

ΧΑΡΟΥΛΑ ΑΛΕΞΙΟΥ

Νύχτα απ' την Θήβα ξεκίνησα
άστρα και πύλες προσκύνησα
ξημέρωνε, κι αρχίνησα
Στ' άρμα του χρόνου του γόνιμου
πέρα απ' την μοίρα και μόνη μου
μου 'διωχνε ο κάμπος την σκόνη μου
στα σύνορα του ανώνυμου

Ποια πατρίδα σε διώχνει
και ποια σε χρειάζεται
ποια σε νοιάζεται
ποια γη

Μοίρα του ανθρώπου εναγώνια
Θήβα, Αλβανία, Ομόνοια
πανάρχαια και αιώνια

Ποια πατρίδα σε διώχνει
και ποια σε χρειάζεται
ποια σε νοιάζεται
ποια γη

Ποια εικόνα στα στήθια του κόσμου
τραντάζεται
σαν ανάσταση ζώντος θεού
που αργεί

μουσική: Νίκος Αντύπας
στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου

Η Αργυρώ

«Κάθε Σάββατο, κατεβαίνω στην παλιά μου γειτονιά εκεί, στην Πλατεία Κυριακού ... Κατέβηκα και χθες κι ας ήταν Παρασκευή. Κατέβηκα χθες σα να μʼ έσπρωχνε κάτι, προς τα παιδικά μου λημέρια. Και συνάντησα, στην τύχη, τη Φωτεινή, που μου πε για την Αργυρώ και με φαρμάκωσε ...

Θα χετε ακούσει, ίσως, κάποιο τραγούδι μου, με μουσική του Γιάννη Σπανού που χει τίτλο "Οδός Αριστοτέλους". Σ αυτό το τραγούδι, δυο στίχοι, λένε, «παίζαν οι μικρότεροι κλέφτες και αστυνόμους κι ήταν αρχηγός η Αργυρώ ...». Καιρός να πω, ότι η Αργυρώ, δεν γεννήθηκε στη φαντασία μου. Υπήρξε. Ήταν ένα κορίτσι της γειτονιάς μου.

Ήταν ένα κορίτσι, που ντυνόταν αγορίστικα, κι έκανε το λουστράκι, κείνα τα χρόνια της Κατοχής. Κάποιο πρωί, καθώς πήγαινε για δουλειά, τη χτύπησε ένα γερμανικό αυτοκίνητο και την ετραυμάτισε σοβαρά. Την πήγαν στο νοσοκομείο. Εκεί, αποκαλύφθηκε ότι το λουστράκι δεν ήταν αγόρι. Κι ο αυστριακός οδηγός, που τη χτύπησε συνταράχτηκε. Κι αποφάσισε, να σταθεί πλάι στην Αργυρώ και την οικογένειά της.

Ο Αυστριακός, το πε και το κανε. Η Αργυρώ, έγινε καλά, μεγάλωσε, παντρεύτηκε. Μα τα δύσκολα τα μαρτυρικά χρόνια, που πέρασε, σαν παιδί, άφησαν στην ψυχή της, τα ίχνη τους. Κι η παλιά μου γειτονοπούλα κάποια στιγμή χτυπήθηκε απ την αρρώστια και κατέληξε, ψυχοπαθής, στο Δαφνί. Όπου, όπως με πληροφόρησε η Φωτεινή, πέθανε, πριν από μερικούς μήνες ...»

[Το κείμενο συμπεριλήφθηκε και στο βιβλίο "Ματιές", εκδ. Κάκτος, 1983, σελ. 27]

Ξύπνησέ με το πρωί μ' ένα σκοπό που να λέει χαλάλι στη ζωή που ζω

Καληνύχτα σας,

με ένα από τα ωραιότερα τραγούδια της Χαρούλας...

ΠΡΟΣΕΥΧΗ
Στίχοι: Χαρούλα Αλεξίου
Μουσική: Χαρούλα Αλεξίου
Πρώτη εκτέλεση: Χαρούλα Αλεξίου

Δώσ' μου ένα σύνορο να περπατώ

Δώσ' μου ένα όνομα να μη χαθώ

Δώσ' μου ένα όνειρο να κρατηθώ

Δώσ' μου ένα όραμα να αντισταθώ

Δώσ' μου ένα παιδί να εξομολογηθώ

Δώσ' μου ένα φιλί να πλύνω το κακό

Ξύπνησέ με το πρωί μ' ένα σκοπό

που να λέει χαλάλι στη ζωή που ζω 

Οδός Νεφέλης 1983

Δι' ευχών... Καλημέρα σε όλους!!

Ένα υπέροχο τραγούδι για μια όμορφη «Καλημέρα»

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου

Μουσική: Νίκος Αντύπας

Πρώτη εκτέλεση: Χαρούλα Αλεξίου

Πετούν γεράκια απ' τις φωλιές

Την τρομαγμένη μας ζωή

να δουν εικόνα

σαν τις παλιές αμαρτωλές

που δεν τους στάθηκε αγκαλιά

ούτε κρυψώνα

Κάτω απ' την άρρωστη βροχή

στις εθνıκές των φορτηγών

με τα ψυγεία

Το μαύρο λάδι απ' τη ψυχή

δεν καίει για κάτι που δεν μοιάζει

με ευλογία

Δι' ευχών των αγίων ημών

στους ναούς των μεγάλων λυγμών

Δι' ευχών των αγίων της γης

ορατής και αοράτου πληγής 

Δι' ευχών των αγίων που κλαις

που μπορείς σ' αγαπάω να λες

Δι' ευχών των αγίων και αεί

με Θεού πνοή

Κοιτάω τον ήλιο απ' το βουνό

κι οι δυναμίτες της ψυχής μου

σπαν' τη πέτρα

Που εγώ να τρέξω; ξεκινώ

μεσ' στης παγκόσμιας λογικής

τα πέντε μέτρα

Με χαραγμένα τ' αρχικά

όνομα και αίμα και φυλή

και αρχαία τείχη

και μ' ένα δέμα ελληνικά

θα γράψω, κόσμε, τους χρησμούς μου

με το νύχι.