Showing posts with label Γερμανία. Show all posts
Showing posts with label Γερμανία. Show all posts

Saturday, 7 January 2023

Οι γερμανικές αρχές έδιναν παιδιά σε παιδόφιλους για 30 χρόνια - Τι ήταν το «πείραμα Κέντλερ»

Παιδιά στη Γερμανία δίνονταν επί δεκαετίες σε παιδόφιλους άντρες για να γίνουν ανάδοχοι γονείς τους

Το «σχέδιο Κέντλερ» στο δυτικό Βερολίνο «έδινε» άστεγα παιδιά συστηματικά σε παιδόφιλους, θεωρώντας πως θα γίνονταν ιδανικοί ανάδοχοι γονείς, μια πρακτική που -σύμφωνα με έρευνα- κράτησε δεκαετίες. 

Ο καθηγητής ψυχολογίας Χέλμουτ Κέντλερ ξεκίνησε το «πείραμα» την δεκαετία του 1970, δίνοντας σκόπιμα παιδιά που δεν είχαν σπίτι σε παιδόφιλους άντρες. Αυτοί οι άντρες θα γίνονταν εξαιρετικά στοργικοί ανάδοχοι γονείς, υποστήριζε ο Κέντλερ. 

Έρευνα που πραγματοποίησε το πανεπιστήμιο Hildesheim διαπίστωσε πως οι αρχές του Βερολίνου εφάρμοζαν αυτή την πρακτική για σχεδόν 30 χρόνια, ενώ οι παιδόφιλοι ανάδοχοι πατέρες λάμβαναν μέχρι και τακτικό βοήθημα για την ανατροφή των παιδιών.

Ο Χέλμουτ Κέντλερ (1928-2008), που κατείχε σημαντική θέση στο κέντρο εκπαιδευτικής έρευνας του Βερολίνου, ήταν πεπεισμένος πως η σεξουαλική επαφή ανάμεσα ενήλικες και παιδιά ήταν ακίνδυνη. 

Οι υπηρεσίες παιδικής πρόνοιας του Βερολίνου και η Γερουσία έκαναν τα στραβά μάτια στις αναδοχές ή ακόμα και τις ενέκριναν.

Πριν από μερικά χρόνια, δύο από τα θύματα αποκάλυψαν την ιστορία τους, με το πανεπιστήμιο Hildesheim να διεξάγει έκτοτε συνεντεύξεις αναζητώντας ταυτόχρονα πληροφορίες σε αρχεία. 

Αυτό που ανακάλυψαν ήταν «ένα δίκτυο σε εκπαιδευτικά ιδρύματα, την κρατική υπηρεσία πρόνοιας για τους νέους και τη Γερουσία του Βερολίνου», στο οποίο η παιδοφιλία ήταν «αποδεκτή και υποστηριζόμενη». 

Ο ίδιος ο Κέντλερ διατηρούσε τακτικές επαφές με τα παιδιά και τους ανάδοχους πατέρες τους. Σε βάρος του δεν ασκήθηκε ποτέ δίωξη, αφού μέχρι τα θύματά του να βρουν το θάρρος να μιλήσουν, τα εγκλήματά του είχαν ήδη παραγραφεί. Για τον λόγο αυτό τα θύματα δεν έχουν λάβει μέχρι σήμερα καμία αποζημίωση. 

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι πολλοί από τους ανάδοχους πατέρες ήταν διακεκριμένοι ακαδημαϊκοί. Κάνουν λόγο για ένα δίκτυο που περιλάμβανε υψηλόβαθμα μέλη του Ινστιτούτου Max Planck, του Ελεύθερου Πανεπιστημίου του Βερολίνου και του διαβόητου Σχολείου Odenwald στην Έσση, που βρέθηκε στο επίκεντρο ενός τεράστιου σκανδάλου παιδοφιλίας πριν από αρκετά χρόνια, και πλέον έχει κλείσει.

Η Γερουσιαστής του Βερολίνου, Sandra Scheeres, χαρακτήρισε τα ευρήματα της μελέτης «σοκαριστικά και τρομακτικά».

Μια πρώτη έκθεση για το «πείραμα Κέντλερ» δημοσιεύτηκε το 2016 από το Πανεπιστήμιο του Göttingen. Οι ερευνητές της εν λόγω μελέτης δήλωσαν στη συνέχεια ότι η Γερουσία του Βερολίνου δεν έδειξε να ενδιαφέρεται για την αποκάλυψη της αλήθειας.

Ωστόσο, οι αρχές του Βερολίνου δεσμεύτηκαν να ρίξουν φως στην υπόθεση. 

Με πληροφορίες από Deutsche Welle

lifo.gr


The German Experiment That Placed Foster Children with Pedophiles

In 2017, a German man who goes by the name Marco came across an article in a Berlin newspaper with a photograph of a professor he recognized from childhood. The first thing he noticed was the man’s lips. They were thin, almost nonexistent, a trait that Marco had always found repellent. He was surprised to read that the professor, Helmut Kentler, had been one of the most influential sexologists in Germany. The article described a new research report that had investigated what was called the “Kentler experiment.” Beginning in the late sixties, Kentler had placed neglected children in foster homes run by pedophiles. The experiment was authorized and financially supported by the Berlin Senate. In a report submitted to the Senate, in 1988, Kentler had described it as a “complete success.”

Marco had grown up in foster care, and his foster father had frequently taken him to Kentler’s home. Now he was thirty-four, with a one-year-old daughter, and her meals and naps structured his days. After he read the article, he said, “I just pushed it aside. I didn’t react emotionally. I did what I do every day: nothing, really. I sat around in front of the computer.”

Marco looks like a movie star—he is tanned, with a firm jaw, thick dark hair, and a long, symmetrical face. As an adult, he has cried only once. “If someone were to die in front of me, I would of course want to help them, but it wouldn’t affect me emotionally,” he told me. “I have a wall, and emotions just hit against it.” He lived with his girlfriend, a hairdresser, but they never discussed his childhood. He was unemployed. Once, he tried to work as a mailman, but after a few days he quit, because whenever a stranger made an expression that reminded him of his foster father, an engineer named Fritz Henkel, he had the sensation that he was not actually alive, that his heart had stopped beating, and that the color had drained from the world. When he tried to speak, it felt as if his voice didn’t belong to him.

Several months after reading the article, Marco looked up the number for Teresa Nentwig, a young political scientist at the University of Göttingen Institute for Democracy Research, who had written the report on Kentler. He felt both curious and ashamed. When she answered the phone, he identified himself as “an affected person.” He told her that his foster father had spoken with Kentler on the phone every week. In ways that Marco had never understood, Kentler, a psychologist and a professor of social education at the University of Hannover, had seemed deeply invested in his upbringing.

Nentwig had assumed that Kentler’s experiment ended in the nineteen-seventies. But Marco told her he had lived in his foster home until 2003, when he was twenty-one. “I was totally shocked,” she said. She remembers Marco saying several times, “You are the first person I’ve told—this is the first time I’ve told my story.” As a child, he’d taken it for granted that the way he was treated was normal. “Such things happen,” he told himself. “The world is like this: it’s eat and be eaten.” But now, he said, “I realized the state has been watching.”

A few weeks later, Marco phoned one of his foster brothers, whom he calls Sven. They had lived together in Henkel’s home for thirteen years. He liked Sven, but felt little connection to him. They had never had a real conversation. He told Sven he’d learned that they had been part of an experiment. But Sven seemed unable to process the information. “After all those years, we had gotten out of the habit of thinking,” Marco said.

As a young boy, Marco liked to pretend he was one of the Templars, an order of knights that protected pilgrims to the Holy Land. He was a lively child who occasionally wandered around his Berlin neighborhood unsupervised. At five, in 1988, he crossed the street alone and was hit by a car. He was not seriously injured, but the accident attracted the attention of the Schöneberg youth-welfare office, which is run by the Berlin state government. Caseworkers at the office observed that Marco’s mother seemed “unable to give him the necessary emotional attention.” She worked at a sausage stand, and was struggling to manage parenthood on her own. Marco’s father, a Palestinian refugee, had divorced her. She sent Marco and his older brother to day care in dirty clothes, and left them there for eleven hours. Caseworkers recommended that Marco be placed in a foster home with a “family-like atmosphere.” One described him as an attractive boy who was wild but “very easy to influence.”

Marco was assigned to live with Henkel, a forty-seven-year-old single man who supplemented his income as a foster father by repairing jukeboxes and other electronics. Marco was Henkel’s eighth foster son in sixteen years. When Henkel began fostering children, in 1973, a teacher noticed that he was “always looking for contact with boys.” Six years later, a caseworker observed that Henkel appeared to be in a “homosexual relationship” with one of his foster sons. When a public prosecutor launched an investigation, Helmut Kentler, who called himself Henkel’s “permanent adviser,” intervened on Henkel’s behalf—a pattern that repeats throughout more than eight hundred pages of case files about Henkel’s home. Kentler was a well-known scholar, the author of several books on sex education and parenting, and he was often quoted in Germany’s leading newspapers and on its TV programs. The newspaper Die Zeit had described him as the “nation’s chief authority on questions of sexual education.” On university letterhead, Kentler issued what he called an “expert opinion,” explaining that he had come to know Henkel through a “research project.” He commended Henkel on his parenting skills and disparaged a psychologist who invaded the privacy of his home, making “wild interpretations.” Sometimes, Kentler wrote, an airplane is not a phallic symbol—it is simply a plane. The criminal investigation was suspended.

Marco was impressed by Henkel’s apartment. It had five bedrooms and was on the third floor of an old building on one of the main shopping streets of Friedenau, an upscale neighborhood popular among politicians and writers. Two other foster sons lived there, a sixteen-year-old and a twenty-four-year-old, neither of whom was particularly friendly to Marco. But he was delighted to discover an armoire in the hallway that held a cage with two rabbits that he could play with and feed. In a report to the youth-welfare office, Henkel noted that Marco was “excited about almost everything that was offered to him.”

Every few months, Henkel drove nearly two hundred miles with his foster children to see Kentler in Hannover, where he taught. The visits were an opportunity for Kentler to observe the children: to “hear what they say about their past; their dreams and fears; to know their wishes and hopes, to see how they each develop, how they feel,” Henkel wrote. In a photograph taken during one of their visits, Kentler wears a white button-up shirt with a pen in the pocket, and Marco sits at a dining-room table beside him, looking bored and dazed.

 

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Wednesday, 1 July 2020

Πολύ δυσάρεστη είδηση 😔 Γερμανία: Διεθνές Δίκτυο Παιδεραστίας με 30.000 υπόπτους / Pedophilia in Germany

Γερμανία: Φρίκη με τις αποκαλύψεις για διεθνές δίκτυο παιδεραστίας με 30.000 υπόπτους
Σύμφωνα με τις αρμόδιες αρχές της Β. Ρηνανίας-Bεστφαλίας έχουν εντοπιστεί συνολικά 30.000 διαδικτυακές διευθύνσεις ΙP που σχετίζονται με την υπόθεση.
😔😔😔
Επειδή το κακό είναι δαιμονικό και άσχημο 
και την ψυχή μας κουράζει, 
επιλέγουμε να μην αναφερόμαστε διεξοδικά
στις πολύ δυσάρεστες ειδήσεις.

Για όποιον θέλει να ενημερωθεί, παραθέτουμε το link: ...
in.gr
In Germany, investigation into a pedophile network of nearly 30,000 suspects

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Thursday, 18 June 2020

Γερμανία: Έδιναν παιδιά σε παιδόφιλους για 30 χρόνια

Αρρωστημένο "πείραμα" , που παραπέμπτει σε πρακτικές των Ναζί
Το "Kentler Project" στο Δυτικό Βερολίνο τοποθετούσε στο ίδιο σπίτι άστεγα παιδιά με άνδρες που είχαν καταδικαστεί για σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων.
Berlin authorities placed children with pedophiles for 30 years

Ξεκινώντας τη δεκαετία του 1970 ο καθηγητής ψυχολογίας Χέλμουτ Κέντλερ πραγματοποίησε το «πείραμά» του.

Τα άστεγα παιδιά στο Δυτικό Βερολίνο τοποθετήθηκαν σκόπιμα με παιδεραστές στο ίδιο σπίτι, καθώς ο Κέντλερ υποστήριζε ότι αυτοί οι άντρες θα γίνονταν ιδιαίτερα στοργικοί θετοί γονείς.
Μελέτη που πραγματοποιήθηκε από το Πανεπιστήμιο του Χιλντεσχάιμ διαπίστωσε ότι οι αρχές στο Βερολίνο δέχτηκαν αυτήν την «πρακτική» για σχεδόν 30 χρόνια. Οι ανάδοχοι παιδεραστές μάλιστα λάμβαναν τακτικό επίδομα φροντίδας.
Σύμφωνα με το dw.com ο Χέλμουτ Κέντλερ (1928-2008) κατείχε ηγετική θέση στο Κέντρο Εκπαιδευτικών Ερευνών του Βερολίνου.
Ήταν πεπεισμένος ότι η σεξουαλική επαφή μεταξύ ενηλίκων και παιδιών ήταν ακίνδυνη.

Οι υπηρεσίες παιδικής πρόνοιας του Βερολίνου και η κυβερνητική Γερουσία είτε έκαναν τα στραβά μάτια είτε ενέκριναν τις «συγκατοικήσεις».

Πριν από αρκετά χρόνια, δύο από τα θύματα αποφάσισαν να μιλήσουν δημόσια και να πουν την ιστορία τους.

Έκτοτε οι ερευνητές στο Πανεπιστήμιο του Χίλντεσχαιμ ξεκίνησαν να μελετούν έναν τεράστιο όγκο αρχείων και προχώρησαν σε συνεντεύξεις.
Ανακάλυψαν ένα «δίκτυο διαφόρων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων», το κρατικό Γραφείο Πρόνοιας για τους Νέους και τη Γερουσία του Βερολίνου, όπου η παιδεραστία έγινε αποδεκτή, υποστηρίχθηκε, υπερασπίστηκε.

news247
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Friday, 10 May 2019

10 Μαΐου 1933: Όταν στη Γερμανία τα βιβλία καίγονταν

Σαν σήμερα, στις 10 Μαΐου 1933, οι ναζί έκαψαν στη Γερμανία όσα βιβλία θεωρούσαν «μη γερμανικά». Βιβλία λογοτεχνίας, ποίησης, φιλοσοφίας αλλά και επιστημονικά συγγράμματα από Εβραίους, αριστερούς ή απλά διαφωνούντες, κάηκαν στην πυρά.

«Αυτό ήταν απλώς ένα πρελούδιο. Εκεί που ο άνθρωπος καίει βιβλία, μπορεί να κάψει και στο τέλος ανθρώπους». Αυτό είχε γράψει προφητικά ο ποιητής Χάινριχ Χάινε, εκατό χρόνια πριν γίνει πραγματικότητα από το ναζιστικό καθεστώς. Το κάψιμο των βιβλίων από τους ναζί στις 10 Μαΐου 1933, λίγο μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, ήταν απλώς ο προάγγελος δραματικών διώξεων εκατοντάδων συγγραφέων που άλλοι εξ αυτών εξορίστηκαν κι άλλοι έχασαν τη ζωή τους. Η προετοιμασία της καύσης των βιβλίων έγινε από το Υπουργείο Προπαγάνδας του Τρίτου Ράιχ υπό τον Γιόζεφ Γκέμπελς με τη συνεργασία δυο φοιτητικών ενώσεων. «Το κράτος κατακτήθηκε, τα πανεπιστήμια όχι ακόμη». Με αυτή τη φράση οι εθνικοσιαλιστές την άνοιξη του 1933 ξεκίνησαν τη μάχη ενάντια στον κόσμο του πνεύματος. Ενδιαφέρον είναι ότι βρήκαν πρόθυμους συνεργούς από τον χώρο των πανεπιστημίων. Και όχι μόνο.

Οι απαγορευμένοι συγγραφείς και η σύμπραξη των βιβλιοπωλών

Όπως ανέφερε σε συνέντευξή του στη Deutsche Welle o Aλεξάντερ Σκίπις, επικεφαλής του Συνδέσμου Γερμανών Εμπόρων Βιβλίων, εκείνη την εποχή ο ίδιος σύνδεσμος βιβλιοπωλών δεν είχε αντιταχθεί στον παραλογισμό των ναζί. Aντίθετα είχε συμμετάσχει ενεργά στο κάψιμο των βιβλίων. Όπως λέει χαρακτηριστικά, ο σύνδεσμος είχε συντάξει μάλιστα λίστες με βιβλία, τις οποίες χρησιμοποίησαν οι ναζί. Επίσης, σημειώνει ο Σπίπις, είχαν δώσει εντολή στα γερμανικά βιβλιοπωλεία να αποσύρουν από τη διανομή ορισμένα «επικίνδυνα» βιβλία κι έτσι με τον τρόπο αυτό υποστήριζαν το καθεστώς. «Επειδή ήλπιζαν ότι θα αποκόμιζαν οικονομικά οφέλη από το καθεστώς. Αυτό που έκαναν στην πράξη είναι να το υποστηρίζουν απροκάλυπτα», λέει ο ίδιος χαρακτηριστικά.

Οι επίμαχες λίστες περιείχαν συγγραφείς που χαρακτηρίζονταν από «αντιγερμανικό πνεύμα». Κυρίως Εβραίοι αλλά και αριστεροί ή αντιφρονούντες, ειρηνιστές, φιλελεύθεροι ή απλώς συγγραφείς με κριτική ματιά. Μεταξύ των βιβλίων που κάηκαν ήταν βιβλία των Μπέρτολντ Μπρεχτ, Χάινριχ Μαν, Άλφρεντ Ντέμπλιν, Έριχ Κέστνερ αλλά και επιστημονικά συγγράμματα του Άλμπερτ Αϊνστάιν και του Ζίγκμουντ Φρόιντ. Αλλά υπήρχαν επίσης και ξένοι συγγραφείς που ενοχλούσαν, όπως ο Έρνεστ Χέμινγουέι ή ο Αντρέ Ζιντ.

Η μανία του Γκέμπελς
Η μεγάλη καύση βιβλίων πραγματοποιήθηκε το βράδυ της 10ης Μαΐου 1933 στην Όπερνπλατς του Βερολίνου, τη σημερινή Μπέμπελπλατς. Κάηκαν πάνω από 20.000 βιβλία. Συμμετείχαν πάνω από 5.000 φοιτητές κρατώντας δάδες, ενώ οι πολίτες που είχαν συγκεντρωθεί για να δουν το θέαμα ήταν δεκάδες χιλιάδες. «Η εποχή της ακραίας Εβραϊκής διανόησης έχει έρθει το τέλος της» έλεγε εκείνο το βράδυ ο Γκέμπελς, παρακινώντας τους φοιτητές να κάψουν με τις δάδες τους τα βιβλία για να αποκαταστήσουν οι ίδιοι το πραγματικό «γερμανικό πνεύμα».

Η θλιβερή αυτή νύχτα όμως στο Βερολίνο δεν ήταν η μοναδική. Ήδη εβδομάδες πριν και μετά τη 10η Μαΐου αντίστοιχες καύσεις βιβλίων έλαβαν χώρα σε πολλές άλλες γερμανικές πόλεις, κυρίως πόλεις με πανεπιστήμια. Χαρακτηριστική ήταν η περίπτωση του Φράιμπουργκ, όπου ο τότε πρύτανης του πανεπιστημίου, ο κορυφαίος Γερμανός φιλόσοφος Μάρτιν Χάιντεγκερ, όχι μόνο δεν εναντιώθηκε αλλά συμμετείχε σε αντίστοιχες πράξεις.

Αξίζει τέλος να σημειωθεί ότι η επιλογή για τα βιβλία που ρίχθηκαν στην πυρά είχε μερικές εκπλήξεις. Για παράδειγμα το 1933 δεν είχαν απαγορευθεί ακόμη τα βιβλία του Τόμας Μαν, κάτι που έγινε όμως αργότερα. Ενδιαφέρον επίσης έχει ότι ο συγγραφέας Έριχ Κέστνερ ήταν παρών στην καύση των δικών του βιβλίων. Τον αναγνώρισαν αμέσως μέσα στο πλήθος στο Βερολίνο εκείνο το βράδυ, ωστόσο όμως δεν συνελήφθη. Παρέμεινε στη Γερμανία και απλώς άλλαξε πόλη. Πολλοί άλλοι όμως συγγραφείς απαγορευμένων βιβλίων που παρέμειναν στη Γερμανία δεν είχαν την ίδια τύχη. Πολλοί είτε πέθαναν στη φυλακή είτε εκτελέστηκαν όπως Καρλ φον Οσιέτσκι και ο Έριχ Μίζαμ.

***
Κρίστοφ Χάσελμπαχ / Δήμητρα Κυρανούδη – dw.com
Προσωρινό μνημείο που στήθηκε το 2006
για τα γεγονότα της 10ης Μαίου 1933

Μια υπόγεια κενή βιβλιοθήκη στον πάτο μιας πλάκας πεζοδρομίου, έργο του Ισραηλινού καλλιτέχνη Μίσα Ούλμαν που συμβολίζει “την πρόθεση του ξεριζώματος της καρδιάς της χώρας των ποιητών και το στοχαστών που κυριάρχησε στις πράξεις των ναζιστών φοιτητών

η πλάκα με τα λόγια του Χάινριχ Χάινε :
«Εκεί όπου καίνε βιβλία, μία μέρα θα καίνε και ανθρώπους»

Αντικλείδι, https://antikleidi.com

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Wednesday, 27 September 2017

Η Ηγεμονία της Angela

# Angela
Έγιναν και οι εκλογές στη Γερμανία και ξαναβγήκε η κυρία Angela.
Η Άγγελλα είναι καγκελάριος από το 2005, είναι η μακροβιότερη ηγέτις της Ευρώπης.
Όλη η κρίση της πατρίδας μας είναι επί ηγεμονίας της.
Στα χρόνια της Αγγέλας η ηγεμονία της πανίσχυρης Γερμανίας, πέτυχε:
Την έξοδο της Βρετανίας από την ευρωπαϊκή ένωση.
Την ακυβερνησία της Ισπανίας
Την ακυβερνησία της Ιταλίας
Κατέστρεψε την Πορτογαλία
Ρήμαξε την Ιρλανδία
Κούρεψε την Κύπρο
Αλλοτρίωσε τη Γαλλία
Εγκατέστησε μια φασιστική κυβέρνηση στην Ουκρανία
Πέτυχε την άνοδο του ναζισμού στην Ευρώπη
Επέτρεψε το ξεσάλωμα του ΕΡΝΤΟΓΑΝ
Κατάφερε την οικονομική αφυδάτωση των λαών της Ευρώπης
Συνέβαλε την εκλογή του ΤΡΑΜΠ
Έπνιξε χιλιάδες πρόσφυγες στις θάλασσες
Εξαθλίωσε εκατομμύρια πρόσφυγες
Ανέδειξε την τρομοκρατία στην Ευρώπη
Απομόνωσε την Ευρώπη από τα διεθνή πράγματα,
Ανέχθηκε..., ξεγέλασε..., αδιαφόρησε..., 
................
Τί πέτυχε η Γερμανία επί καγκελαρίας Αγγέλας;
Ένα πράγμα προσπάθησε μετά μανίας η Άγγελλα, να καταστρέψει την Ελλάδα.
Αυτό είναι το έργο της.
Και μήπως πέτυχε κάτι για τους ίδιους τους Γερμανούς; Ίδια και χειρότερα είναι με μας.
Η Άγγελλα είναι η μητέρα που κυοφόρησε και ανέδειξε στη βουλή τους ακροδεξιούς σε ποσοστό 13%. 
Το τρίτο κόμμα της Γερμανίας είναι δικό της παιδί.

Επειδή, η ανθρωπιά εξέλειπε από την ηγεμονία της Αγγέλας.
Η Angela δεν είναι άγγελος, είναι προφανές.

το χαμομηλάκι

Wednesday, 15 July 2015

Ο Νίτσε για τους γερμανούς και το χρέος

«… Εμείς οι Γερμανοί, σίγουρα δεν βλέπουμε τον εαυτό μας σαν ιδιαίτερα απάνθρωπο και σκληρόκαρδο λαό… κι όμως! Ας δει κανείς τον παλιό μας ποινικό κώδικα… θα καταλάβει… Σκεφτείτε τις παλιές γερμανικές τιμωρίες για παράδειγμα τον λιθοβολισμό, τον τροχό, το παλούκωμα, το κομμάτιασμα…πόσο αίμα και φρίκη βρίσκεται στο βάθος όλων των «καλών πραγμάτων».
https://olympiada.files.wordpress.com/2015/07/german-barbarians.jpg

Αυτά έγραφε ο Φ. Νίτσε στην «Γενεαλογία της ηθικής» (μετάφραση Ζ. Σαρίκα), και συνέχιζε εξετάζοντας τη σχέση χρεώστη-πιστωτή:
«… Ο χρεώστης, για να εμπνεύσει εμπιστοσύνη… δεσμεύεται, μέσω ενός συμβολαίου που κάνει με τον πιστωτή, ότι, σε περίπτωση που δεν θα πληρώσει το χρέος του, θα δώσει ως αποζημίωση κάτι άλλο του οποίου την «κατοχή» έχει, το οποίο έχει υπό την εξουσία του, για παράδειγμα το σώμα του, τη γυναίκα του, την ελευθερία του ή ακόμη και τη ζωή του (ή ακόμη, κάτω από ορισμένες θρησκευτικές προϋποθέσεις, τη μακαριότητά του, τη σωτηρία της ψυχής του… )».

olympia.gr

Tuesday, 22 June 2010

Επιστημονικά πειράματα σε ανθρώπους στη ναζιστική Γερμανία αλλά και σήμερα

Στην ημερίδα για τη βιοηθική που έγινε στο Ηράκλειο τη Δευτέρα 17 Δεκεμβρίου 2007 και διοργάνωσε το Μεταπτυχιακό Τμήμα Σπουδών Βιοηθικής του Πανεπιστημίου Κρήτης οι ομιλητές μίλησαν για τα τρομακτικά επιστημονικά πειράματα σε ανθρώπους στη ναζιστική Γερμανία αλλά και για την σημερινή πρακτική φαρμακευτικών εταιρειών οι οποίες κάνουν πειράματα σε χώρες του Τρίτου Κόσμου.
Nazi human experimentation
Nonconsensual Medical Experiments on Human Beings


ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ σε ημερίδα Βιοηθικής του Πανεπιστήμιου Κρήτης
Και σε Έλληνες έκαναν πειράματα οι ναζί

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΓΕΩΡΓΟΥΔΗ

Τα τρομακτικά επιστημονικά πειράματα σε ανθρώπους από γιατρούς στη ναζιστική Γερμανία με οργανωμένο και συστηματικό τρόπο, μεταξύ των οποίων και Ελλήνων από την Κρήτη και τη Θεσσαλονίκη, που εξαθλίωναν βασανιστικά τον άνθρωπο, αποκάλυψε με ιστορικά ντοκουμέντα ο Αγγλος ερευνητής, διανοητής και καθηγητής, Πολ Γουάντλιγκ, ενώ η διάσημη Αγγλίδα καθηγήτρια Χίλαρι Ρόουζ αναφέρθηκε σε νεότερα προγράμματα ιατρικών πειραμάτων που παραβιάζουν την ανθρώπινη προσωπικότητα, στις ΗΠΑ και αλλού.

Οι αποκαλύψεις που συγκλόνισαν το κοινό πραγματοποιήθηκαν προχθές στο Ηράκλειο, στο πλαίσιο διεθνούς επιστημονικής ημερίδας που οργάνωσε το Μεταπτυχιακό Τμήμα Σπουδών Βιοηθικής του Πανεπιστημίου Κρήτης, με θέμα: «Πειραματισμός σε ανθρώπους: Τα ηθικά όρια της βιοϊατρικής έρευνας». Η ημερίδα έγινε με αφορμή τα εξήντα χρόνια της Δίκης των Γιατρών, η οποία αποκάλυψε τις αποτρόπαιες πρακτικές του ιατρικού πειραματισμού στη ναζιστική Γερμανία, που δημιούργησε ως αντίβαρο τον Κώδικα της Νυρεμβέργης, ο οποίος αποτελεί τομή σχετικά με τα ηθικά όρια της κλινικής έρευνας πάνω σε ανθρώπινα όντα.

Πειραματόζωα
Ο κ. Γουάντλιγκ, στην εμπεριστατωμένη ομιλία του, παρουσίασε αναλυτικά στοιχεία ανά εθνότητα, (τσιγγάνοι, Εβραίοι, Ρώσοι, Πολωνοί, Έλληνες κ.λπ.), κοινωνική κατηγορία, π.χ. ομοφυλόφιλοι, φύλο κ.λ.π. ανθρώπων, στους οποίους οι ναζί -αλλά και γιατροί που δεν ήταν οργανωμένοι στο ναζιστικό κόμμα, με το πρόσχημα πως εκτελούν εντολές- πραγματοποιούσαν απάνθρωπα ιατρικά πειράματα.

Οι περισσότεροι άνθρωποι-πειραματόζωα πέθαναν με φρικτό τρόπο, ενώ οι περισσότεροι φυλακισμένοι που χρησιμοποιήθηκαν στα πειράματα, όπως τόνισε ο ΑΓΓΛΟΣ ομιλητής, δεν έμεναν απαθείς, αλλά φώναζαν για τα δικαιώματά τους.  
Από τους λίγους που διασώθηκαν και πήραν μέρος στη Δίκη των Γιατρών ως μάρτυρες κατηγορίας, είναι εκπληκτική η μαρτυρία μιας γυναίκας, η οποία είχε η ίδια μπορέσει να φωτογραφίσει τα πειράματα που έκαναν πάνω της. Στην Κρήτη, οι Γερμανοί πραγματοποιούσαν πειράματα, όπως είπε ο κ. Γουάντλιγκ, σε Κρήτες και Αγγλους κρατούμενους, στους οποίους μετέδιδαν την ηπατίτιδα και παρακολουθούσαν την εξέλιξή της.

Φρικτά ανθρωπολογικά και άλλους είδους πειράματα έγιναν σε 23 Ελληνίδες από τη Θεσσαλονίκη και 20 άντρες.
Ειδικά στις γυναίκες μετέδιδαν με ένεση στη μήτρα τοξικές ουσίες για να προκαλέσουν στείρωση «σαν να ήταν ινδικά χοιρίδια· περισσότερο οι Έλληνες υπέφεραν σε σχέση με άλλες εθνότητες», τόνισε ο Άγγλος διανοητής. Οι Ελληνίδες αυτές πέθαναν με φρικτούς πόνους, από καρκίνο.

Στις ΗΠΑ
Γιατροί υπό της διαταγές της CIA έκαναν πειράματα σε κρατούμενους που φέρονταν ότι έχουν σχέση με την τρομοκρατία Bush Administration Conducted Experiments and Research on Detainees..
Στη συνέχεια, η κ. Ρόουζ ανέφερε χαρακτηριστικά παραδείγματα παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όσον αφορά ιατρικά πειράματα πάνω σε ανθρώπους σε άλλες χώρες. Ειδικότερα, η Αγγλίδα διανοήτρια περιέγραψε την κατάσταση στο Ιδρυμα Τάσκιτζι της Αλαμπάμα των ΗΠΑ, όπου από το 1932 έως το 1972, έτος που αποκαλύφθηκε ως γεγονός από την εφημερίδα «Ουάσιγκτον Ποστ», πραγματοποιήθηκαν ιατρικά πειράματα σε 400 Αφροαμερικανούς συφιλιδικούς κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων, χωρίς να έχουν ενημερωθεί για την ασθένειά τους, με γνώση της αμερικανικής κυβέρνησης, ενώ αν και είχε βρεθεί θεραπεία από τη δεκαετία τού '50 δεν τους χορηγήθηκε.

Ως ομάδα ελέγχου χρησιμοποιήθηκαν 200 άτομα με άλλες ασθένειες και επέζησαν συνολικά από τα πειράματα αυτά 72 άτομα. Οι γιατροί δικαιολόγησαν την πράξη τους με το επιχείρημα ότι παρακολουθούσαν τη φυσική εξέλιξη της νόσου.
Η κ. Ρόουζ έθεσε ως καθοριστική αρνητική παράμετρο το θέμα του ατομισμού που έχει διαπεράσει τον αμερικάνικο νεοφιλελευθερισμό, ο οποίος «είναι επικίνδυνος στην επιστήμη» γιατί αναπτύσσει έννοιες ισχύος.

«Ασύδοτες φαρμακευτικές εταιρείες»
Η υπεύθυνη του Προγράμματος Βιοηθικής του Πανεπιστημίου Κρήτης, καθηγήτρια Σταυρούλα Τσινόρεμα, αναφέρθηκε στα πειράματα των φαρμακευτικών εταιρειών σε χώρες του Τρίτου Κόσμου, «ενίοτε και χωρίς την άδεια των αρχών της φιλοξενούσας χώρας, όπου είναι λιγότερο αυστηρά τα ρυθμιστικά πλαίσια για τη διεξαγωγή τέτοιων πειραμάτων».
Ως λύση πρότεινε, δεδομένης της ραγδαίας αύξησης των γενετικών τεχνολογιών, «τον έλλογο και συνειδητό κοινωνικό προβληματισμό, την απαίτηση για διαφάνεια και δημόσια λογοδοσία όλων όσοι εμπλέκονται στην ανάπτυξη και αξιοποίηση της νέας βιοϊατρικής γνώσης και τη διαρκή εγρήγορση των πολιτών».

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki