Piplantri: Το χωριό στην Ινδία όπου φυτεύονται 111 δέντρα κάθε φορά που γεννιέται ένα κορίτσι

Ο αριθμός 111 είναι, για τους Ινδούς, σύμβολο της ευτυχίας και της προόδου.

👧👧👧👧👧

Ένα παράδειγμα σεβασμού της ζωής των γυναικών και της φύσης, που θα πρέπει να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για ολόκληρo τον κόσμο.

Σε πολλά μέρη της Ινδίας τα αγόρια προτιμούνται έναντι των κοριτσιών, τα οποία, λόγω του θεσμού της προίκας, αποτελούν μια σημαντική οικονομική επιβάρυνση για τις οικογένειές τους. 

Όμως οι κάτοικοι του Πιπλάντρι στο Ρατζαστάν της Ινδίας μάχονται κατά αυτής της προκατάληψης γιορτάζοντας τη γέννηση των κοριτσιών τους με την φύτευση 111 δέντρων για κάθε βρέφος. 

Ένα δώρο στη φύση για το δώρο της ζωής.

Αυτό το πρωτότυπο τελετουργικό ξεκίνησε όταν ο Shyam Sunder Paliwal έχασε την έφηβη κόρη του, την Kiran, και φύτεψε ένα δέντρο προς τιμήν της. 

Σήμερα, ηγείται μιας προσπάθειας σκοπός της οποίας είναι να διασφαλίσει ότι τα κορίτσια του Πιπλάντρι προστατεύονται αλλά και εκπαιδεύονται, ώστε μεγαλώνοντας να γίνουν ανεξάρτητες και αυτάρκεις γυναίκες.

Τα δέντρα που φυτεύονται δεν ομορφαίνουν μόνο το χωριό αλλά αποτελούν τα σύμβολα μιας πολιτιστικής, περιβαλλοντικής και πολιτικής επανάστασης που συμβαίνει σε αυτόν τον τόπο.

m.lifo
Πηγή: Great Big Story

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Courtney Lalotra: Πούλησε τα πάντα, μετακόμισε στην Ινδία και υιοθέτησε 11 ορφανά

Όταν μια σπουδάστρια μόδας από τις ΗΠΑ, η Κόρτνεϊ Λαλότρα, έπαιρνε την απόφαση το 2010 να ταξιδέψει στην Ινδία, σίγουρα δεν μπορούσε να φανταστεί την εξέλιξη που θα είχε η ιστορία της. 

Γιατί σήμερα είναι πλέον μόνιμη κάτοικος στο Δελχί μαζί με τον σύζυγό της, το βιολογικό παιδί τους και ακόμα 11 παιδιά που έχει υιοθετήσει.  

Courtney Lalotra sold all her possessions to adopt 11 children in India

Ανάμεσα σε αυτά, και δύο που οι βιολογικοί γονείς τους δεν είναι πλέον σε θέση να συντηρήσουν, καθώς βρέθηκαν άνεργοι στη διάρκεια της πανδημίας.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. 

Η Κόρτνεϊ επισκέφτηκε για πρώτη φορά την Ινδία για μια ερευνητική εργασία πάνω στα υφάσματα. Με το που βρέθηκε εκεί, ωστόσο, σοκαρίστηκε από τη φτώχεια που αντίκρισε. 

«Από την πρώτη στιγμή που κατέβηκα από το αεροπλάνο αντίκρισα παιδιά να ζητιανεύουν στους δρόμους και γυναίκες να κρατούν αγκαλιά μωρά που έκλαιγαν» θυμάται.

Όταν λοιπόν αποφάσισε να γίνει εθελόντρια σε μια φτωχογειτονιά στο Δελχί, συνειδητοποίησε ότι αυτή ήταν η προσωπική της αποστολή. 

«Εκείνα τα παιδιά δεν είχαν κανέναν να ενδιαφέρεται πραγματικά για αυτά, να ρωτάει πώς ήταν η μέρα τους και ποιες τραγωδίες είχαν αντιμετωπίσει. Τότε, δεν καταλάβαινα ούτε τη γλώσσα που μιλούσαν. Αγκάλιαζα τα κοριτσάκια που έκλαιγαν στους ώμους μου και έτσι επικοινωνούσαμε, κατά κάποιον τρόπο».

Όταν κόντευε να λήξει η βίζα της και έπρεπε να επιστρέψει στις ΗΠΑ, μιλώντας με ένα ορφανό, τη Φατίμα, τη διαβεβαίωσε ότι θα ξαναγύριζε. Η απάντηση του κοριτσιού, όμως, άλλαξε τη διαδρομή της ζωής της: 

«Η Φατίμα μου είπε, δεν επιστρέφει κανένας εδώ. Δεν ήθελα να γίνω αυτός ο άνθρωπος. Ήθελα πραγματικά να τα αφήσω όλα και να κάνω κάτι διαφορετικό».

Πράγματι, με την επιστροφή της στις ΗΠΑ πούλησε όλα τα υπάρχοντά της συγκεντρώνοντας 15.000 δολάρια, αρκετά για να νοικιάσει σπίτι στην Ινδία και να αγοράσει φαγητό για τα παιδιά που φρόντιζε. Το 2011 γύρισε στην Ινδία, μόνιμα πλέον, όπου το 2012 ίδρυσε ένα καταφύγιο για παιδιά με ειδικές ανάγκες. Εκεί ερωτεύτηκε τον σύζυγό της. Παντρεύτηκαν δύο χρόνια αργότερα και απέκτησαν έναν γιο.

Στη διάρκεια της πανδημίας, η Κόρτνεϊ παραδέχεται ότι ζήλευε τους φίλους και τους συγγενείς της που είχε αφήσει στις ΗΠΑ. 

«Περπατούσαν στη γειτονιά τους και στο πάρκο, αλλά εμείς δεν μπορούσαμε να το κάνουμε: είχαμε κολλήσει στο σπίτι. Οι Ινδοί πειθαρχούσαν απόλυτα στους κανόνες της καραντίνας».

Εξαιτίας του lockdown, πολλές οικογένειες χτυπήθηκαν οικονομικά, καθώς ζούσαν με μεροκάματα. 

Η Κόρτνεϊ και οι συνεργάτες της άρχισαν να τους μοιράζουν μερίδες φαγητού, βοηθώντας όσο περισσότερους μπορούσαν. Δεν τα πήγαν κι άσχημα, καθώς υπολογίζουν ότι κατάφεραν να υποστηρίξουν «πάνω από 2.000 οικογένειες».

Στο μεταξύ, με τον σύζυγό της είχαν αρχίσει ήδη να υιοθετούν παιδιά και η οικογένειά τους συνέχισε να μεγαλώνει στη διάρκεια της πανδημίας. 

«Με την COVID-19, δεν υπάρχουν μόνο οι άνθρωποι που αρρωσταίνουν και πεθαίνουν, αλλά υποφέρει ολόκληρη η κοινωνία. Εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες παιδιά μένουν ορφανά καθημερινά στην Ινδία, ιδιαίτερα τώρα. Πολλά από τα παιδιά που φροντίζουμε είτε έχουν μείνει ορφανά και από τους δύο γονείς είτε έχουν χάσει τον έναν και ο άλλος δεν είναι σε θέση να τα συντηρεί πια».

Μάλιστα, ενώ είχε την ευκαιρία να επιστρέψει για ένα διάστημα στις ΗΠΑ για να δει τους δικούς της, προτίμησε να μείνει στην Ινδία να συνεισφέρει στις πιο δύσκολες στιγμές της. «Αποφάσισα να μείνω εδώ, γιατί ένιωθα πως στις ΗΠΑ το μυαλό μου δεν θα ήταν ήρεμο. […] Είμαστε προορισμένοι να βοηθάμε τους άλλους, διαφορετικά η ζωή μας δεν έχει νόημα» καταλήγει.

womantoc.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Χιλιάδες γυναίκες στην Ινδία πεθαίνουν κατά τη διάρκεια του τοκετού

Δίνουν ζωή και χάνουν τη δική τους ή μ' άλλα λόγια... δεκάδες χιλιάδες γυναίκες στην Ινδία πεθαίνουν στη διάρκεια της εγκυμοσύνης, κατά τον τοκετό ή τις πρώτες εβδομάδες της λοχείας, παρά τα κυβερνητικά προγράμματα που εγγυώνται ελεύθερη πρόσβαση στην παροχή μαιευτικής φροντίδας. 

Σύμφωνα με έκθεση από το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Human Rights Watch), το πρόβλημα που είναι εντονότερο στο κρατίδιο Ουτάρ Πραντές έχει διπλή διάσταση: από τη μια έχει να κάνει με την αναποτελεσματικότητα στην παροχή βοήθειας στις εγκύους κι από την άλλη με την ανεπάρκεια στην καταγραφή των πραγματικών στοιχειών και την κάλυψη τυχόν παραλείψεων.

Η μελέτη μάλιστα εστιάζεται στα αίτια που μπορούν να αποφευχθούν προς βελτίωση της τραγικής κατάστασης.
«Μόνον αν η Ινδία καταφέρει να καταγράψει όλες τις γυναίκες που πεθαίνουν από λόγους που σχετίζονται με την απόκτηση ενός παιδιού, θα είναι σε θέση να αποτρέψει χιλιάδες θανάτους που μπορούν πράγματι να προληφθούν», σχολίασε η Αρούνα Κασιάπ, ερευνήτρια του Παρατηρητηρίου. «Η υποχρέωση λογοδοσίας μπορεί να μοιάζει με αφηρημένη έννοια, αλλά για τις γυναίκες της Ινδίας είναι θέμα ζωής ή θανάτου». 
Το κρατίδιο Ουτάρ Πραντές στη βόρεια Ινδία έχει από τα μεγαλύτερα ποσοστά μητρικής θνησιμότητας και πολλά κενά στην καταγραφή των δεδομένων. 

Η κυβέρνηση έχει αναγάγει σε προτεραιότητα την αντιμετώπιση του προβλήματος κατοχυρώνοντας τη δωρεάν παροχή γυναικολογικής φροντίδας σε φτωχές γυναίκες και δίνοντας οικονομικά κίνητρα σε όλες να γεννούν σε νοσοκομειακές μονάδες και όχι στο σπίτι τους. 
Στην Ινδία ξεκίνησε ένα πιλοτικό πρόγραμμα το 2005 για τη βελτίωση των συνθηκών υγείας ιδιαίτερα στις αγροτικές περιοχές με έμφαση στον περιορισμό της μητρικής θνησιμότητας. Η σωστή εφαρμογή του όμως χτυπά πάνω στη διαφθορά και στην άγνοια των γυναικών που δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν τον κίνδυνο. Επίσης το σύστημα δεν μπορεί να καταγράψει τις διαστάσεις του προβλήματος και δεν διαθέτει μηχανισμούς για να καλύψει τα κενά και τελικά να το αντιμετωπίσει.

(Πηγές: BBC, www.hrw.org) 

Της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΤΖΑΒΑΡΑ

ΙΝΔΙΚΟΣ ΧΟΡΟΣ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ

Αντίθετα από τους μεγάλους, τα παιδιά διατηρούν ακόμη την επαφή με την προλεκτική ηλικία, με την έκφραση των συναισθημάτων μέσω των συμβόλων. Επίσης, στα παιδιά λειτουργούν θαυμάσια οι συμβολικές και παιδαγωγικές έννοιες που περιέχονται σε κάθε μύθο.

Έτσι, ο ινδικός χορός, που αντλεί τις ιστορίες του από τους μαγευτικούς μύθους της Ινδίας, πατρίδας των παραμυθιών, γεμάτους ήρωες, πεντάμορφες και γενναίες βασιλοπούλες, αξιοσέβαστους σοφούς, παράξενα ζώα με ανθρωπομορφικές ιδιότητες και θαυμαστά κατορθώματα, μιλά κατ' ευθείαν στην καρδιά τους. Ενθουσιάζονται με τη δυνατότητα να διηγηθούν όλα αυτά με το σώμα, με τα χέρια και με το πρόσωπό τους.

Πέρα όμως από την ευχαρίστηση, είναι κάτι πολύ ευεργετικό γι' αυτά, καθώς τους προσφέρει την ανακουφιστική δυνατότητα να επεξεργαστούν και να λύσουν σε συμβολικό επίπεδο τις εντάσεις της καθημερινής τους ζωής, να διαμορφώσουν σύστημα αξιών και να απαντήσουν σε υπαρξιακά ερωτήματα με τρόπο μη εγκεφαλικό, κρατώντας ζωντανή τη "σύνδεση" με το υποσυνείδητο, το ένστικτο, τη δημιουργικότητα: κάτι στο οποίο αποτυγχάνει οικτρά η σύγχρονη εκπαίδευση που πολύ συχνά περιορίζεται στην ξερή συσσώρευση γνώσεων.

Σε σωματικό επίπεδο, ο Μπάρατα Νάτυαμ είναι μια ολοκληρωμένη άσκηση. Χαρίζει αντοχή και ευλυγισία, αρμονική κίνηση, καλό συντονισμό. Καλλιεργεί την πειθαρχία, την αυτοσυγκέντρωση και την καλή μνήμη, αλλά και την αίσθηση του ρυθμού, αφού τα πόδια λειτουργούν ως κρουστά, μαζί με τα άλλα μουσικά όργανα. Το χτύπημα των πελμάτων στο έδαφος διεγείρει τα ενεργειακά κέντρα και συμβάλλει στην καλή υγεία και ευεξία όλων των οργάνων του σώματος.

Σκότωσαν 10 εκατομμύρια κορίτσια στην Ινδία!

Τουλάχιστον 10 εκατομμύρια κορίτσια θανατώθηκαν από τους γονείς τους στην Ινδία, λίγο πριν γεννηθούν είτε αμέσως μετά τη γέννησή τους, κατά τα τελευταία 20 χρόνια, αποκάλυψε η Ινδή υπουργός αρμόδια για οικογενειακά θέματα, Pενούκα Tσοουντούρι, που χαρακτήρισε την κατάσταση ως «εθνική κρίση».

Οι γυναίκες θεωρούνται «παθητικό» για μια οικογένεια κυρίως λόγω της παράδοσης του προικώου, που θέλει τους γονείς της νύφης να πληρώνουν μετρητά και άλλα αγαθά στην οικογένεια του γαμπρού προκειμένου να την παντρέψουν.

Αντιθέτως, οι άντρες θεωρούνται πιο χρήσιμοι, αφού κερδίζουν το ψωμί της οικογένειας, παρά το γεγονός ότι οι κοινωνικές προκαταλήψεις και ανισότητες εμποδίζουν τις γυναίκες να δουλέψουν ή να έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση.
Σύμφωνα με τη UNICEF, στην Ινδία γεννιούνται κάθε ημέρα περίπου 7.000 κορίτσια λιγότερα από τον παγκόσμιο μέσο όρο, λόγω των αμβλώσεων σε περίπτωση που διαπιστωθεί το φύλο τους πριν από τη γέννα ή λόγω στυγνής δολοφονίας του βρέφους μόλις γεννηθεί και διαπιστωθεί ότι είναι κορίτσι.

Ακόμη πιο φρικτές είναι οι απάνθρωπες πρωτόγονες μέθοδοι των παιδοκτόνων γονέων, που ρίχνουν άμμο ή πηχτό μείγμα καπνού στις αναπνευστικές οδούς των βρεφών προκαλώντας ασφυξία, τα θάβουν κάτω από τη γη σε ερμητικά κλεισμένα πιθάρια, ή τα κρεμούν ανάποδα από δέντρα μέχρι να ξεψυχήσουν.

Εκστρατεία.

Το φαινόμενο αυτό απασχολεί έντονα την ινδική κυβέρνηση, που προσπαθεί μέσω εκστρατείας πληροφόρησης να αποτρέψει αυτούς τους θανάτους, ωστόσο, η ινδική παράδοση και κουλτούρα είναι εξαιρετικά δύσκολο να αλλάξει ταχύρρυθμα. «Όταν κανείς επισκέπτεται έναν ναό εξακολουθεί να παίρνει την ευλογία: Είθε να αποκτήσεις πολλούς γιους», δηλώνει η Tσοουντούρι, που επισημαίνει ότι η πρακτική της παιδοκτονίας είναι πιο προσφιλής μεταξύ των μορφωμένων Ινδών.

ΗΜΕΡΗΣΙΑ 15/12/2006 8:30:03 π.μ.