Μάστιγα οι εξαφανίσεις παιδιών - Πέντε ανά ημέρα στη χώρα μας

Σε πραγματική μάστιγα για την ελληνική κοινωνία έχουν εξελιχθεί τα τελευταία χρόνια οι εξαφανίσεις παιδιών καθώς, σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα το «Χαμόγελο του Παιδιού» σε συνεργασία με την Ελληνική Αστυνομία, έχουν χαθεί μόνο τους τελευταίους 16 μήνες 1.892 παιδιά. Δηλαδή, ούτε λίγο ούτε πολύ, χάνονται στη χώρα μας, κατά μέσον όρο, πέντε παιδιά την ημέρα.

Μάλιστα σύμφωνα με τον πρόεδρο του φορέα Κώστα Γιαννόπουλο ο αριθμός των εξαφανίσεων είναι στην πραγματικότητα πολύ μεγαλύτερος, καθώς πολλές εξαφανίσεις δεν δηλώνονται καν στην αστυνομία. Επίσης είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό το ότι με την πάροδο των ετών αγνοούνται όλο και μικρότερης ηλικίας παιδιά – τα 12 χρόνια είναι πλέον η μέση ηλικία φυγής από το σπίτι.
Το διαδίκτυο και η κακή χρήση του περιλαμβάνονται στους κυριότερους παράγοντες αύξησης των εξαφανίσεων ανηλίκων. Σύμφωνα με τον Κ. Γιαννόπουλο είναι πολλές οι περιπτώσεις κοριτσιών που γνωρίζουν μεγαλύτερους άντρες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι οποίοι τους υπόσχονται καλύτερη ζωή. Νομίζοντας, λοιπόν, πως έχουν ερωτευτεί το πρόσωπο που βλέπουν πίσω από την οθόνη, φεύγουν μαζί του και συχνά καταλήγουν στην πορνεία.
Πολύ σημαντική παράμετρος στην επιδείνωση του φαινομένου είναι και το προβληματικό οικογενειακό περιβάλλον στο οποίο ζουν πολλοί ανήλικοι. Δηλαδή κάποιοι «το σκάνε» επειδή δεν μπορούν να ζήσουν άλλο στο σπίτι τους.
Μία περίπτωση πρόσφατης εξαφάνισης, που απασχόλησε έντονα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, είναι αυτή της δεκάχρονης Μαρκέλλας, η οποία ευτυχώς βρέθηκε, αλλά η έρευνα για την υπόθεση συνεχίζεται. Όμως είναι ενδεικτικό της οικογενειακής της κατάστασης το γεγονός ότι ο μεγαλύτερος αδελφός της ζητάει να αναλάβει αυτός την επιμέλεια καθώς, όπως ανέφερε στις αρχές, η μητέρα τους δεν είναι σε θέση να τη μεγαλώσει.

Παιδιά στα «αζήτητα»
Πάντως το μεγαλύτερο πρόβλημα παρατηρείται στα ανήλικα που καταφθάνουν ασυνόδευτα στη χώρα μας. «Οι διακινητές βρίσκουν παιδιά που είναι “στα αζήτητα” και τα ωθούν στην πορνεία. Κανένας δεν ψάχνει να τα βρει κι αυτό το στοιχείο ενισχύει τη δράση αυτών των ανθρώπων» σημειώνει ο Κώστας Γιαννόπουλος.
Ιστορίες παιδιών, όπως αυτές του Άλεξ, της Αννούλας ή του μικρού Μπεν, έχουν συγκλονίσει στο παρελθόν την κοινή γνώμη και κανείς δεν έχει καταφέρει μέχρι σήμερα, αν και έχουν περάσει τόσα χρόνια, να λύσει το μυστήριο των υποθέσεων αυτών. Σύμφωνα με τον Κ. Γιαννόπουλο, υπήρξαν αρκετές ανακολουθίες στις έρευνες, και ειδικότερα στην πολύκροτη υπόθεση του Άλεξ.
«Χάθηκε πολύτιμος χρόνος, έγιναν όλα λάθος. Έβλεπα σκυλιά που υποτίθεται πως έψαχναν το παιδί έπειτα από δύο μήνες. Αυτό έγινε για το “θεαθήναι”, επειδή πίεζε η κοινή γνώμη. Δεν μπορεί το σκυλί τόσες ημέρες μετά να ακολουθήσει τα ίχνη. Χρειάζεται άμεση κινητοποίηση, εδώ και τώρα. Τέτοιες καθυστερήσεις μπορεί να οδηγήσουν ακόμη και στον θάνατο» καταλήγει.

Οδηγίες από την ΕΛ.ΑΣ.
Οι ανησυχητικές διαστάσεις που έχει λάβει το φαινόμενο παιδιά να εξαφανίζονται ή να πέφτουν θύματα ενδοοικογενειακής βίας και κακοποίησης ανάγκασε την ΕΛ.ΑΣ. να εκδώσει ανακοίνωση με οδηγίες για την προστασία των ανηλίκων.
Όπως αναφέρει η ανακοίνωση, η ενδοοικογενειακή βία είναι ένα έγκλημα που διώκεται αυτεπάγγελτα και τιμωρείται από διατάξεις του νόμου. Οι υπηρεσίες αντιμετώπισης ενδοοικογενειακής βίας λειτουργούν σε όλη τη χώρα. H ΕΛ.ΑΣ. διαχειρίζεται κάθε περιστατικό και ενημερώνει τις αρμόδιες δικαστικές αρχές, ενώ παράλληλα παρέχει κατευθύνσεις και πληροφορίες στα θύματα, για την αναζήτηση δομών στέγασης, ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, ψυχοκοινωνικής και νομικής υποστήριξης.

Η άσκηση κάθε είδους βίας ή κακοποίησης – ψυχολογικής, σωματικής ή σεξουαλικής – διώκεται από τον νόμο.
Το διαδίκτυο είναι, σύμφωνα με την ΕΛ.ΑΣ., ένας καινούργιος κόσμος και για πολλούς πρωτόγνωρος. Προσφέρει διαδραστικότητα, έντονη εναλλαγή εικόνων και συναισθημάτων. Είναι μια εικονική κοινωνία, η οποία διαμορφώνεται παράλληλα με την πραγματικότητα. Η ασφάλεια του σπιτιού μας όμως, στο οποίο βρίσκεται ο υπολογιστής, μπορεί να μας οδηγήσει στο να μην αντιληφθούμε την απειλή, καθώς ο κίνδυνος δεν είναι άμεσος και ορατός.

Ας δούμε τους κινδύνους του διαδικτύου που αφορούν περισσότερο τα παιδιά μας. Η γνώση των κανόνων ασφάλειας, η ανάπτυξη κριτικής και αντιληπτικής ικανότητας και η ικανότητα αναγνώρισης των κινδύνων είναι βασικά εφόδια για την ασφαλή πλοήγηση στο διαδίκτυο.

1. Τα προσωπικά δεδομένα, όπως το ονοματεπώνυμο, η ηλικία, η κατοικία, το επάγγελμα, η εκπαίδευση, η οικονομική και οικογενειακή κατάσταση, χρησιμοποιούνται σε καθημερινή βάση καθώς κάνουμε περιήγηση στο διαδίκτυο.
2. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στα οποία βρίσκονται καθημερινά οι ανήλικοι δημιουργούν μια εικονική πραγματικότητα πολύ ελκυστική και διαδραστική, η οποία όμως κρύβει και κινδύνους (προβολή τέλειου προτύπου ανθρώπου, παραπλανητικές ειδήσεις/fake news, παραβίαση ιδιωτικότητας κ.ά.).
3. Ο ψηφιακός εκφοβισμός είναι οποιαδήποτε πράξη εκφοβισμού, επιθετικότητας, παρενόχλησης, απειλητικής ή αυταρχικής συμπεριφοράς που πραγματοποιείται μέσω του διαδικτύου και των κινητών τηλεφώνων. Για να χαρακτηρίσουμε μια πράξη ως εκφοβισμό, θα πρέπει να γίνεται συστηματικά, από πρόθεση, να έχει στόχο να πληγώσει κάποιον και να υπάρχει ανισορροπία δυνάμεων των ατόμων που εμπλέκονται.
4. Εθισμός στο διαδίκτυο. Στην περίπτωση που το παιδί ασχολείται πολλές ώρες με το διαδίκτυο, θα πρέπει να παρατηρήσουμε τα προειδοποιητικά σημάδια και να βρούμε έναν τρόπο διαχείρισης της κατάστασης. Σημαντικό είναι να έχουν τεθεί όρια και κανόνες στον χρόνο ενασχόλησης με το διαδίκτυο από μικρές ηλικίες, ώστε να αναπτύξουν τον απαραίτητο αυτοέλεγχο και αυτοπειθαρχία.
5. Σεξουαλικός εκβιασμός και εξαναγκασμός ανηλίκων. Οι ανήλικοι πολλές φορές συνομιλούν διαδικτυακά με άλλους – γνωστούς ή μη – χρήστες. Οι κακόβουλοι χρήστες εκμεταλλεύονται την παιδική αθωότητα, προκειμένου να πείσουν τον ανήλικο να τους αποστείλει προσωπικά του στοιχεία, να παράγει πρωτότυπο υλικό (φωτογραφίες ή video), να καταβάλει χρήματα, να συναντηθεί μαζί τους ή να προβεί σε άλλες ενέργειες.

Πηγή: Εφημερίδα «Το Ποντίκι»

aftodioikisi.gr

Η Παιδική Κακοποίηση... κρατά μια ζωή

Η αντιμετώπιση της μάστιγας της παιδικής κακοποίησης που συμβαίνει πίσω από κλειστές πόρτες και στην πλειονότητα των περιπτώσεων δεν καταγγέλλονται, ήταν το αντικείμενο ημερίδας που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο στο Επιμελητήριο Ηρακλείου με τη διοργάνωση της Ακτινολογικής Εταιρείας Κρήτης και την υποστήριξη της Περιφέρειας και σε συνεργασία με το Ακτινολογικό Τμήμα του ΠΑΓΝΗ.

Υπό την αιγίδα του Ιατρικού Συλλόγου Ηρακλείου και της Πανελλήνιας Ακτινολογικής Εταιρείας, στόχος της εκδήλωσης ήταν η διάγνωση και αντιμετώπιση της κοινωνικής αυτής μάστιγας.

Όπως τονίστηκε, για την επίτευξη του στόχου αυτού θεωρείται αναγκαία η συνεργασία όλων των εμπλεκομένων επιστημόνων.

Ο αντιπεριφερειάρχης Δημόσιας Υγείας και Κοινωνικής Πολιτικής Λάμπρος Βαμβακάς σε δηλώσεις του επισήμανε: 

«Είναι μια μάστιγα που οι συνέπειες της επηρεάζουν τη μετέπειτα πορεία ενός ανθρώπου, τις σχέσεις τους και την υγεία του (με αγχώδεις διαταραχές, προβλήματα κοινωνικής προσαρμογής, αλλά και άσκηση αντίστοιχης βίας).
Δεν πρέπει να βλέπουμε μόνο την κορυφή του παγόβουνου. Χρειάζεται διαρκής επαγρύπνηση. Η αντιμετώπιση αυτής της μάστιγας θα πρέπει να γίνεται με την άριστη συνεργασία όλων των άμεσων επιστημονικων φορέων».

Ο πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Ηρακλείου Χάρης Βαβουρανακης σημείωσε: «Θα πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα ευαίσθητοι.

Η ιδέα της κακοποίησης ενός παιδιού συνταράσσει κάθε φυσιολογικό άνθρωπο. Τα νούμερα αυξάνονται δραματικά. Δεν μιλάμε για θύτες, αλλά για δράστες. 

Χρειάζεται ενημέρωση, πρόληψη και ευαισθητοποίηση. Κι όπως είπε και ο Τζάκσον Μπράουν, τα παιδιά, οι γάμοι και τα λουλούδια αντανακλούν το είδος της φροντίδας που παίρνουν».

Από την πλευρά της η Μαίρη Παχιαδάκη, πρόεδρος του Συνδέσμου Μελών Γυναικείων Σωματείων Νομού Ηρακλείου τόνισε: 

«Οι εμπειρίες της κακοποίησης μικρών παιδιών κόβουν την ανάσα. Θα μπορούσα να μιλώ ώρες για περιπτώσεις παιδικής κακοποίησης, που ξεπερνούν κάθε λογική.

Είναι εγκλήματα που δεν σηκώνουν άφεση αμαρτιών. Είναι έγκλημα η παραμέληση των παιδιών! Εκδηλώσεις όπως η σημερινή μπορεί να οδηγήσει σε πιο φωτεινά μονοπάτια. Δίνοντας χώρο στη λογική, στον αυτοσεβασμό και στη σύνεση θα οδηγούμε σε φωτεινούς δρόμους».

patris

Γυναικοκτονίες: Μια παγκόσμια και επίμονη μάστιγα – 137 δολοφονίες καθημερινά

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ), «γυναικοκτονία είναι η ανθρωποκτονία από πρόθεση γυναικών επειδή είναι γυναίκες».

Σε παγκόσμια μάστιγα έχουν μετατραπεί οι γυναικοκτονίες και τα στοιχεία που δίνει ο ΟΗΕ στη δημοσιότητα ενόψει της 25ης Νοεμβρίου, η οποία έχει οριστεί από τον Οργανισμό ως η «Παγκόσμια Ημέρα Εξάλειψης της Βίας Κατά των Γυναικών», είναι σοκαριστικά.
Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ), «γυναικοκτονία είναι η ανθρωποκτονία από πρόθεση γυναικών επειδή είναι γυναίκες».

Κατά μέσον όρο, 137 γυναίκες ανά τον κόσμο δολοφονούνται καθημερινά από τον σύντροφό τους ή από κάποιον συγγενή τους, σύμφωνα με νέα στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα από την Υπηρεσία των Ηνωμένων Εθνών για τα Ναρκωτικά και το Έγκλημα.

Το σπίτι, το πιο επικίνδυνο μέρος

Σύμφωνα με την ίδια πηγή, «το σπίτι είναι το πιθανότερο μέρος διάπραξης εγκλήματος εις βάρος μιας γυναίκας».
Περισσότερες από τις μισές από τις 87.000 γυναίκες που δολοφονήθηκαν το 2017 φέρεται ότι έπεσαν νεκρές από τα χέρια των πιο στενών τους ανθρώπων.

Από αυτές, σχεδόν 30.000 σκοτώθηκαν από τον σύντροφό τους και άλλες 20.000 από έναν συγγενή τους.

Στην έκθεση σημειώνεται ότι περισσότερα από 8 από τα 10 θύματα ανθρωποκτονιών που διαπράχτηκαν από συντρόφους τους ήταν γυναίκες.
«Η βία από κάποιον σύντροφο συνεχίζει να έχει δυσανάλογα βαρύ τίμημα εις βάρος των γυναικών», αναφέρεται στην έκθεση.

Έρευνα του BBC

Τα στατιστικά στοιχεία των Ηνωμένων Εθνών συνοψίζουν τις διαπιστώσεις για το 2017 που βασίζονται σε πληροφορίες για ανθρωποκτονίες, τις οποίες παρείχαν κυβερνητικές πηγές.
Το BBC πραγματοποίησε δική του έρευνα καταγράφοντας την κάλυψη από τα μέσα ενημέρωσης των γυναικοκτονιών την 1η Οκτωβρίου του 2018 σε παγκόσμιο επίπεδο.
Οι ανταποκριτές του δικτύου σε διάφορα σημεία του κόσμου μέτρησαν ότι τα μίντια ανέφεραν τις δολοφονίες 47 γυναικών, προφανώς για λόγους που συνδέονται με το φύλο τους, σε 21 διαφορετικές χώρες.
Οι περισσότερες από αυτές τις δολοφονίες ερευνώνται ακόμη.
–Τον μεγαλύτερο κίνδυνο (69%) να χάσουν τη ζωή τους από τον σύντροφό τους ή από κάποιον συγγενή τους διατρέχουν οι γυναίκες και τα κορίτσια στην Αφρική, σύμφωνα με την έκθεση του ΟΗΕ που κάνει λόγο για 3,1 θανάτους ανά 100.000 ανθρώπους.

3.000 δολοφονίες στην Ευρώπη από σύντροφο ή συγγενή

–Τον μεγαλύτερο αριθμό γυναικών που δολοφονήθηκαν από τον σύντροφό τους ή από κάποιον συγγενή τους για το 2017 κατέγραψε η Ασία με συνολικά 20.000 γυναικοκτονίες. Ακολουθεί η Αφρική με 19.000, η Βόρεια Αμερική, η Κεντρική και Ανατολική Αμερική (8.000), η Ευρώπη (3.000) και η Ωκεανία (300).
–Το 2017 στο Σαλβαδόρ σημειώθηκαν οι περισσότερες ανθρωποκτονίες από πρόθεση παγκοσμίως: 13,9 στις 100.000 γυναίκες δολοφονήθηκαν σύμφωνα με την Υπηρεσία του ΟΗΕ. Ακολουθεί η Τζαμάικα (11 στις 100.000), η Δημοκρατία της Κεντρικής Αφρικής (9,1 στις 100.000 με στοιχεία του 2011) και η Ονδούρα (8,4 στις 100.000 με βάση στοιχεία του 2017).

–Από τα 5.000 «εγκλήματα τιμής»’ που σημειώνονται κάθε χρόνο περίπου 1.000 σημειώνονται στην Ινδία. Στο Αφγανιστάν, για παράδειγμα, μια βαθιά πατριαρχική κοινωνία, «243 εγκλήματα τιμή σημειώθηκαν από τον Απρίλιο του 2011 ως τον Αύγουστο του 2013».

–Στις εμπόλεμες ζώνες ο βιασμός γυναικών θεωρείται «πολεμικό όπλο» που τρομοκρατεί τον πληθυσμό και καταστρέφει τον κοινωνικό ιστό. Το 2014 το Ισλαμικό Κράτος πραγματοποίησε, σύμφωνα με τον ΟΗΕ, μια εκστρατεία με διαστάσεις γενοκτονίας στο βορειοδυτικό Ιράκ εις βάρος των Γιαζίντι και συνέλαβε ως σκλάβες του σεξ πολλές γυναίκες από αυτή την μειονότητα. Περισσότερες από 6.400 Γιαζίντι υποχρεώθηκαν σε σκλαβιά και μόνο 3.300 διασώθηκαν ή διέφυγαν.
–Στο Κίβου της ΛΔΚονγκό οι γυναίκες και τα κορίτσια πέφτουν συχνά θύματα σεξουαλικής βίας.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ-AFP
in.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μαμάδες που σφάζονται στα μαμαδογκρούπ

Θα το έχετε δει όλες. Ένα άρθρο σχετικό με τη γονεϊκότητα σε ένα page, ένα ποστ με μια ερώτηση σε ένα μαμαδογκρούπ, και η μάχη ξεκινά. 

Η μία μαμά σπεύδει να κρίνει την άλλη, η άλλη την επόμενη και αυτό δεν έχει τέλος.

Για να μην παρεξηγηθώ, υπάρχουν πάντα και οι εξαιρέσεις. Υπάρχουν φορές που γίνονται πολύ ωραίοι διάλογοι με ωραίες πληροφορίες και έχω βοηθηθεί κι εγώ προσωπικά πολλές φορές σε διάφορα θέματα. 

Ωστόσο αναρωτιέμαι μερικές φορές αν μερικές από εμάς είμαστε μαινάδες ή μανάδες τελικά;

Αναρωτιέμαι που βρίσκουμε τον χρόνο και το κουράγιο να κατηγορήσουμε ή μια την άλλη, να απευθυνθούμε η μία στην άλλη με τραγικούς χαρακτηρισμούς, με προσβλητικά λόγια χωρίς να ξέρουμε την προσωπική της ιστορία, τις δυσκολίες που περνάει και την ιδιαιτερότητα της δικής της ζωής.

Είναι περισσότερα τα πράγματα που μας ενώνουν τελικά και ίσως πρέπει να το καταλάβουμε.

Είμαστε όλες πάρα πολύ απασχολημένες με το να κάνουμε λάθη κι ωστόσο να προσευχόμαστε ότι τα παιδιά μου θα γίνουν καλοί άνθρωποι ούτως ή άλλως.

Είμαστε όλες απασχολημένες με την μπουγάδα μας που μυρίζει μούχλα και αναρωτιόμαστε αν θα πρέπει να διπλώσoυμε τα ρούχα ή να βάλουμε φωτιά και να τα κάψουμε.

Κι ακόμα, με το να ουρλιάζουμε σε όλους: «ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΟΥΡΛΙΑΖΕΤΕ!» και στη συνέχεια να αναρωτιόμαστε αν θα μπορέσουμε ποτέ να σταματήσουμε να ουρλιάζουμε.

Με το να προσπαθούμε να μην τσακωθούμε με τον άντρα μας μπροστά στα παιδιά, αν και μερικές φορές τρελαίνουμε ο ένας τον άλλον – κυρίως στο αυτοκίνητο.

Είμαστε όλες πάρα πολύ απασχολημένες με το να ζητάμε συγγνώμη από τα παιδιά μας, επειδή συχνά δεν τα καταλαβαίνουμε και τα παρεξηγούμε, επειδή γκρινιάζουμε, επειδή δεν τα πιστέψαμε όταν μας είπαν ότι πονάει η κοιλιά τους και νομίζαμε ότι το έκαναν για να μην πάνε σχολείο.

Είμαστε όλες πάρα πολύ απασχολημένες γιατί αυτά τα χρόνια δεν θα ξανάρθουν και περνάνε με ταχύτητα αστραπής. Ελπίζω μόνο ότι κοιτώντας πίσω θα πούμε ότι ήμασταν αγαπημένοι.

Δεν κρίνω κανέναν γονέα, γιατί είναι ΔΥΣΚΟΛΟ να είσαι γονιός.

Δεν μου πέφτει λόγος γιατί δεν είμαι εγώ αυτή που ανησυχεί για τα δικά σας παιδιά όπως εσείς. 

Δεν κάθομαι ξάγρυπνη όλη την νύχτα σκεπτόμενη τι αποφάσεις να πάρω για τα σχολεία, τους φίλους και τις συμπεριφορές και τα εμπόδια στην πολύτιμη ζωή τους. 

Δεν τα αγαπώ, δεν τα ταΐζω και δεν αγωνιώ για αυτά, όπως εσείς. 

Δεν τα ξέρω. Δεν γνωρίζω τα όνειρά τους ή τι τους αρέσει. Ούτε εσάς.

Είμαι 11 χρόνια μάνα και τώρα είμαι πιο σίγουρη από ποτέ ότι δεν υπάρχει «ένας τρόπος» να είμαστε καλοί γονείς. 

Απλώς προσπαθώ να καταλάβω πώς να μεγαλώσω σωστά τα παιδιά μου σε μια τόσο περίπλοκη ζωή. Και το ίδιο κάνουμε όλες, με τα λάθη μας και τα σωστά μας. Κι αυτό είναι σίγουρο.

Ας θυμηθούμε πόσο απασχολημένες είμαστε όλες με όσα ανέφερα παραπάνω. Τα οποία όσο ασήμαντα κι αν φαίνονται, είναι τα πιο σημαντικά. Και ας σκεφτούμε αν αυτό θέλουμε να είμαστε. 

Μαμάδες που αντί να είναι ενωμένες, κρίνουν η μία την άλλη για το πόσο επαρκείς είναι.

Γεωργία Διπλάρη, μια αναγνώστρια του 

themamagers.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι