Όταν τραβάς τα ζόρια...

Όταν καίγεται το σπίτι σου, αυτό που σε νοιάζει άμεσα, είναι να σβήσει η φωτιά. 

Και, όταν, με το καλό, τη σβήσεις, αν θες, ψάξε να βρεις τι έφταιξε, ή ποιος την είχε βάλει.

House on Fire by Anna and Elena Balbusso Twins

Όταν πνίγεται ένας άνθρωπος, αυτό που σε νοιάζει άμεσα, είναι το να τον σώσεις. 

Και, όταν, με το καλό, θα είναι ασφαλής, αν θες, ρώτα τον πώς βρέθηκε μες στο νερό σε αυτή τη θέση.

Όταν δεις να χτυπάνε έναν άνθρωπο, αυτό που σε νοιάζει άμεσα είναι το να τον σώσεις. 

Και, όταν τον σώσεις, ύστερα, αν θες αναζήτησε και τους ενόχους.

Έτσι και με τη ζωή.

Όταν τραβάς τα ζόρια, όταν έχεις τις μαύρες σου, όταν είσαι σε θέση δύσκολη, πρώτο σου μέλημα να είναι το να βγεις. 

Να το νικήσεις όλο αυτό. 

Να ελευθερωθείς απ’ τη μαυρίλα.

Και, όταν, με το καλό, πατήσεις πια στα πόδια σου, τότε μόνο, αν θες, αναρωτήσου «πώς έφτασα ως εδώ», «τί έφταιξε» και το «γιατί σε μένα»…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc.
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Όταν τα μωράκια σας σάς φέρνουν σε δύσκολη θέση!

Ο πρώτος χρόνος του μωρού είναι μαγευτικός: Τα ροζ μαγουλάκια του, το λαιμουδάκι του που μοσχοβολάει, οι μικροί ήχοι που βγάζει… κάνεις δε μπορεί να του αντισταθεί. Τα μωρά, βέβαια, έχουν και μία λιγότερο «λαχταριστή» πλευρά. 

Είναι ικανά να βγάλουν τρομακτικά δυνατές κραυγές, να εκλύσουν απίθανες ποσότητες υγρών από τον οργανισμό τους, ενώ τα δάχτυλά τους συχνά είναι δυνατά σαν τανάλιες. Χώρια, οι οσμές που σας κάνουν να αναρωτιέστε αν ήταν το μωρό ή κάποιος ασβός εισέβαλε στο σπίτι σας.

Το μυστικό για να περάσει πιο εύκολα για όλους ο πρώτος χρόνος του μωρού είναι να ξέρετε τι πρέπει να κάνετε όταν το μικρό σας αγγελάκι κάνει όλα αυτά τα τρομακτικά πράγματα μπροστά σε κοινό. 

Δείτε πώς το διαχειρίστηκαν κάποιοι γονείς και τι συμβουλεύουν:

Το πρόβλημα: Ουρλιάζει για να φύγει από την αγκαλιά της γιαγιάς του

Η λύση: Αυτό δεν είναι πραγματικό πρόβλημα αλλά έτοιμη λύση στο να σταματήσει η μητέρα ή η πεθερά σας να φορά αυτό το απαίσιο άρωμα. 

Μπορείτε να της πείτε κάτι όπως «ωχ, έτσι έκανε και της προάλλες με την κ. τάδε που φορά το ίδιο άρωμα με εσένα. Μάλλον αυτό είναι που το ενοχλεί. Δεν δοκιμάζεις ένα πιο απαλό άρωμα;». Μέχρι να βρει νέο άρωμα το μωρό σας θα γλυτώσει από πολλές ώρες κλάματος.

Το πρόβλημα: Δεν δείχνει τα κόλπα που του μάθατε

Η λύση: Θέλετε να δείξετε σε όλους όλα αυτά τα φοβερά και μοναδικά πράγματα που μπορεί να κάνει το μωρό σας, όμως αυτό αρνείται να συνεργαστεί. 

Παίρνει τότε εκείνη την αστεία «φάτσα» και εσείς βρίσκετε την ευκαιρία να πείτε «κάνε την αστεία φάτσα!» για να δείξετε ότι το κάνει επειδή σας καταλαβαίνει. 

«Κάνε την αστεία φάτσα», του λέτε, όμως εκείνο συνεχίζει να σας κοιτάζει αποσβολωμένο. Το καλύτερο που έχετε να κάνετε τότε είναι να ζητήσετε από τους φίλους σας να σας χαστουκίσουν για να συνέλθετε και στην συνέχεια να βάλετε τον εαυτό σας τιμωρία για να σκεφτείτε με ποιους τρόπους βλάπτετε το μέλλον αυτού του μωρού.

Το πρόβλημα: Το μωρό σας κάνει εμετό πάνω στον ολόλευκο καναπέ της φίλης σας που δεν έχει παιδιά (και δεν θέλει να αποκτήσει)

Η λύση: Θυμάστε πώς ήταν πριν κάνετε παιδιά; Σίγουρα είχε συμβεί και σε εσάς τότε να θέλετε να πνίξετε κάποιο μωρό επειδή π.χ. έκανε εμετό πάνω σας, λίγο πριν το ρομαντικό ραντεβού. Τι είχατε πει τότε; «Δεν πειράζει! Γι αυτό υπάρχουν τα καθαριστήρια!». 

Αν η φίλη σας δεν πει κάτι αντίστοιχο, όταν το μωρό σας της κάνει τον καναπέ μαντάρα,… διαγράψτε την από φίλη σας.

Το πρόβλημα: Έκανε κακά και δεν έχετε πάνες μαζί

Η λύση: Ας πάμε λίγο πίσω, στις σκέψεις σας καθώς ετοιμάζατε την τσάντα πριν φύγετε από το σπίτι. Είπατε «θα λείπουμε όλη την ημέρα –τι θα χρειαστούμε; Το αρκουδάκι, τις πιπίλες, το μπιμπερό, την σαλιάρα, ένα ακόμα φορμάκι, κουβερτάκι, τα παυσίπονά μου… τι άλλο; Τι ξεχνάω; Το κινητό μου!!!». 

Και από την πολλή χαρά σας που θυμηθήκατε το κινητό σας ξεχάσατε το σπουδαιότερο. Αυτό χωρίς το οποίο το μωρό σας δεν αντέχει παρά μερικά δευτερόλεπτα. 

Τώρα θα βράσετε και οι δύο στα ζουμιά σας. Αν είστε σε εξωτερικό χώρο πιθανώς να την γλυτώσετε και να μην κατασπαράξει κανένα ζώο το μωρό σας μόλις το μυρίσει. 

Αν είστε σε ξένο σπίτι ενημερώστε την ομήγυρη, βάλτε αντί για πάνα μερικές πετσέτες στο μωρό και βγείτε να ψάξετε για πάνα. Εν ανάγκη, ζητήστε από την οικοδέσποινα μερικές σερβιέτες για να βάλετε στο μωρό προσωρινά, μέχρι να βρείτε πάνες.

Το πρόβλημα: Δεν λέει να καθίσει στο καθισματάκι του αυτοκινήτου, την στιγμή που άλλοι περιμένουν για την θέση σας

Η λύση: Όλοι έχουμε διαβάσει κατά καιρούς ιστορίες για γονείς που έσφαξαν τα παιδιά τους και μετά τα έψησαν και τα έφαγαν. Μην φτάσετε μέχρι εκεί! Καταρχήν, θυμηθείτε τις αναπνοές που είχατε μάθει πριν γεννήσετε –σκοπός τους δεν ήταν να σας βοηθήσουν με τις διαστολές, αλλά να σας δώσουν κουράγιο για τα επόμενα 18 χρόνια. 

Πάρτε, λοιπόν, το μωρό αγκαλιά και περπατήστε μαζί του ψιθυρίζοντας «η μανούλα δεν προσπαθούσε να σε διπλώσει στα δύο… έπαιζε ένα παιχνίδι… που λέγεται μπες στο ρημάδι το αμάξι!». Και συνεχίστε με τις αναπνοές.

Το πρόβλημα: Κλάματα, κακά, ανάγκη για φαγητό και κατάσταση πανικού στο ταξίδι

Η λύση: Στην πραγματικότητα υπάρχει ένα μόνο πράγμα για να κάνετε όταν το μωρό παθαίνει υστερία στο ταξίδι (είτε στο αεροπλάνο, είτε στο λεωφορείο, είτε στο αυτοκίνητο) και όχι, αυτό δεν είναι το να προσποιηθείτε ότι δεν είναι δικό σας μωρό, ούτε το να το κλείσετε στο ντουλαπάκι των αποσκευών. 

Αυτό που μπορείτε να κάνετε είναι να αγνοήσετε τα μισητά βλέμματα των γύρω σας, να βγάλετε έξω το στήθος σας και να θηλάσετε το μωρό σας μπροστά σε όλους. Το πιθανότερο είναι ότι έτσι θα είναι όλοι χαρούμενοι.

..............
περισσότερα εδώ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Γονείς και παιδιά: Η πιο ευχάριστη δύσκολη σχέση

Η μητέρα ενός υποψηφίου Πανελλαδικών εξετάσεων αποφάσισε να τακτοποιήσει το δωμάτιο του γιου της, προκειμένου να τον απαλλάξει από τη διαδικασία, έτσι ώστε όταν επιστρέψει να έχει χρόνο να ξεκουραστεί και να ασχοληθεί με το διάβασμά του. 
Αφού σκούπισε και ξεσκόνισε το δωμάτιο, έβαλε σε μια τάξη το γραφείο του, τοποθετώντας όλα τα βιβλία του το ένα δίπλα στο άλλο με τυχαία διάταξη. 

Όταν ο γιος της επέστρεψε, ακολούθησε ένας μεγάλος καυγάς μεταξύ τους και ο τελευταίος την κατηγορούσε διότι κατά το συμμάζεμα, δεν φρόντισε να τοποθετήσει τα βιβλία του με τη σειρά που ο ίδιος ήθελε και συνέπεια αυτού θα ήταν η εκ νέου τακτοποίησή τους από τον ίδιο.

Εάν ήσασταν παρατηρητής του παραπάνω συμβάντος, ποιανού το μέρος θα παίρνατε; 
Και οι δύο διαφωνούντες έχουν ισχυρά τεκμήρια προκειμένου να υποστηρίξουν τη θέση τους. 
Από τη μια πλευρά, η μητέρα θέλησε να βοηθήσει το παιδί της στη δύσκολη αυτή περίοδο που διένυε, βάζοντας σε μια τάξη το δωμάτιό του, ώστε ο ίδιος να εξοικονομήσει χρόνο από το διάβασμα και την ξεκούρασή του. Δεν σκέφτηκε όμως, ότι βάζοντας τα βιβλία του όπου να’ ναι, ενδεχομένως να προκαλέσει μεγάλη σύγχυση στην οργάνωση του γιου της. 
Από την άλλη, ο γιος εκνευρίστηκε με την κίνηση της μητέρας του, καθώς δεν φρόντισε να τον ενημερώσει σχετικά με την καθαριότητα του δωματίου του, αλλά δεν σκέφτηκε ότι η ίδια, έκανε αυτή την κίνηση, εξ’ αγνών προθέσεων ορμώμενη.

Το παραπάνω συμβάν, αποκρυπτογραφεί εμμέσως πλην σαφώς τη σχέση που ντύνει πολλούς γονείς με τα παιδιά τους και γενικότερα, τις σχέσεις που έχουν πολλοί άνθρωποι μεταξύ τους. 

Πολύ συχνά, διαφωνούμε και ενίοτε χαλάμε τις σχέσεις μας με τους ανθρώπους γύρω μας, διότι εστιάζουμε στο αποτέλεσμα των πράξεών τους, -το οποίο ενδεχομένως να μην μάς αφήνει ικανοποιημένους- αμελώντας να ερευνήσουμε τις πραγματικές τους προθέσεις.
Δεν είναι λίγα εκείνα τα παιδιά, των οποίων οι σχέσεις με τους γονείς τους έχουν τσαλακωθεί και οι λόγοι στους οποίους οφείλεται αυτό, ποικίλουν ανά περίπτωση. 
Το πολυσύχναστο αυτό μονοπάτι των διαφωνιών, πολλές φορές οδηγεί στην πλήρη αποξένωση των παιδιών από τους γονείς τους, ενώ στην πραγματικότητα ο ρόλος του θα έπρεπε να είναι συμφιλιωτικός. 
Έλλειψη στήριξης από τους γονείς, εγκάθετες συμβουλές που αποσκοπούν στην εκπλήρωση ονείρων που δεν κατάφεραν να πετύχουν οι ίδιοι, λανθασμένοι τρόποι διαπαιδαγώγησης, αδυναμία και άρνηση κατανόησης των πεποιθήσεων των παιδιών και άλλα πολλά, είναι ορισμένα από τα περιεχόμενα της φαρέτρας των παραπόνων των παιδιών.

Στο πλαίσιο μιας διαφωνίας, πάντοτε υπάρχουν τουλάχιστον δυο αντιμαχόμενες πλευρές. Κάθε μια από αυτές, λαμβάνει ως δεδομένα κάποια πράγματα και με βάση αυτά διαμορφώνει μια άποψη την οποία υποστηρίζει. 
Η σύγκρουση έρχεται όταν τα δεδομένα αυτά δεν είναι ίδια για τις δυο πλευρές κι έτσι ο κάθε ένας προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποδείξει ότι έχει δίκιο. Αν όμως εγκύψει κανείς στο φαινόμενο με μια πιο διεισδυτική ματιά, θα διαπιστώσει πως και οι δύο πλευρές έχουν κάθε λόγο να αισθάνονται αδικημένες, ενώ ταυτόχρονα αδικούν.

Όταν ένας γιατρός χορηγεί ένα φάρμακο σε έναν ασθενή, οφείλει να λάβει υπ’ όψιν του τη δομή του οργανισμού του, καθώς ενδέχεται να προκληθούν βλάβες, αν του χορηγηθούν ουσίες στις οποίες είναι αλλεργικός. 
Ουσιαστικά, ο γιατρός έχει την υποχρέωση να λειτουργήσει με βάση μια συγκεκριμένη θεραπεία, η οποία όμως πρέπει να εφάπτεται πλήρως στις ανάγκες και τον τρόπο λειτουργίας του οργανισμού του ασθενή, διαφορετικά θα δημιουργήσει ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα στον ίδιο. 
Σε ένα ακριβώς παράλληλο πλαίσιο, ο στόχος ενός γονέα είναι να μεταλαμπαδεύσει στο παιδί του αξίες και ιδανικά, τα οποία  θα το αγκαλιάζουν σε όλη του τη ζωή. 

Το μεγάλο λάθος που γίνεται όμως από τους γονείς, είναι εκείνο που αν κάνει κάποιος γιατρός, ίσως να του κοστίσει τη δουλειά του. 

Δεν φροντίζουν ώστε να μάθουν τον τρόπο με τον οποίο τα παιδιά τους δέχονται τα νέα δεδομένα και προσπαθούν να τα γαλουχήσουν, δίχως να έχουν ερευνήσει τις «αλλεργίες» τους. 
Ο κάθε άνθρωπος, έχει έναν δικό του μηχανισμό υποδοχής νέων πληροφοριών, οι οποίες μπορούν να εισέλθουν σε αυτόν, μονάχα όταν αυτές ταυτίζονται με τη λειτουργία του. Αν ο γονέας δεν ανακαλύψει αυτό το μηχανισμό, τότε όσο καλοπροαίρετα κι αν προσπαθεί να «περάσει» στο παιδί του αυτό που θέλει, δεν πρόκειται να τα καταφέρει ποτέ.

Ποιοι είναι άραγε οι λόγοι που ένα παιδί αισθάνεται πιεσμένο από το οικογενειακό του περιβάλλον; 
Τι είναι αυτό που οδηγεί στην καταστροφή της γέφυρας επικοινωνίας με τους γονείς του; Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν γίνεται η μια πλευρά να έχει πάντα δίκιο. 
Εξαιρώντας τις ιδιάζουσες, ειδεχθείς περιπτώσεις γονέων που εκ προθέσεως αμελούν τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους, μπορούμε με μεγάλη σιγουριά να συμφωνήσουμε στο ότι κάθε γονέας ενδιαφέρεται για το καλό του παιδιού του και προσπαθεί με κάθε τρόπο να του το προσφέρει. 
Και αυτό είναι το σημείο που οφείλει κάθε παιδί να σταθεί, προτού βιαστεί να κατηγορήσει το γονέα του. Είναι καλό πολλές φορές να σκέφτεται τις προθέσεις του, να αξιολογεί λίγο καλύτερα το «γιατί» και να μην εστιάζει μονάχα στο αποτέλεσμα. Ακόμη κι αν η διαφωνία είναι κάθετη σε κάποιο θέμα, ίσως είναι μεγάλο σφάλμα η λύση του διαπληκτισμού.

Πολλές φορές, απογοητευόμαστε από τους συνανθρώπους μας, όχι τόσο επειδή δεν έκαναν κάτι καλό για εμάς, αλλά επειδή δεν έκαναν αυτό που θα θέλαμε να κάνουν για μας. 

Έχουμε αυτή την κακή συνήθεια, να εστιάζουμε μονάχα στο αποτέλεσμα των πράξεών τους, να μην αξιολογούμε σωστά τις ενέργειές τους και προτιμούμε να έρθουμε σε ρήξη μαζί τους, αντί να φιλτράρουμε καλύτερα τις προθέσεις τους. 
Η μητέρα του παιδιού, θα μπορούσε να ρωτήσει τον γιο της προτού καθαρίσει το δωμάτιό του, ώστε να γνωρίζει ακριβώς πώς να τον ικανοποιήσει στο μέγιστο βαθμό. 
Ο γιος, θα μπορούσε να δει την όμορφη πλευρά της κίνησης της μητέρας του και να την ευχαριστήσει για τις γλυκιές προθέσεις της, αντί να μαλώσει μαζί της επειδή δεν έγιναν όλα ακριβώς όπως εκείνος ήθελε.

Ασφαλώς, όλα αυτά δεν αποτελούν τον κανόνα και δε σημαίνει πως όλα τα προβλήματα μπορούν να λυθούν τόσο εύκολα, είναι όμως κρίμα να μην προσπαθούμε για πράγματα που μπορούν να φτιάξουν τη ζωή μας προς το καλύτερο. Άλλωστε, το γυμναστήριο δεν θα μάς βοηθήσει να ανέβουμε τις σκάλες του μετρό, όμως αν βάλουμε τη γυμναστική στο πρόγραμμά μας, τότε το ανέβασμα θα γίνει πιο εύκολο.

Ο Κωνσταντίνος Φεργαδάκης, εκπαιδευτικός (μαθηματικός) στον εκπαιδευτικό οργανισμό «Ορίζοντες» \ MSc Business Mathematics

patris.gr

Η δύσκολη ζωή των μικρών λούστρων στην πρωτεύουσα

Η πιο ταλαιπωρημένη και πολυπληθής φυλή χαμινιών στην Αθήνα ήταν αυτή των στιλβωτών, των μικρών λούστρων.

Κατάγονταν σχεδόν όλοι από δύο δήμους της επαρχίας Μεγαλόπολης, τον ομώνυμο Δήμο Μεγαλόπολης και τον Δήμο Λυκοσούρας. Από τον πρώτο τα περισσότερα παιδιά προέρχονταν από τα χωριά Αγηιάσμπεη (Ψαθί), Αλιάγα (Βρυσούλες), Κιοσέ (Γέφυρα), Μερζέ (Εκκλησούλα) και Τσαπόγα (Μαλωτά) και από τον δεύτερο κυρίως από Ίσαρι και Αστάλα. 
Τα παιδιά αυτά εργάζονταν από όρθρου βαθέος μέχρι τη νύχτα έχοντας το καθένα ορισμένο μέρος. Συνήθως, ένα παιδί και συχνά δύο, βρίσκονταν στα στέκια τους όλη την ημέρα υπομένοντας τις καιρικές συνθήκες. 
Το ημερήσιο κέρδος τους δεν ξεπερνούσε τη μιάμιση δραχμή την ημέρα. Το κυριότερο πρόβλημα που μάστιζε αυτή την κατηγορία των παιδιών ήταν η σωματεμπορία. 

Αντίθετα με ότι συνέβαινε με τις δύο άλλες μεγάλες κατηγορίες, τους οψοκομιστές και τους εφημεριδοπώλες, οι στιλβωτές υποδημάτων, οι μικροί λούστροι, παρέμεναν σε δουλεία μέχρι και τις αρχές του 20ού αιώνα. 
Έτσι καταμεσής των Αθηνών, άνθρωποι που είχαν ως επίσημο επάγγελμα το στίλβωμα υποδημάτων εκμεταλλεύονταν τα μικρά χαμίνια. Μετέβαιναν στα χωριά καταγωγής τους και μίσθωναν τα παιδιά από τους γονείς τους με συμβόλαιο και έναντι εκατό δραχμών ετησίως! 
Ύστερα οδηγούσαν τα παιδιά στην πρωτεύουσα και τα έβαζαν να δουλεύουν νυχθημερόν για λογαριασμό τους. Και υφίσταντο πραγματικά μαρτύρια εάν δεν συγκέντρωναν μία ή δύο δραχμές. Αλλοίμονο αν το παιδί δεν έφερνε τα λεφτά στον «μάστορή» του το απόγευμα.

Στεγασμένα σε ελεεινά δωμάτια, στοιβάζονταν ακόμη και δέκα παιδιά σε έναν χώρο στον οποίο μόλις χωρούσαν να μείνουν τρία ή τέσσερα παιδιά. 
Το μεσημέρι έτρωγαν όπως – όπως και εάν ο μάστορης τους άφηνε δέκα ή δεκαπέντε λεπτά από την είσπραξη. Εξάλλου, στη συμφωνία με τους γονείς τους είχε προβλέψει να τους δίνει μόνον ένα γεύμα κάθε απόγευμα. 
Τα συνήθη προϊόντα που κατανάλωναν ήταν ψωμί και ελιές. 
Σε περίπτωση που ασθενούσαν τα παιδιά σπάνια τα επισκεπτόταν γιατρός, παρά τις προβλέψεις των συμβολαίων τους, ενώ τους απαγόρευαν ουσιαστικά να παρακολουθήσουν τη Σχολή του Παρνασσού ισχυριζόμενοι ότι ήταν τόπος διαφθοράς! Υπήρξε εποχή κατά την οποία περίπου τριακόσια παιδιά υφίσταντο αυτού του τύπου τις ταλαιπωρίες.
Ένας και μόνον μάστορης διαφέντευε σαράντα έως πενήντα παιδιά, τα οποία στέγαζε σε τρώγλες της περιοχής των Αγίων Αναργύρων Ψυρρή. Εκείνος εισέπραττε καθημερινά εισόδημα περίπου εκατό δραχμών, την ώρα που οι μικροί λούστροι λιμοκτονούσαν στους δρόμους της πόλης. Οι σωζόμενες περιγραφές είναι δραματικές. Γι’ αυτό δόθηκε ολόκληρος αγώνας εκ μέρους του «Παρνασσού» που κατήγγειλε τους σωματέμπορους καταφέρνοντας να αποσπάσει από τα χέρια τους τα παιδιά και να τους δώσει στέγη, τροφή και εκπαίδευση. Τα πράγματα φαίνεται πως καλυτέρευαν περί τα τέλη του 19ου αιώνα, χωρίς ωστόσο να εξαφανιστεί το φαινόμενο της σωματεμπορίας των χαμινιών, τα οποία τόσο έχουν αδικηθεί απ’ όσους έχουν ασχοληθεί σχετικά.

Οι αντιδράσεις τερμάτισαν τα «συμβόλαια σκλαβιάς»
Τα παιδιά αυτά παρουσιάστηκαν ως αλητάκια, χωρίς να αναφέρονται οι λόγοι και οι τρόποι με τους οποίους έφταναν στα πεζοδρόμια της πόλης. 
Τη θέση των προηγούμενων σωματεμπόρων πήραν στη συνέχεια άλλοι, που ασκούσαν το επάγγελμα του εμβαλωματού (μπαλωματή) ή του οινοπώλη. 
Ωστόσο, οι αντιδράσεις που σημειώθηκαν καλυτέρευσαν τις συνθήκες μέσω των οποίων μπορούσε πλέον κάποιος να «νοικιάσει» φτωχά παιδιά. 
Στο γύρισμα του 19ου προς τον 20ό αιώνα τα συμβόλαια σκλαβιάς εξαφανίζονταν πλέον, με αυστηρή παρέμβαση της πολιτείας, ενώ και οι δομές προστασίας της παιδικής ηλικίας αυξάνονταν και προσαρμοζόταν σταδιακά στα ευρωπαϊκά δεδομένα. Τα φαινόμενα εκμετάλλευσης και κακομεταχείρισης βεβαίως δεν εξαφανίστηκαν, αλλά μειώθηκαν αισθητά και τα παιδιά των δρόμων βίωναν καλύτερες συνθήκες ζωής. 
Πλούσια στοιχεία για τη ζωή τους είναι διεσπαρμένα σε γνωστά λογοτεχνικά έργα.

Γράφει ο Ελευθέριος Σκιαδάς
Πηγή: taathinaika.gr
newsbreak.gr

Πώς εκφράζονται τα Παιδιά σε αυτή τη Δύσκολη Περίοδο της Πανδημίας.

Γράφει η Λουκία Αποστολίδη, Ψυχολόγος, Επιστ. Συνεργάτης του Τμήματος Πρόληψης Παιδικής & Εφηβικής Παχυσαρκίας, Παιδιατρικό Κέντρο Αθηνών.
.............
Το Οικογενειακό Σύστημα αντιμετωπίζει ένα παιχνίδι σχέσεων με μέτρα περιορισμού που δοκιμάζουν τις εσωτερικές σχέσεις, πολλοί γονείς αναρωτιούνται για το πώς η παγκόσμια αυτή κρίση θα επηρεάσει τα παιδιά τους στο τώρα και στην ζωή τους μελλοντικά.
............

Όλοι μας, όπως και τα παιδιά μας βιώνουμε την απώλεια της παλιάς πραγματικότητας μας, της καθημερινότητάς μας. Τα παιδιά υποφέρουν από την απώλεια της έως τώρα γνώριμης ύπαρξής τους, των φίλων τους και της καθημερινής τους ρουτίνας.

Όταν τα παιδιά είναι σε δυσκολεμένη ψυχική κατάσταση, δεν έχουν μάθει να εκφράζονται λεκτικά και να επικοινωνούν τη δυσκολία τους και το συναισθηματικό τους βάρος, συνήθως τα παραπάνω εκφράζονται έμμεσα στο σώμα τους και σε συμπεριφορές έμμεσες.

Οι διάφορες συνθήκες στις οποίες μπορεί να βρεθούν τα παιδιά είναι οι εξής:

Παλινδρόμηση: 

Συμπεριφορές που πιστεύατε ότι το παιδί σας είχε αφήσει πίσω αναπτυξιακά, μπορεί ξαφνικά να επανεμφανιστούν. 

Αυτό θα μπορούσε να περιλαμβάνει το πιπίλισμα του δαχτύλου, την ανάγκη ενός συμβολικού αντικειμένου-παιχνιδιού για συναισθηματική ανακούφιση, βρέξιμο του κρεβατιού κλπ. 

Η παλινδρόμηση είναι φυσιολογική κατά τη διάρκεια περιόδων άγχους και αβεβαιότητας.

Διαταραχή στην όρεξη: 

Όταν τα πράγματα δεν είναι καλά, τα πρώτα που μπορεί να επηρεαστούν είναι η όρεξη για φαγητό και ο ύπνος. 

Οι γονείς πρέπει να παρακολουθούν τις αλλαγές στις διατροφικές συνήθειες του παιδιού, συμπεριλαμβανομένης της απώλειας όρεξης ή της επιπλέον ανάγκης για φαγητό. Αυτό είναι σύνηθες σε μεγαλύτερα παιδιά και εφήβους.

Θέματα στον ύπνο: 

Οι διαταραχές του ύπνου είναι συχνές σε δύσκολες περιόδους, επομένως τα παιδιά μπορεί να παρουσιάσουν αϋπνία, εφιάλτες, ξύπνημα τη νύχτα ή άλλες νέες συνήθειες.

Αλλαγές στη διάθεση: 

Οι συμπεριφορές που χρειάζεται να παρατηρήσετε περιλαμβάνουν εκρήξεις θυμού, ξαφνικές στιγμές κλάματος, ευερεθιστότητα για πράγματα που πριν δεν ήταν σημαντικά, απώλεια ενδιαφέροντος για αγαπημένες δραστηριότητες και απομόνωση από άλλους. 

Αναζητήστε αλλαγές στη φυσιολογική ιδιοσυγκρασία ή τη διάθεσή τους και λάβετε υπόψη ότι το άγχος αναδεικνύει ακόμη περισσότερο ό,τι συμβαίνει εσωτερικά μας.

Εκδραμάτιση: 

Οι γονείς μπορεί να παρατηρήσουν μια αύξηση στη διαταραχή της διάθεσης, τις συναισθηματικές εκρήξεις λόγω του άγχους της κατάστασης. 

Τα παιδιά μπορεί να αρχίσουν να πιέζουν τα όρια, να εμφανίζουν υψηλότερα επίπεδα επιθετικότητας, να μην υπακούσουν σε οδηγίες ή να μπαίνουν σε μεγαλύτερη αντιμαχία με τα μέλη της οικογένειας.

Ανάγκη για επιβεβαίωση-καθησυχασμό: 

Τα παιδιά μπορεί να εκφράσουν ανησυχία για την υγεία τους ή για τους άλλους, το μέλλον ή ακόμη και το θάνατο. 

Η αύξηση των ερωτήσεων που αναζητούν καθησυχασμό συχνά αποτελεί ένδειξη εσωτερικού άγχους, επομένως είναι σημαντικό οι γονείς να είναι παρόντες για να προσφέρουν αυτή τη διαβεβαίωση και μια αίσθηση σταθερότητας.

Τάση για προσκόλληση: 

Ίσως να παρατηρήσετε αύξηση της προσκολλημένης συμπεριφοράς. Μπορείτε να παρατηρήσετε εάν το παιδί σας σας ακολουθεί από δωμάτιο σε δωμάτιο και δυσκολεύεται εάν δεν έχετε οπτική επαφή. Αυτές οι αλλαγές στη συμπεριφορά προσκόλλησης μπορεί να είναι συχνές σε δύσκολες και αβέβαιες καταστάσεις.

Απόσυρση: 

Μερικά παιδιά μπορεί να μην αντέχουν να έχουν επαφή με αυτή την άσχημη πραγματικότητα και να επιλέξουν (ασυνείδητα) να αγνοούν τα μέλη της οικογένειας στο σπίτι τους ή να επιλέξουν να απορρίψουν την ευκαιρία να συνδεθούν με τους αγαπημένους τους ουσιαστικά. 

Μπορεί να αποσυρθούν και να υποχωρήσουν στα δωμάτιά τους για να αφιερώσουν περισσότερο χρόνο σε ατομικό παιχνίδι και τεχνολογία.

Δυσκολία στην εστίαση: 

Είναι αναμενόμενο τα μεγαλύτερα παιδιά και οι έφηβοι μπορεί να δυσκολευτούν να επικεντρωθούν σε εκπαιδευτικά καθήκοντα ή να αναβάλλουν πράγματα καθώς αποσπώνται εύκολα. 

Μπορεί να αντιμετωπίσουν προβλήματα με την προσοχή, τη συγκέντρωση και την εκμάθηση, αφού το μυαλό τους βρίσκεται σε υπερλειτουργία λόγω της στρεσσογόνας περιόδου.

Παράπονα για σωματικά συμπτώματα: 

Τα παιδιά μπορεί να έχουν περισσότερα παράπονα για πονοκεφάλους, στομαχικούς πόνους και λιγότερη ενέργεια. 

Αυτά είναι πραγματικά, αλλά πιθανότατα δεν οφείλονται σε κανένα ιατρικό λόγο αλλά σε ψυχοσωματικές αντιδράσεις.

Αυτή είναι η πραγματικότητα μας αυτή τη στιγμή, και σαν γονείς πρέπει να είμαστε εκεί με αλληλεγγύη και εγγύτητα να στηρίξουμε αυτό που συμβαίνει και στα παιδιά μας, τα οποία μπορεί να πλήττονται περισσότερο τελικά, αφού δεν έχουν καθιερώσει ήδη σαν ώριμα ενήλικα άτομα τους δικούς τους μηχανισμούς αντιμετώπισης των δυσκολιών. 

Ενδεχομένως να μην έχουν μάθει ακόμη τι τους κάνει καλό, ποια συνθήκη τα χαλαρώνει και τους αποφορτίζει, πώς εμπνέονται και τι τα ηρεμεί, ώστε να τα χρησιμοποιήσουν σαν εργαλεία αυτορρύθμισης.

Οι κρίσεις μας επιτρέπουν να ανακαλύψουμε ικανότητες για ανθεκτικότητα, προσαρμοστικότητα και αλλαγή. 

Βρισκόμαστε σε μια περίοδο που μας επιτρέπει να εξερευνήσουμε μέσα στην οικογένεια όχι μόνο δυσκολίες που υπήρχαν ήδη, αλλά και πολλές ανθεκτικές ικανότητες που δημιουργούν νέες σχέσεις.

iatriko
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι