Theodorakis - In The Fields - Lisa Zane - Sta pervolia - Coriolanus

Κοριολανός: Ένας εξορισμένος ήρωας της Ρώμης συμμαχεί με έναν ορκισμένο εχθρό του, με απώτερο σκοπό να εκδικηθεί την πόλη που τον πρόδωσε. Το κλασικό δράμα του Σαίξπηρ μεταφέρεται στην μεγάλη οθόνη αναδεικνύοντας το σκηνικό του εμφυλίου πολέμου. Η ταινία κλείνει με την a cappella ερμηνεία του «Στα Περβόλια» του Μίκη Θεοδωράκη από τη Λίζα Ζέιν, αδερφή του Μπίλι Ζέιν.

Η Lisa Zane γεννηθηκε στο Σικάγο το 1961, κόρη της Θάλειας και του William George Zane (Zanetakos), ελληνικής καταγωγής.
Και τα δύο αδέλφια μιλούν άπταιστα ελληνικά και φροντίζουν όπως μπορούν να διαφημίζουν την χώρα μας στο εξωτερικό.

Απολαύστε το:

Στα περβόλια - 1962

Στίχοι:  

Μίκης Θεοδωράκης

Μουσική:  

Μίκης Θεοδωράκης

	1.	Γρηγόρης Μπιθικώτσης		(Πρώτη εκτέλεση)
	2.	Κώστας Χατζής
	3.	Μαρινέλλα
	4.	Πασχάλης Τερζής
	5.	Ειρήνη Παππά
	6.	Σοφία Παπάζογλου

Στα περβόλια, μες στους ανθισμένους κήπους
σαν άλλοτε θα στήσουμε χορό
και τον Χάρο θα καλέσουμε
να πιούμε αντάμα και να τραγουδήσουμε μαζί

Κράτα το κλαρίνο και το ζουρνά
κι εγώ θα `ρθω με τον μικρό μου τον μπαγλαμά
Αχ, κι εγώ θα `ρθω...
μες στης μάχης τη φωτιά με πήρες, Χάρε
πάμε στα περβόλια για χορό

Στα περβόλια, μες στους ανθισμένους κήπους
αν σε πάρω, Χάρε, στο κρασί
αν σε πάρω στον χορό και στο τραγούδι
τότες χάρισέ μου μιας νυχτιάς ζωή

Κράτα την καρδιά σου, μάνα γλυκιά
κι εγώ είμ’ ο γιος που γύρισε για μια σου ματιά
Αχ, για μια ματιά..

Για το μέτωπο σαν έφυγα, μανούλα
εσύ δεν ήρθες να με δεις
Ξενοδούλευες και πήρα μόνος μου το τρένο
που με πήγε πέρ’ απ’ τη ζωή...

Τον Οκτώβριο του 1962, στο θέατρο Καλουτά παρουσιάστηκε το έργο του Μίκη Θεοδωράκη «Το τραγούδι του νεκρού αδελφού» από το Λαϊκό Θέατρο του Μάνου Κατράκη σε σκηνοθεσία του Πέλου Κατσέλη. Μια κατανυκτική λαϊκή τραγωδία, εμπνευσμένη από τον εμφύλιο αλληλοσπαραγμό που μέσα απ’ την τραγικότητά της ποθούσε τη συμφιλίωση.
Ανάμεσα στις δημιουργίες της παράστασης -που λόγω του θέματός της συνάντησε προβλήματα- ήταν και το περίφημο πια:

Στα Περβόλια μες τους ανθισμένους κήπους
Σαν άλλοτε θα στήσουμε χορό…

Ταυτόχρονα με το ανέβασμα του έργου γίνεται και η πρώτη ηχογράφηση των τραγουδιών από την Columbia με ερμηνευτές τον Γρηγόρη Μπιθικώτση και τις Βέρα Ζαβιτσιάνου και Δέσποινα Μπεμπεδέλη.


Το Χαμομηλάκι

Γερμανική Κατοχή-Εμφύλιος: Η Βαρυχειμωνιά των Ελληνικών Σχολείων

Οι Γερμανοί έκαναν επίταξη σε 8.345 σχολεία για τις ανάγκες τους, ενώ στα λιγοστά που έμειναν ελεύθερα η σχολική χρονιά δεν κράτησε πάνω από τρεις μήνες.
Την επόμενη χρονιά η κατάσταση ήταν ακόμη χειρότερη.
Το σχολικό «έτος» 1941-42 διήρκεσε 20 ημέρες.

Η λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου μπορεί να σήμαινε για τις περισσότερες χώρες της Ευρώπης την επιστροφή στους κανονικούς ρυθμούς, για την Ελλάδα, όμως, η κατάσταση παρέμεινε ίδια λόγω του ξεσπάσματος του Εμφυλίου. 

Περίπου 1.700 σχολεία θα καταστραφούν, ενώ πολλά παιδιά θα στρατολογηθούν.

Ο αστικός κρατικός μηχανισμός ήταν ανύπαρκτος. 

Στις πρωτοβουλίες για την ανασύνταξή του, ενεργό ρόλο είχαν πλέον οι Αγγλοι σύμμαχοι. 

Για το εκπαιδευτικό σύστημα που θα έπρεπε να ακολουθηθεί, ο Μακ Μίλαν (υπουργός για θέματα Μεσογείου της κυβέρνησης Τσόρτσιλ και μετέπειτα πρωθυπουργός της Μ. Βρετανίας) είχε συμβουλεύσει τον Πλαστήρα τον Μάρτιο του 1945 να επιλέξει η χώρα μας «τον δρόμο της καμήλας», δηλαδή να πηγαίνει σταθερά ευθεία, χωρίς να παρεκκλίνει ούτε προς τα δεξιά ούτε προς τα αριστερά. Με δύο λόγια, να μην επιτρέψει πολιτικές σκοπιμότητες να εισέλθουν στον χώρο του σχολείου.

Σε επίπεδο πραγματικότητας, η κατάσταση ήταν κωμικοτραγική. Ελλείψει Δημοσίου δεν υπήρχαν μισθοί για να πληρωθούν δάσκαλοι. 

Την πρωτοβουλία για τη λειτουργία των πρώτων σχολείων την πήραν συνταξιούχοι και αδιόριστοι εκπαιδευτικοί, οι οποίοι έναντι ενός πιάτου φαγητού από γονείς αναλάμβαναν να μάθουν γράμματα τα παιδιά (σ.σ. ο αναλφαβητισμός κινούνταν στα επίπεδα του 50%), τα οποία είχαν να πάνε σχολείο πριν από την Κατοχή.

Τους χειμερινούς μήνες, οι μαθητές υποχρεούνταν να φέρουν μαζί με το τετράδιό τους, βιβλία δεν είχαν τυπωθεί λόγω έλλειψης υποδομών. Και ένα κούτσουρο για τη σόμπα ή και το φαγητό του δασκάλου αν ήταν η σειρά της οικογένειάς τους να φροντίσει για τη σίτισή του. 

Τα παιδιά των πιο φτωχών οικογενειών θα έτρωγαν στο σχολείο από τη βοήθεια της UNNRA (ή Ούντρα για τους πολλούς), της Οργάνωσης Βοήθειας και Αποκατάστασης των Ηνωμένων Εθνών.

Οι άτακτοι μαθητές υποχρεώνονταν να πάνε ώς το δέντρο της αυλής για να κόψουν τη βίτσα, το κλαδί του δέντρου που χρησιμοποιούνταν για την τιμωρία τους, ενώ οι ακόμη πιο «θορυβώδεις» έμεναν για αρκετές ώρες μόνοι τους στο σχολείο μετά το τελευταίο κουδούνι. 

Η σύγκριση με το σήμερα φαντάζει σαν να υπάρχει χάσμα αιώνων, αν και η εποχή δεν είναι και τόσο μακρινή. 

Κάποιοι στην οικογένειά μας την έχουν ζήσει και μας την αφηγούνται· σαν παραμύθι ή έναν εφιάλτη που είχε, τελικά, αίσιο τέλος.

ΚΩΣΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Σιέρα Λεόνε: Τα διαμάντια, ο εμφύλιος, τα παιδιά πολεμιστές

«Το κουτί της Πανδώρας»

 
Τρίτη 8 Απριλίου 2008, στις 24:00

Αποστολή στη Σιέρα Λεόνε, την πιο σκληρή περιοχή του πλανήτη. Τα ματωμένα διαμάντια, η πραγματική ιστορία. Τα διαμάντια, ο εμφύλιος, τα παιδιά πολεμιστές.

Ο Τζαμάλ είναι 15 χρόνων. Το όνομά του δεν το ξέρει κανένας στο Κόνο. Όλοι τον αποκαλούν «Δολοφόνο αντρών». Στα εννιά του χρόνια κατετάγη στην SBU (Small Boy United). Τη μεραρχία των μικρών αγοριών. Τον στρατολόγησε η μία από τις δύο αντίπαλες πλευρές στη Σιέρα Λεόνε.

Όταν ο Τζαμάλ μιλάει, τρομάζεις. Μιλά τόσο φυσικά γι' αυτούς που σκότωσε και αυτούς που παραλίγο να τον σκοτώσουν. Ο Τζαμάλ δεν πρόλαβε να υπάρξει παιδί. Έγινε δολοφόνος. Αυτό ήταν το παιχνίδι του. Πατούσε τη σκανδάλη όπως οι συνομήλικοί του το κουμπί στο videogame. Μόνο που οι νεκροί ήταν πραγματικοί.

Δίπλα στον Τζαμάλ, μια γυναίκα με κομμένο χέρι, τον ακούει, ξέροντας πολύ καλά τι εννοεί. Ένα παιδί λίγο μεγαλύτερο από τον Τζαμάλ, της έκοψε το χέρι με την ματσέτα, το αφρικανικό δρεπάνι, στον εμφύλιο.

Ο πόλεμος στη Σιέρα Λεόνε έχει παρουσιαστεί ως ένας πόλεμος για τα διαμάντια. Τα διαμάντια έπαιξαν το ρόλο τους. Στην πλούσια χώρα των φτωχών κατοίκων, τα διαμάντια ήταν ένας τρόπος για να αγοράζουν όπλα οι αντίπαλες συμμορίες. Ο πόλεμος, η βία που ξεδίπλωσε, οι κομμένοι σε κομμάτια άνθρωποι, ήταν αποτέλεσμα των επεμβάσεων του πολιτισμένου κόσμου στην περιοχή. Της ληστρικής πολιτικής του, απέναντι στην Αφρική.
Τα διαμάντια, αυτή η μοναδική λάμψη της Αφρικής, ήταν και παραμένουν ματωμένα. Χιλιάδες άνθρωποι, αργοπεθαίνουν αναζητώντας στα ορυχεία, ένα διαμάντι που θα τους δώσει 50 δολάρια. Το ίδιο διαμάντι θα πουληθεί 10.000 ευρώ στις αγορές της Ευρώπης και της Αμερικής.

Χιλιάδες άνθρωποι εκτοπίζονται στη Σιέρα Λεόνε, απροκάλυπτα, μένουν άστεγοι για να παραδοθεί η γη τους στις εταιρείες διαμαντιών.

Ένα συγκλονιστικό οδοιπορικό στην πιο αιματοβαμμένη χώρα στον κόσμο, την Τρίτη 8 Απριλίου στις 24:00 στην εκπομπή «Το κουτί της Πανδώρας», με τον Κώστα Βαξεβάνη.