«Θα γίνει και εδώ πόλεμος, μαμά;»

«Όχι βέβαια αγάπη μου!», της απάντησα, κλείνοντας υπερβολικά αναστατωμένη την τηλεόραση.

Μου κόπηκαν τα πόδια τις προάλλες που η 6χρονη κόρη μου μού έκανε αυτή την ερώτηση.

Κακώς -πολύ κακώς- είχα ξεχάσει την τηλεόραση ανοιχτή, την ώρα που στις ειδήσεις έπαιζε το ρεπορτάζ από την ένταση μεταξύ Ρωσίας – Ουκρανίας και γινόταν λόγος για πόλεμο.

Οι εικόνες έδειχναν κάτι τανκ και στρατό να παρελαύνει πάνω στα χιόνια, θυμίζοντας τόσο πολύ εικόνες που τα παιδιά μας έχουν σίγουρα δει από ντοκιμαντέρ για τον πόλεμο του ‘40. 

Άρα ο συλλογισμός δεν ήταν αδικαιολόγητος: «Θα γίνει και εδώ πόλεμος, μαμά;».

“Όχι βέβαια αγάπη μου!”, της απάντησα, κλείνοντας υπερβολικά αναστατωμένη την τηλεόραση.

Το τελευταίο πράγμα που χρειάζονται τα παιδιά μας έπειτα από 2 χρόνια πανδημίας, έπειτα από 2 χρόνια που έχουν μπαφιάσει "φιμωμένα" όλη μέρα με μια μάσκα, και κυρίως έπειτα από 2 χρόνια καθημερινής αγωνίας “μην κολλήσουμε” (και κολλήσουμε και άλλους), είναι η έννοια του πολέμου!

Και αν νιώθουμε έτσι εμείς εδώ, που βρισκόμαστε και τρεις χώρες παρακάτω από το σημείο της σύρραξης, ούτε να φανταστώ δεν μπορώ πώς πρέπει να νιώθουν οι γονείς στην Ουκρανία, οι οποίοι -από αυτά που διαβάζω- δεν αφήνουν τα παιδιά τους ούτε στις κούνιες να πάνε, από φόβο μήπως τα βρει καμιά “αδέσποτη”.

“Μα στις ειδήσεις λέει, ότι θα γίνει πόλεμος…”, και εκεί παύουν πια τα ψέματα. Εκεί πρέπει να αποφασίσεις, ότι πρέπει να πεις την αλήθεια. 

Μία αλήθεια, όμως, που να μπορεί στα 6 της να αντέξει… Γιατί είπαμε -το φορτίο που ήδη κουβαλά η ψυχούλα τους είναι βαρύ.

Πώς μιλάμε, όμως, στα σημερινά παιδιά για το ενδεχόμενο πολέμου;
Τη συζήτηση αυτή είχα πρόσφατα με συναδέλφους, οι οποίες έχουν μεγαλύτερα παιδιά. “Τα παιδιά στην εφηβεία δεν επηρεάζονται τόσο πολύ από τις εξελίξεις αυτές. Είναι τόσο βίαια τα video games που παίζουν καθημερινά που αμφιβάλλω αν το ενδεχόμενο πολέμου τα αγγίζει”, μου λέει μια συνάδελφος με παιδιά στο Γυμνάσιο. Σε άρθρα διαβάζω, ότι άλλα παιδιά στο εξωτερικό ενημερώνονται για τις εξελίξεις αυτές μέσω TikTok. Πολλά από αυτά τα ανεβάζουν τα ίδια τα παιδιά της Ουκρανίας.

Ο Robert Stern που διοικεί την “The Social Leader”, μια εταιρία συμβούλων, η οποία βοηθά εταιρείες να αξιοποιήσουν καλύτερα τα social media, παρόλο που κατανοεί απόλυτα την ανάγκη των παιδιών να εκφράζονται μέσω αυτών, συμβουλεύει να μην αποτελούν αυτά το μοναδικό μέσο ενημέρωσης.

Τι κάνουμε, λοιπόν;
Η ψυχολόγος και μαμά δύο παιδιών Jessica Biren Caverly, λέει, ότι ανάλογα με την ηλικία των παιδιών μας θα μιλήσουμε διαφορετικά.

Στα 6 έχει νόημα να πεις στο παιδί μία σύντομη ιστορία του τι συμβαίνει με τις δύο αυτές χώρες, γιατί “τσακώνονται”, και ότι αυτή τη στιγμή προσπαθούν να βρουν μία λύση με τη συζήτηση.

“Επιβεβαίωσε στο παιδί ότι ο πόλεμος γίνεται με στρατιώτες και όχι με μικρά παιδιά”, για να μη νιώσει ότι απειλείται, λέει η ίδια χαρακτηριστικά.

Στα μεγαλύτερα παιδιά, έχει νόημα να εξηγήσουμε μερικά πράγματα παραπάνω για να κατανοήσουν την κατάσταση. Μπορείτε, μάλιστα, να ψάξετε μαζί πληροφορίες και σίγουρα να τα ρωτήσετε πώς νιώθουν εκείνα για όλο αυτό. Επιπλέον, έχει νόημα, σε περίπτωση πολέμου, να αναζητήσετε τρόπους που μπορείτε να βοηθήσετε ενδεχομένως τα παιδιά που βρίσκονται στο μάτι του κυκλώνα.

Σε κάθε περίπτωση, διατηρήστε την ψυχραιμία σας. 

Πείτε την αλήθεια, εκφράστε τα δικά σας συναισθήματα και διαβεβαιώστε τα πως ό,τι κι αν γίνει, εσείς θα είστε πάντα εκεί για αυτά -το ασφαλές τους καταφύγιο.

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Συγκλονιστική φωτογραφία!

Απ' τις πιο συγκλονιστικές φωτογραφίες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο είναι αυτή που παραθέτουμε.

Την αλιεύσαμε από χρήστη του facebook και η λεζάντα που την συνοδεύει αναφέρει: 

«Αυτή η εικόνα θα στοιχειώνει την ανθρωπότητα για πάντα. Πόλεμος σημαίνει, θάνατος, σκοτάδι και δυστυχία. Αυτή η μάνα δίπλα από το όπλο της ελευθερίας, σε συνθήκες θανάτου διασώζει την ίδια την ζωή και την ελπίδα θηλάζοντας το παιδί της. Το παιδί όλης της ανθρωπότητας. Την ίδια την ζωή»..

mygdalia.blogspot.com

Εγκαταλείπουν τα παιδιά της Υεμένης...

Ο ΟΗΕ ανακοίνωσε  ότι είναι αναγκασμένος να διακόψει, ελλείψει χρηματοδότησης, πολλά προγράμματα βοήθειας στην Υεμένη, εκεί όπου εκτυλίσσεται η χειρότερη ανθρωπιστική κρίση στον πλανήτη.

Από τα 34 προγράμματα που προβλέπονταν, μόλις τρία έχουν εξασφαλίσει χρηματοδότηση για όλο το 2019, διευκρίνισε σε δελτίο Τύπου που δημοσιοποίησε η Λίσε Γκράντε, συντονίστρια του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για τις ανθρωπιστικές υποθέσεις στην Υεμένη. Πολλά σχέδια ανεστάλησαν ήδη τις τελευταίες εβδομάδες και πολλά ακόμη προγράμματα αρωγής σε οικογένειες που στερούνται τα πάντα δεν μπόρεσαν καν να ξεκινήσουν, συνέχισε. Κατά τη διάρκεια των δύο επόμενων μηνών, άλλα 22 προγράμματα βοήθειας θα ανασταλούν. Η Γκράντε υπογράμμισε ότι ο ΟΗΕ αναγκάστηκε τον Μάιο να αναστείλει τα περισσότερα προγράμματα εμβολιασμού για την πρόληψη επιδημιών, άλλη μια διάσταση της ανθρωπιστικής κρίσης στην Υεμένη. Ο εφοδιασμός με φάρμακα διακόπηκε, τα σχέδια οικοδόμησης 30 νέων κέντρων τροφίμων εγκαταλείφθηκαν και 14 καταφύγια, όπως και τέσσερα κέντρα ψυχικής υγείας που ειδικεύονται στις γυναίκες, έκλεισαν.

Πηγή: 

ideopigi Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ένα παιδί μετανάστης πεθαίνει κάθε μέρα στον κόσμο

Η υπηρεσία του ΟΗΕ για τη μετανάστευση ανέφερε σήμερα ότι τουλάχιστον 32.000 μετανάστες παγκοσμίως, περιλαμβανομένων 1.600 παιδιών, έχουν πεθάνει στη διάρκεια επικίνδυνων ταξιδιών σε αναζήτηση καλύτερης ζωής αφότου άρχισε να συγκεντρώνει στοιχεία για θανάτους και εξαφανίσεις μεταναστών το 2014

Ένα παιδί μετανάστης, αγόρι ή κορίτσι, πεθαίνει σχεδόν κάθε μέρα τα τελευταία τέσσερα χρόνια στην προσπάθεια να φθάσει στην ασφάλεια, ανέφεραν σήμερα τα Ηνωμένα Έθνη, καθώς η φωτογραφία ενός άνδρα και της μικρής κόρης του που πνίγηκαν στην προσπάθειά τους να εισέλθουν στις Ηνωμένες Πολιτείες προκάλεσε παγκόσμια κατακραυγή.

Η υπηρεσία του ΟΗΕ για τη μετανάστευση ανέφερε σήμερα ότι τουλάχιστον 32.000 μετανάστες παγκοσμίως, περιλαμβανομένων 1.600 παιδιών, έχουν πεθάνει στη διάρκεια επικίνδυνων ταξιδιών σε αναζήτηση καλύτερης ζωής αφότου άρχισε να συγκεντρώνει στοιχεία για θανάτους και εξαφανίσεις μεταναστών το 2014.

«Παιδιά πεθαίνουν σε όλες τις περιοχές του κόσμου. Αυτά τα παιδιά δεν γνωρίζουν τι συμβαίνει και αντιμετωπίζουν φοβερούς κινδύνους», 

δήλωσε ο Φρανκ Λάζκο, επικεφαλής του κέντρου ανάλυσης δεδομένων του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης (ΔΟΜ).

Η συγκλονιστική εικόνα του Όσκαρ Αλμπέρτο Μαρτίνες, 25 ετών, και της ηλικίας 24 μηνών κόρης του Βαλέρια έφερε στο φως των προβολέων τον γολγοθά 70 εκατομμυρίων αναγκαστικά εκτοπισμένων ανθρώπων στον κόσμο – στην πλειονότητά τους παιδιά, σύμφωνα με στοιχεία της Υπηρεσίας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR).

Πατέρας και κόρη ταξίδεψαν από το Ελ Σαλβαδόρ στο Μεξικό και διέσχιζαν τον Ρίο Γκράντε για να ζητήσουν άσυλο στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η υπηρεσία συνοριακών περιπολιών των ΗΠΑ κατάγραψε 283 θανάτους στα σύνορα το 2018. Ακτιβιστές υποστηρίζουν πως ο αριθμός είναι μεγαλύτερος καθώς πολλοί μετανάστες που πεθαίνουν σε τμήματα του ερημικού τοπίου κατά μήκος των συνόρων μήκους 3.138 χλμ. δεν βρίσκονται ποτέ.

Η UNHCR συνέκρινε την εικόνα με την εμβληματική φωτογραφία του τρίχρονου πρόσφυγα από τη Συρία, του Αϊλάν Κούρντι, το άψυχο κορμί του οποίου ξεβράστηκε σε μια παραλία της Μεσογείου το 2015.

Ο Κούρντι ήταν μέρος ενός προσφυγικού κύματος που προκάλεσε πανικό στην Ευρώπη και ανάγκασε την Τουρκία να κλείσει τη μεταναστευτική διαδρομή μέσω της Ελλάδας υπό τις εντολές της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Από τότε οι αφίξεις μεταναστών και προσφύγων μέσω της Μεσογείου έχουν επιβραδυνθεί, συμβάλλοντας στη μείωση των θανάτων μεταναστών παγκοσμίως σε 4.734 το 2018, από 6.280 το 2017, ανέφερε ο ΔΟΜ.

«Η πιο ωμή εικόνα που τράβηξε την παγκόσμια προσοχή ήταν ο θάνατος του Αϊλάν Κούρντι. Πιστέψαμε ότι ο κόσμος θα αφυπνιζόταν και θα αναλάμβανε δράση για την αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος», 

δήλωσε ο Λάζκο στο Thomson Reuters Foundation.

«Αλλά έχουμε δει να αναλαμβάνεται σχετικά λίγη ανθρωπιστική δράση προκειμένου να βοηθηθούν οι οικογένειες που έχουν επηρεαστεί απ' αυτές τις τραγωδίες. Οι χώρες δίνουν προφανώς προτεραιότητα στην προάσπιση των συνόρων τους».

Πολλές χώρες έχουν υψώσει φράχτες για να αποθαρρύνουν τους μετανάστες και η ΕΕ και οι Ηνωμένες Πολιτείες πιέζουν τους γείτονές τους να μειώσουν τον αριθμό των ανθρώπων που επιχειρούν να κάνουν το ταξίδι.

ΑΠΕ-ΜΠΕ
alfavita.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Lionel Messi: «Δεν μπορώ να παίξω με κάποιους που σκοτώνουν αθώα παιδιά στην Παλαιστίνη»

Η Αργεντινή ακυρώνει ματς με το Ισραήλ

Με μία ρηξικέλευθη απόφαση που κάνει τον γύρο του κόσμου, η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Αργεντινής ακύρωσε το φιλικό ματς που θα έδινε με το Ισραήλ στην Ιερουσαλήμ, εξαιτίας των σφοδρών ισραηλινών επιθέσεων στην Παλαιστίνη. Αυτό θα ήταν το τελευταίο ματς πριν η ομάδα πάει στη Ρωσία για το Μουντιάλ.

Ο Αργεντινός διεθνής, Γκονζάλο Ιγκουαΐν δήλωσε ότι η χώρα του "πήρε τη σωστή απόφαση". 

Ωστόσο, ο υπουργός Άμυνας του Ισραήλ, Eli Ben-Dahan, απάντησε πως το γεγονός ότι η Αργεντινή ακύρωσε τον αγώνα, "είναι μια κακή εξέλιξη" και πως οι ποδοσφαιριστές της Αργεντινής "δεν αντέκρουσαν την πίεση που δέχθηκαν από εκείνους που μισούν το Ισραήλ".

Γεγονός είναι, ότι τις τελευταίες μέρες, έπειτα από τις αιματηρές επιθέσεις του Ισραήλ στην Παλαιστίνη, οι οποίες κόστισαν τη ζωής αθώων πολιτών και παιδιών, η ομάδα της Αργεντινής δέχτηκε πιέσεις για να προχωρήσει σε μία τέτοια απόφαση. 

Πολλές ήταν και οι εκκλήσεις που δέχτηκε ο Λιονέλ Μέσι, τόσο από τον πρόεδρο της παλαιστινιακής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας, Τζιμπρίλ Ρατζούμπ, όσο και από τον Παλαιστίνιο ποδοσφαιριστής, Muhammad Khalil Obeid, ο οποίος είχε δεχθεί σφαίρες και στα δύο πόδια, στις πρόσφατες διαδηλώσεις στη Γάζα.

Πολύ σύντομα, λοιπόν, ο Μέσι προχώρησε στη δήλωση: 

«Ως πρεσβευτής της Unicef δεν μπορώ να παίξω με κάποιους που σκοτώνουν αθώα παιδιά στην Παλαιστίνη. Έπρεπε να ακυρώσουμε το παιχνίδι γιατί είμαστε πρώτα άνθρωποι και μετά ποδοσφαιριστές.»

Η απόφαση αυτή ακολουθήθηκε από το εξαιρετικό σκίτσο του Βραζιλιάνου σκιτσογράφου Carlos Latuff, το οποίο βλέπετε.

infokids.gr
Το Χαμομηλάκι

Μπαμπά, μαμά, γιατί γίνονται πόλεμοι; - Τι απαντάμε σε ένα παιδί που βλέπει ένα άλλο παιδί να υποφέρει;

«Μαμά, γιατί αυτό το παιδάκι φοράει μάσκα;»

.........

Τι απαντάμε σε ένα παιδί που βλέπει ένα άλλο παιδί να υποφέρει; Πώς χωράμε τον πόλεμο και τη βία στο μυαλό ενός παιδιού με τρόπο που δεν θα βλάψει την ευαίσθητη ψυχούλα του;

Επιδιώξτε μια συζήτηση με το παιδί, αφού πρώτα είστε έτοιμοι να την κάνετε σωστά

Το να μιλήσει κανείς με ένα παιδί για τους λόγους που οι λαοί σκοτώνονται μεταξύ τους δεν είναι μια εύκολη υπόθεση. 

Για πολλά παιδιά κάτι τέτοιο μπορεί να είναι αρκετά τρομακτικό και να τα αναστατώσει. 

Σκεφθείτε ότι στα παιδιά μιλάμε συνήθως για την ευγένεια, για την καλοσύνη και για όλες εκείνες τις αρετές που πρέπει να χαρακτηρίζουν τον άνθρωπο. 

Πώς είναι δυνατόν τώρα να τους πούμε ότι υπάρχουν ειδικές συνθήκες όπου οι άνθρωποι πιάνουν τα όπλα; 

Όταν ένα παιδάκι δεν είναι μεγαλύτερο των 5 ετών, θα μπορούσατε να του πείτε ότι κάποιοι άνθρωποι άλλων χωρών διαφωνούν μεταξύ τους για πράγματα που για εκείνους είναι πολύ σημαντικά και μπορεί να ξεσπάσει πόλεμος μεταξύ αυτών των χωρών. 

Ως γονιός πρέπει να πείσετε το παιδί σας ότι είναι ασφαλές και δεν διατρέχει κανέναν κίνδυνο. Σε κάθε περίπτωση, να ξέρετε ότι μιλώντας χωρίς φανατισμό στο παιδί σας, καταφέρνετε να διορθώσετε λανθασμένες αντιλήψεις που μπορεί να είχε. Και φυσικά, αν το παιδί δεν θέλει να μιλήσετε για αυτό, τότε δεν χρειάζεται να επιμείνετε.

Εκμαιεύστε τι γνωρίζει ήδη το παιδί σας

Για να ξεκινήσετε σωστά τη συζήτηση, μάθετε πρώτα τι ήδη ξέρει το παιδί σας. Μπορείτε να το ρωτήσετε αν μίλησαν σχετικά με το θέμα οι δάσκαλοί του στο σχολείο ή αν το συζήτησε με άλλα παιδιά. 

Δεν αποκλείεται να έχει ήδη δει εικόνες πολέμου. Ρωτήστε το πώς ένιωσε και τι σκέφτεται. Όταν τα παιδιά έρχονται απέναντι σε εικόνες βίας, πρέπει να τα ενθαρρύνουμε να βγάζουν από μέσα τους τα συναισθήματα που τους προκάλεσαν.

Προσπαθήστε να εξηγήσετε γιατί οι λαοί κάνουν πολέμους

Είναι αδύνατον να δώσετε μια λογική εξήγηση στο παιδί σας για το για ποιον λόγο οι λαοί κάνουν πολέμους ή για το πώς είναι δυνατόν να χτυπά κανείς άμαχο πληθυσμό και παιδάκια. 

Η έντιμη απάντησή σας: 

«Δεν υπάρχει λογική σε αυτό. Οι λόγοι είναι αυτοί -1,2,3- αλλά και πάλι ο πόλεμος είναι μια παράλογη και ακραία λύση», είναι η πιο ειλικρινής και σωστή απέναντι στο παιδί. 

Φυσικά και θα του εξηγήσετε πως, όταν μια χώρα επιτίθεται σε μια άλλη, τότε εκείνη που δέχεται την επίθεση αναγκάζεται να απαντήσει για να προστατεύσει τους ανθρώπους της.

Και τι να πεις στο παιδάκι για τα χημικά, όταν και εσύ μέσα σου σπαράζεις;

Και φτάνουμε στο πιο δύσκολο σημείο… 

Το παιδάκι έχει δει στην τηλεόραση το άλλο παιδάκι, γεμάτο αίματα και ανήμπορο να αναπνεύσει. 

Τι του λέμε; 

Τι λογικό υπάρχει να του πούμε; Πώς το εξηγούμε; 

Ενθαρρύνουμε τη συμπόνια του προς αυτό το παιδί. 

Καμιά λογική εξήγηση δεν υπάρχει. Του λέμε πως αυτό που συνέβη είναι ό,τι πιο άδικο για ένα παιδί. 

Ενθαρρύνουμε το παιδί να αναλάβει ή να συμμετέχει σε πρωτοβουλίες και δράσεις για τη στήριξη των παιδιών που υποφέρουν από τους πολέμους. 

Διατηρούμε πάντα την ελπίδα πως τα δικά μας παιδιά, θα αλλάξουν τον κόσμο που εμείς καταστρέφουμε. Τα παιδιά μας θα είναι οι ενήλικες εκείνοι που ποτέ δεν θα ξεχάσουν πως κάποτε υπήρξαν παιδιά που έκλειναν με αγωνία τα μάτια τους μπροστά σε εικόνες της φρίκης.

mommy.gr

athensvoice

Το Χαμομηλάκι

Νίκος Καζαντζάκης: «Μα χαμήλωσε τα μάτια σου, κακομοίρη, κοίταξε στα πόδια σου ένα παιδί που πεθαίνει!»

Φτωχές οι λέξεις για να περιγράψουν την τραγωδία
Της Μαρίας Φράγκου

Οι εικόνες από τη διάσπαρτη με αίμα Συρία συγκλονίζουν.

Οι σελίδες των εφημερίδων, τα τηλεοπτικά κανάλια, το διαδίκτυο πλημμύρισαν με αίμα.

Με φωτογραφίες και σκηνές από τη Συρία που αφανίζεται, λες, σιγά σιγά από το χάρτη.

Τι θα μείνει σε αυτή τη χώρα που βομβαρδίζεται ανηλεώς, που μόνο ερείπια έμειναν να θυμίζουν την άλλοτε κραταιά χώρα της περιοχής;

Τι θα μείνει στις ψυχές των ανθρώπων που βλέπουν έναν-έναν τους διπλανούς τους να ξεψυχούν;

Ποια θα είναι και πώς η ζωή των παιδιών, όσων επιζήσουν από τη φρίκη του πολέμου;

Συγκίνηση και θλίψη για αυτά που βλέπεις, οργή και αγανάκτηση για αυτούς που επιτρέπουν το θανατικό, την καταστροφή. Και που με τρόπαιο τις ρημαγμένες ψυχές των κατοίκων της Συρίας μοιράζουν και πάλι τον κόσμο, αναλόγως συμφερόντων.

«Μα χαμήλωσε τα μάτια σου, κακομοίρη, κοίταξε στα πόδια σου ένα παιδί που πεθαίνει!»

Τραγικά επίκαιρος ο Νίκος Καζαντζάκης. Πέθανε το 1957 και το έργο του «Αναφορά στον Γκρέκο» γραφόταν πολύ πριν. Κι όμως, λέξεις, φράσεις, προσαρμόζονται στις μέρες μας, λες και έγραφε για τα μελλούμενα, όσο κι αν δεν είχε υπόψιν του ασφαλώς τα παιδιά της Συρίας.

Μόνο που «εγώ σε ήθελα να πεινάς, να ’χεις παιδιά και να πεινούν, να κρυώνεις, να κρυώνουν, να θες να δουλέψεις και να μη σου δίνουν δουλειά…»

Είτε για τη Γούτα της Συρίας το πεις, είτε για τη Γάζα της Παλαιστίνης το πεις, για τα υποσιτισμένα παιδιά της Αφρικής το γράψεις, αντικατοπτρίζεις δυστυχώς μια πραγματικότητα για την οποία εμείς οι αδύνατοι και ανίσχυροι ντρεπόμαστε, αλλά αυτοί που κρατούν τα σχοινιά και διαφεντεύουν τον κόσμο ούτε από ντροπή κοκκινίζουν, ούτε από τύψεις υποφέρουν.

Μια ανθρώπινη τραγωδία εκτυλίσσεται τόσο κοντά, αλλά τόσο μακριά μας. Και η διεθνής κοινότητα δεν τα βρίσκει ούτε για να αποφασίσει για μιαν εκεχειρία, πόσω μάλλον για τερματισμό του πολέμου.
Κι όσο οι ισχυροί της γης μοιράζουν τα ιμάτια των Σύρων, ένας ολόκληρος λαός ξεκληρίζεται.

Παιδιά που έμειναν πίσω ζουν τον τρόμο και τη βία, πεθαίνουν από τις βόμβες, τα αέρια, τη δίψα, την πείνα.

Πεθαίνουν από τον τρόμο που ζουν όταν η αίθουσα του σχολείου τους γκρεμίζεται από τους βομβαρδισμούς, όταν ο πατέρας, η μάνα, ο αδελφός, ο γείτονας πεθαίνει δίπλα τους.

«Μα χαμήλωσε τα μάτια σου, κακομοίρη, κοίταξε στα πόδια σου ένα παιδί που πεθαίνει!» Και δώσε ένα τέλος σε αυτή την τραγωδία που ούτε οι λέξεις πια δεν μπορούν να περιγράψουν.

dialogos
Το Χαμομηλάκι

Παιδιά ζωγράφισαν τον πόλεμο που έζησαν...

Από την πρόσφατη γαλλική έκδοση Déflagrations:
Dessins d’enfants, guerres d’adultes.

Εάν ο πόλεμος είναι το αποκορύφωμα της ανθρώπινης κακίας και του παραλογισμού, η απόδοσή του στις ζωγραφιές των παιδιών που τον έζησαν είναι ακόμα πιο αποκαλυπτική.

Ο νέος γαλλικός εκδοτικός οίκος Anamosa κυκλοφόρησε πρόσφατα το έργο Déflagrations. Dessins d’enfants, guerres d’adultes – Αναφλέξεις, ζωγραφιές των παιδιών, πόλεμοι των μεγάλων (επιμέλεια Zérane S. Girardeau,) όπου συγκέντρωσε περίπου διακόσια σκίτσα και ζωγραφιές παιδιών από εμπόλεμες ζώνες του πλανήτη, από την εποχή του πρώτου παγκόσμιου πολέμου μέχρι σήμερα. Σοβιετική Ένωση, Άουσβιτς, Ισπανία, Αλγερία, Ρουάντα, Λίβανος, Αφγανιστάν, Νταρφούρ, Γιουγκοσλαβία, Συρία, Γουατεμάλα…

Οι ζωγραφιές των παιδιών αναπαριστούν με ρεαλιστική ακρίβεια αυτά που έζησαν ως αυτόπτες μάρτυρες. Όπλα κάθε είδους, θύματα νεκρά, τραυματισμένα ή ακρωτηριασμένα, εξαγριωμένα πρόσωπα, βομβαρδισμένα τοπία και ουρανός κατακόκκινος από τις εκρήξεις γίνονται ένα στις ζωγραφιές αλλά και στις προσωπικές αναμνήσεις τους από την παιδική ηλικία.

 

Το εξώφυλλο του λευκώματος Στον πρόλογο του βιβλίου η Françoise Heritier, η διακεκριμένη εθνογράφος και ανθρωπολόγος της Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales, σημειώνει ότι αυτή ακριβώς η λεπτομερής εικαστική περιγραφή και η δύναμη των χρωμάτων σχεδόν αναπαράγει τους τρομαχτικούς ήχους του πολέμου. Βλέποντας αυτές τις εικόνες, είναι σαν να ακούς την εκκωφαντική βουή των βομβαρδιστικών.

Οι Déflagrations προκαλούν στον αναγνώστη άγχος και απελπισία για όλα αυτά τα τρομερά βιώματα αλλά και μεγάλη συγκίνηση, γιατί τα παιδιά θα είναι πάντοτε τα πιο ανυπεράσπιστα θύματα και κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται πολύ πιο άτυχοι από τους άλλους.

Διαβάζουμε στο βιβλίο ότι πολλές ζωγραφιές των παιδιών από το Νταρφούρ έγιναν δεκτές ως αποδεικτικό υλικό ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης στις δίκες αξιωματούχων του Σουδάν για εγκλήματα πολέμου και κατά της ανθρωπότητας.

Ο Olivier Bercault, ειδικός σε θέματα ενόπλων συγκρούσεων και απεσταλμένος της Human Rights Watch στο Σουδάν, αναφέρει ότι στις ζωγραφιές των παιδιών παρουσιάζεται διεξοδικά η επιχειρησιακή στρατηγική της κυβέρνησης (αεροπορικές επιθέσεις ακολουθούμενες από επιθέσεις του στρατού ξηράς και τέλος επιδρομές των ανταρτών Janjaweed), επιβεβαιώνοντας όσα ήδη γνώριζαν οι εκπρόσωποι της Human Rights Watch, αλλά χωρίς αποδείξεις, ότι, δηλαδή, παρά τις διαψεύσεις, η κυβέρνηση του Σουδάν συνεργαζόταν στενά με τους αντάρτες.

Αυτό είναι το πρώτο και μοναδικό έως σήμερα δεδικασμένο που οι παιδικές ζωγραφιές, εκτός από προσωπική μαρτυρία, δημιουργούν και αντικειμενική απόδειξη. Aς πούμε ότι είναι μια κάποια πρόοδος. Δεν θα μπορούσε άραγε να γίνει το ίδιο με τις ζωγραφιές των παιδιών που ζουν αυτή τη στιγμή σε καταυλισμούς και ζητούν άσυλο;

Νταρφούρ, 2005, Doa, 11-12 ετών, προσφυγικός καταυλισμός στα σύνορα Σουδάν-Τσαντ. 

“Η ζωγραφιά απεικονίζει τους αντάρτες Janjaweed πάνω σε άλογα και καμήλες, μια γυναίκα σηκώνει το χέρι της στον αέρα ενώ γίνεται στόχος σεξουαλικής βίας ή εκτέλεσης. Ένας στρατιώτης αρπάζει με τη βία μια γυναίκα. Η γυναίκα έχει ένα κινητό τηλέφωνο κοντά στο κεφάλι της: “Θέλει να καλέσει σε βοήθεια τις οργανώσεις”. Η Human Rights Watch άλλαξε το όνομα του παιδιού για λόγους προστασίας. Πηγή: Human Rights Watch 

Αφγανιστάν, 1984. Παιδί πρόσφυγας στο Πακιστάν, σχολείο της αφγανικής αντίστασης. Χειρόγραφο σημείωμα: «Οι άνθρωποι του Αφγανιστάν πολεμούσαν μόνοι τους τους Ρώσους και γονάτισαν μια τόσο μεγάλη δύναμη». Πηγή: Αφγανική επιτροπή ανθρωπιστικής βοήθειας, περιοδικό Central Asian Survey, Children in war, Drawings from the Afghan Refugee Camps. 

Τσετσενία 2000, δεύτερος πόλεμος της Τσετσενίας. Παιδί πρόσφυγας σε καταυλισμό στην Ινγκουσετία. Copyright: Patrick Chauvel

Νταρφούρ, 2005, Taha 13-14 ετών, προσφυγικός καταυλισμός στα σύνορα Σουδάν-Τσαντ. «Το απόγευμα βγήκαμε από το σχολείο και είδαμε τα αεροπλάνα. Κοιτάζαμε όλοι, δεν μπορούσαμε να φανταστούμε τους βομβαρδισμούς. Σε λίγο όμως άρχισαν. Η πρώτη βόμβα έπεσε στον κήπο μας και αμέσως μετά άλλες τέσσερις. Οι βόμβες σκότωσαν έξι ανθρώπους, ένα μικρό αγόρι, ένα άλλο στην αγκαλιά της μητέρας του κι ένα κορίτσι. Σε ένα άλλο σημείο του κήπου, μια γυναίκα είχε αγκαλιά το μωρό της, εκείνη είχε σκοτωθεί, όχι όμως αυτό. (…). Τώρα οι νύχτες μου είναι δύσκολες επειδή φοβάμαι. Δεν έχουμε πια σπίτι. Δεν μπορώ να ξεχάσω την εικόνα των σπιτιών που καίγονταν και που φύγαμε νύχτα γιατί το χωριό μας είχε πάρει φωτιά…». Μετάφραση του χειρόγραφου σημειώματος από τα αραβικά «σπίτια που έγιναν στόχοι». Η Human Rights Watch άλλαξε το όνομα του παιδιού για λόγους προστασίας. 

Πηγή: Human Rights Watch

Αφγανιστάν, 1984. Mohammad Gol, 14 ετών, πρόσφυγας στο Πακιστάν, σχολείο της αφγανικής αντίστασης. Πηγή: Αφγανική επιτροπή ανθρωπιστικής βοήθειας, περιοδικό Central Asian Survey, Children in war, Drawings from the Afghan Refugee Camps.

Αριστερά: Ρουάντα, Ndéra, 1997, Fils, 10 ετών, οι γονείς σκοτώθηκαν τον Απρίλιο του 1994.«Το πρόσωπο έχει χάσει το σχήμα του και είναι κατακόκκινο. Από την πλάτη βγαίνει πολύ αίμα. Ο άνθρωπος μοιάζει να αιωρείται. 

Τα πόδια του δεν είναι τελειωμένα. Ο Fils ζωγράφισε αυτή τη σκηνή καμιά δεκαριά φορές, χωρίς να λέει λέξη, εντελώς απορροφημένος από τη ζωγραφική του. 

Το παιδί έπαψε να αντιστέκεται και βυθίστηκε στην αγωνία και στη βία από τις οποίες προσπαθούσε να ξεφύγει. Ο Fils υποφέρει πολύ και δεν μπορεί να τον πλησιάσει κανείς. (…). Ένα μήνα αργότερα ο Fils ζωγράφισε τη σκηνή της δολοφονίας του πατέρα του από στρατιώτες. Φτιάχνοντας αυτή τη ζωγραφιά, δάκρυσε για πρώτη φορά», Serge Baqué. 

Πηγή: Serge Baqué, Dessins et destins d’enfants. / Δεξιά: Απάντηση στον Fils, (c) Enki Bilal, 2017. 

Συρία, τέλη 2013. Κοριτσάκι έως 10 ετών, περιοχή Idlib. Χειρόγραφο σημείωμα δεξιά: Καλώς ήρθατε στο Al-Janudiyah ». Πηγή: Solinfo (15) Γουατεμάλα, 1988. Καταυλισμός εκτοπισμένων Las Violetas. “Το ελικόπτερο ρίχνει βόμβες πάνω στα βουνά και οι άνθρωποι τρέχουν να κρυφτούν¨. Πηγή: Enfance Réseau Monde / Services.

Γουατεμάλα, 1988. Καταυλισμός εκτοπισμένων Las Violetas. “Το ελικόπτερο ρίχβει βόμβες πάνω στα βουνά και οι άνθρωποι τρέχουν να κρυφτούν¨. Πηγή: Enfance Réseau Monde / Services.

Δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, Γαλλία, 1940-1941. Κορίτσι με το επώνυμο Legrand. Βομβαρδισμός στο δρόμο Παρίσι- Ορλεάνη, 15 Ιουνίου 1940. Πηγή : © Réseau Canopé/Musée national de l’Éducation. Βιετνάμ, 1972. Huu Hien, 11 ετών. “Το σχολείο βομβαρδίζεται” Πηγή : Association d’amitié franco-vietnamienne (AAFV). 

Ρουάντα, 1997. Béata, 8 ετών, Ndéra, Κέντρο ορφανών και ασυνόδευτων παιδιών. “Μουγκή όταν έφτασε, η Béata διαλέγει με προσοχή το μαρκαδόρο της και ζωγραφίζει τον εαυτό της με δυο τρομαχτικούς μαύρους δίσκους αντί για μάτια. 

Έχει το βλέμμα κάποιου που έχει δει φριχτά πράγματα, πράγματα που δεν αντέχει κανείς να δει. Τον Απρίλιο του 1994, κραυγές και νύχτες της άρπαξαν απότομα από την παιδική ηλικία. Κι αυτή η νύχτα μπήκε στα μάτια της”. Serge Baqué. Πηγή : Serge Baqué, Dessins et destins d’enfants. Jours après Nuit (Hommes et Perspectives, 2000).

Ιράν, 1985. Sara Kashipaz, 13 ετών. Νεκροταφείο Behesht Zahra. Πηγή: Supreme Defence Council of the Islamic Republic of Iran War Information Headquarters, The Imposed War – Defence vs. Aggression (1985). 

(Αριστερά)Αλγερία, 1961-1962. Zohra Mayouf, 9 ετών, στο οικοτροφείο « Djamila Bouhired » στην Τυνησία. Κείμενο: “Ο μπαμπάς πέθανε, η μαμά κλαίει (δυσανάγνωστες λέξεις)… Ένα κορίτσι με κατσίκες.” Πηγή: Jacques Charby, Les Enfants d’Algérie (Maspéro, 1962/La Découverte). (Δεξιά)Παλαιστίνη, Γάζα. Hiba, κορίτσι 6 ετών. “Πάνω από ένα σώμα, ξαπλωμένο στη γη, φυτρώνει ένα ψηλό δέντρο. Αριστερά, ένα ψάρι στη θάλασσα. Το σύνολο έχει χερωματιστά διακοσμητικά σχέδια. Σημείωμα του παιδιού: ‘Το δέντρο της ζωής φυτρώνει ξανά από τη γη, που είναι θαμμένος ο μάρτυρας. Πεθαίνουμε γαντζωμένοι στη γη’”. 

Από την Σεβερίν Κελιδωνά Πηγή: Enfant Réseau 

Monde/Services.mikropragmata.lifo.gr
Το βρήκαμε στην Ιδεοπηγή

Σᾶς ρωτᾶνε «Γιατί!» Ἀπαντῆστε τους! Ἀνάψτε ἕνα φῶς. Ἀπαντῆστε τους!

Νικηφόρος Βρεττάκος

από Τα Τετράδια της Αμπάς

Syria: Land of Childhood - Ο παιδότοπος σε υπόγεια τούνελ

Το υπόγειο τούνελ, που παίζουν τα παιδιά στη Συρία

Παιδιά στον πόλεμο

«Η μαμά μου δεν με αφήνει να παίξω στον δρόμο με τα παιδιά, όμως όταν έμαθε πως αυτό το μέρος είναι υπόγειο, με άφησε να έρθω».

Με αυτά τα λόγια περιγράφει ο 10χρονος Abdulaziz τη νέα πραγματικότητα των παιδιών στην Συρία, που πλέον παίζουν σε υπόγειο τούνελ.

Ένα ιδιότυπο πάρκο, ένας παιδότοπος που δημιουργήθηκε από συνεχόμενα υπόγεια τούνελ, προσφέρει στα παιδιά της Συρίας - και στους γονείς τους - τη δυνατότητα να απολαμβάνουν το αυτονόητο δικαίωμα κάθε παιδιού: To παιχνίδι.

Το πάρκο δημιουργήθηκε από μία ομάδα νέων εθελοντών -ανάμεσα τους και ο Yaseen, φοιτητής Αρχιτεκτονικής στο 4 έτος- που εργάστηκαν επί δύο χρόνια προκειμένου να ενώσουν με μία σήραγγα τα δύο τούνελ και να δώσουν στα παιδιά ένα καταφύγιο χαράς.

H Land of Childhood, «Η χώρα των παιδιών», όπως λέγεται, μένει κρυμμένη σε περιοχή που ελέγχεται από τους αντάρτες.

Ο πατέρας του Abdulaziz σκοτώθηκε στον πόλεμο, αλλά ο μικρός, ένας από τους πιο νεαρούς κατοίκους της περιοχής, προσπαθεί να συνεχίσει την ζωή του.

«Οι φίλοι μου και εγώ ερχόμαστε εδώ γιατί είναι σαν θεματικό πάρκο που παραμένει ακόμη ανοιχτό. Αυτό που πηγαίναμε δέχθηκε επίθεση και έκλεισε», είπε ένα κοριτσάκι σε εκπροσώπους της UNICEF.

«Δεν φοβόμουν τους βομβαρδισμούς γιατί ο μπαμπάς μου μου είπε ότι είμαστε στο υπόγειο», είπε.

Σύμφωνα με στοιχεία της UNICEF, περισσότερα από 200 παιδιά επισκέπτονται την αυτοσχέδια παιδική χαρά, ενώ σε άλλη υπό πολιορκία περιοχή, υπόγειο σχολείο επιτρέπει στα παιδιά να συνεχίσουν την εκπαίδευσή τους.

«Θέλαμε να αποσυνδέσουμε το τούνελ από τις μνήμες επιθέσεων, φόβου και τρόμου και να το κάνουμε ένα ευχάριστο μέρος που προσελκύει παιδιά», είπε ο Yaseen, σχεδιαστής του τούνελ.

Σχεδόν 500.00 παιδιά υπολογίζεται πως ζουν σε εμπόλεμες περιοχές, σχεδόν αποκομμένα από ανθρωπιστική βοήθεια, μερικά για περισσότερα από δύο χρόνια.

Φωτογραφίες: Unicef
tvxs

Εγκλήματα πολέμου — Πάνω από 25.000 χειρουργεία αφαίρεσης οργάνων παιδιών

Χάνονται παιδιά
Ένα τα πλέον φρικτά εγκλήματα πολέμου αποκαλύπτει το ιρανικό πρακτορείο φνα επικαλούμενη τη μαρτυρία του Dr. Noufel, επικεφαλής της ιατροδικαστικής υπηρεσίας της Συρίας.

Ο Dr. Noufel υπολογίζει ότι από το 2011 έχουν πραγματοποιηθεί περί τις 25.000 εγχειρήσεις αφαίρεσης οργάνων όχι μόνο σε περιοχές που ελέγχονται από τους ισλαμιστές αλλά ακόμη και σε στρατόπεδα προσφύγων σε γειτονικές χώρες. 

Τα όργανα αυτά μοσχοπωλούνται ύστερα στη διεθνή μαύρη αγορά.Για παράδειγμα ένας νεφρός πωλείται έναντι $ 10.000 στην Τουρκία, στο Ιράκ $ 1.000, στη Συρία και το Λίβανο $ 3.000.Ο Dr. Noufel σημειώνει ότι επίσης ότι ο σπλήνας και ο κερατοειδής χιτώνας πωλούνται στη μαύρη αγορά.

Υπάρχουν αναφορές πως παιδιά που "διασώθηκαν" από τα στρατόπεδα του Abdullah Muhammad al-Muhaysini, ανώτερος κληρικός που συνδέεται με την al Qaeda και θρησκευτικός ηγέτης της Jeish al-Fatah απειλούνται τώρα με τον κίνδυνο της εμπορίας των οργάνων τους.

Η εφημερίδα al-Akhbar που κυκλοφορεί στην επαρχία του Ιντλέμπ αναφέρει ότι μόνο τις τελευταίες 15 ημέρες έχουν πέσει θύματα απαγωγής 15 άνθρωποι, οι περισσότεροι εκ των οποίων παιδιά.

Ακτιβιστές της ενημέρωσης στο Ιντλέμπ απευθύνουν διαρκώς μηνύματα στους κατοίκους να προσέχουν τα παιδιά τους καθώς ελλοχεύει ο κίνδυνος απαγωγής τους για να τους αφαιρεθούν τα όργανα και επισημαίνουν ότι η πλειοψηφία των παιδιών αυτών καταλήγει στη γειτονική Τουρκία.

Τοπικές πηγές κάνουν λόγο για απαγωγή πάνω από 10 παιδιών από διάφορα σημεία της επαρχίας ενώ γίνεται λόγος για ένα άσπρο βαν που επιχείρησε να αρπάξει ένα 10χρονο παιδί στη Sarmada. 

Ωστόσο οι δράστες έγιναν αντιληπτοί από τους κατοίκους, συνελήφθησαν και αντί να αποκεφαλιστούν όπως μας έχουν συνηθίσει οι τζιχαντιστές, αφέθησαν ελεύθεροι μόλις την ίδια ημέρα από την Fatah al-Sham. Ως εκ τούτου αρκετοί κάτοικοι της επαρχίας καταφεύγουν στη γειτονική ελεύθερη ως επί το πλείστον επαρχία της Χάμα για να σώσουν τα παιδιά τους.

Εν τω μεταξύ, μια πηγή δήλωσε ότι η ISIL έχει δημιουργήσει μια αγορά στην Τουρκία, η οποία πωλεί ανθρώπινα όργανα που έχουν κλαπεί από τα ακρωτηριασμένα σώματα νεκρών ιρακινών που είχαν απαχθεί από τις τρομοκρατικές ομάδες.

Επιπλέον η ISIS μετέφερε πρόσφατα κατεψυγμένα όργανα από τη Μοσούλη στο Ταλ Αφάρ και από εκεί στη Ράκκα της Συρίας με τελικό προορισμό την τουρκική μαγία.

Η οργάνωση εμπορεύεται όργανα όπως ο νεφρός έναντι $ 4.000 και η καρδιά έναντι $ 6.000 στην τουρκική αγορά.

Επίσης καταφθάνουν αναφορές ότι μέσα στο μήνα, η ISIS ακρωτηρίασε και πούλησε όργανα παιδιών από το Ιράκ για να αντισταθμίσει τις οικονομικές της απώλειες και ελλείψεις!

Τοπικές πηγές στην πόλη al-Qae'm στην Ανμπάρ του Ιράκ αναφέρουν πως με το άνοιγμα των σχολείων απήχθησαν 11 παιδιά τα οποία βρήκαν αργότερα οι οικογένειές τους νεκρά και έχοντας αφαιρεθεί η καρδιά, οι νεφροί, οι κερατοειδείς και ό,τι άλλο θα μπορούσε να μεταμοσχευθεί.

Ωστόσο κανείς από τους γονείς δεν προχώρησε σε αναφορά, καταγγελία ή νομικές κινήσεις λόγω του φόβου και του τρόμου από την παρουσία της οργάνωσης.

Εκτός όμως του χρήματος, η οργάνωση χρησιμοποιεί τα όργανα των απαχθέντων για μεταμοσχεύσεις σε τραυματισμένα μέλη της, τα οποία αφαιρεί από αιχμαλώτους.

Επιπροσθέτως η ISIS αναβάλλει στη Μοσούλη την εκτέλεση καταδικασθέντων σε θάνατο για να τους χρησιμοποιήσει σε αιμοδοσίες.

Η ισπανική εφημερίδα El Mondo επικαλείται μαρτυρίες εργαζομένων στα νοσοκομεία της πόλης που κάνουν λόγο για τουλάχιστον 183 ανθρώπους που έπεσαν θύματα της εμπορίας οργάνων.

Σύμφωνα με την αναφορά, η ISIS έχει δημιουργήσει ολόκληρη ομάδα στη Μοσούλη, της οποίας ηγείται Γερμανός γιατρός (και εδώ υπενθυμίζουμε παλαιότερο κείμενό στη Freepen.gr όπου αποκαλύπταμε μόνο εμείς στην Ελλάδα τη δράση του "γιατρού" αυτού) που είναι ειδικός στην εμπορία οργάνων.

Ο Ιρακινός πρέσβης στον ΟΗΕ, Mohamed Alhakim είχε προβεί πέρυσι σε σχετικές καταγγελίες ενημερώνοντας επίσης για την εκτέλεση πολλών γιατρών που αρνήθηκαν να μετάσχουν σε αυτή τη φρίκη.

Στρατής Μαζίδης

freepen.gr, thesecretrealtruth

Ιδεοπηγή

Πώς το αντέχουμε; Πώς το ανεχόμαστε; Είναι μόλις πέντε χρονών...

Όλη η φρίκη και η τραγωδία της Συρίας, στο βλέμμα ενός παιδιού
Η φωτογραφία του 5χρονου κάνει τον γύρο του κόσμου.
Και Λοιπόν;;;;

Μία εικόνα χίλιες λέξεις. 

Όσο τετριμμένη και αν ακούγεται αυτή η φράση βρίσκει στην περίπτωση του 5χρονου Ομράν Ντακνίς την καλύτερη ερμηνεία. 

Η φωτογραφία του κάνει το γύρο του κόσμου και η ψυχή παγώνει.

Και Λοιπόν;;;;

Ένα μικρό παιδί ανασύρεται από τα ερείπια που έχουν αφήσει πίσω τους οι βομβαρδισμοί στο Χαλέπι. Βάζουν τον Ομράν στο ασθενοφόρο. Είναι καλυμμένος με αίματα. 

Δεν κλαίει, όπως θα περίμενε κανείς. Το σοκ του δεν μπορεί να περιγραφεί με λέξεις. Ο φακός αποτυπώνει το κενό στο βλέμμα του. 

Αυτό το παγωμένο βλέμμα που φέρει μέσα του τη φρίκη του πολέμου. Δεν κάνει τίποτα άλλο από το να αγγίξει μόνο τα αίματα που καλύπτουν το πρόσωπό του.

Μόνο την περασμένη Τετάρτη 12 παιδιά διακομίστηκαν στο νοσοκομείο του Χαλεπίου και δέχθηκαν τις πρώτες βοήθειες. 

Από το 2011 που ξέσπασε ο πόλεμος στη Συρία πάνω από 300.000 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους.

Περισσότερα

87 εκατομμύρια παιδιά, κάτω των 7 ετών, δεν έχουν γνωρίσει τίποτα άλλο πέρα από τον πόλεμο

Πάνω από 86,7 εκατομμύρια παιδιά, κάτω των 7 ετών, έχουν περάσει ολόκληρη τη ζωή τους σε ζώνες συγκρούσεων, θέτοντας την ανάπτυξη του εγκεφάλου τους σε κίνδυνο, ανακοίνωσε η UNICEF. 

Κατά τη διάρκεια των πρώτων επτά ετών της ζωής, ο εγκέφαλος ενός παιδιού έχει τη δυνατότητα να ενεργοποιεί 1.000 εγκεφαλικά κύτταρα κάθε δευτερόλεπτο. Κάθε ένα από αυτά τα κύτταρα, γνωστά ως νευρώνες, έχει τη δύναμη να συνδέεται με άλλους 10.000 νευρώνες χιλιάδες φορές ανά δευτερόλεπτο.

Οι εγκεφαλικές συνδέσεις χρησιμεύουν ως δομικά στοιχεία του μέλλοντος του παιδιού, καθορίζοντας την υγεία του, τη συναισθηματική ευεξία και την ικανότητα μάθησης, περιγράφει η UNICEF. Τα παιδιά που ζουν μέσα σε συγκρούσεις, συχνά εκτίθενται σε ακραία ψυχικά τραύματα, που τα θέτουν σε κίνδυνο διαβίωσης σε συνθήκες τοξικού στρες, μια κατάσταση που αναστέλλει τις συνδέσεις των κυττάρων του εγκεφάλου - με σημαντικές συνέπειες στη γνωστική, κοινωνική και σωματική τους ανάπτυξη σε ολόκληρη τη ζωή τους, συνεχίζει η ανακοίνωση.

«Εκτός από τις άμεσες φυσικές απειλές που αντιμετωπίζουν τα παιδιά σε περιπτώσεις κρίσεων, διατρέχουν επίσης κίνδυνο από τα βαθιά ριζωμένα ψυχικά τραύματα» αναφέρει στην ανακοίνωση η Πία Μπρίτο, επικεφαλής της UNICEF για την Πρώιμη Παιδική Ανάπτυξη.

Στοιχεία της UNICEF δείχνουν ότι σε παγκόσμιο επίπεδο το 1 στα 11 παιδιά, ηλικίας 6 ετών ή νεότερα, έχουν περάσει την πιο κρίσιμη περίοδο της ανάπτυξης του εγκεφάλου μέσα σε συγκρούσεις.

«Οι συγκρούσεις στερούν από τα παιδιά την ασφάλεια, την οικογένεια και τους φίλους τους, το παιχνίδι και την καθημερινότητα. Ωστόσο, όλα αυτά είναι στοιχεία της παιδικής ηλικίας που προσφέρουν στα παιδιά την καλύτερη δυνατή ευκαιρία να αναπτυχθούν πλήρως και να μαθαίνουν αποτελεσματικά, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να συμβάλουν στις οικονομίες και τις κοινωνίες τους, αλλά και στην οικοδόμηση ισχυρών και ασφαλών κοινοτήτων, όταν ενηλικιωθούν» εξηγεί η κ. Μπρίτο.

Και συνεχίζει: «Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πρέπει να επενδύσουμε περισσότερο ώστε να παρέχουμε στα παιδιά και εκείνους που τα φροντίζουν κρίσιμες προμήθειες και υπηρεσίες, συμπεριλαμβανομένου του εκπαιδευτικού υλικού, της ψυχοκοινωνικής στήριξης και ασφαλείς χώρους, φιλικούς προς τα παιδιά, που μπορούν να βοηθήσουν στην αποκατάσταση της αίσθησης της παιδικής ηλικίας εν μέσω μιας σύγκρουσης».

Ένα παιδί γεννιέται με 253 εκατομμύρια ενεργούς νευρώνες, αλλά το αν ο εγκέφαλος θα φθάσει την πλήρη ενήλικη ικανότητα των περίπου ενός δισεκατομμυρίου συνδεόμενων νευρώνων, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την ανάπτυξη στην πρώιμη παιδική ηλικία, τονίζει η UNICEF. Αυτό περιλαμβάνει το μητρικό θηλασμό και τη διατροφή στην πρώιμη παιδική ηλικία, τα πρώτα ερεθίσματα που θα δεχθεί από εκείνους που το φροντίζουν, τις πρώτες ευκαιρίες για μάθηση και τη δυνατότητα να μεγαλώσει και να παίξει σε ένα ασφαλές και υγιές περιβάλλον.

Ως μέρος της ανταπόκρισής της σε επείγουσες ανθρωπιστικές ανάγκες και παρατεταμένες κρίσεις, η ανακοίνωση αναφέρει πως η UNICEF εργάζεται για να κρατήσει τα παιδιά σε περιβάλλοντα φιλικά, παρέχοντας ειδικά πακέτα έκτακτης ανάγκης με εξοπλισμό για τη μάθηση και το παιχνίδι. Τα πακέτα αυτά έχουν στηρίξει πάνω από 800.000 παιδιά που ζουν σε συνθήκες έκτακτης ανάγκης, μόνο την περασμένη χρονιά.

infokids

Πραγματική και Φανταστική Οικογένεια.

Αυτή η φωτογραφία είναι συγκλονιστική για πολλούς λόγους, όπου ο ένας αναπαράγει την σημαντικότητα του άλλου.
Είναι συγκλονιστική 
διότι εκφράζει την στιγμή που συναντιούνται η απώλεια, η ορφάνια, ο φόβος, η μοναξιά, η ανασφάλεια, ο αποχωρισμός, μαζί με την αγάπη, τη τρυφερότητα, τη ζεστασιά, τη γονεϊκή σχέση, την οικογένεια.
Είναι συγκλονιστική 
διότι από την μια προβάλει την ανάγκη ύπαρξης της τρυφερότητας, της θαλπωρής, της ασφάλειας, της ηρεμίας και της εμπιστοσύνης που αποπνέει το προστατευτικό όριο της οικογένειας και συγχρόνως προβάλλει την καταστροφική απουσία όλων αυτών.
Είναι συγκλονιστική 
διότι προβάλει την ατελείωτη στιγμή που η πραγματικότητα της ορφάνιας και η φαντασίωση της οικογένειας συναντιόνται προσπαθώντας η δεύτερη να νικήσει τον πόνο της ανασφάλειας που απλόχερα προσφέρει η πρώτη.
Είναι συγκλονιστική 
διότι εκφράζει τον παραλογισμό της πραγματικότητας που προσπαθεί να τον νικήσει η λογική της φαντασίας.
Εκφράζει 
την άρνηση της πραγματικότητας που ζητά να υποτάξει την φαντασία στην σκληρό παραλογισμό της αποδοχής της οικογενειακής απουσίας.
Εκφράζει 
την προσπάθεια της φαντασίωσης να διατηρήσει αυτό που έχει χαθεί με την ελπίδα ότι μπορεί να επανεμφανισθεί.
Είναι συγκλονιστική 
διότι η φαντασία, ή, η φαντασίωση, όπως θέλετε πέστε το, επιβάλλεται στην πραγματικότητα δείχνοντας ότι ακόμα και αν η πραγματική οικογένεια απουσιάζει, μια φανταστική θα έρθει να πάρει την θέση της.

Έτσι, από την μια, δηλώνει την σημαντικότητα της ύπαρξης της οικογένειας για την ανάπτυξη του παιδιού, η οποία εκφράζεται με την εφεύρεσή της και αντικατάστασή της αν εκείνη απουσιάζει. Και από την άλλη ότι η οικογένεια δεν χάνεται ποτέ, αλλά ακόμα και όταν δεν υπάρχει στην πραγματικότητα, υπάρχει στην φαντασία για να επιτελέσει το έργο της σαν πραγματικότητα.

Έτσι αυτή η φωτογραφία είναι συγκλονιστική 
διότι μας φανερώνει πόσο το πραγματικό και το φανταστικό μπορούν να επενεργήσουν με τον ίδιο τρόπο και να ορίσουν ένα πεδίο φανταστικής ασφάλειας που λειτουργεί σαν πραγματική.
Αυτή η φωτογραφία τέλος, είναι συγκλονιστική 
διότι αρνείται την παράλογη πραγματικότητα, της βίας και του μίσους. Αρνείται την αγριότητα του ανθρώπινου ενστίκτου που αντιμάχεται την φυσιολογικότητα της αγάπης, της αποδοχής, της προστασίας που τόσο ανάγκη έχει το κάθε παιδί σε όλες τις μορφές της για να μπορέσει να ζήσει.
Αυτή η φωτογραφία είναι συγκλονιστική 
διότι προβάλει την άρνηση της αποδοχής του θανάτου, και την δύναμη της θέλησης για ζωή!!!

Κερεντζής Λάμπρος

«Κι όμως τη νύχτα κοιμούνται οι ποντικοί» Wolfgang Borchert - The Rats Do Sleep Nights

Ευαίσθητο και διεισδυτικό πορτρέτο της μεταπολεμικής φρίκης, το διήγημα του Βόλφγκανγκ Μπόρχερτ εστιάζεται στη συγκλονιστική εικόνα ενός παιδιού, που δεν εγκαταλείπει τα ερείπια του βομβαρδισμένου σπιτιού του, προσπαθώντας να προφυλάξει το καταπλακωμένο πτώμα του μικρού αδελφού του από τους πεινασμένους ποντικούς. 

Η τραυματισμένη ευαισθησία του εξαντλημένου παιδιού, που αναδύεται μέσω του λιτού και συναισθηματικά αποφορτισμένου διαλόγου, λειτουργεί ως σύμβολο μιας εμπειρίας τόσο φρικτής που δεν θα μπορούσε να περιγραφεί ευθέως. Ταυτοχρόνως, η διακριτική προσπάθεια του ηλικιωμένου άντρα να επαναστρέψει το ενδιαφέρον και την τρυφερότητα του παιδιού προς τον κόσμο των ζωντανών δηλώνει την επιβίωση της στοιχειώδους ανθρωπιάς στον άγριο κόσμο των ερειπίων. Η απουσία σχολιασμού και η ανάπτυξη της αφήγησης από την οπτική γωνία του παιδιού επιτρέπουν στο διήγημα να μεταφέρει το βίωμα των επιζώντων της μεταπολεμικής ερήμου με την τραγική του καθαρότητα, χωρίς ίχνος μελοδραματικής αλλοίωσης.

The Rats Do Sleep Nights
A Shortstory By Wolfgang Borchert (Translation: R. Warner)

-------------------------
ΤΟ ΚΟΥΦΙΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ στον μοναχικό τοίχο έχασκε μενεξεδένιο, γεμάτο από τον πρώιμο απογευματινό ήλιο. Σύννεφα σκόνης άστραφταν ανάμεσα στα υψωμένα απομεινάρια των καπνοδόχων. Η έρημος των ερειπίων λαγοκοιμόταν.

Είχε τα μάτια κλειστά. Μεμιάς σκοτείνιασε ακόμα πιο πολύ. Κατάλαβε ότι κάποιος είχε έρθει και στεκόταν τώρα μπροστά του σκοτεινός, σιωπηλός. Τώρα με τσάκωσαν, σκέφτηκε. Αλλά παίζοντας λίγο τα βλέφαρα είδε μονάχα δυο πόδια ντυμένα μ’ ένα παντελόνι κάπως φτωχικό. Έτσι στραβά που στέκονταν μπροστά του, μπορούσε να δει ανάμεσά τους.

Τόλμησε να ρίξει μια γρήγορη ματιά από τα μπατζάκια προς τα πάνω και διέκρινε έναν ηλικιωμένο άντρα. Είχε ένα μαχαίρι κι ένα καλάθι στο χέρι. Και λίγο χώμα στην άκρη των δαχτύλων.

— Κοιμάσ’ εδώ, ε; ρώτησε ο άντρας και κοίταξε από πάνω το κεφάλι με τα πυκνά μαλλιά. Ο Γύργκεν, ανοιγοκλείνοντας τα βλέφαρα, είδε τον ήλιο ανάμεσα απ’ τα πόδια του άντρα και είπε: «Όχι, δεν κοιμάμαι. Πρέπει να φυλάω εδώ πέρα».

Ο άντρας κούνησε το κεφάλι. 

— Α, γι’ αυτό έχεις λοιπόν αυτό το μεγάλο ξύλο;
— Ναι, απάντησε ο Γύργκεν θαρραλέα και κράτησε σφιχτά το ξύλο.
— Και τι φυλάς;
— Δεν μπορώ να το πω. Τα χέρια του έσφιγγαν το ξύλο.
— Τίποτα λεφτά μήπως; Ο άντρας άφησε κάτω το καλάθι και σκούπισε το μαχαίρι εδώ κι εκεί πάνω στο παντελόνι του.
— Όχι, λεφτά πάντως όχι, είπε ο Γύργκεν με περιφρόνηση. Κάτι εντελώς διαφορετικό.
— Ε, τι λοιπόν;
— Δεν μπορώ να το πω. Κάτι άλλο τέλος πάντων.
— Καλά, όχι λοιπόν. Τότε κι εγώ βέβαια δεν θα σου πω τι έχω μέσα στο καλάθι. Ο άντρας χτύπησε με το πόδι το καλάθι κι έκλεισε το μαχαίρι.
—Μμ, το φαντάζομαι τι έχει το καλάθι, είπε ο Γύργκεν υποτιμητικά. Τροφή για κουνέλια.
— Ναι, που να πάρει! είπε ο άντρας έκπληκτος, είσαι και ξύπνιος. Και πόσων χρονών είσαι;
— Εννιά.
— Μπα, για δες, εννιά λοιπόν. Τότε βέβαια θα ξέρεις κιόλας πόσα μας κάνουν τρία επί εννιά, ε;
— Σίγουρα, είπε ο Γύργκεν και για να κερδίσει χρόνο συνέχισε: «Είναι πολύ εύκολο». Και κοίταξε μέσα απ’ τα πόδια του άντρα. «Τρία επί εννιά, ε;» ξαναρώτησε. «Είκοσι εφτά. Το ήξερα απ’ την αρχή».
— Σωστά, είπε ο άντρας, ακριβώς τόσα κουνέλια έχω.
Ο Γύργκεν έμεινε μ’ ανοιχτό το στόμα. «Είκοσι εφτά;»
— Μπορείς να τα δεις. Πολλά είν’ ακόμα πάρα πολύ μικρά. Θέλεις;
— Δεν μπορώ όμως. Αφού πρέπει να φυλάω, είπε ο Γύργκεν αβέβαια
— Συνέχεια; ρώτησε ο άντρας, ακόμα και τη νύχτα;
— Ακόμα και τη νύχτα. Συνέχεια. Πάντα. Ο Γύργκεν κοίταξε ψηλά πάνω απ’ τα στραβά πόδια. Ήδη απ’ το Σάββατο, ψιθύρισε.
— Και δεν πηγαίνεις δηλαδή καθόλου στο σπίτι; Πρέπει να τρως κιόλας.

Ο Γύργκεν σήκωσε μια πέτρα. Από κάτω είχε μισό ψωμί. Και μια ταμπακέρα.

— Καπνίζεις; ρώτησε ο άντρας, έχεις και πίπα;

Ο Γύργκεν έπιασε με δύναμη το ξύλο του κι είπε διστακτικά: «Εγώ στρίβω. Η πίπα δεν μ’ αρέσει».

— Κρίμα! ο άντρας έσκυψε προς το καλάθι του, τα κουνέλια θα μπορούσες άνετα να τα δεις μια φορά. Ειδικά τα μικρά. Μπορεί να διάλεγες και κανένα. Αλλά εσύ δεν μπορείς να φύγεις από δω.
— Όχι, είπε ο Γύργκεν λυπημένα, όχι, όχι.

Ο άντρας πήρε το καλάθι και σηκώθηκε. «Καλά λοιπόν, αν πρέπει να μείνεις εδώ, κρίμα». Και γύρισε να φύγει. «Αν δεν μαρτυρήσεις», είπε τότε βιαστικά ο Γύργκεν, «εξαιτίας των ποντικών».

Τα στραβά πόδια έκαναν ένα βήμα προς τα πίσω. «Εξαιτίας των ποντικών;»
— Ναι, τρώνε τους πεθαμένους. Τους ανθρώπους. Απ’ αυτό ζούνε.
— Ποιος το λέει αυτό;
— Ο δάσκαλός μας.
— Κι εσύ φυλάς τους ποντικούς; ρώτησε ο άντρας.
— Όχι αυτούς βέβαια. Και μετά είπε σιγά σιγά: «Ο αδερφός μου, είν’ εκεί κάτω. Εκεί». Ο Γύργκεν έδειξε με το ξύλο τους γκρεμισμένους τοίχους. «Το σπίτι μας δέχτηκε μια βόμβα. Μεμιάς χάθηκε το φως απ’ το υπόγειο. Κι αυτός χάθηκε. Φωνάξαμε κιόλας. Ήταν πολύ μικρότερος από μένα. Μόλις τεσσάρων. Πρέπει να είναι δω ακόμα. Είναι πολύ μικρότερος από μένα».

Ο άντρας κοίταζε από πάνω το κεφάλι με τα πυκνά μαλλιά. Αλλά μετά είπε ξαφνικά: 
«Ναι, αλλά δεν σας είπε ο δάσκαλός σας ότι τη νύχτα οι ποντικοί κοιμούνται;»
— Όχι, ψιθύρισε ο Γύργκεν και φάνηκε αμέσως πάρα πολύ κουρασμένος· αυτό δεν το είπε.
— Ορίστε, είπε ο άντρας, τι δάσκαλος είναι, αν δεν ξέρει ούτε καν αυτό. Κι όμως, τη νύχτα κοιμούνται οι ποντικοί. Τη νύχτα μπορείς να πηγαίνεις ήσυχα στο σπίτι. Τη νύχτα κοιμούνται πάντα. Απ’ την ώρα που βραδιάζει κιόλας.

Ο Γύργκεν έφτιαχνε με το ξύλο μικρούς λάκκους στα συντρίμμια.

Πολλά μικρά ζωάκια, σκεφτόταν, όλο μικρά ζωάκια. Τότε είπε ο άντρας (και τα στραβά του πόδια ήταν πολύ ανήσυχα καθώς μιλούσε): «Ξέρεις τι θα γίνει; Τώρα θα ταΐσω γρήγορα γρήγορα τα κουνέλια μου κι όταν νυχτώσει, θα σε πάρω. Μπορεί να φέρω κι ένα μαζί μου. Ένα μικρό. Τι λες;»

Ο Γύργκεν έσκαβε μικρούς λάκκους στα συντρίμμια. Πολλά μικρά κουνέλια. Άσπρα, γκρίζα, ασπρόγκριζα. «Δεν ξέρω», είπε σιγανά και κοίταξε τα στραβά πόδια, «αν στ’ αλήθεια κοιμούνται τη νύχτα».
Ο άντρας σκαρφάλωσε πάνω απ’ τα ερείπια του τοίχου και βγήκε στο δρόμο. «Φυσικά», είπε από κει, «ο δάσκαλός σας πρέπει να τα μαζεύει, αν δεν ξέρει ούτ’ αυτό».
Τότε ο Γύργκεν σηκώθηκε πάνω και ρώτησε: «Μπορώ μήπως να πάρω ένα; Μήπως ένα μικρό;»

— Θα προσπαθήσω, φώναξε ο άντρας φεύγοντας, αλλά πρέπει να περιμένεις εδώ, μέχρι τότε. Μετά θα ’ρθω μαζί σου στο σπίτι, εντάξει; Πρέπει να πω στον πατέρα σου πώς φτιάχνεται ένα κλουβί για κουνέλια. Γιατί αυτό μια φορά πρέπει να το ξέρετε.
— Ναι, φώναξε ο Γύργκεν. Θα περιμένω. Πρέπει, άλλωστε, να φυλάω μέχρι να νυχτώσει. Θα περιμένω οπωσδήποτε. Και φώναξε: «Έχουμε ακόμα σανίδες στο σπίτι. Σανίδες από κιβώτια», φώναξε.

Αλλ’ αυτά ο άντρας δεν τ’ άκουγε πια. Προχωρούσε με τα στραβά του πόδια προς την κατεύθυνση του ήλιου. Ήταν αυτός ο κόκκινος απογευματινός ήλιος κι ο Γύργκεν μπορούσε να τον δει να λάμπει μέσ’ απ’ τα πόδια, τόσο στραβά ήταν. Και το καλάθι έγερνε ανήσυχα από δω κι από κει. Είχε τροφή για κουνέλια εκεί μέσα. Πράσινη τροφή για κουνέλια που είχε γίνει λίγο γκρίζα απ’ τη σκόνη.

μτφρ. Ρόδη Ασήμη

ebooks

Το κοριτσάκι που νόμιζε πως ο φωτογράφος κρατούσε όπλο και «παραδόθηκε»

Στη Συρία του εμφυλίου, ένα μικρό κορίτσι παραδίδεται
και μας κάνει να ντρεπόμαστε

Η φωτογραφία συγκλονίζει.
Καμιά φορά οι λέξεις δεν είναι αρκετές για να περιγράψουν μια εικόνα. Μια σοκαριστική εικόνα. Δεν έχει αίματα. Δεν έχει διαμελισμένα πτώματα. Δεν έχει συντρίμμια. Έχει μόνο ένα παιδικό πρόσωπο, δυο τεράστια μάτια γεμάτα αθωότητα και απορία και δυο χέρια σηκωμένα, σαν σε παράδοση.

Είναι μια φωτογραφία που κάνει όποιον τη βλέπει να ντρέπεται.
Να ντρέπεται που δεν μπορεί να προστατεύσει αυτή (και όχι μόνο αυτή) την αθώα ψυχή. Να νιώθει ντροπή για ένα παιδί που ζει σε έναν κόσμο πολέμου και μίσους.

Η φωτογραφία κάνει το γύρο του κόσμου τις τελευταίες μέρες μέσω του διαδικτύου. Δείχνει ένα μικρό κορίτσι από τη Συρία. Δεν είναι το πρώτο, θα σκεφτεί κανείς. Γεγονός. Είναι όμως η μικρή ιστορία πίσω από τη φωτογραφία που κάνει τη διαφορά.

Το κορίτσι της φωτογραφίας ζει στη Συρία. Στη Συρία του εμφυλίου, του αίματος, του πολέμου. Όταν είδε μπροστά της έναν φωτογράφο να σηκώνει τη φωτογραφική του μηχανή για να την φωτογραφίσει, νόμιζε πως η κάμερα ήταν όπλο. Και σήκωσε τα χεράκια της. Ήθελε να δείξει πως παραδίνεται. Ήθελε να γλιτώσει τη ζωή της. Μπορεί πολλά να μην ξέρει, αλλά ο πόλεμος την ανάγκασε να μάθει αυτό: μπροστά στα όπλα, σηκώνουμε τα χέρια, παραδινόμαστε χωρίς να προβάλουμε αντίσταση.

Κόμπος στο στομάχι. Θλίψη; Δεν της αξίζει γιατί είναι μαχήτρια. Οίκτος; Σε καμία περίπτωση. Ντροπή. Μόνο αυτή μας αξίζει. Σε εκείνη, αξίζει μόνο θαυμασμός.

Πηγή Φωτογραφίας: imgur.com
Μαίρη Καλουτσάκη, newsit.gr